Speelgoed voor de kinderen van Torvaj

Anderhalf jaar lang had ik weer volop speelgoed gespaard voor de kindjes van Torvaj. Overal waar ik kom, ik kijk altijd als eerste naar het speelgoed. Of het nou bij de kringloop, Hema, Action of de markt van Kaposvár is, ik wordt als een magneet aangetrokken door kleurig plastic. Sterker nog, toen ik na een prachtige dochter een heerlijke zoon kreeg, was het eerste wat ik dacht, yes nu kan ik de hele speelgoedwinkel hebben... 

Als ik bij de kringloop kom kijk ik welk speelgoed nog compleet is en wat er nog mooi uitziet. Rommel hoef ik niet. Dat ga ik echt niet weggeven.. Het probleem is wel dat je heel vaak goed degelijk speelgoed van ..... kunt kopen. Vaak voor maar 1 of 2 euro, maar het meeste is niet geschikt voor de Hongaarse kindjes. Omdat het Nederlands spreekt! Zo'n leuk rood appeltje waar een wormpje bovenuit komt. Druk je die op zijn kop gaat ie een liedje zingen van ....... Of een schattige Winnie the Pooh die je leert tellen en je de kleuren leert, in het Nederlands. Dat kan ik niet maken vind ik, maar jammer is het wel. Maar ik kan genoeg mooi speelgoed kopen wat ik thuis schoonmaak, knuffels gaan in de wasmachine, en dan pak ik het in plastic. En zo gaat het in de doos. Ik krijg soms ook speelgoed, wat ik dankbaar aanneem natuurlijk. Weet je wat het is, wij hebben het zo goed. En ik vind dit nou eenmaal gewoon leuk om wat voor de kinderen van Torvaj te doen. Zo was ik in januari bij de Zeeman en daar was het opruiming. Je mocht voor 2 euro een papieren zak vullen met spulletjes van de opruiming. Nou dan gaat Marti los. Ik vulde 3 zakken. Zolang als de zak niet scheurde mocht je blijven proppen. Bij de kassa moest alles één voor één gescand worden. Dat meisje had onderhand vuurrode wangen en ze zei steeds, mevrouw wat kunt U dat er toch netjes  ingepakt krijgen. Haha, als het maar goeiekoop is, dan kan ik heeeel netjes inpakken. Want het waren vooral kleur- en knutselspulletjes en die zijn lekker klein. Ik had voor meer als 70 euro en hoefde maar 6 euro te betalen. Ikke keiblij met mijn fietstassen vol naar huis. Mario vond het wel grappig, maar ik zag dat hem denken, omg dat moet straks weer allemaal mee in den auto.

Met kerst anderhalf geleden had ik pakketjes gemaakt voor de kinderen, maar ik wilde het nu anders aanpakken. Maar hoe doe je dat. Hoe zorg je ervoor dat het eerlijk verloopt? Dat niet het eerste kindje al de mooiste kadootjes mee naar huis neemt? Ik wist het nog niet.. Wel had ik bij het Kruidvat 25 van die leuk Disney tasjes op de kop getikt, dus daar wilde ik iets mee doen. En dan heb je soms opeens een helder moment. Ja dat was het. Ik heb al het speelgoed op tafel gelegd en ben het gaan sorteren. Groot speelgoed, knutselspulletjes, knuffels, middelgroot en klein speelgoed. Toen heb ik er per groep een andere kleur sticker op geplakt. Ik heb stroken dik papier gepakt, er met een radeerwieltje lijnen in getrokken en daar weer de stickers op geplakt. Snap je het nog? Dus nu krijgen de kindjes allemaal een Disney tasje en daar zit dan een strookje aan en zo kunnen ze per kleur een kadootje uitzoeken en dan het kaartje inleveren. Nou lijkt me wel leuk... 

In Torvaj hebben we ook nog dozen met speelgoed staan en nadat ook die in de kamer zijn gezet, zie ik pas hoeveel het is... De kinderen hebben in ieder geval genoeg om uit te zoeken.

