Een wisselvallig voorjaar

Ja nu is het er prachtig weer, maar toen wij in Torvaj waren was het echt heel wisselvallig weer. De ene dag was het echt warm weer en de volgende dag was het ijskoud! Toen wij er net waren was het veels te koud om buiten te werken, dus ging ik binnen verder met het badkamertje. Ik was daar aan het werken met een lange broek, een trui en daarover een vest. En dan had ik ook de gaskachel nog aan.

Maar dat komt ook omdat het gastenverblijf achter helemaal in de heuvel staat en aan de voorkant zijn de muren bijna een meter dik. Dus de kou blijft daar lang hangen. Naargelang de dagen verstreken kon het kacheltje steeds sneller uit, de vest en trui maakten plaats voor een shirt. En dat werkt toch een stuk gemakkelijker.

Op deze foto kun je zien dat er nog volop wordt gestookt binnen, want je ziet de rook hangen boven de huizen.

Ja dat is zo mooi in deze tijd van het jaar, de mooie gele glooiende koolzaad velden. Het blijft een prachtig gezicht en ik moet dan ook weer foto’s maken…

We mochten ook dit jaar weer mee naar de ambassade in Budapest, ter ere van Koningsdag. Vorig jaar waren we er ook en toen was het warm, heel warm. We zochten toen wat beschutting tegen de zon en gingen in de tent staan die geen zijkanten had, zodat het er lekker onderdoor waaide. Nu was het overdag slechts 6 graden! Dus ook dit jaar zochten bij de beschutting van de tent op, maar nu tegen de kou. De zijkanten zaten er nu gelukkig wel in en er stonden ook gaskachels. Daar stonden wij, zo dicht mogelijk bij een kachel, met onze jassen aan. Het was leuk, maar potverdorie, wat was het koud. We hielden het dan ook niet zo lang vol en waren blij dat we in de warme auto zaten.

Maar 2 dagen hiervoor was het dus echt mooi weer. We dachten, we gaan eens lekker bij Puli eten. Maar helaas, daar was het vol. Vol. Dat hebben we nog ooit meegemaakt. Achteraf bleek dat in dat weekend veel Hongaren feest hadden omdat veel kinderen geslaagd waren voor school. En dan gaan ze dus lekker uit eten. Toen we daar dus niet terecht konden, dachten we: we rijden gewoon richting Balaton en dan komen we vanzelf iets tegen. Zo kwamen we in het dorpje Pusztaszemes terecht. Daar is een restaurantje waar we zo’n 15 jaar geleden ook ooit geweest zijn. We besluiten om hier een hapje gaan te eten. Op de veranda staat een grote biljarttafel. Eromheen zitten allemaal mannen op een stoeltje te kijken naar 2 mannen die aan het biljarten zijn. Er wordt gezellig gekletst onder het genot van een biertje of wat sterkers. We kunnen dus niet buiten eten en gaan naar binnen. Daar heb ik vol zicht in de keuken. En het is zo gezellig om dat te zien en te horen. Het oude vrouwtje is druk aan het bakken en braden. Het sist en pruttelt dat het een lieve lust is. De inrichting is echt Hongaars, gele muren met gouden lampen en dat afgemaakt met plastic bloemen. Even later komt èèn van de oude mannen van de veranda naar binnen geschuifeld en overhandigd ons de menukaart. Achter ons zitten nog 3 Nederlanders en we maakten even een praatje. Ze zeggen dat je hier lekker kunt eten. Dan gaat de toeter want het eten voor de andere Nederlanders is klaar. Het mannetje schuifelt naar het loket waar 3 borden met eten klaarstaan. Hij plaatst 2 borden op zijn arm en de derde houdt hij in hand. En ineens: kadoenk boink klats. Het mannetje ligt op de grond en naast hem het eten. Hij ligt verdwaasd te kijken tussen de schnitzels en de friet. Vanuit de keuken komt zijn vrouw gillend aangerend. Wij helpen de man weer overeind en hij gaat even op een stoel zitten om bij te komen. Zijn vrouw gaat handveger en blik halen en veegt alles bij elkaar. Als ze alles in de vuilnisbak heeft gekieperd gaat het schouwspel van bakken, braden, sissen en pruttelen weer opnieuw beginnen. Als het mannetje weer een beetje bij zijn positieven is, komt hij zijn verontschuldigingen aanbieden. Omdat we nu wat langer op ons eten moeten wachten… Och die arme mensjes, wat maakt ons het toch uit. Ik heb zo met ze te doen… Als het eten klaar is gaat er geen toeter, want de vrouw brengt het eten zelf naar de gasten toe. We hadden overigens lekker gegeten.

