Eclips / Zonsverduistering Hongarije 1999

Waar was ie nou, die zonsverduistering? Hier in Rooi was er in ieder geval niks van te zien, behalve dat het nog donkerder en kouder werd. Een dik wolkendek en dichte mist waren de grote spelbrekers. En dat is echt heel jammer, want ik had het zo graag nog een keertje meegemaakt… ik weet hoe spectaculair een zonsverduistering is. Ik heb nl in 1999 de totale eclips ervaren toen wij in Hongarije op vakantie waren. En hier zou sowieso geen totale zonsverduistering zijn, maar 80%  komt al aardig in de buurt… Alhoewel het kippenvel moment echt pas optreedt bij een totale eclips. Het is totaal niet te vergelijken met een gedeeltelijke.

Toen wij in 1999 weer naar Hongarije zouden gaan, zorgden we er wel voor dat we op 11 augustus op de camping in Balatonfüred waren.  Want dat was de grote dag van een totale zonsverduistering. Want nog nooit hadden wij zoiets meegemaakt. Er werd heel veel reclame voor gemaakt en iedereen was in rep en roer. 

Als je deo kocht, kreeg je er een gratis eclips-brilletje bij. Bij McDonalds kreeg je ze gratis bij je eten. Maar ook de souvenirwinkeltjes verkochten de brilletjes met de datum en plaats erop. Mario heeft zelfs een t-shirt gekocht waar het groot op stond.

En toen was de grote dag aangebroken. ‘s Middags rond kwart voor 1 zou het moment daar zijn. Al een paar uur van tevoren begon iedereen te rommelen. Er heerste een gezellige, leuke spanning op de camping. We liepen met onze campingstoelen rond om te kijken waar je het beste kon gaan zitten om tussen de hoge bomen door de zon optimaal te kunnen aanschouwen. Toen we dat plekje hadden gevonden, werden daar de stoelen neergezet en de statieven werden uitgeklapt. Nog snel even kijken of we wel genoeg fotorolletjes hadden. Want in die tijd hadden wij nog geen digitale camera. Daarom zijn de foto’s bij dit blog ook in gescand en ook niet zo heel duidelijk..

Het werd al gezellig op het goeie plekje want er kwamen steeds meer mensen met camera’s en stoeltjes bij. En dan alles onder een bloedhete zon natuurlijk. Bij een oud caravannetje schoven de oranje gordijntjes dicht. Later hoorde ik dat daar een mevrouw in zat, die niet naar buiten durfde te komen omdat ze bang was dat de wereld verging. Naderhand bleek dat onze Belgische buren ook binnen waren gebleven omdat ze heel bang waren voor het onbekende… Jammer want ze hebben echt veel gemist.

Mario ging nog snel even een rondje maken over de camping en zag bij het meer dat het grasveld helemaal vol was met mensen die vanaf daar naar de zonsverduistering gingen kijken.

En toen begon de maan langzaam voor de zon te schuiven. Het begon met een hapje uit de zon en die hap werd steeds groter. Het werd al wat killer en ik deed een vestje aan. Het werd ook steeds stiller om ons heen. Iedereen was vol verwachting. Ondertussen waren er wel wat wolken aan de hemel verschenen. Zul je altijd zien!

En toen was het 12:46. Ik vergeet die tijd nooit meer. Dit was hèt moment. De maan was langzaam maar zeker voor de zon geschoven. Het was stil geworden, de vogeltjes waren gestopt met fluiten. De muisjes kwamen onder de struiken vandaan en begonnen zachtjes te piepen. Het was donker. Ademloos stonden we te kijken naar de corona, dat is die prachtige lichtkrans. Bij het meer vandaan klonk een gejuich. Ik wist niet wat ik meemaakte. Manon en Menno, toen nog 10 en 7 jaar oud, stonden met open mondjes naar de hemel te turen. Dit was zoiets magisch. 

De parels van Baily verschenen. Dit was minstens zo spectaculair. Naast mij stond de videocamera te zoemen om maar krampachtig te proberen om dit magische moment vast te leggen. Wat overigens niet echt lukte want we hadden daar simpelweg de goeie filmcamera niet voor. Na 2 minuten was het voorbij. De zon werd langzaam weer helemaal zichtbaar.

