vrijdag 29 september 2017

Honderd - 100 - Száz

Wie had dat nou kunnen denken 9 jaar geleden? Dat ik nu nog steeds actief ben op deze blog? Dat ik nog steeds schrijf over het huisje op de heuvel in Hongarije? Nou ik wel hoor, ik wist dat het een blog met een lange adem zou worden. Iedere maand, nouja bijna iedere maand, probeer ik een hier iets te schrijven wat jullie wel leuk vinden, van wat wij meemaken in Torvaj. En de ene maand gaat dat wat soepeler dan de andere maand. Maar het komt er meestal wel op neer, dat als ik eenmaal begin, dat ik dan met moeite een eind aan kan breien. Want ik weet altijd zoveel te vertellen! Dat komt omdat wij steeds nog zo erg genieten van onze huisjes op de heuvel. We zeggen vaak genoeg tegen elkaar, dit is het beste wat we ooit gedaan hebben, een huisje kopen in Hongarije. Het land waar we 21 jaar geleden op slag zo verliefd op werden. Maar wat deze blog nou zo speciaal maakt, is het feit dat het de 100e blog is!!! Honderd keer heb ik nu hier een verhaaltje geplaatst. Ik ben begonnen met het idee om alles op te schrijven, zodat ik het niet vergeet. Dus eigenlijk gewoon voor mezelf. Maar nadat ik een paar verhaaltjes verder was, waren er een paar mensen die het wel leuk vonden om mee te lezen.. En nu zijn we ineens 9 jaar verder! En ik hoop dat ik het nog een tijdje volhoud, maar dat zal wel, want ik vind het nog steeds keileuk om te doen.

Toen ik begon met mijn blog zeiden we wel eens voor de grap dat het een tien-jaren plan zou worden.  Whahaha, ik mag hopen dat het huisje op de heuvel dan klaar is, maar ik heb zo'n vermoeden dat we dat niet gaan halen. Want er is deze zomer wel veel gebeurd, maar er moet nog keiveel gebeuren voordat het huisje weer bewoonbaar is.

Ik ga verder waar ik vorige keer met mijn verhaal over de verbouwing gebleven was; hier zijn ze begonnen met het leggen van de dakpannen.



En daar hebben ze een mooie methode voor, de man die beneden staat gooit ze gewoon naar boven, naar degene die op het dak zitten. Niks geen liftje ofzo, nee huppakee gewoon een zwieperd naar boven en maar hopen dat ie gevangen wordt. 


En terwijl de mannen met het dak bezig zijn, kan ik mooi foto's maken, die straks al alles dicht is, niet meer kan maken. 



Een dag later gaan ze beginnen met het storten van de betonvloeren waar de veranda's moeten komen.


De rolluik is helaas gesneuveld tijdens het slopen, het blijven natuurlijk bouwvakkers...


En ook dit wordt allemaal het met betonmolentje gefabriceerd. 
Een paar dagen later als de betonvloeren uitgehard zijn kunnen ze verder gaan met slopen en weer opbouwen. 


Hier gaan de grote ramen van het halletje eruit, die ik vanaf het begin spuuglelijk vond. We hebben bedacht om aan de ene kant een dichte muur te maken en aan de andere kant een nieuwe kleinere raam. Ook zal de dubbelde deur aan de voorkant verdwijnen omdat we die eigenlijk nooit gebruiken.



En dan ziet het er dus zo uit, en dan slaat ook de twijfel toe...Want wat ziet dit er gaaf uit! Wat een mooi groot terras en dat uitzicht! We hebben er ineens een geweldig uitzicht bij! 's Avonds zetten we onze campingstoeltjes op de veranda en proeven de sfeer. Eerst aan de voorkant, het voorste terras en daarna aan de achterkant, het achterste terras. En het voelt zo goed! we weten dat we iets moeten bedenken om dit gevoel vast te houden. maar hoe? De hulptroepen worden ingeschakeld en we nemen contact op met Menno en Susan in Nederland en met Manon en Bram in Australië. We vertellen over onze twijfels en vragen wat zij er van denken. Nou en dan komt er een antwoord wat ik niet aan had zien komen. Ze zijn het erover eens dat de dubbele deur aan de voorkant van het halletje niet mag verdwijnen! Want waar moeten we anders nog statiefoto's maken? ff uitleggen dit, iedereen die bij ons gelogeerd heeft moet poseren voor de dubbele deur. en ooit maak ik daar nog een wall of fame van. Als het huisje klaar is. Dus die deur moet blijven. Oké, dan blijft ie. Maar we komen er niet echt uit hoe we de rest aan zullen pakken. 