In de winter hadden we een tuinhuisje uit Nederland meegenomen en dat willen we nu gaan opbouwen. Het is de bedoeling dat het bij het zwembad komt te staan en dan gaat het als schuurtje dienen. Alle tuinstoelen en tafels staan nu nog in het gastenverblijf, maar dat moet onderhand leeggehaald worden, zodat we daar verder kunnen gaan. Dus nadat we het erover eens zijn waar het moet komen te staan, gaan we het met paaltjes en lint uitzetten. En het is vandaag weer heel koud, het waait zo hard over de heuvel. Maar het moet toch gebeuren…

Want de volgende dag komt er werkvolk om het uit te graven en om de betonnen vloer te storten. We hebben besloten om het in 2 verschillende hoogtes te maken. De grond loopt ook daar schuin omhoog, dus je moet creatief zijn oplossingen. Ze zijn met zijn 3-en dus dat schiet lekker op.

2 dagen later wordt er cement en zand geleverd en kunnen ze beginnen met het storten van de vloer.  

Dezelfde dag komen ook de mannen van de zeilmakerij langs om het zwembad te maken. Eindelijk! Maar ze hebben nu wel een probleem, want aan de ene kant kunnen ze er bijna niet bij omdat daar de vloer gestort wordt. Stiekem lach ik in mijn vuistje… Het water is nog ijskoud, dus als hij erin moet omdat hij er anders niet bij kan….. Maar dat is niet gebeurt en de gaten zijn gedicht. Een paar dagen dringt het tot mij door dat ze het niet goed gedaan hebben. Ze hebben de liner aan de stalen wand geplakt, dus je kunt er vergif op innemen dat het weer gaat scheuren, Maar ik wil ze niet meer zien, ik kan het zelf ook wel repareren. Het ziet er trouwens ook niet uit, zoals zij het gedaan hebben.

Omdat het dak van de wijnkelder nu echt bijna op instorten staat hebben we besloten om dat nu ook te laten maken. En dat betekent dat er een compleet nieuw dak op moet. Nieuwe draagbalken, panlatten en dakpannen. Maar omdat we liever geen nieuwe dakpannen willen, omdat we dat niet mooi vinden, ga ik op Jófogás op zoek naar tetöcserép. Daar staan er verschillende op en al gauw vind ik er genoeg bij iemand in Siófok. Kijk dat is nog te doen. Maar omdat de verkoper alleen Hongaars spreekt en ik maar een klein beetje verloopt de communicatie een beetje lastig. Ik denk dat we die middag om 14:00 uur in Siófok moeten zijn om de dakpannen op te halen. Maar de man zegt dat hij naar ons komt. Wooow denken wij, hij komt ze hier afleveren, nog gemakkelijker. Dus wij verwachten die middag een aanhanger of misschien zelfs een vrachtwagentje. Maar opeens komt daar een mooie glimmende auto aangereden die onder aan de heuvel stopt. Er stapt een man uit, hij komt de trap op en stelt zicht voor. Hij vraagt of wij op zoek zijn naar dakpannen. Ik snap er niks meer van. Dan zegt hij dat we mee naar zijn auto moeten lopen. Daar doet hij de achterklep open en daar liggen verschillende soorten dakpannen. Maar het zijn er geen 300. Ik snap het nog steeds niet. We moeten uitkiezen welke we willen hebben. Als we dat gedaan hebben zegt hij tegen Mario dat hij mee moet gaan om de dakpannen op te halen. Want ik heb die middag met Martine afgesproken om samen naar de kringloopwinkel in Tamasi te gaan. Het is die dag echt prachtig weer en jolig gaan we op stap. We kletsen er gezellig op los en ik geniet van het uitzicht. Als we na een half uurtje bij de kringloop aankomen, blijkt dat hij gesloten is. Grrrrrr. Wat jammer. Dus om ons leed te verzachten gaan we een kopje thee drinken met een lekker gebakje erbij. We sluiten het af met een ijsje. Ik hoor mijn vader al zeggen: hoe word je dik. 