Ter aankondiging had ik op de faceboekgroep van Torvaj een berichtje gezet dat we op 30 april voor alle kinderen van Torvaj kadootjes hadden. Voor de volwassenen hadden we kleding en puzzels. Ik had thuis het berichtje nog uitgeprint zodat ik ze in Torvaj op kon hangen. Op deze manier hoopte ik dat iedereen van deze actie op de hoogste was. Omdat we maandag toch bij het gemeentehuis onze gele kliko's voor het plastic, papier en blik op moesten halen, besloot ik de burgemeester ook op de hoogte te stellen. Nadat we vriendelijk in zijn kamertje ontvangen waren liet ik hem mijn uitgeprinte bericht zien. Tudom, zei hij. Ik weet er al van, betekent dat. Ik vroeg hem of het geen probleem was, nem nem problem. Ik bedankte hem, maar hij bedankte mij. Hij vond het fijn dat ik dit voor de kinderen doe. Nouja wij hebben het zo goed, ik vind het fijn om te doen. Ook vertelde hij me dat ze het berichtje zelf al uitgeprint hadden en dat het uitgeplakt hangt in het bushokje. Echt waar, dat is leuk, zei ik tegen hem. Hij nodigde ons toen ook meteen uit voor het feest op 7 mei in het cultuurhuis. Groot feest met eten erbij. Kost ons wel 3000 forint, omgerekend 10 euro.... Nouja dat kunnen we nog wel betalen, dus we hebben ons aangemeld. We waren klaar en na het handenschudden liepen we met onze gele kliko's naar huis. Maar eerst moesten we nog mee gaan kijken in het bushokje. Ja hoor daar hing het a4-tje. Glimlachend liepen wij de heuvel op.

En vandaag was het dan zover. Het was stralend weer en ik kon alleen maar denken, vandaag is een heerlijke dag. Om kwart over 11 gingen we al lunchen, want ik wilde op tijd klaar zijn. Vanaf één uur werden de kinderen verwacht. We gingen eerst de tafels met de auto naar beneden brengen. Ook hadden we zeiltjes meegenomen om de kleding en puzzels op te leggen. Toen Mario het speelgoed was halen, kwam er al een meisje aangedrenteld... Ze lachte verlegen naar mij en liep langzaam verder. Ze bleef op 3 meter afstand staan wachten. 

Toen ik na een tijdje alles klaar had liggen, stonden er bij het winkeltje ook al 3 kindertjes te wachten. Om 5 minuten voor 1 riep ik de kinderen en daar kwamen ze blij aan. En toen ging het snel. 

Het was een paar keer uitleggen hoe het werkte met de kleurtjes, maar het liep als een speer. De grootste kadootjes waren als eerste weg, begrijpelijk. 

Maar ze vonden het zo leuk om zelf uit te zoeken! Dit vraagt om een herhaling. Om 3 uur was het mooi geweest, er was al een uur voorbij sinds het laatste kindje. 

Martine en John waren ook mee komen helpen, keigezellig! 

Wat overbleef hebben we weer ingepakt en komt over een jaar weer tevoorschijn. Het was een succes!

Groetjes, Marti 

En we klôote mar wir wijer

Oftewel, we gaan maar weer verder. Verder met hobbyen in het huisje op de heuvel. Want om de zoveel tijd komt er een aanbieding in de mail van Wizzair en dan begint mijn hartje weer wat sneller te kloppen.  Want ook al heeft Mario het heel druk met werk, als je voor 36 euro met zijn tweeën van Eindhoven naar Budapest, en weer terug, kunt vliegen, dan moet dat toch maar ergens tussen gepropt kunnen worden. Dus hadden we 5 daagjes Torvaj voor de boeg, van donderdag tot dinsdag. Dat is niet lang, maar o zo fijn om weer even op de heuvel te zijn. Om over je landgoed(je) te lopen en de frisse lucht op te snuiven. Tenminste als ze niet aan het stoken zijn, want dan is de lucht niet zo fris en moet je snel de was binnenhalen.

Mario duu dè ok zo gere, un fikkie stoke. Oftewel, Mario maakt ook graag een vuurtje. Dus dat heeft hij ook deze keer weer gedaan. Door de jaren heen was er een grote houtstapel ontstaan aan de rand van ons bos(je). Maar omdat we daar wat bomen omgedaan hadden, lag die houtstapel nu een beetje midden op het grasveld. Dus heeft hij het goede hout verplaatst en het slechte meteen opgestookt. Een ontspannen klusje voor iemand die normaal gesproken altijd op kantoor zit.