Dus gaan de werkers maar vast verder met hetgene we wel zeker weten; het plaatsen van nieuwe ramen. In de toekomstige woonkamer komt een extra raam bij, want we willen ook graag aan de andere kant naar buiten kunnen kijken. En omdat het lemen muren zijn, is het niet zo moeilijk om een gat te maken voor de raam. Ze gebruiken hiervoor een grote handzaag, waarbij ze ieder aan een kant van de muur staan te trekken. 



Maar na een goed half uur zijn ze het beu en gaan ze met de kettingzaag aan de gang. Die gebruiken ze werkelijk overal voor... Later blijkt dat het toch niet zo'n slimme zet was, want die leem kruipt natuurlijk overal tussen...

Kijk en dan is dit het resultaat. 

Ook zijn er 2 grote gaten in de achtermuur gemaakt, links is de keukenraam en rechts is het badkamerraampje.

Ook onze toekomstige slaapkamer krijgt een grote raam.

Mario heeft zo zijn twijfels...

In de avonduren als het niet meer zo warm is komen we in actie met karton en stenen. Op die manier proberen we erachter te komen hoe het moet gaan worden met de veranda. Eerst zetten we een hele muur dicht, zoals het plan was. We zetten onze campingstoeltjes weer neer op de 'dichte' veranda en merken dat we daar nu lekker uit de wind zitten. Maar het voelt zo opgesloten en het mooie uitzicht van de andere veranda is helemaal niet zichtbaar op deze manier. Nee dat gaat hem niet worden. We wilden juist graag het open karakter behouden. Dan doen we net of er een raam in komt. Aan de andere kant komt sowieso een deur, dus dan kunnen we door de raam naar het andere terras kijken. We gaan weer in onze stoeltjes zitten en kijken elkaar aan, nee dat is het em ook niet. Ik heb een idee, zeg ik tegen Mario. We doen gewoon een deur! Een deur, zegt ie, nog een deur? Das niks, er zit in het halletje al een dubbele deur, die niet weg mag van de kinderen, en dan die deur die we al bedacht hadden. En dan wil jij nòg een deur? Das toch gek. 4 deuren in zo'n klein kamertje. Nou en, als we alle deuren open zetten hebben we wel wat we willen. Een ruimte die in de zomer helemaal open kan en in de winter is het gewoon een extra kamertje. We zetten het karton zo neer alsof er dus nog een deur komt en weten meteen, dit is het. Zo moet het, en niet anders!


Dus nu kan er verder gemetseld worden. Ze doen dat trouwens maar raar vinden wij. In Nederland zetten ze eerst het kozijn van de raam of deur en metselen er dan omheen, in Hongarije meten ze de kozijn op en gaan dan metselen en laten een gat open wat iets groter is. Maar in Nederland is bijna alles schoon metselwerk en in Hongarije wordt alles gestuukt. Naderhand zetten ze daar de deur in en normaal gesproken zetten ze die dan vast met grote bouten. Maar bij ons is dat alleen maar met de deuren gebeurd, dus de ramen zullen we zelf nog goed vast moeten zetten, want alleen purschuim vinden wij niet goed genoeg. 