Als ik weer thuiskom, gaat Mario net de laatste lading dakpannen ophalen. Wat blijkt nu, de man woont wel in Siófok, maar heeft een huis gekocht in een dorpje dichtbij ons. Dit huis is zo slecht dat hij heeft besloten om het af te breken en wat bouwmaterialen te verkopen. Slim hè? Wij zijn er in ieder geval heel blij mee, want we hebben nu de dakpannen die we mooi vinden voor maar 30 cent per stuk. Hij blij, wij blij.

Omdat de schuinte van het oude dak niet goed is moet er eerst een nieuw laag muurtje opgetrokken worden. Als dat klaar is moet het oude dak verwijderd worden. En dat vind ik best een beetje spannend. Want er zou er maar eentje naar beneden vallen…

Hierna kan het opbouwen dan beginnen.

Zo was het dak eerst

En hier is het bijna klaar

Heel verschil hé?

Nou ik vind dat mijn verhaal nu lang genoeg is, de volgende keer vertel ik over de rest van deze werkvakantie.

Groetjes, Marti

Speelgoed voor de kinderen van Torvaj

Anderhalf jaar lang had ik weer volop speelgoed gespaard voor de kindjes van Torvaj. Overal waar ik kom, ik kijk altijd als eerste naar het speelgoed. Of het nou bij de kringloop, Hema, Action of de markt van Kaposvár is, ik wordt als een magneet aangetrokken door kleurig plastic. Sterker nog, toen ik na een prachtige dochter een heerlijke zoon kreeg, was het eerste wat ik dacht, yes nu kan ik de hele speelgoedwinkel hebben... 

Als ik bij de kringloop kom kijk ik welk speelgoed nog compleet is en wat er nog mooi uitziet. Rommel hoef ik niet. Dat ga ik echt niet weggeven.. Het probleem is wel dat je heel vaak goed degelijk speelgoed van ..... kunt kopen. Vaak voor maar 1 of 2 euro, maar het meeste is niet geschikt voor de Hongaarse kindjes. Omdat het Nederlands spreekt! Zo'n leuk rood appeltje waar een wormpje bovenuit komt. Druk je die op zijn kop gaat ie een liedje zingen van ....... Of een schattige Winnie the Pooh die je leert tellen en je de kleuren leert, in het Nederlands. Dat kan ik niet maken vind ik, maar jammer is het wel. Maar ik kan genoeg mooi speelgoed kopen wat ik thuis schoonmaak, knuffels gaan in de wasmachine, en dan pak ik het in plastic. En zo gaat het in de doos. Ik krijg soms ook speelgoed, wat ik dankbaar aanneem natuurlijk. Weet je wat het is, wij hebben het zo goed. En ik vind dit nou eenmaal gewoon leuk om wat voor de kinderen van Torvaj te doen. Zo was ik in januari bij de Zeeman en daar was het opruiming. Je mocht voor 2 euro een papieren zak vullen met spulletjes van de opruiming. Nou dan gaat Marti los. Ik vulde 3 zakken. Zolang als de zak niet scheurde mocht je blijven proppen. Bij de kassa moest alles één voor één gescand worden. Dat meisje had onderhand vuurrode wangen en ze zei steeds, mevrouw wat kunt U dat er toch netjes  ingepakt krijgen. Haha, als het maar goeiekoop is, dan kan ik heeeel netjes inpakken. Want het waren vooral kleur- en knutselspulletjes en die zijn lekker klein. Ik had voor meer als 70 euro en hoefde maar 6 euro te betalen. Ikke keiblij met mijn fietstassen vol naar huis. Mario vond het wel grappig, maar ik zag dat hem denken, omg dat moet straks weer allemaal mee in den auto.