Meteen de eerste dag dat we er waren kwam onze buurvrouw met een tasje met post. Ze kwam even binnen voor een kopje koffie en een praatje. En soms is zo’n praatje nog best wel lastig voor ons. Want ze had het over onze wei, schapen, luzerne, János en over een ander vrouwke. Een beetje een raar verhaal, maar uiteindelijk begrepen we het. Een beetje dan… Ze zou terugkomen met dat andere vrouwke. Ondertussen was ik al aan het fantaseren geslagen. Zouden we schapen in onze wei krijgen? Dat zou toch leuk zijn! Wel de lusten, maar niet de lasten. Onze wei werd eerst altijd Feri, de kroegbaas, bijgehouden. Meestal stond er luzerne op, wat als veevoer voor zijn varkens diende. Maar sinds Feri afgelopen augustus overleed, lag onze wei er ook maar troosteloos bij. Mario had al geopperd dat hij nu toch echt een tractor nodig had om zelf de wei bij gaan te houden. Wat hij er dan mee wilde gaan doen? Geen idee…

Die middag kwamen de dames dus samen aangelopen en wij kenden de mevrouw niet. Nadat we ons elkaar hadden voorgesteld vroeg ik hun binnen voor koffie. En die koffie van ons vinden ze maar raar. Margit zegt altijd dat ze maar een halfje wil. Want in Hongarije drinken ze normaal gesproken espresso. Dus lekkere sterke koffie. Dus zo’n grote kop van dat slootwater vinden ze maar niks. Maar deze mevrouw vond het lekker! Ze bleef het maar zeggen en samen met Margit zat ze zich te verbazen over de grote mok Hollandse koffie. Maar toen, toen moest er weer serieus gepraat worden. En omdat wij er echt niet veel van snapten, besloot Mario om János erbij te gaan halen. Want die was vanmorgen al benoemd, dus wij waren er voor het gemak vanuit gegaan dat hij er nu bij zou zijn. Hij tolkt wel vaker voor ons, als om serieuzere zaken gaat. En dit leek ons best serieus. Toen János er was gingen we maar meteen naar de wei, want daar ging het tenslotte om. Er werd gepraat en gewezen en toen kwam het hoge woord eruit. Of de mevrouw onze wei kan pachten. 

Ze wil er luzerne gaan zaaien als voer voor haar schapen. Jammer, dus geen schapen in de wei. Nee zegt ze, want dan moet het omheind worden en dat is veel te kostbaar. Oja natuurlijk, daar had ik weer niet aan gedacht. De schapen staan gewoon achter haar huis in de wei. Nou wij vinden het een goed plan! Zo wordt de grond weer bebouwd en zij is ermee geholpen. Het gaat dan wel om een periode van een jaar of 4 a’5, want de eerste jaren is het niet veel soeps. Nadat ze weer met János heeft gesproken, vraagt ze een beetje verlegen aan ons wat we er voor vragen. Niks, helemaal niks, zeggen wij. Ze vraagt het nogmaals, en wij zeggen nogmaals niks. Stel je voor zeg…. Nee we zijn blij dat het nu bijgehouden wordt, dus we schudden elkaar de hand en de deal is gesloten. Dan zegt ze dat we lekkere worst van haar krijgen als dank. Wij bedanken haar en ik kan niet anders denken dan, als het maar geen schapenworst is….

Ut waar tog zon skôn weer! Meaning, het was zo’n lekker weertje. En daarom hadden we besloten om de Trabant onder zijn afdekzeil vandaan te halen en hem lekker even uit te laten razen. Dus zijn we lekker naar Siófok gereden om daar een ijsje te gaan eten. 

En als je dan over de nieuwe weg rijdt en het zonnetje schijnt naar binnen, dan ruikt ie nog veel lekkerder als normaal. Ik weet niet of je die geur kent, zo’n typische geur die in een muf oud autootje hangt. Heerlijk vind ik dat! Maar tegen de tijd dat we in Siófok waren aangekomen, was de zon weg en was het echt koud geworden. Maar wij zijn geen watjes, dat ijsje ging er toch wel in hoor.

Maar toch kon je al een beetje de lente proeven, want de struiken beginnen al weer uit te lopen. Ook heb ik de eerste wesp alweer gespot. Hij was nog een beetje loom, kwam denk ik net uit zijn winternestje.