Iedere dag wordt er een beetje meer gemetseld en als ze in de nok van het halletje bezig zijn met de raam, vind ik het toch allemaal een beetje tegenvallen. Ik weet niet, het klopt niet helemaal. Het is maar een raar nokje. Het sier ornamentje zit er scheef in. Het raampje zit niet in het midden. En omdat ik houten luiken wil gaan maken, is dat wel een dingetje. Want hierdoor zal 1 luikje helemaal open kunnen en het andere zal dat niet kunnen. Maar ik wil geen zeur zijn en doe net of ik het zie. Maar als ze dan de kozijn voor de dubbele deur 5 cm uit het midden willen zetten, grijpen we in. Mario zegt dat wij alles in het midden willen. Dat alles in een rechte lijn naar beneden loopt. Nou dat vinden ze onzin, wat maakt die 5 cm nou uit? Maar voor ons maakt dat wel uit. Hij heeft altijd een heel stuk uit het midden gezeten en toen we plannen voor de verbouwing gingen maken, was één ding heel zeker, die deuren moesten in het midden komen. En niet 5 cm net-niet in het midden. 

Wat wij nog meer gezien hebben, is dat de nok van het halletje niet waterpas is. Kijk het grote dak is dat ook niet, maar om de een of andere reden was dat niet mogelijk. Ons huisje loopt schuin af, dus dat kon niet anders... Raar want het is helemaal opnieuw opgetrokken, het dak. Maar ik heb me daar bij neergelegd dat het niet meer veranderd kan worden..Maar het kleine dakje is gewoon lachwekkend om te zien. Het loopt van voren helemaal omhoog en het valt ook nog eens voorover. Het lijkt wel een Efteling dakje, te zien vanaf het kruispunt in het dorp. Ik erger me er dood aan. Maar we krijgen het niet uitgelegd aan de werkers. Ze zeggen dat de nok waterpas is. Het is zo frustrerend als je een taalbarrière hebt en dan ook nog een heel ander idee over afwerking hebt. Maar op een gegeven moment zijn we het zat en we pakken er latjes en balkjes bij en proberen zo uit te leggen waar ze de mist in zijn gegaan. De nokbalk is wel waterpas gelegd, maar de spanten die erop steunen, staan aan de achterkant verder uit elkaar dan aan de voorkant. Dat betekent dat  de spanten aan de voorkant verder omhoog gedrukt worden als het ware. Leg je daar dan daklatten en dakpannen op, dan komt het dat daar dus verder omhoog. Met het gevolg dat het niet meer waterpas is. Tja en toen viel het kwartje.... En toen wilden wij nog maar 1 ding, afbreken en opnieuw beginnen. 


Ondertussen had Tamás Györke een nieuwe buitendeur voor ons gemaakt. De oude deur vonden wij  nog heel mooi, maar die was erg laag en dat is voor mij geen probleem, maar Mario moest ook altijd bukken. En omdat we toch zoveel mogelijk dubbel glas willen hebben en beter hang- en sluitwerk, kwamen we zo automatisch bij een nieuwe deur uit. en dat kun je met een gerust hart aan Tamás overlaten! 


Na 2 dagen extra werken en een hoop gevloek is het halletje weer voorzien van een nieuw dak en nok. Het ziet er veel beter uit en belangrijk, het is waterpas! Mario heeft de hele tijd met zijn waterpas en rolmaat achter het werkvolk aangelopen en dat heeft geholpen. 


En dan komt het er zo uit te zien. Op de foto zie je misschien niet zoveel verschil, maar in het echt wel hoor! Je ziet op deze foto dat de helft van het huis voor de eerste keer gestuukt is en dat Mario en ik begonnen zijn aan het maken van het verandahek. Ja dat was ook nog een dingetje, want ze mochten van mij geen oud hout weggooien. En dan vroegen ze aan mij, wat moet je daar dan mee? Daar gaan we een hek van maken. Van dat oude lelijke hout, was dan de reactie. Ja van dat oude mooie hout, van de oude draagbalken van het huis gaan wij een verandahek maken. Nou dan zag je ze kijken, die Nederlanders zijn echt rare mensen. Oud hout is toch niet mooi? Nee de vlonder van geïmpregneerd hout die we bij het zwembad gemaakt hadden, dat was pas echt mooi hout. Hahaha, gelukkig hebben we niet allemaal dezelfde smaak. 