Met kerst anderhalf geleden had ik pakketjes gemaakt voor de kinderen, maar ik wilde het nu anders aanpakken. Maar hoe doe je dat. Hoe zorg je ervoor dat het eerlijk verloopt? Dat niet het eerste kindje al de mooiste kadootjes mee naar huis neemt? Ik wist het nog niet.. Wel had ik bij het Kruidvat 25 van die leuk Disney tasjes op de kop getikt, dus daar wilde ik iets mee doen. En dan heb je soms opeens een helder moment. Ja dat was het. Ik heb al het speelgoed op tafel gelegd en ben het gaan sorteren. Groot speelgoed, knutselspulletjes, knuffels, middelgroot en klein speelgoed. Toen heb ik er per groep een andere kleur sticker op geplakt. Ik heb stroken dik papier gepakt, er met een radeerwieltje lijnen in getrokken en daar weer de stickers op geplakt. Snap je het nog? Dus nu krijgen de kindjes allemaal een Disney tasje en daar zit dan een strookje aan en zo kunnen ze per kleur een kadootje uitzoeken en dan het kaartje inleveren. Nou lijkt me wel leuk... 

In Torvaj hebben we ook nog dozen met speelgoed staan en nadat ook die in de kamer zijn gezet, zie ik pas hoeveel het is... De kinderen hebben in ieder geval genoeg om uit te zoeken.

Ter aankondiging had ik op de faceboekgroep van Torvaj een berichtje gezet dat we op 30 april voor alle kinderen van Torvaj kadootjes hadden. Voor de volwassenen hadden we kleding en puzzels. Ik had thuis het berichtje nog uitgeprint zodat ik ze in Torvaj op kon hangen. Op deze manier hoopte ik dat iedereen van deze actie op de hoogste was. Omdat we maandag toch bij het gemeentehuis onze gele kliko's voor het plastic, papier en blik op moesten halen, besloot ik de burgemeester ook op de hoogte te stellen. Nadat we vriendelijk in zijn kamertje ontvangen waren liet ik hem mijn uitgeprinte bericht zien. Tudom, zei hij. Ik weet er al van, betekent dat. Ik vroeg hem of het geen probleem was, nem nem problem. Ik bedankte hem, maar hij bedankte mij. Hij vond het fijn dat ik dit voor de kinderen doe. Nouja wij hebben het zo goed, ik vind het fijn om te doen. Ook vertelde hij me dat ze het berichtje zelf al uitgeprint hadden en dat het uitgeplakt hangt in het bushokje. Echt waar, dat is leuk, zei ik tegen hem. Hij nodigde ons toen ook meteen uit voor het feest op 7 mei in het cultuurhuis. Groot feest met eten erbij. Kost ons wel 3000 forint, omgerekend 10 euro.... Nouja dat kunnen we nog wel betalen, dus we hebben ons aangemeld. We waren klaar en na het handenschudden liepen we met onze gele kliko's naar huis. Maar eerst moesten we nog mee gaan kijken in het bushokje. Ja hoor daar hing het a4-tje. Glimlachend liepen wij de heuvel op.

En vandaag was het dan zover. Het was stralend weer en ik kon alleen maar denken, vandaag is een heerlijke dag. Om kwart over 11 gingen we al lunchen, want ik wilde op tijd klaar zijn. Vanaf één uur werden de kinderen verwacht. We gingen eerst de tafels met de auto naar beneden brengen. Ook hadden we zeiltjes meegenomen om de kleding en puzzels op te leggen. Toen Mario het speelgoed was halen, kwam er al een meisje aangedrenteld... Ze lachte verlegen naar mij en liep langzaam verder. Ze bleef op 3 meter afstand staan wachten. 

Toen ik na een tijdje alles klaar had liggen, stonden er bij het winkeltje ook al 3 kindertjes te wachten. Om 5 minuten voor 1 riep ik de kinderen en daar kwamen ze blij aan. En toen ging het snel. 

Het was een paar keer uitleggen hoe het werkte met de kleurtjes, maar het liep als een speer. De grootste kadootjes waren als eerste weg, begrijpelijk. 

Maar ze vonden het zo leuk om zelf uit te zoeken! Dit vraagt om een herhaling. Om 3 uur was het mooi geweest, er was al een uur voorbij sinds het laatste kindje. 

Martine en John waren ook mee komen helpen, keigezellig! 

Wat overbleef hebben we weer ingepakt en komt over een jaar weer tevoorschijn. Het was een succes!