De vogeltjes ontwaakten en de muisjes kropen weer in hun holletjes. Mensen begonnen weer te lopen, stoeltjes en statieven werden opgeklapt en het leven ging gewoon verder. Alsof er niets gebeurt was… maar dat was maar schijn, want even later zaten we met vrienden bij elkaar nog na te praten. We waren allemaal een beetje versuft en moesten het even tot ons door laten dringen. Dit hadden we niet verwacht. Dat het zo mooi zou zijn! Menno (7 jaar oud) sprak de legendarische woorden: vanaf nu ga ik ieder jaar zonsverduistering kijken.

Helaas, dat is hem niet gelukt, maar tot op de dag van vandaag weet hij nog precies hoe indrukwekkend het was. En wij ook.

De volgende dag zijn we de verschillende kranten gaan kopen waar alles over de eclips instond. Niet dat we er ook maar één woord van konden lezen, maar toch. Jaren later zag ik in Nederland bij een boekenbeurs een boek over de eclips van 1999 en ik was weer helemaal terug in dat moment.. Uiteraard ging het boek mee naar mijn boekenkast.

Groetjes, Marti

Bij de receptie van de camping lagen naderhand deze ‘diploma’s’

Bijna lente

En dan is het alweer eind februari.. Morgen is het maart! Yes, zijn we weer van de winter verlost en kunnen we ons weer gaan verheugen op de lente. Ik zal blij zijn als we weer zonder jas naar buiten kunnen en weer lekker buiten kunnen leven. Eigenlijk is het best treurig dat je de helft van het jaar binnen door moet brengen… Natuurlijk kom ik wel iedere dag buiten, ook in de herfst en de winter. Al is het maar om even naar achteren te lopen en mijn kippies van eten en aandacht te voorzien. Maar als het regent vind ik dat echt geen pretje. Kijk een echte winter met sneeuw en ijs vind ik ook leuk, hele dagen regen vind ik echt geen bal aan. Maar als je in Nederland woont ontkom je hier echt niet aan. Dus totdat wij kunnen vertrekken naar Hongarije is het voor mij gewoon een kwestie van doorgaan en ondergaan.

In de lente vind ik de natuur ook op zijn mooist, het frisgroen blad dat overal aan de bomen en struiken verschijnt. De bloembollen die nieuwsgierig met hun koppies boven de grond uitgepiept komen. De vogeltjes die weer massaal van zich laten horen. Heerlijk, ik kan daar zo van genieten. En ik denk bijna iedereen met mij.

En als het dan maart is, dan is het ook zo weer april. En als het april is, dan ik het al heel snel weer Pasen. En als het Pasen is, zijn Mario en Marti in Torvaj! Jippie! Kijk en op deze manier maak ik mezelf wijs dat het allemaal zo erg nog niet is en dat we bijna weer naar Hongarije gaan. Ik ben alweer een beetje begonnen met het verzamelen van spullen die mee moeten.

Dat wil natuurlijk allemaal niet zeggen dat het in maart ook daadwerkelijk voorjaarsweer is. Er kan nog gemakkelijk sneeuw gaan vallen. Ik weet nog dat ik zwanger was van Manon, heel lang geleden. En in dat jaar was het op 8 maart 30 graden! Ik weet dat nog, omdat ik bij allebei mijn kinderen een dagboek bijhield toen ik zwanger was. Ik had toen mijn enkel omgezwikt en Mario had ’s morgens voordat hij ging werken een stoel buiten gezet en daar had ik bijna de hele dag in doorgebracht. Lekker in het zonnetje.  Maar een week later, lag er een dik pak sneeuw. Ik bedoel maar.

En wat te denken van 2 jaar geleden, toen we ingesneeuwd waren in Torvaj. Mensenlief wat was het toen koud! Hevige sneeuwstormen joegen over Hongarije. En vorig jaar was het al heel lekker weer in Nederland. Er kon al buiten gebarbecued worden in je korte broek. Dus je kunt er eigenlijk geen touw aan vast knopen. Maart roert zijn staart.