Maar we hadden een nieuwe schaafmachine gekocht en die kwam heel goed van pas bij dit klusje. Want we zijn zelf erg blij met het resultaat.


Deze tegeltjes gaan we op de veranda leggen.

En dan zijn er 9 weken voorbij en zijn we klaar met het werkvolk. 9 weken lang heeft Mario ze opgehaald en weggebracht. Het kost gewoonweg ook een hoop geld. We zijn nog lang niet klaar, maar voor nu is het mooi geweest. Menno en Susan komen voor een weekje naar Torvaj en dan willen we graag met zijn viertjes zijn. 

We hebben een heerlijk week en nog heerlijk zomerweer. We gaan lekker naar het Balaton om te luieren en te zwemmen, 

Vader en zoon gaan kijken tot hoever ze het meer in kunnen lopen.

off road rijden (wat wonen we toch in een prachtige omgeving, zo zie je Torvaj van een heel andere kant en dat was echt gewèldig), 




dagje naar Kaposvár, ijsjes eten en elke dag lekker uit eten en daarna thuis een potje kezen, wat er soms heftig aan toe kan gaan. 

Menno en Susan zijn ook nog twee daagjes met de Trabant en een tentje op stap geweest. Ze zijn naar het Balaton gereden en hebben daar op een geweldig plekje rechtstreeks aan het meer gekampeerd. Zo leuk om te zien!


In die 2 dagen dat Menno en Susan op roadtrip zijn, beginnen wij alvast met het bouwen van een buitenkeukentje. We gebruiken hiervoor grote bouwstenen die ik naderhand ga stuken. 


En dan is die week alweer veel te snel voorbij en moeten ze weer terug naar Nederland... Maar we kunnen terug kijken op een fijne week met zijn vieren. En daar doen we het toch voor!

En dan kunnen wij nog even verder met klussen, want we willen nog graag de goten ophangen voordat we terug moeten naar Nederland. In ieder geval alvast aan de achterkant, want dat scheelt heel veel voor het vocht tegen de muur. Alhoewel het grootste vochtprobleem wel verholpen is, want de lange muur aan de achterkant is helemaal uitgegraven geweest. 


En daar hebben ze toen drainage tegenaan gemaakt. Daarna is er dan weer een dikke laag beton overheen gestort. 



Op een dag komt Margit een stuk of 4 tomaten afgeven en vertelt dat ze die van een andere mevrouw bij ons uit Torvaj heeft gekregen. Het zijn 4 verschillende tomaten, een peertomaat, een appeltomaat, een borsttomaat en eentje waarvan ik de naam niet meer weet. Ik wist trouwens van de andere ook niet dat die überhaupt bestonden... Maar de tomaten zijn superlekker en de volgende dag komt Margit vragen of ik misschien nog meer tomaten wil. Ja dat wil ik wel, ik denk kan ik mooi nog een keer iets lekkers maken met die smaakvolle tomaten. Want de tomaten in Hongarije zijn echt heel veel lekkerder dan in Nederland, ze krijgen gewoonweg veel meer zon, en dat proef je echt! 
Margit zegt dat ik mee moet gaan naar de mevrouw van de tomaten, en samen gaan we met de Trabant naar de andere kant van het dorp. En dan weet ik weer waarom ik zo gruwelijk graag daar ben. De mevrouw en haar zoon gaan mijn lege emmer vullen met de meest vuurrode sappige tomaten. Elég, elég, zeg ik. Maar ze blijft maar plukken en pakt er nog een emmer van  haar bij. 
dan moet ik plaatsnemen op een rode skai bank die buiten onder een afdakje staat. Margit komt naast mij zitten en de tomatenmevrouw neemt plaats op een kuipstoeltje. Het ruikt lekker naar paprika en tomaat. We kijken uit op de moestuin en er ontstaat een gemoedelijk gesprek over de dagelijkse beslommeringen. Ik geniet van dit heerlijk warme gevoel. Ik kan bijna het hele gesprek volgen en praat zelfs een woordje mee. Dit is puur geluk voor mij... Meer dat dit hoeft het niet te zijn. Het is zondagavond 18:00 en we hebben alle tijd van de wereld. Na een tijdje staan de dames op en ik doe maar hetzelfde. Met 2 volle emmers tomaten achter in de kattebak van de Trabant, rijden we de heuvel weer op. 