Ik wilde tijdens deze korte break heel graag verder gaan met het stuken van de muur in de badkamer van het gastenverblijf. En dat heb ik ook gedaan, maar klaar is het nog steeds niet. Want ik zeg altijd: och we doen mar wè, we frotten mar wa heene. Wat eigenlijk betekent, we doen het zo goed als we kunnen, maar we zijn geen profs. En dat betekent dat de muren niet helemaal waterpas en strak gemetseld zijn. En dat betekent dan weer dat er soms een dikke laag stuc op moet en soms een flinterdun laagje om het een beetje glad te maken. Want het is toch wel handig dat er gewoon een wastafel en een spiegel opgehangen kunnen worden… En als het allemaal hult-en-bult is, is dat toch een beetje lastig. Dus ik kreeg het niet in één laag zoals ik het wilde hebben. 

En omdat ik dus moest wachten totdat ik de 2^e laag erop kon zetten, ben ik verder gegaan met het project mooi raampje. Dat raampje was van origine gewoon rechthoekig. Maar omdat de muur bijna een meter dik is, leek het mij leuk als het raampje schuin toeloopt, zodat het aan de binnenkant groter is. De bovenkant is halfrond geworden. Snap je het nog? Aan de buitenkant een gewoon raampje en aan de binnenkant schuin toelopend met een halfronde boog. Jaja dat had ik mooi bedacht…. Maar het uitvoeren ervan was een ander verhaal. Eerst een malletje gemaakt zodat het overal even schuin was.  Na het weghakken van het leem wilde ik dat aan de binnenkant gaan stuken. Maar je kunt niet zomaar op de leem gaan stuken, het moet ergens aan kunnen hechten. En een echte stukadoor gebruikt hier van dat blauwe gaas. Maar omdat wij maar wa heen frotte, moest er eerst een gipsplaatje tegenaan komen. 

Daar ben ik mee begonnen, maar dat is nou halverwege want toen moesten we alweer terug naar Nederland. Het was kort maar krachtig en we hebben genoten!

En over un por weeku  ziemme mar wir wijer wamme gedôn kunne krijgen.

En een paar weken zien we wel wat we allemaal kunnen doen.

Groetjes, Marti

Een Torvajloze maand

Oké het is 29 februari, dus bijna lente. GELUKKIG! De winter hebben we weer gehad. Ik ben niet van de winter, maar dat heb ik al vaker gezegd… ben blij dat het morgen maart is. Maar februari was ook zo saai omdat we helemaal niet in Hongarije geweest zijn… Het was een Torvaj-loze maand. En die zijn niet leuk. Het was maar goed dat de emigratie beurs in februari was, hadden we toch nog een beetje een Hongarije gevoel. En dat gevoel hebben we uit welteverstaan 1 kraampje op de hele beurs moeten halen. En dan was het nog een makelaar ook nog. Hij verkocht huizen bij het Tiszameer. Nou zijn wij niet op zoek naar nog een huis, en al helemaal niet bij het Tiszameer… Het is ook een prachtig meer, daar niet van! Maar wij wonen 10 minuten van het Balatonmeer af, dus kun je nagaan dat wij in al die jaren nog maar 1 keer bij het Tiszameer geweest zijn. Het is toch meer dan 3 uur rijden bij ons vandaan. 

Als wij Torvaj uitrijden en rechtsaf slaan, zien wij het Balaton al liggen.

Maar om terug te komen op die beurs, er stond een Belgische meneer bij die stand en die was zo aardig. Hij vroeg als eerste aan Mario of we Hongarije kenden. Toen vroeg hij op we op zoek waren naar een huis. Mario zegt, we hebben al een huis in Hongarije. Het is zo lullig om meteen te roepen, we hebben 2 huizen in Hongarije. Dus wij zeggen altijd dat we èèn huisje hebben… Die man gelijk heel enthousiast, waar hebben jullie een huisje. In Torvaj, zegt Mario. Nou weet bijna geen enkele Hongaar waar Torvaj ligt, laat staan een Belg of Nederlander, dus Mario zegt er vlug achteraan, bij Siófok. Oja dat kende hij wel. Het maakte die man niks uit dat we geen huis zochten, want het gesprek ging al gauw over onze liefde voor Hongarije. 