Groetjes, Marti 

En we klôote mar wir wijer

Oftewel, we gaan maar weer verder. Verder met hobbyen in het huisje op de heuvel. Want om de zoveel tijd komt er een aanbieding in de mail van Wizzair en dan begint mijn hartje weer wat sneller te kloppen.  Want ook al heeft Mario het heel druk met werk, als je voor 36 euro met zijn tweeën van Eindhoven naar Budapest, en weer terug, kunt vliegen, dan moet dat toch maar ergens tussen gepropt kunnen worden. Dus hadden we 5 daagjes Torvaj voor de boeg, van donderdag tot dinsdag. Dat is niet lang, maar o zo fijn om weer even op de heuvel te zijn. Om over je landgoed(je) te lopen en de frisse lucht op te snuiven. Tenminste als ze niet aan het stoken zijn, want dan is de lucht niet zo fris en moet je snel de was binnenhalen.

Mario duu dè ok zo gere, un fikkie stoke. Oftewel, Mario maakt ook graag een vuurtje. Dus dat heeft hij ook deze keer weer gedaan. Door de jaren heen was er een grote houtstapel ontstaan aan de rand van ons bos(je). Maar omdat we daar wat bomen omgedaan hadden, lag die houtstapel nu een beetje midden op het grasveld. Dus heeft hij het goede hout verplaatst en het slechte meteen opgestookt. Een ontspannen klusje voor iemand die normaal gesproken altijd op kantoor zit.

Meteen de eerste dag dat we er waren kwam onze buurvrouw met een tasje met post. Ze kwam even binnen voor een kopje koffie en een praatje. En soms is zo’n praatje nog best wel lastig voor ons. Want ze had het over onze wei, schapen, luzerne, János en over een ander vrouwke. Een beetje een raar verhaal, maar uiteindelijk begrepen we het. Een beetje dan… Ze zou terugkomen met dat andere vrouwke. Ondertussen was ik al aan het fantaseren geslagen. Zouden we schapen in onze wei krijgen? Dat zou toch leuk zijn! Wel de lusten, maar niet de lasten. Onze wei werd eerst altijd Feri, de kroegbaas, bijgehouden. Meestal stond er luzerne op, wat als veevoer voor zijn varkens diende. Maar sinds Feri afgelopen augustus overleed, lag onze wei er ook maar troosteloos bij. Mario had al geopperd dat hij nu toch echt een tractor nodig had om zelf de wei bij gaan te houden. Wat hij er dan mee wilde gaan doen? Geen idee…

Die middag kwamen de dames dus samen aangelopen en wij kenden de mevrouw niet. Nadat we ons elkaar hadden voorgesteld vroeg ik hun binnen voor koffie. En die koffie van ons vinden ze maar raar. Margit zegt altijd dat ze maar een halfje wil. Want in Hongarije drinken ze normaal gesproken espresso. Dus lekkere sterke koffie. Dus zo’n grote kop van dat slootwater vinden ze maar niks. Maar deze mevrouw vond het lekker! Ze bleef het maar zeggen en samen met Margit zat ze zich te verbazen over de grote mok Hollandse koffie. Maar toen, toen moest er weer serieus gepraat worden. En omdat wij er echt niet veel van snapten, besloot Mario om János erbij te gaan halen. Want die was vanmorgen al benoemd, dus wij waren er voor het gemak vanuit gegaan dat hij er nu bij zou zijn. Hij tolkt wel vaker voor ons, als om serieuzere zaken gaat. En dit leek ons best serieus. Toen János er was gingen we maar meteen naar de wei, want daar ging het tenslotte om. Er werd gepraat en gewezen en toen kwam het hoge woord eruit. Of de mevrouw onze wei kan pachten. 

Ze wil er luzerne gaan zaaien als voer voor haar schapen. Jammer, dus geen schapen in de wei. Nee zegt ze, want dan moet het omheind worden en dat is veel te kostbaar. Oja natuurlijk, daar had ik weer niet aan gedacht. De schapen staan gewoon achter haar huis in de wei. Nou wij vinden het een goed plan! Zo wordt de grond weer bebouwd en zij is ermee geholpen. Het gaat dan wel om een periode van een jaar of 4 a’5, want de eerste jaren is het niet veel soeps. Nadat ze weer met János heeft gesproken, vraagt ze een beetje verlegen aan ons wat we er voor vragen. Niks, helemaal niks, zeggen wij. Ze vraagt het nogmaals, en wij zeggen nogmaals niks. Stel je voor zeg…. Nee we zijn blij dat het nu bijgehouden wordt, dus we schudden elkaar de hand en de deal is gesloten. Dan zegt ze dat we lekkere worst van haar krijgen als dank. Wij bedanken haar en ik kan niet anders denken dan, als het maar geen schapenworst is….