Feit is dat de winter op zijn einde loopt en wij alweer reikhalzend uitkijken naar wat komen gaat in de lente en in de zomer! De eerste boekingen zijn alweer binnen en dat vinden we gewoon keileuk! En die boekingen bestaan bij ons niet uit betalende gasten, maar zijn gedaan door onze kinderen en een broer van mij, samen met zijn vriendin en 2 kinderen. Er wordt heel vaak aan ons gevraagd of wij onze huisjes op de heuvel verhuren. Maar dat doen we niet en zijn we vooralsnog ook niet van plan. We willen gewoon de vrijheid hebben om te gaan wanneer het ons uitkomt. En dan moeten we geen rekening hoeven te houden met eventuele gasten. Het zou een ander verhaal zijn als wij permanent in Torvaj wonen, dan is het een leuke manier om wat geld bij te verdienen. Maar dat is bij ons niet aan de orde, dus genieten wij nu extra van familie en vrienden die komen logeren op het moment dat het ons uitkomt. En we hebben bijna altijd ruimte zat voor logés. Als de huisjes en het caravannetje vol zijn, zetten we gewoon nog wat tenten op. En dan is het geluksgevoel compleet. Dan hebben ook wij echt vakantie en genieten we van elkaar en van al het mooie wat Hongarije te bieden heeft. Maar ik dwaal af, eerst maar eens afwachten wat maart ons gaat brengen!

Hieronder heb ik nog even wat nuttige informatie neergezet:

Hongarije heeft een gematigd landklimaat. In de hoogste delen van het Transdanubisch Middelgebergte en het Noordelijk Middelgebergte heerst een subalpien klimaat. De Grote Laagvlakte heeft een echt landklimaat. Hongarije heeft koude, natte winters en warme zomers. De gemiddelde januari-temperatuur is in het westen en zuidwesten ca. 0 °C. De gemiddelde juli-temperatuur ligt tussen 18 °C in het noordwesten en 22 °C in het zuidoosten. Hongarije heeft vrij veel zonne-uren, gemiddeld 2000 uur per jaar. De jaarlijkse gemiddelde neerslag (500 mm) is vrij laag als gevolg van de regenschaduw van de Alpen, maar varieert onder invloed van de Atlantische Oceaan. In de winter is het land soms bedekt met een dik sneeuwtapijt. Bron:Wikipedia.

Groetjes,

Marti

Jézuska in Torvaj

Als eerste wil ik iedereen nog een gelukkig nieuwjaar wensen! Ik hoop dat jullie fijne feestdagen hebben gehad! Ik in ieder geval wel. Anders dan andere jaren, maar dat was ook precies de bedoeling.

Ik weet nu dat er een hemel op aarde bestaat, en dat ligt in Torvaj. Toen we na een reis van 2 dagen arriveerden bij het huisje op de heuvel, was het eerste wat ik hoorde het geluid van kippies! Hennen en hanen. Ik wist niet wat ik meemaakte! Waar kwam toch dat kraaien vandaan? Ik besloot meteen op onderzoek uit te gaan en kwam zo bij onze buurman terecht. Het bleek dat hij mooie brahma’s en nog een ander ras had. 

Hij vertelde vol trots dat hij ongeveer 20 hennen heeft en 5 hanen. We zagen dat ze ook los mochten rondscharrelen. Ik vertel, geheel overbodig natuurlijk, dat ik thuis 4 hennen heb en dat mijn haan helaas overleden is.. ik weet zo gauw het woord voor dood niet meer en maak met mijn hand de kop-eraf beweging. Hij lacht en denkt vast dat hij heel lekker was. Maar mijn lieve Willem-Alexander ligt keurig in de tuin begraven! 

Maar wat is dit een mooi gezicht, die loslopende kippies! Ik begin ze al te roepen, maar ze reageren natuurlijk niet als mijn eigen kippies. Als ik die roep komen ze meteen uit alle hoeken van de tuin aangeraced. Maar toch zijn ook deze kippies helemaal niet bang ofzo.