Maar nu heb ik dus superveel tomaten en we moeten bijna terug naar Nederland. En aangezien Mario de tomaten alleen maar lust als ze verwerkt zijn in de pörkölt, goulashsoep en pastasaus, is het voor mij alleen veel te veel. 


Dus besluit ik om ze te verwerken tot pastasaus en dan kokend heet in glazen potten te doen. Echt wecken gaat niet omdat mijn weckketel en aanverwanten in Nederland staat. Maar die neem ik volgend jaar dus mee naar Torvaj. Kan ik mooi al dat lekkere fruit inwecken. Nu ligt het meeste maar op de grond te rotten, dat is ook jammer. 

Ja en dan na 3 en een halve maand moeten we toch echt weer terug naar Nederland. Mario moet weer aan het werk. Het was de eerste keer dat we zo lang aan één stuk konden blijven en wat is het goed bevallen! Het is gewoon voorbijgevlogen. Dit gaan we volgend jaar weer zo proberen te doen. Het moet natuurlijk maar net zo uitkomen, maar dit jaar kon het en wat hebben we een fijne zomer gehad! Het was een prachtige, warme, soms te hete, zomer in het dorpje waar wij het liefste zijn. 





We hebben de zonnebloemen van begin tot eind kunnen ervaren.



Groetjes,
Marti












vrijdag 11 augustus 2017

Hongaarse bruiloft *wij waren erbij*

2 weken is het ondertussen alweer, de bruiloft van Margit en Krisztián. En het was GEWELDIG! We waren keivereerd dat we een uitnodiging kregen om de hele dag aanwezig te bij hun mooiste dag van hun leven. Wel had ik vantevoren een beetje stress, wat doen we aan, wat geven we, wordt het niet veel te warm… Maar na hier en daar wat rondgevraagd te hebben gingen we welgekleed met een enveloppe met daarin onze bijdrage op pad.


Het was een prachtige zonnige dag die ’s middags rond half 3 begon bij het cultuurhuis van Torvaj. Buiten stonden lange tafels en stoelen opgesteld en partytenten moesten voor de nodige schaduw zorgen. Het zag er gezellig uit!


Ik had een leeg geheugenkaartje en 2 volle batterijen voor mijn camera, want ik wilde niks  missen van deze speciale gelegenheid. Maar de hele dag is gefilmd door een professional en ook waren er 2 fotografen aanwezig, die alles voor het nageslacht vastlegden.

Het eerste wat me opviel was dat iedereen er zo prachtig uitzag. De zusjes van Margit en Krisztián waren bruidsmeisjes en droegen prachtige lila jurken. Hun haren waren zonder uitzondering voorzien van schitterend krullen, glitters en bloemetjes. De kleine neefjes droegen een serieus pak. Ik wist niet wat ik zag, zo mooi!


Om kwart voor 3 kwam daar de ceremoniemeester met de bruidegom aan.


Omdat we absoluut geen idee hadden wat er ging gebeuren lieten we het allemaal over ons heen komen en 5 minuten later kwamen de schalen met eten op tafel. 


Grote schalen vol met vlees, rijst, friet, groenten en gebakjes. Wij keken elkaar aan, hadden we dit geweten hadden we niet geluncht, maar om nou helemaal niks te pakken…. Nee dat kon natuurlijk niet. Ook de pálinka en andere sterk alcoholische drankjes waren talrijk vertegenwoordigd.


Er druppelden steeds meer mensen binnen en om half 4 kwam dan eindelijk de bruid bij het cultuurhuis aan. (Later hoorden we dat dit gedeelte openbaar was en de rest van de dag voor genodigden). De zenekár begon te spelen om zo de auto met de bruid binnen te halen. We moesten allemaal onze ogen dichtdoen, zodat de bruid zogenaamd ongezien naar binnen kon gaan.