Ut waar tog zon skôn weer! Meaning, het was zo’n lekker weertje. En daarom hadden we besloten om de Trabant onder zijn afdekzeil vandaan te halen en hem lekker even uit te laten razen. Dus zijn we lekker naar Siófok gereden om daar een ijsje te gaan eten. 

En als je dan over de nieuwe weg rijdt en het zonnetje schijnt naar binnen, dan ruikt ie nog veel lekkerder als normaal. Ik weet niet of je die geur kent, zo’n typische geur die in een muf oud autootje hangt. Heerlijk vind ik dat! Maar tegen de tijd dat we in Siófok waren aangekomen, was de zon weg en was het echt koud geworden. Maar wij zijn geen watjes, dat ijsje ging er toch wel in hoor.

Maar toch kon je al een beetje de lente proeven, want de struiken beginnen al weer uit te lopen. Ook heb ik de eerste wesp alweer gespot. Hij was nog een beetje loom, kwam denk ik net uit zijn winternestje.

Ik wilde tijdens deze korte break heel graag verder gaan met het stuken van de muur in de badkamer van het gastenverblijf. En dat heb ik ook gedaan, maar klaar is het nog steeds niet. Want ik zeg altijd: och we doen mar wè, we frotten mar wa heene. Wat eigenlijk betekent, we doen het zo goed als we kunnen, maar we zijn geen profs. En dat betekent dat de muren niet helemaal waterpas en strak gemetseld zijn. En dat betekent dan weer dat er soms een dikke laag stuc op moet en soms een flinterdun laagje om het een beetje glad te maken. Want het is toch wel handig dat er gewoon een wastafel en een spiegel opgehangen kunnen worden… En als het allemaal hult-en-bult is, is dat toch een beetje lastig. Dus ik kreeg het niet in één laag zoals ik het wilde hebben. 

En omdat ik dus moest wachten totdat ik de 2^e laag erop kon zetten, ben ik verder gegaan met het project mooi raampje. Dat raampje was van origine gewoon rechthoekig. Maar omdat de muur bijna een meter dik is, leek het mij leuk als het raampje schuin toeloopt, zodat het aan de binnenkant groter is. De bovenkant is halfrond geworden. Snap je het nog? Aan de buitenkant een gewoon raampje en aan de binnenkant schuin toelopend met een halfronde boog. Jaja dat had ik mooi bedacht…. Maar het uitvoeren ervan was een ander verhaal. Eerst een malletje gemaakt zodat het overal even schuin was.  Na het weghakken van het leem wilde ik dat aan de binnenkant gaan stuken. Maar je kunt niet zomaar op de leem gaan stuken, het moet ergens aan kunnen hechten. En een echte stukadoor gebruikt hier van dat blauwe gaas. Maar omdat wij maar wa heen frotte, moest er eerst een gipsplaatje tegenaan komen. 

Daar ben ik mee begonnen, maar dat is nou halverwege want toen moesten we alweer terug naar Nederland. Het was kort maar krachtig en we hebben genoten!

En over un por weeku  ziemme mar wir wijer wamme gedôn kunne krijgen.

En een paar weken zien we wel wat we allemaal kunnen doen.

Groetjes, Marti

Een Torvajloze maand

Oké het is 29 februari, dus bijna lente. GELUKKIG! De winter hebben we weer gehad. Ik ben niet van de winter, maar dat heb ik al vaker gezegd… ben blij dat het morgen maart is. Maar februari was ook zo saai omdat we helemaal niet in Hongarije geweest zijn… Het was een Torvaj-loze maand. En die zijn niet leuk. Het was maar goed dat de emigratie beurs in februari was, hadden we toch nog een beetje een Hongarije gevoel. En dat gevoel hebben we uit welteverstaan 1 kraampje op de hele beurs moeten halen. En dan was het nog een makelaar ook nog. Hij verkocht huizen bij het Tiszameer. Nou zijn wij niet op zoek naar nog een huis, en al helemaal niet bij het Tiszameer… Het is ook een prachtig meer, daar niet van! Maar wij wonen 10 minuten van het Balatonmeer af, dus kun je nagaan dat wij in al die jaren nog maar 1 keer bij het Tiszameer geweest zijn. Het is toch meer dan 3 uur rijden bij ons vandaan. 