Ons doel van deze vakantie was om het kerstgevoel uit te dragen en alle kinderen in het dorp te verblijden met een kerstcadeau. Dat vraagt om een hele organisatie en heel veel speelgoed. Ik heb er lang over nagedacht over hoe ik dat nu moest aanpakken. Ik had de hulp ingeroepen van Melinda bij ons uit het dorp. Want hoe kwam ik anders achter alle namen en leeftijden van de kinderen die er in Torvaj wonen? Melinda is naar de burgemeester gegaan en heeft een lijst geregeld met de namen, leeftijden en adressen van de kinderen tot en met 14 jaar. Daar hadden we de grens gelegd. Dat waren er 31 in totaal. Omdat de kerstviering al was geweest toen wij nog onderweg waren met de aanhanger vol spullen en speelgoed, konden we de cadeaus toen niet uitdelen. Maar toch wilde ik het heel graag bij de kerststal en kerstboom doen. Maar niet zonder dat de burgemeester het daar mee eens was. Na wat overleg was hij dat en we besloten voor de 24^e december te gaan. Melinda had een brief opgehangen bij het winkeltje waar opstond dat de kinderen woensdagmiddag om 14:00 uur een cadeau konden komen ophalen. Zo hadden wij nog 2 dagen de tijd om alles in orde te maken. Dus we moesten als eerste de zolder op om alle bananendozen uit te zoeken, waar allemaal speelgoed in zat. Het zonnetje scheen, het was 15 graden dus mooi weer om de zolder op te gaan. Op een gegeven moment hoorde ik een haan kraaien, heel dichtbij. Ik viel bijna van de ladder omdat ik wilde kijken waar die haan stond. Ik was zo blij dat ze bij ons op het erf rondliepen. Ik werd er echt vrolijk van dat er nu in Torvaj ook kippies rondlopen. Het zijn dat wel niet mijn eigenste kippies, maar het is een goed begin.

We hebben voor Margit en Feri een klein kerstpakketje meegenomen en daar zijn ze echt heel blij mee. Feri vraagt zelfs of ik een nieuwe haan wil hebben. Ik zeg dat ik dat niet hoef. Is lekker zegt hij. Ik roep neeeeeee, ik hoef dat niet hoor. Mario staat erbij te lachen natuurlijk. Ik zal hem wel voor je slachten, biedt hij aan. Ik zeg dat ik alleen kipfilet lust. Alleen filet, vraagt hij verbaasd. Ik bedank hem nogmaals en we lopen weer naar huis. Ik ben dit hele voorval alweer vergeten als de volgende dag Feri glunderend met een schaal aan komt zetten. Kadootje voor jou, zegt ie. De schaal is afgedekt met aluminiumfolie, maar die is net te smal, waardoor er 2 poten uitsteken. Het zal toch niet…. Jawel hoor, onder de folie zit één van de 4 hanen die ik 2 dagen eerder nog heb staan te bewonderen. En echt niet alleen filet. De niertjes, de poten, alles zit erbij. De schaal voelt nog warm aan. Mario kijkt mij aan en zegt, kadootje voor jou Marti. Ik voel me misselijk worden en probeer me goed te houden en bedank mijn buurman voor het kadootje. Als hij weg is sta ik boven de wc-pot te kokhalzen. Zou dit de haan zijn die gisteren bij de ladder stond te kraaien?

Ik had uit Nederland 31 dozen meegenomen en die moeten de volgende dagen gevuld gaan worden. En dat is nog een hele klus. Als we overal het speelgoed vandaag geplukt hebben, stal ik alles uit op 2 bedden. 1 bed met jongensspeelgoed en eentje met meisjesspeelgoed. 

Het lijkt wel een kleine speelgoedwinkel. Aan de dozen hang ik een briefje met jongen of meisje en de leeftijd. En dan moet ik er voor zorgen dat het zo eerlijk mogelijk verdeeld wordt en  dat het speelgoed bij de leeftijd past. Moeilijk, maar wat vind ik dit leuk om te doen! Eindelijk kan ik gaan uitdelen, na 6 jaar van speelgoed kopen en krijgen van vele lieve vrienden.  Als ik na een dag alles in de dozen heb volgt er nog een avond van inpakken. Ook al zo leuk! En dan zetten we voor de fun alles weer op de bedden, wat een mooi gezicht!

