Kleur bekennen

Jarenlang heb ik erover kunnen fantaseren. Kunnen wegdromen en analyseren. Over de kleuren van het huisje op de heuvel. Beter gezegd, wat de kleuren moeten worden. Want nu is het een mengeling van verschillende kleuren geel, vermengd met diverse tinten groen, onderstreept met een vleugje rose en dat alles afgewerkt wat afbladderend wit. Heel even heb ik er serieus over gedacht om deze combinatie aan te houden. Maar aangezien we nu 2 huisjes op de heuvel hebben, plus een gastenverblijf en een zomerkeukentje, zou het dan toch wel een bonte heuvel worden. Veel te rommelig. Alhoewel ik helemaal geen opgeruimd tiepje ben en al helemaal niet vies ben van een beetje rommel, ging zelfs mij dit een beetje te ver.

De afgelopen weken hebben we de stukadoors hier gehad en die hebben het gastenverblijf en het zomerkeukentje gestuukt. En dat ziet er meteen veel beter uit! 5 jaar lang heb ik tegen die verkeerd gemetselde stenen aangekeken. En ik begon me er steeds meer aan te ergeren. Verschrikkelijk vond ik ze en in de zomer krioelde het er van de wespen. Plus afgelopen weken heeft het een keer zo hard geregend dat het binnen in het gastenverblijf helemaal blank stond. Nu bleek dat dat kwam doordat er onder de nieuwe muur maar een fundering zit van 15 cm.... Ja en daar is de regen gewoon onderdoor gespoeld en zo was en een gat onstaan van wel een halve meter bij een halve meter! En dat allemaal dankzij een Nederlandse frotkees, die zichzelf een vakman noemde... Gelukkig is hij failliet en kan hij deze fratsen niet meer bij andere mensen uithalen. Maar wij zitten nu wel met de brokken dus. Het grote gat is gedicht en wij hadden zelf al aan de binnenkant een nieuwe muur gemetseld met een fundering van 80 cm. Er is nu drainering aangelegd en er komt nog een betonnen rand langs en hopelijk is het probleem nu verholpen.

Maar nu ben ik dus bij het punt aangeland waarop ik er niet meer onderuit kan. We moeten de kleuren gaan uitzoeken. Er moeten spijkers met koppen geslagen worden. Maar eigenlijk was ik altijd al aan het kijken naar wat ik mooi vind. Één ding wist ik zeker, ik wil geen wit huis. Wit vond ik saai. Wit mag in Nederland ook. Ik wil hier iets wat anders is. Hier wil ik een gekleurd huis. Maar welke kleur? Ik ben nogal dol op blauw, dus leek me een blauw huis wel iets. Een paar geleden werden we uitgenodigd bij Jos en Ans van de Hongaarse les. We mochten een nacht bij hun logeren in een blauw huis! Ikke blij, want ik dacht dan moet ik goed kijken of dat mooi is want ik wil ook een blauw huis. Het was een mooi huis, behalve de kleur. Mijn god wat kan blauw toch blauw zijn, dit was echt knalblauw. 

Nee dat ging em niet worden. Het moest ietsje lichterblauw worden. Iedere keer als wij in Tab langs de rendőrség oftewel het politiebureau kwamen dacht ik, dat is nou een mooie kleur blauw. Dus op een gegeven moment zei ik tegen Mario dat hij daar moest stoppen omdat ik een foto van de kleur wilde maken. Ik heb de foto gemaakt maar ook een stukje van het stuukwerk gepikt. Als we zover waren dat er geschilderd ging worden, zou ik in ieder geval een goede kleurstaal hebben. Het stukje ligt nog steeds in mijn laatje van mijn nachtkastje. Maar door de jaren heen ging ik de kleur toch steeds minder mooi vinden. Hij leek wel te vervagen en werd een beetje vlekkerig. Zal wel goeiekope verf zijn geweest. 