Als wij Torvaj uitrijden en rechtsaf slaan, zien wij het Balaton al liggen.

Maar om terug te komen op die beurs, er stond een Belgische meneer bij die stand en die was zo aardig. Hij vroeg als eerste aan Mario of we Hongarije kenden. Toen vroeg hij op we op zoek waren naar een huis. Mario zegt, we hebben al een huis in Hongarije. Het is zo lullig om meteen te roepen, we hebben 2 huizen in Hongarije. Dus wij zeggen altijd dat we èèn huisje hebben… Die man gelijk heel enthousiast, waar hebben jullie een huisje. In Torvaj, zegt Mario. Nou weet bijna geen enkele Hongaar waar Torvaj ligt, laat staan een Belg of Nederlander, dus Mario zegt er vlug achteraan, bij Siófok. Oja dat kende hij wel. Het maakte die man niks uit dat we geen huis zochten, want het gesprek ging al gauw over onze liefde voor Hongarije. 

                     Foto's gemaakt door Authentic Hongaars

Er was zoveel herkenning, dat het duidelijk was, die man houdt ook niet van Hongarije-loze maanden. Want ook hij woonde nog niet fulltime in Hongarije. We hadden het over de rust, de ruimte en de prachtige natuur. Over de Hongaarse keuken en de behulpzaamheid. Het was duidelijk, we waren zielsverwanten… Tegenover hun stand was de ingang naar de Frankrijk hal. Waar Hongarije het met 1 stand moest doen, kreeg Frankrijk een hele hal! Maar wat waren we daar blij mee. We zeiden al tegen elkaar, laat ze daar maar allemaal naartoe gaan. Blijft het in Hongarije tenminste nog lekker rustig. Maar ik zei ook tegen die meneer, wat al die mensen zoeken in Frankrijk, is in Hongarije in overvloed. Behalve het stokbrood en de croissants dan, haha. En hij zei, dat heel veel mensen verbaasd waren over het feit dan de huizen in Hongarije nog zo lekker goedkoop zijn. En dan worden mensen toch nieuwsgierig en komen ze wel even een praatje maken. Onbekend maakt onbemind. Het is eigenlijk heel dubbel, want van de ene kant zijn we blij dat Hongarije maar 1 stand had op de beurs en dat het nog vrij rustig is. Maar van de andere kant zijn wij zelf zo enthousiast dat we iedereen willen laten zien hoe fijn het in Hongarije is. En daar werkt deze blog ook weer aan mee…. Wij gunnen het gewoon iedereen om zo’n fijne plek te hebben. Mijn vriendin zei pas, wat is het toch fijn dat je zo’n plekje hebt waar je alles kunt ontvluchten. En dat is ook zo. Zo gauw als wij in Torvaj zijn, zijn we Rooi alweer vergeten….

Op de beurs was ook een stand van Hans en Nel, 2 Nederlanders die een gastenverblijf hebben in Oostenrijk. Zij hebben daar een prachtig boek over geschreven en dat boek werd op de beurs gepromoot. Om zo’n boek gratis te krijgen werd er gevraagd of je een droom had en of je die met hen wilde delen. Ja ik denk dat de meeste bezoekers van de emigratiebeurs dezelfde droom hebben… Onze droom is in ieder geval om zo snel mogelijk naar Torvaj te kunnen verhuizen, fulltime of parttime, dat weten we nog niet. Dus ik schreef mijn droomwens op een kaartje en die werd op de wand gehangen en ik kreeg het mooie boek. Ook kregen we nog wat toepasselijke kaartjes mee.

Ik was helemaal blij!

Nog 9 nachtjes slapen en dan vliegen we weer naar Budapest! Om van daaruit met de huurauto naar Torvaj te crossen, jippppiiieee. Ik heb mijn huisje zo gemist! Ja ik lijk wel een achterlijke, maar ik denk zo vaak aan ons huisje dat daar nu zo alleen staat. Vooral ’s avonds vind ik het zielig… Helemaal alleen in het donker, met alleen een lantaarnpaal die over zijn dakje schijnt… 

Het huisje mist mij ook, denk ik op zo’n moment. Hoe gek kun je zijn.