De volgende dag is de dag van Jézuska. Ik heb voor alle kinderen ook nog koek en marsepein en voor de ouders kerstbrood en gevuld speculaas. Ook mogen de kinderen allemaal een versiering voor in de kerstboom uitzoeken. Die hebben we met een touw aan de kerststal gehangen. 

Onder de boom hebben we een zeil gelegd en daar de cadeaus op uitgestald. Voor iedereen die wil hebben we ongeveer 80 puzzels neergezet. Die mogen ze ook allemaal meenemen. 

Mario is nog een keer op en neer aan het rijden met de auto als de eerste kinderen er al aangelopen komen.  

Voor de eerste kinderen is het natuurlijk een prachtig gezicht, al die pakjes, die versieringen en schalen vol met lekkers. Gelukkig helpt Melinda mij met uitdelen, want het communiceren blijft toch nog heel erg lastig. 

Één klein jongetje kan niet wachten tot hij thuis is en gaat naast de kerststal op de grond zitten en begint heel voorzichtig zijn pakje open te scheuren. 

Het is een groot succes en om half 3 zijn bijna alle kadootjes opgehaald. 

De 3 die nog zijn achtergebleven gaan we later bij de mensen thuis afleveren. Ik hoop echt dat ik dit nog vaak mag doen!

Nu onze missie erop zat hadden we zoiets van ,wat zullen we nu eens gaan doen? Ondertussen was het weer helemaal omgeslagen en er was een klein laagje sneeuw gevallen. Daarna werd het pas echt koud en ’s nachts vroor het wel 14 graden! Dus het werd binnen klussen. Eerst heb ik een niet-zo-mooie kast getransformeerd naar een in mijn ogen hele-mooie kast. Wat een beetje verf toch al niet kan doen!

Omdat we nog een paar dagen over hadden en duimen draaien niks voor ons is, besloten we om het kleine slaapkamertje in het 2^e huis aan te pakken. Oké dat betekende alle zooi eruit en in de mooie nieuwe kamer gezet die eigenlijk klaar is. Daar stond de hoekbank van MP in al zijn glorie te pronken. 

Maar na een paar uurtjes zooi verplaatsen was de hele bank niet meer te zien…. Pffff waarom hebben wij ook zoveel zooi?... Maar het moet eerst rommel worden voordat het mooi wordt zeggen ze altijd. Toen ze vloerbedekking eruit was kwam de betonnen vloer tevoorschijn. En dat viel potverdorie toch een beetje tegen… dus toen hebben we maar cement aangemaakt en de vloer zo goed mogelijk gerepareerd. Eigenlijk had gewoon de hele vloer eruit gemoeten en een nieuwe erin, zoals bij de grote kamer. Maar daar hadden we nu effe geen zin in. Er zijn veel belangrijkere dingen die eerst moeten gebeuren. En als blijkt dat dit niet werkt, halen we gewoon de laminaat er weer uit en kunnen we alsnog nieuwe beton storten. Maar voor nu laten we het even zo. De vloer ligt erin en nog best goed ook, al zeg ik het zelf. Het ziet er leuk uit en in het voorjaar ga ik nog effe de muren doen en dan is het weer een nette kamer.

Maar we hadden ook nog oud en nieuw wat we voor de eerste keer hier gingen beleven! En dat was me een hele belevenis. Mijn moeder bakte ieder jaar zelf de oliebollen en die traditie heb ik sinds wij kinderen hebben, overgenomen. Dus ook in Torvaj wilde ik oliebollen bakken. 