 Nou ben ik ook nogal dol op rose en zodoende dacht ik dat een rose huisje misschien ook wel leuk is. En dan combineren met witte kozijnen. Tot ik een keer zo'n huis op tv zag en er binnen gefilmd werd! Frans Bauer klonk uit de stereotoren en het goud en marmer kwam je overal tegemoet. Slik daar ging mijn rose droom. Niks rose huis. Geel dan misschien? Geel is een kleur die je heel veel ziet hier in Hongarije. Nou is er heel veel lelijk geel en maar een klein beetje mooi geel. In mijn ogen dan. En omdat het om ons huisje gaat, luistert het wel heel nauw. 

Het hoeft een maar beetje te citroenachtig of teveel op eigeel te lijken en bats, hele huis verprutst. Nee daarmee was het gele hoofdstuk al heel snel afgesloten. Dat risico wil ik niet nemen. 

Maar wat te denken van groen? Mintgroen dat is dè kleur hier. In ons nieuwe huisje hebben ze deze kleur veelvuldig gebruikt. Maar om nou te zeggen dat ik daar blij van wordt, nee niet heus. 

Tja dan heb je grasgroen, legergroen en zeewiergroen. Maar om dan nou op een huis te gaan smeren?

Wat je hier ook veel ziet is een soort van zalmkleur. Maar dan heb ik vanaf dag 1 niet mooi gevonden. 

En beige is ook een favoriete kleur. Ik weet eigenlijk niet of het wel een echte kleur is, misschien is het huis na het stuken gewoon nooit geschilderd. Maar ik vind dat zo deprimerend zeg. Dat never nooit niet.  

En toen waren de stukadoors zover dat de witte afdeklaag erop ging. En opeens hadden we een wit gastenverblijf en een wit zomerkeukentje. En je zult het niet geloven, maar dat saaie wit was in deze omgeving ineens heel mooi! Het stak zo mooi af tegen de blauwe lucht en groene bomen. We waren er al snel uit, het zou voorlopig wit blijven. Wel gaan we de onderste rand lichtblauw maken. 

Er kwam een timmerman langs om de boog op te meten voor nieuwe deuren en voor de 2 ramen. Nadat we uitgelegd hadden wat we wilden hebben, kwam hij met een rijtje gekleurde latjes aanzetten. Ik keek hem vragend aan, van wat moet ik daar mee. Hij zei dat ik kon kiezen uit die kleuren. Het waren welgeteld 15 kleuren. En er zat niet èèn blauw latje bij! Ik zeg tegen die jongen, szeretem a kék. Zijn ogen worden 5 keer zo groot en hij herhaald, kék? Ik zie hem denken, die Nederlanders zijn echt gek. Wie laat er nu dure nieuwe deuren en ramen maken in blauw? Nouja zo raar is dat toch niet denk ik... Hij vraagt wat voor kleur blauw dan. Ik wijs naar het t-shirt wat Mario aanheeft. Een oud verwassen shirt. Maar het is wel het soort blauw dat ik bedoel. Maar die kleur heeft hij niet, daarvoor moeten we naar de festékbolt, naar de verfwinkel dus. Maar eerst gaan we op kleuren onderzoek in Torvaj. Ik weet namelijk dat Johny een heel mooi huisje heeft met een hele mooie kleur blauw op de kozijnen. Mario moet verplicht zijn verwassen shirt aanhouden. Als we door Torvaj lopen moet hij af en toe bij een blauwe kleur stilstaan. Niks past erbij. Totdat we bij het huisje van Johny aankomen. Ja die vind ik mooi. Het is alleen ietsje te grijs. De onderkant van zijn andere huis heeft een iets blauwere kleur en Mario moet erlangs gaan staan. Perfect dit is em. Op naar de verfwinkel. 