                     Foto's gemaakt door Authentic Hongaars

Er was zoveel herkenning, dat het duidelijk was, die man houdt ook niet van Hongarije-loze maanden. Want ook hij woonde nog niet fulltime in Hongarije. We hadden het over de rust, de ruimte en de prachtige natuur. Over de Hongaarse keuken en de behulpzaamheid. Het was duidelijk, we waren zielsverwanten… Tegenover hun stand was de ingang naar de Frankrijk hal. Waar Hongarije het met 1 stand moest doen, kreeg Frankrijk een hele hal! Maar wat waren we daar blij mee. We zeiden al tegen elkaar, laat ze daar maar allemaal naartoe gaan. Blijft het in Hongarije tenminste nog lekker rustig. Maar ik zei ook tegen die meneer, wat al die mensen zoeken in Frankrijk, is in Hongarije in overvloed. Behalve het stokbrood en de croissants dan, haha. En hij zei, dat heel veel mensen verbaasd waren over het feit dan de huizen in Hongarije nog zo lekker goedkoop zijn. En dan worden mensen toch nieuwsgierig en komen ze wel even een praatje maken. Onbekend maakt onbemind. Het is eigenlijk heel dubbel, want van de ene kant zijn we blij dat Hongarije maar 1 stand had op de beurs en dat het nog vrij rustig is. Maar van de andere kant zijn wij zelf zo enthousiast dat we iedereen willen laten zien hoe fijn het in Hongarije is. En daar werkt deze blog ook weer aan mee…. Wij gunnen het gewoon iedereen om zo’n fijne plek te hebben. Mijn vriendin zei pas, wat is het toch fijn dat je zo’n plekje hebt waar je alles kunt ontvluchten. En dat is ook zo. Zo gauw als wij in Torvaj zijn, zijn we Rooi alweer vergeten….

Op de beurs was ook een stand van Hans en Nel, 2 Nederlanders die een gastenverblijf hebben in Oostenrijk. Zij hebben daar een prachtig boek over geschreven en dat boek werd op de beurs gepromoot. Om zo’n boek gratis te krijgen werd er gevraagd of je een droom had en of je die met hen wilde delen. Ja ik denk dat de meeste bezoekers van de emigratiebeurs dezelfde droom hebben… Onze droom is in ieder geval om zo snel mogelijk naar Torvaj te kunnen verhuizen, fulltime of parttime, dat weten we nog niet. Dus ik schreef mijn droomwens op een kaartje en die werd op de wand gehangen en ik kreeg het mooie boek. Ook kregen we nog wat toepasselijke kaartjes mee.

Ik was helemaal blij!

Nog 9 nachtjes slapen en dan vliegen we weer naar Budapest! Om van daaruit met de huurauto naar Torvaj te crossen, jippppiiieee. Ik heb mijn huisje zo gemist! Ja ik lijk wel een achterlijke, maar ik denk zo vaak aan ons huisje dat daar nu zo alleen staat. Vooral ’s avonds vind ik het zielig… Helemaal alleen in het donker, met alleen een lantaarnpaal die over zijn dakje schijnt… 

Het huisje mist mij ook, denk ik op zo’n moment. Hoe gek kun je zijn.

Ik hoop dat ik in het gastenverblijf verder kan gaan met de badkamer. In november hebben we de afvoer van de wc verlegd omdat het dan allemaal toch beter past. Mario heeft alle leidingen in de muur gelegd.

Ook heb ik toen èèn wand betegeld met dezelfde tegels als op de vloer komen. De rest van de wanden worden niet betegeld, die ga ik stuken. Daarmee ben ik op de helft, dus ik hoop dat ik het nu af kan maken. En dan nog de tegelvloer erin en de pot kan geplaatst worden! Maar omdat we maar een paar dagen gaan, zullen het wel lange dagen worden om nog iets gedaan te krijgen. Maakt niks uit, slapen doe ik in Rooi wel weer.

Groetjes, Marti

Het einde van 2015

Zo op de laatste dag van het jaar nog een blogje schrijven....Waar zal ik het toch eens over gaan hebben? Over het feit dat we nu alweer in het huisje op de heuvel zijn? Beetje saai misschien..We zijn het afgelopen jaar tenslotte heel vaak in het huisje op de heuvel geweest. We waren iedere maand hier, om precies te zijn 91 dagen... We hebben hier alle seizoenen voorbij zien komen. Van plus 42 tot min 14 graden. 

Er groeide geen gras meer, zo droog was het in juli. Ooievaars zijn hier water aan het drinken. 

Bevroren mos op de dakpannen.