Op oudejaarsdag begon ik rond een uur of 4 te bakken in de veronderstelling dat ik dan nog tijd zat zou hebben om rond te gaan delen. Niet dus. Toen we rond half 6 bij Margit aankwamen lag ze al lekker in haar bed tv te kijken. Nou slaapt ze in huiskamer dus ze heeft natuurlijk groot gelijk. Ze is maar alleen en het was koud. Ze nam dankbaar de schaal oliebollen in ontvangst en hopelijk heeft ze ervan gesmuld. Toen we anderhalf uur later naar de andere buren gingen om ook daar een schaal af te geven, lag ook zij al in bed. Maar ze was ziek, dus dat verklaard wat. Maar ze kwam erbij zitten, het bier en de hapjes kwamen op tafel. En toen begonnen ze aan de oliebollen, ze vonden ze echt lekker. Toen we naar huis liepen was het 8 uur en het had niet veel nut meer om nog verder te gaan met bakken en uitdelen. De Hongaren waren aan hun nachtrust begonnen…wij niet, wij bleven keurig wachten tot het 12 uur was. Toen het zover was ging Mario naar buiten kijken of er iemand vuurwerk ging afsteken. We hadden al te horen gekregen dat er maar heel weinig vuurwerk zou worden afgestoken, en dat begrijpen we natuurlijk wel. De meest Hongaren hebben al heel veel moeite om hun dagelijkse leven te bekostigen, dus die gaan echt geen geld te lucht in schieten. Dus na 20 seconden was Mario alweer binnen omdat er niks te zien was behalve duizenden sterren. En eigenlijk is dat  het mooiste vuurwerk wat er bestaat… maar toen ik in de keuken was zag ik ineens wat lichtflitsen. Een paar zachte knallen en voorbij was het. Er was dus toch iemand die een paar vuurpijlen had. Om half 1 lagen we in bed. En een jaarwisseling naar mijn hart!

We hebben een fijne korte vakantie gehad, maar mens wat heb ik het koud gehad! Het 2^e huis is gewoon niet warm te krijgen. We hebben daar een houtkachel, een gaskachel, een Zibrokachel en dan nog 3 elektrische kacheltjes. Maar zolang het huis toch aan alle kanten en er overal glas zit van 2mm dik is er niet tegenaan te stoken. Ik ga die Hongaren steeds beter begrijpen. Waarom ze alles in één kamer doen. Slapen, tv kijken, eten, computeren, noem het maar op. Ze hebben het in ieder geval niet koud op deze manier!  

Wat ik ook nog even wil vertellen is dat we een heel leuk etentje hebben gehad met alleen maar Nederlandstaligen die een huis in Somogy, dat is onze provincie, hebben. En dan was me toch gezellig! Na eerst wat aftasten en rondkijken, werd het al snel een keileuke avond waar volop ervaringen uitgewisseld werden. 

Want we hebben allemaal dezelfde passie en dat schept meteen een band; genieten in en van Hongarije! En dan vooral in onze mooie provincie. Hopelijk is er een nieuwe traditie gestart en komt er snel een vervolg.

Groetjes, Marti

Eindelijk met de feestdagen in Hongarije!

Nog 3 weken en dan zijn we weer in Torvaj. Zo dat is eruit. Dan weet je al waar deze blog over gaat, over verheugen en aftellen… Toen wij in 2008 het huis in Hongarije kochten, was mijn wens om zo snel mogelijk een keer de feestdagen hier door te mogen brengen. Nu 6 jaar later is het dan eindelijk zo ver. Het is nu of over een aantal jaren pas. Want eerst konden we nooit omdat we toen onze moeders nog hadden en die kwamen bijna altijd wel naar ons met de kerst. Maar we bleven natuurlijk ook voor onze kinderen in Nederland, want ik vind dat met de kerst niemand alleen mag zijn. Maar dit jaar is het zo dat Manon en Bram nog op wereldreis zijn en Menno zal veel bij zijn meisje zijn. Dus voor ons gevoel is dit een buitenkansje. En ik weet dat Kerstmis in Hongarije veel anders is dan in Nederland, maar dat wil ik juist een keer meemaken. Ook ben ik al gewaarschuwd dat het oud en nieuw gebeuren in Hongarije niet zoveel voorstelt, geen vuurwerk enzo. Maar ik neem oliebollenmix mee en hoop echt dat we wat vrienden kunnen ontvangen die bij ons oliebollen komen eten. Komt er niemand dan ga ik gewoon met een schaal oliebollen door Torvaj lopen, maar eten zullen ze!