Toen ze binnen was, mochten we onze ogen weer open doen. De ouders en het zusje van Krisztián stonden naast elkaar en er volgde een plechtig moment waarbij de ouders bedankt werden.


Toen  moest de bruidegom toestemming vragen bij de vader van Margit, om met haar te mogen trouwen. Uiteraard gaf hij die toestemming, zou een beetje lullig zijn als hij nu zou bedenken dat hij toch liever iemand anders als schoonzoon had, en de ceremonie kon verder gaan. Vervolgens kwam de ceremoniemeester met het jongste bruismeisje naar buiten en ging voor Krisztián staan. 


Hij vroeg aan de bruidegom of hij misschien met haar wilde trouwen. Oké dit was dus om te testen of hij wel zeker was van zijn zaak om met Margit te trouwen. Natuurlijk zei Krisztián nee. En daar kwam hij met een andere deerne naar buiten. 


Het was een man verkleed als snollebolleke. Hij probeerde wat verleidelijke moves, maar het zag er vooral lachwekkend uit. Krisztián zei dan ook uit volle overtuiging nee! Ook deze dame werd weer weggeleid en daar kwam dan toch eindelijk de prachtige bruid Margit naar buiten.


Iedereen begon te klappen en de bruid straalt helemaal. Ze heeft de corsage voor haar aanstaande in haar hand en gaat deze liefdevol bij hem opspelden.


Dan gaan de ouders en broers en zussen van Margit zich naast elkaar opstellen. In een emotionele toespraak worden zij door Margit bedankt. 


Ze is natuurlijk al jaren lang het huis uit, maar toch, dit is haar trouwdag!


Hier speld ze een lint met daarop hun namen en trouwdatum aan de stok van de ceremoniemeester.


Aan die stok hangen linten van alle echtparen waar hij ceremoniemeester was.


Dan vertrekken we met zijn allen in de auto naar Tab, naar het gemeentehuis. Het bruidspaar heeft voor vervoer gezorgd zodat er gewoon een pálinka of 2 genuttigd kan worden. Het is een mooie optocht en iedereen toetert er op los.



Vanaf de parkeerplaats gaan de tocht te voet verder onder de klanken van de zenekár. Wat is het toch een geweldig gevoel om hier bij te horen!

Als we bij het gemeentehuis aangekomen zijn, lijkt alsof we in een Sissi sprookje terecht zijn gekomen. Het is zo mooi allemaal!



De kleine Zolika heeft een belangrijk taak gekregen vandaag, hij moet het kussentje dragen waarop de ringen voor het bruidspaar zitten. Je ziet aan heel zijn snoetje dat hij die taak uiterst serieus neemt.



De 2 kleinste bruidsmeisjes komen binnen en strooien rozenblaadjes over het looppad, waarover een minuutje later de bruid aan komt lopen aan de arm van haar vader.


Hierna volgt het officiële gedeelte wat eigenlijk niet zoveel verschilt met in Nederland. Er wordt wat verteld over het bruidspaar, de geloftes worden voorgelezen en bevestigd. Alleen dit begreep ik niet; de bruid en bruidegom krijgen ieder een glaasje met zand, hierna doen ze om beurten een beetje zand in een gezamenlijk glas en hierin wordt dan een kaars gezet.


En dan komt het moment waarop de ringen aangeschoven worden. Het kleine ventje kijkt verwachtingsvol met zijn kussentje naar het bruidspaar, dit is zijn momentje om te shinen.


Daarna wordt de trouwakte ondertekend door het bruidspaar en de getuigen. 




Het bruidspaar loopt naar hun moeders een overhandigd hun een mooi bloemstukje. 


Er wordt een fles champagne open geknald en de familie komt naar voren en ze feliciteren hun kinderen. 



Als ook dit gebeurt is, zit dit gedeelte van de dag er weer op. De stoet vertrekt weer en we lopen in een lange rij terug naar de auto. Maar het is ondertussen zo verschrikkelijk heet geworden, dat we even moeten wachten voordat we de auto in kunnen stappen….och die arme kleine jongentjes in hun deftige pakjes en sjieke glimmende schoentjes…

Van Tab gaat de tocht naar Kiliti, Siófok. Daar in de kerk gaat het programma om 18:00 uur verder.