Het was in ieder geval een jaar met een lach en een traan. De lach omdat dit jaar mijn dochter na een wereldreis van 20 maanden weer thuis kwam. Wat was ik blij dat mijn meisje weer thuis was! Ook al weet ik dat ze weer weggaat, nu is ze thuis. 

De traan omdat er dit jaar verschillende mensen zijn overleden, die ik goed kende en waar ik erg verdrietig om ben geweest... Maar ook mensen die ik niet zo goed kende, maar wel degene die achterbleven... En als je hun verdriet ziet, raakt je dat eveneens. Jan, Nelleke en Jan. 

3 mensen die net als wij verzot waren op Hongarije. Die genoten van het eenvoudige, rustige leven op het plattegrond in Magyarország... Die gelukkig werden van al het mooie wat Hongarije te bieden heeft. Maar die er nu dus gewoon niet meer zijn! Onvoorstelbaar en o zo oneerlijk! En wat te denken van Ferry van de kroeg hier in Torvaj... Het hele dorp was in de rouw, jeetje wat was het indrukwekkend zeg. 

En dat zet je wel aan het denken hoor. Genieten van het leven, dat is wat je moet doen! En dat proberen wij dus ten volle. Daarom gaan we ieder vrij moment naar het huisje op de heuvel, omdat wij hier nu eenmaal graag zijn. 

Mijn uitzicht als ik in Torvaj de was op hang, het kan beroerder...

Met deze advertentie is het Trabant avontuur begonnen! 

Ik kan het ook gaan hebben over feit dat Hongarije nog nooit zo vaak op de Nederlandse tv is geweest als in 2015. En dat was niet altijd even positief. Maar de vluchtelingencrisis is nou eenmaal een heel moeilijke complexe kwestie. Ik had ook mijn bedenkingen bij de hekken die bij de grens geplaatst werden...Mijn hart brak bij het zien van al die mensen die niet verder konden. Van de andere kant, Hongarije kan dit alleen niet oplossen. De inwoners zijn zelf al zo arm. Als mijn buurvrouw vertelt dat ze niet naar de markt kan omdat ze geen geld heeft, dan lig ik daar wakker van.  Intussen hebben meerdere landen hun grenzen dicht gegooid, maar daar hoor je dan niet zoveel van! Ik vind het niet eerlijk dat Hongarije de zwarte piet toegespeeld krijgt! Maar dan nog, als ik het woordje Hongarije op tv hoor, sta ik op scherp. 

Maar ik ga nu helemaal niks meer vertellen want ik heb geen tijd meer... We zitten nu even bij de Puli te eten en daarna gaan we door naar John en Martine waar we de jaarwisseling gaan vieren. Ik wil jullie wel graag een fijne ouderjaarsavond wensen en een gelukkig, geweldig maar vooral gezond 2016 wensen! 

Het dak eraf!

En dan zijn we alweer een week in het huisje op de heuvel. En in die week is er alweer vanalles gebeurd. We kwamen aan met een volle aanhanger met spullen, maar het grootste gedeelte bestond uit een tuinhuisje wat ik goedkoop op de kop getikt heb. Dat gaan we in het voorjaar bij het zwembad plaatsen. Dit gaat gebruikt worden als schuurtje en een fijn plekje om bij het zwembad te zitten. Als dat zwembad tenminste nog ooit goed komt... Want zoals ik al verwacht had, was er niks gedaan aan het zwembad. Van de belofte om tijdens onze afwezigheid de liner te repareren en de afdekking aan te passen, is niks terecht gekomen. Dus gingen wij maar weer naar de zeilmakerij om verhaal te halen. Het was ontzettend druk in de fabriek en er was heel veel personeel aan het werk. We hoefden helemaal niks te zeggen, de mevrouw van de zeilmakerij begon uit zichzelf haar verontschuldigingen aan te bieden en zei dat ze nog geen tijd hadden gehad. Ja dat hadden wij ook al gezien ja. Ze vertelde dat ze al weken bezig waren met tenten te maken voor de vluchtelingen! En dan te bedenken dat de vluchtelingen in Hongarije niet echt welkom zijn.... Maar omdat in deze fabriek ook de Nederlandse De Waard tenten gemaakt worden, zullen deze denk ik ook niet in Hongarije blijven... ze beloofd dat ze over een week echt alles komen repareren. Nou we gaan het meemaken...