Ik hoop dat ik in het gastenverblijf verder kan gaan met de badkamer. In november hebben we de afvoer van de wc verlegd omdat het dan allemaal toch beter past. Mario heeft alle leidingen in de muur gelegd.

Ook heb ik toen èèn wand betegeld met dezelfde tegels als op de vloer komen. De rest van de wanden worden niet betegeld, die ga ik stuken. Daarmee ben ik op de helft, dus ik hoop dat ik het nu af kan maken. En dan nog de tegelvloer erin en de pot kan geplaatst worden! Maar omdat we maar een paar dagen gaan, zullen het wel lange dagen worden om nog iets gedaan te krijgen. Maakt niks uit, slapen doe ik in Rooi wel weer.

Groetjes, Marti

Het einde van 2015

Zo op de laatste dag van het jaar nog een blogje schrijven....Waar zal ik het toch eens over gaan hebben? Over het feit dat we nu alweer in het huisje op de heuvel zijn? Beetje saai misschien..We zijn het afgelopen jaar tenslotte heel vaak in het huisje op de heuvel geweest. We waren iedere maand hier, om precies te zijn 91 dagen... We hebben hier alle seizoenen voorbij zien komen. Van plus 42 tot min 14 graden. 

Er groeide geen gras meer, zo droog was het in juli. Ooievaars zijn hier water aan het drinken. 

Bevroren mos op de dakpannen.

Het was in ieder geval een jaar met een lach en een traan. De lach omdat dit jaar mijn dochter na een wereldreis van 20 maanden weer thuis kwam. Wat was ik blij dat mijn meisje weer thuis was! Ook al weet ik dat ze weer weggaat, nu is ze thuis. 

De traan omdat er dit jaar verschillende mensen zijn overleden, die ik goed kende en waar ik erg verdrietig om ben geweest... Maar ook mensen die ik niet zo goed kende, maar wel degene die achterbleven... En als je hun verdriet ziet, raakt je dat eveneens. Jan, Nelleke en Jan. 

3 mensen die net als wij verzot waren op Hongarije. Die genoten van het eenvoudige, rustige leven op het plattegrond in Magyarország... Die gelukkig werden van al het mooie wat Hongarije te bieden heeft. Maar die er nu dus gewoon niet meer zijn! Onvoorstelbaar en o zo oneerlijk! En wat te denken van Ferry van de kroeg hier in Torvaj... Het hele dorp was in de rouw, jeetje wat was het indrukwekkend zeg. 

En dat zet je wel aan het denken hoor. Genieten van het leven, dat is wat je moet doen! En dat proberen wij dus ten volle. Daarom gaan we ieder vrij moment naar het huisje op de heuvel, omdat wij hier nu eenmaal graag zijn. 

Mijn uitzicht als ik in Torvaj de was op hang, het kan beroerder...

Met deze advertentie is het Trabant avontuur begonnen! 

Ik kan het ook gaan hebben over feit dat Hongarije nog nooit zo vaak op de Nederlandse tv is geweest als in 2015. En dat was niet altijd even positief. Maar de vluchtelingencrisis is nou eenmaal een heel moeilijke complexe kwestie. Ik had ook mijn bedenkingen bij de hekken die bij de grens geplaatst werden...Mijn hart brak bij het zien van al die mensen die niet verder konden. Van de andere kant, Hongarije kan dit alleen niet oplossen. De inwoners zijn zelf al zo arm. Als mijn buurvrouw vertelt dat ze niet naar de markt kan omdat ze geen geld heeft, dan lig ik daar wakker van.  Intussen hebben meerdere landen hun grenzen dicht gegooid, maar daar hoor je dan niet zoveel van! Ik vind het niet eerlijk dat Hongarije de zwarte piet toegespeeld krijgt! Maar dan nog, als ik het woordje Hongarije op tv hoor, sta ik op scherp. 

Maar ik ga nu helemaal niks meer vertellen want ik heb geen tijd meer... We zitten nu even bij de Puli te eten en daarna gaan we door naar John en Martine waar we de jaarwisseling gaan vieren. Ik wil jullie wel graag een fijne ouderjaarsavond wensen en een gelukkig, geweldig maar vooral gezond 2016 wensen!