Het is een mooi klein kerkje en wederom kijken we onze ogen uit! Ondertussen heeft het nieuwbakken echtpaar de ringen alweer uitgedaan en zijn ze terug geknoopt het kussentje. 



Onder de klanken van de Wedding March komen Krisztián met zijn moeder aan zijn arm, kleine Zolika met zijn kussentje met de ringen,  en Margit aan de arm van haar vader, de kerk binnenlopen.  Als iedereen op zijn plaats zit, begint de ceremonie. En omdat het in Hongaars is, wat anders in Hongarije, begrijpen wij er niks van. 


Maar we genieten en ook al versta je er niet veel van, we begrijpen het wanneer de geloftes afgelegd worden. De pastoor komt met het kussentje met de ringen en hij probeert ze los te maken. 


Het lukt het niet en de misdienaar moet ermet een schaar aan te pas komen. misschien toch iets te vast geknoopt aan het kussentje? Na het nodige geruk aan de lintjes komen ze los en de ringen worden even liefdevol als in het gemeentehuis aan elkaars vingers geschoven.



We constateren dat het geen echte mis is, want daarvoor duurt het veel te kort. Ook is er geen eucharistie. Maar mij hoor je niet klagen! Na een half uurtje is het voorbij en als we buiten komen, staan de bruidsmeisjes klaar met bellenblaas. 


En dan bedenk ik me dat we een pak rijst mee hadden moeten nemen… Hierna worden er nog een paar foto’s voor de kerk gemaakt. Van onze voorkant maar, wat niemand snapt, ook van onze achterkant.

Dan worden we verzocht om naar de tuin van de kerk te gaan. Ondertussen heeft de ceremoniemeester begrepen dat er een Belgische/Nederlandse delegatie zich onder de gasten bevindt en vanaf dat moment komt hij ons regelmatig in het Engels uitleg geven! Scheelt een hoop J


In de tuin is het foto’s maken en foto’s maken. Iedere gast mag met het bruidspaar op de foto.


                                           Selfie 

Kijk toch eens wat een prachtige meiden!


En dan krijgt de bruid een extra boeketje in haar handen gedrukt. Dit boeketje zal ze over haar hoofd naar achteren gooien en haar eigenste kan ze zo mooi bewaren. Slim zeg!



Dat deze dag bol staat van de tradities blijkt wel uit het feit dat even laten Krisztián met zijn mond de kousenband van zijn verse bruid moet op gaan zoeken onder haar enorme hoepelrok. De hilariteit is groot als hij bijna verdwijnt onder de rok, maar met het ding in zijn mond weer tevoorschijn komt. Dan wordt het niemendalletje om een stukje hout ofzo gebonden, want ook dit zal achterover gegooid worden naar de vrijgezelle mannen onder de feestgangers.

En dan gaan we met zijn allen weer in de auto om het laatste stukje naar de feestlocatie te rijden. Om half 8 zijn we er en mogen we de prachtig versierde feestzaal binnengaan. Maar niet voordat het bruidspaar buiten op de stoep een bord kapot gegooid hebben. Dit schijnt tegen de kwade geesten te zijn en als ze het samen met handveger en blik de scherven opgeveegd hebben, weet iedereen dat ze heel goed samen kunnen werken. Het is maar dat je het weet!


Alle stoelen hebben een lila strik aangekregen en op de tafels liggen servetten met een lila bandje met daarop onze namen. Het is duidelijk, de kleur van deze dag is lila. Mocht iemand nu nog denken dat een Hongaarse bruiloft armoedig is, dan zal ik dat meteen ontkrachten! Het is echt werkelijk fantastisch wat wij hier zien en meemaken. Wat een overvloed aan eten en drinken. Het ziet er echt tiptop in orde uit. We krijgen eerst soep aangeboden en daarna mogen we onszelf goed gaan doen aan een rijkelijk buffet. Het bruidspaar zit met hun ouders aan een aparte tafel en je ziet ze stralen. 