De reden dat wij nu in Torvaj zij, is omdat het dak van het 2e huis vervangen gaat worden. Het dak is op meerdere plaatsen lek en er komen steeds meer kringen op de plafonds. En in de kamers die al opgeknapt zijn vind ik dat toch wel heel erg. In de gang hoor je zo het water op het plafond druppen en in de wc loopt de regen en modder kangs de muur naar beneden. Eigenlijk zou dit dus van de zomer al gebeurd zijn, maarja toen kwam het werkvolk dus niet opdagen. En deze dakdekker had pas in november tijd. Maar we hadden geen keuze en zijn heel blij dat het nu eindelijk gaat gebeuren. 

En toch kwam het ook deze keer heel erg vervelend uit. Want 2 weken geleden is onze vriendin Nelleke overleden. We leerden Hans en Nelleke zo'n jaar of 7 kennen bij gezamelijke vrienden. Het klikte meteen en wat volgde was een goede vriendschap. Hun Hongaarse huis staat ongeveer drie kwartier rijden van het onze. We zagen elkaar regelmatig en dan was het altijd heel gezellig. Maar een paar jaar geleden openbaarde zich een vreselijke ziekte bij Nelleke. Ze leefde een tijdje tussen hoop en vrees, maar toen kwam daar het bericht dat ze niet meer beter zou worden. Dit is natuurlijk verschrikkelijk maar ze probeerde toch nog van het leven te genieten. Afgelopen zomer was ze voor de laatste keer in Hongarije en dus voor de laatste keer bij ons in Torvaj. We wisten het en dat maakte het zo bijzonder.... Ze vroeg of ze even in mijn Trabantje mocht zitten. Je had dat gezicht moeten zien toen ze plaats nam in de kis rakéta. Ze glunderde van oor tot oor. En later zat ze loerend over haar leesbrilletje uitgebloeide bloemetjes uit mijn bloempotjes te halen en zei dat ik het zaad moest bewaren en volgend jaar weer uit moest strooien. ik heb het gedaan! Gelukkig maar, denk ik nu. Dat blijven voor altijd Nelleke's bloemen. En nu heeft ze de strijd dus verloren, zo oneerlijk! En wij konden dus niet bij het afscheid van Nelleke zijn omdat de dakdekkers dus zouden komen... Als we het nu niet door laten gaan, komen we veel te laat in het jaar en wordt het automatisch volgend voorjaar of zomer. Na overleg met de betrokkenen heben we besloten om alles door te laten gaan en naar Hongarije af te reizen. Maar god wat had ik het daar moelijk mee, ik heb er dan ook menig traantje om gelaten... Maar weet je, eigenlijk hadden wij 3 weken geleden al afscheid genomen van Nelleke toen wij bij hun thuis op bezoek waren. Ze was toen al erg ziek en die avond is ze ook opgenomen in het ziekenhuis. Ze zou niet meer thuiskomen... Hongarije zal nooit meer hetzelfde zijn. Wat zal ze gemist gaan worden!

Op maandag komt de dakdekker langs met materialen en zegt dat hij de volgende dag gaat beginnen. Ze zullen om 8 uur beginnen, wij blij! Ook komt de postbode langs met een brief waarvoor ik moet tekenen. 3 A4-tjes met officiële tekst waar wij niks van begrijpen... Maar onze juf en google translate bieden uitkomst en het gaat over de Trabant. Hij moet nog op naam gezet worden. Wij dachten dat al die papieren die we in augustus ingevuld hadden genoeg waren, maar nee hoor, het was nog niet klaar. We moeten naar het gemeentehuis in Tab met de papieren. Maar daar aangekomen zeggen ze dat we bij de garage moeten zijn. Dus wij naar de garage en die man zegt dat we morgenvroeg terug moeten komen en dat we dan achter de garage op het gras moeten parkeren en dat er foto's gemaakt worden. Oké, wij komen morgenvroeg terug. Nou en morgenvroeg zijn wij er om kwart voor 8 en gaan de garage binnen. De vriendelijke garageman zegt dat we buiten bij het grasveld moeten wachten. Ik snap er geen hol meer van... Maar dan zien we een auto staan met een nogal norse man die een auto gebaard om dichterbij te komen. En dan snappen we dat wij de 2e in de rij zijn. Het is ijskoud en na een half uurtje zijn wij aan de beurt. 