Maar oooo wat heb ik  mijn huisje op de heuvel toch gemist zeg! Ik droom er regelmatig over en ’s avonds moet ik ook heel vaak aan het huisje denken, hoe het daar zo alleen staat, in het donker, in de kou. Ik hoop dat het huisje ons ook gemist heeft. Als we er zijn gaan we het lekker opwarmen en de frisse lucht naar binnen laten.

2 jaar geleden waren we in december ook in Torvaj, maar om bovengenoemde redenen zijn we toen vlak voor de feestdagen terug naar Rooi gegaan. Nu gaat het dus andersom. Ik hoop alleen één ding, dat er geen sneeuw ligt als wij aankomen. Naderhand maakt me niks uit, leuk zelfs! Maar laat het nog even droog zijn als we arriveren...Want we komen met de auto en een overvolle aanhanger…. Ik heb zoveel spullen verzameld dat we een aanhanger moeten huren om het allemaal mee te kunnen nemen.  Maar het is zo moeilijk om nee te zeggen tegen een geweldig mooie aanbieding als die voorbij komt. Zo hebben we een mooi groot zwembad gekocht. Op marktplaats voor een schijntje van de originele prijs. Dat betekent wel dat de zwembadplannen iets naar voren geschoven zijn. Eigenlijk zouden we dit pas doen als het huis wat verder was, maar och dit soort dingen kunnen gebeuren. Er staat een kast te wachten die mee moet, want in het 2^e huis was niet genoeg kastruimte om kleding op te bergen. En we hadden in Hongarije ook al gekeken, maar het valt niet mee om daar iets te kopen wat ik leuk vind… ze hebben toch een beetje een ‘rare’ smaak.  En zeg nou zelf, wat is nou 25 euro voor een houten kast die precies de goeie maten heeft? Zo hebben we pas ook nog een hele mooie, nouja mooi was ie eigenlijk niet, slaapbank van Ikea aan de haak geslagen. Natuurlijk ook op MP, waar zouden we toch zijn zonder Marktplaats? Het is een hoekbank waar je heel gemakkelijk een 2 persoons bed van kunt maken. 

2 jaar oud en ze vroegen maar 50 euro. De bank stond in Utrecht en moest zsm opgehaald worden. Nou werkt Mario een aantal dagen per week in Utrecht, dus hij zou de bank gaan ophalen. Was nog wel spannend of hij wel in de auto zou passen, maar potverdorie het ging nèt! En die mevrouw schreef in de advertentie wel dat er een vlekje op de zitting zat, maar ik dacht nog, ooo dat krijg ik er wel uit met Dasty. Maar toen Mario en Menno de bank uit de auto hadden gehaald, bleek dat de bank niet één vlekje had maar heel veel vlekjes. (Vandaar die 50 euro natuurlijk) Eigenlijk waren het hele grote vlekken! De hele bank zat onder en hier en daar hing het eten er nog aan. Oeps, daar zat ik dan met een vieze bank die ik persé wilde hebben. Ik heb er een fles Dasty op gegooid en nog meer van die zooi, en het eten ging er wel af, maar de vlekken werden hooguit wat lichter. Oké over naar plan b. En dat betekende nieuwe hoezen maken die over de zittingen konden. Maar dan ben ik zo’n pin, als ik een bank van 50 euro heb gekocht, mogen de hoezen ook niet veel kosten. Anders had ik net zo goed een nieuwe kunnen kopen. Dus ik mijn stoffenkast ingedoken en daar lag nog een stapel gordijnen die ik ook bij de Hema had gekocht voor 2,50 per stuk. Aan 3 gordijnen had ik al genoeg. En nu na een paar dagen van knippen, passen en naaien zijn de hoezen bijna klaar. Ik vind het al leuk geworden en ben helemaal in mijn nopjes. Nog even een paar kussens erbij maken. Dus die bank kan mooi op tijd mee naar Torvaj. 