Er worden anekdotes verteld door de ceremoniemeester en iedereen lacht. Behalve de tafel met Belgen en Nederlanders. Die kunnen die Hongaarse humor niet volgen.

Na het heerlijke eten gaat het echtpaar de dansvloer op voor de openingsdans. Het begint heel romantisch en iedereen staat te genieten van het verliefde paar. Maar het wordt als snel wat vlotter en losser en de dansvloer wordt al snel wat voller met mensen die ook een dansje gaan wagen. De bruidegom had een stapel foto’s van schaars geklede dames bij zich en gooit deze demonstratief weg om te laten zien dat hij echt voor zijn Margit heeft gekozen.


Om het half uur komt er naast de normale drank die overal op de tafels staat, iemand van de familie, of het bruidspaar zelf,  langs met een dienblad met Pálinka en andere shotjes. En het wordt zeer op prijs gesteld als je dan tenminste één glaasje achterover klokt. Ik sla mooi iedere keer over, maar voor veel mensen is het tè lekker om nee te zeggen.


Als het feest volop in gang is wordt ineens de bruid meegenomen aan een ketting! Ze wordt gestolen van haar bruidegom. Die moet vervolgens wat opdrachten uitvoeren om zijn echtgenote weer in zijn armen te kunnen sluiten. Dat doet hij zoals het hoort en dan wordt zijn vrouw weer terug gebracht.


En dat is maar net op tijd, want om iets over 11 uur wordt de bruidstaart binnengereden. Wat ziet het er mooi uit! De taart bestaat uit 4 lagen en iedere laag heeft een andere smaak. We sluiten ook aan in de rij en zijn een beetje verbaasd dat er nu nog taart geserveerd wordt. Want zo’n heerlijk stuk aardbeientaart met een dikke laag marsepein valt ’s avonds best zwaar op de maag. Maar wat was het lekker! Mario gaat zelfs voor een 2e stuk….


Na het gebak krijgt iedereen een kaars en deze worden aangestoken en we moeten allemaal in een kring gaan staan. Het bruidspaar ging langzaam dansen en ging bij iedereen de kaars uitblazen. Ik weet echt niet wat dit betekende… het was wel een heel mooi rustig moment in deze hectische dag.


Hierna ging het feest weer vrolijk verder en het was echt gezellig! Maar rond 1 uur ’s nachts was het bruidspaar vertrokken. Er ging toch wel een tijdje voorbij en toen ze weer terug kwamen waren ze omgekleed. De bruid had een kittig rood jurkje aangedaan en de bruidegom had zijn mooie witte overhemd omgeruild voor een roze exemplaar met een rode stropdas. 


In zijn linkerarm had hij een grote rode emaille schaal, in zijn rechterarm een grote houten pollepel. Daarmee sloeg hij op de schaal. Ten teken dat er voor geld met zijn echtgenote gedanst mocht worden. Als eerste ging de ceremoniemeester met Margit dansen, maar niet nadat hij een bijdrage had gedaan in de rode schaal bij Krisztián. Daarna waren de ouders aan de beurt, gevolgd door de rest van de feestgangers.



Toen iedereen geweest was, werd er geld op de grond gegooid. Meestal muntjes maar ook briefgeld zweefde over de dansvloer. Het echtpaar moest proberen om met handveger en blik alles bij elkaar te vegen. En de kinderen probeerden dit tegen te houden, het was een koddig gezicht J

video

Alles werd in de rode schaal gedaan en het bruidspaar liep blij lachend en zwaaiend de feestzaal uit.
Voor ons wat dit een mooi moment om er ook een einde aan te breien en we liepen naar buiten. Toen ik nog even de feestzaal inkeek, zag ik dat er wederom een buffet met warm eten klaarstond, om half 2 in de nacht... Wij werden door onze privé chauffeur veilig in Torvaj afgeleverd.

Margit en Krisztian, heel erg bedankt dat wij bij jullie supermooie trouwfeest mochten zijn, het was een eer! We wensen jullie alle geluk van de wereld!


Groetjes, Marti