Ik moet de Trabant dicht bij zijn auto zetten en de motorkap opendoen. Hij zoekt naar het chassisnummer en maakt er een foto van. En nog eentje en nog eentje. Dan pakt hij een apparaatje met daaraan een ijzeren staafje. Op heel veel plekken zet hij dat staafje en dan komt er een nummer op zijn apparaatje. Wat doet hij toch? Ik vraag het gewoon. En hij zegt: szín. Wat kleur betekent. Dus hij is de kleur aan het nakijken.... Waarom? Ik weet het niet, want ik zie hier toch ook auto's rijden die verschillende kleuren hebben. Hoe doen ze dat dan? Ik vraag aan de man of dit ieder jaar moet gebeuren, hij lacht me een beetje uit en zegt, nein nür einmahl. Dan duikt hij zijn auto in, waar hij een printer heeft staan. Dit is dus zijn kantoor. 

Na een minuut of 10 stapt hij weer uit en moet ik weer een paar formulieren ondertekenen en mag Mario 17500 forint afrekenen. We zijn hier klaar en mogen met de papieren naar het gemeentehuis. Ook hier worden een hoop paperassen tevoorschijn gehaald en weer moet ik die ondertekenen.  Hongarije is het land van de stempels, dus ieder papier wordt tweemaal gestempeld. Hier krijgen we meteen een document mee en de man vertelt dat we over 2 weken het eigendomsbewijs thuisgestuurd krijgen. En daar moet ik dan ook weer voor tekenen. Dat wordt nog een probleem want dan zijn we niet in Hongarije. Hopelijk houden ze het een tijdje vast bij het postkantoor. Nadat Mario 24000 forint heeft betaald zijn we ook hier klaar. Pff en dat allemaal voor een Trabantje...Maar het is niet zomaar een Trabantje, het is mijn Kísrakéta! Waar ik enorm blij mee ben. Als we hem bij Fery onder de hoes vandaan halen en Mario heeft de accu aangesloten, start hij meteen en loopt hij als een zonnetje naar beneden! Heerlijk die geur, wat heb ik hem gemist...

Maar nu even over het dak. Dinsdagmorgen klokslag 8 uur komt daar de dakdekker aan. En met hem zijn personeel, bestaande uit een jongeman en een jongedame. Oké, wij dachten dat ze met een groep  van een stuk of 5 sterke mannen kwamen, hahaha. Maar nu blijkt weer dat je voorzichtig moet zijn met je (voor)oordeel! 

Want ze werken hard, heel netjes en er valt geen onvertogen woord! Ze blijven iedere dag tot het donker is, en dat is hier gemiddeld een uur eerder dan in Nederland.

Oude schatten op de zolder.

En langzaam verandert het oude rommelige dak in een mooi strak geheel. De dakpannen die nog goed zijn worden hergebruikt. Wij vinden dat mooier als nieuwe dakpannen en kwaliteit van de ouderwetse pannen is beter dan de nieuwerwetse, volgens de kenner dus. Wel worden ze èèn voor èèn met de staalborstel schoongeborsteld. Dat is iets wat de jongedame mag doen. En dat is geen leuk klusje in de vrieskou. Ik heb het ook samen met Riky ooit gedaan. Toen wij het dak van het toiletgebouw gingen repareren. Man wat een rotkarwei! En dan zijn het nu nog veeeeeel meer pannen. Want het is toch een groot dak wat er gemaakt moet worden. Maar het gaat voorspoedig!

Als er vrijdag en zaterdag wat sneeuw valt heb ik met ze te doen. Ze werken stug door, het zijn echt geen mietjes. Iedere keer als ik vraag, is het niet te koud, zeggen ze nee. Ik geloof er niks van... We hebben 1 schoonsteen weg laten halen omdat die veel te slecht was en er blijven er nog 4 over, dus we kunnen nog genoeg kachels stoken. 

Hier doen ze alles met zink, de goten regenpijpen en rondom de schoorstenen. Niks geen lood zoals in Nederland. En kunststof regenpijpen zie je eigenlijk ook bijna geen. Nou ik vind dat zink ook veel mooier! Ze hebben 10 werkdagen uitgetrokken voor ons dak, maar het gaat zo voorspoedig dat ze na 8 dagen klaar zijn. 

En wij zijn heel erg tevreden met het resultaat en hebben hem al gezegd dat hij ook het dak van ons eerste huisje mag komen maken. Nu in het voorjaar nog opnieuw stucen en schilderen en het begint al ergens op te lijken.

Groetjes,

Marti