En dan staan er nog tig bananendozen met spullen. Ook heb ik veel speelgoed verzameld voor de kinderen daar. Ik zou heel graag deze kerst wat speelgoed uit willen delen, maar ik weet nog niet zo goed hoe ik aan moet pakken.. want hoe kom ik aan de weet hoeveel kinderen er wonen? Mijn Hongaars is nog niet zo goed dat ik dat aan de burgemeester kan vragen. Afijn ik heb nog een paar weken om te daar in te verdiepen. Maar wat zou het leuk zijn om met de kerstborrel bij de kerststal te staan met kadootjes en oliebollen?

Groetjes, Marti

Hongarije in Nederland

Eigenlijk heb ik niet zo heel veel te melden deze keer. Normaal gesproken gaan we in oktober altijd nog even naar Hongarije, maar omdat Mario het zo druk heeft gaat dat dit keer dus niet lukken. Dat is de eerste keer sinds wij in 2008 ons huis kochten. En dat is toch wel een beetje jammer, maar soms kan het gewoon niet. En natuurlijk vermaken we onszelf hier in Nederland ook wel daar niet van. 

Zo was ik vorige week naar de OEQC, The Open European Quilt Championships in Veldhoven geweest. Voor de niet-quilters onder ons, en dan zijn er een hele hoop, zoiets bestaat gewoon. Ik had 2 vrijkaarten gewonnen en was daar heel blij mee. Maar omdat ik niemand ken die net zoals ik dagen en dagen met zijn neus in lappen stof kan zitten, ben ik er alleen naartoe gegaan. En daar kwam ik in de hemel op aarde voor mij! Want er hangen daar quilts van mensen uit heel Europa en dus ook uit Hongarije! Hongaarse quilts dat is toch het mooiste wat er bestaat J

Fire, Earth, Water, Metal, Wood gemaakt de Dunakanyar Quilt Groep

Life at the river gemaakt door Katalin Székely

Ik liep naar het tafeltje waaraan de Hongaarse dames van de Magyar Foltwarró Céh, oftewel de Hongaarse quiltgroep zaten. Ze verkochten kaarten en een boekje met daarin hun gemaakte quilts. Ik vroeg eerst netjes of ik een foto mocht maken. 

En daarna ging ik over in het Hongaars en zei dat ik een boekje wilde kopen. Ineens gingen de andere hoofden ook omhoog en vol verbazing keken ze mij aan. En kwam bij alle drie de dames een lach op hun gezicht. Beszél Magyarul? Spreek je Hongaars? Beszélek egy kicsit Magyarul…. Ik spreek maar een beetje Hongaars, zeg ik tegen de dames. Maar dat horen ze volgens mij niet, want ze bestoken mij met vragen. Gelukkig snap ik het meeste wel en vertel hun dat ik het geweldig vind dat zij hier op deze kampioenschappen zijn in Nederland. Dan vragen ze mij waarom ik Hongaars spreek. (een beetje dus) Ik vertel hun dat wij een vakantiehuis hebben in Torvaj. Maar ik weet natuurlijk dat niemand weet waar Torvaj ligt, maar ik woon nou eenmaal in een kis falu. Maar Tab weet bijna iedereen wel te liggen en inderdaad ook hun ogen lichten op bij het noemen van Tab. Maar dan gaan ze zo snel en enthousiast praten dat ik er niet veel meer van begrijp en me een beetje ongemakkelijk begin te voelen. Ik vraag of ik ook met forinten kan betalen, maar nee ze willen euro’s. Ja geef ze eens ongelijk, haha. Ik krijg er nog een mooi stoffen tasje bij en nadat we hartelijk afscheid hebben genomen, voel ik me in de zevende hemel. 

            Hymen gemaakt door Edith Jóföldi Fejes

De rest van de middag vergaap ik me nog aan alle prachtige werkstukken die er hangen en koop ook nog een nieuwe snijmat en wat lapjes. Bij binnenkomst kreeg ik een formulier waarop ik kan stemmen op de 3 mooiste quilts. Ja en dan ben ik niet helemaal objectief meer en zet gewoon de mooiste Hongaarse quilt op nummer 1. Kan mij het schelen.

                   Galaxy gemaakt door Mária Somogyi Mina

En zo heb ik toch wat Hongaarse cultuur gehad in oktober en dan maakt het gemis een heel klein beetje goed.

Groetjes, Marti