Met het t-shirt in mijn tas. Als ik daar zeg dat ik blauwe beits wil, loopt ze naar het vak met blauwe beits..Ja maar zo gemakkelijk gaat dat niet. Afschuwelijk wat een lelijke kleuren. Dan krijg ik 2 kleurenwaaiers onder mijn neus gedrukt. Uitzoeken maar. In een donkere winkel. Dat lukt dus niet. Dus wij naar buiten met de kleurenwaaiers. Ik pak het shirt uit mijn tas en het zoeken kan beginnen. Pff dat is moeilijk zeg. Na een kwartier denk ik dat ik hem heb gevonden. Ik zeg steeds ik, omdat het Mario niet zoveel uitmaakt. Die is allang blij als er een kleur gekozen is. De meneer van de festékbolt vraagt hoeveel verf we nodig hebben. Wij halen onze schouders op en zeggen dat een timmerman uit Tab het gaat maken. Oké die kent hij wel. Hij belt hem gewoon even op en zegt dat de Nederlanders er zijn om verf uit te zoeken. Na druk overleg besluiten we dat we alvast één blik meenemen om uit te proberen. Als we met het dure blik verf naar huis gaan, denk ik blij dat er weer een klusje geklaard is. Maar helemaal zeker ben ik nog niet. Thuis ga ik de verf meteen op een latje schilderen.

Oeps het is toch heel anders dan Mario zijn shirt. Afijn het moet ook nog drogen. Maar de volgende dag als ik latje buiten zie staan, kan ik wel janken. Het lijkt voor geen meter op het mooie blauw wat ik voor ogen had. Mario weet nog van niks en zegt als hij het latje ziet, ja dat is een mooie kleur blauw. Als ik niet reageer voelt hij natuurlijk nattigheid. Hij kijkt naar mij en zegt voorzichtig, wat vind jij er van? Ik zeg dat ik het veel te blauw en niet mooi vind. Die dag zegt hij nog wel een paar keer dat hij het een mooie kleur vind. Ik ken hem wel beter, en weet dat hij geen zin heeft om weer door Torvaj te moeten lopen in dat verwassen shirt en op commando bij blauwe hekjes stil te moeten staan. Dus we laten het onderwerp een paar dagen rusten. Maar het moet wel gebeuren want de timmerman moet de kleur van ons doorkrijgen. Wij naar Siófok, daar zit een grotere verfwinkel, misschien dat zij ons kunnen helpen met het zoeken naar de juiste kleur. Ja en daar zijn ze dus op zaterdag om 12 uur allemaal dicht. En het is 5 over 12 als wij daar arriveren. Grrr. Dan maandag maar weer terug naar Tab. En daar begint het ritueel weer opnieuw. T-shirt erbij en zoeken maar. Ik twijfel nog steeds tussen 2 kleuren... We besluiten toch voor de meest blauwe versie te gaan. Ja zegt de meneer van de festékbolt, die basiskleur is op en komt misschien donderdag weer binnen. Pffff en ik wil de kleur eerst nog uittesten voordat het naar de timmerman gaat. Maarja er zit niks anders op. Donderdagmorgen bel ik Zsoli van de verfwinkel op en vraag of de verf binnen is. Ja heeft wel 2 blikken binnen gekregen. Ik snap trouwens nog steeds niet dat we niks meer van de timmerman gehoord hebben. Hij zou vorige week nog langskomen. Maar wij denken dat hij allang weet van de verfwinkel dat de eerste kleur geen succes was. Nou deze kleur ziet er al veel beter uit dan de eerste, maar om nou te zeggen dat ie op het shirt van Mario lijkt..... Afijn ik heb het raampje van het zomerkeukentje alvast geschilderd om te kijken of dit wel mooi is.

 Ik denk dat dit em gaat worden.. Maar ik denk wel dat ik het over een paar jaar pas echt mooi vind, als het er niet meer zo 'geschilderd' uitziet. Mijn hemel, wat een lang verhaal over een beetje verf! 

Groetjes, Marti

Dit wordt toch nooit geen dit?

Na een weekje in het nieuwe huis, het bovenste huis, János ház oftewel het winterhuis te hebben gebivakkeerd moet ik wel een bekentenis doen. Luxe went snel. Want het is toch wel heel gemakkelijk om maar 10 meter te lopen en je bent in de wc. In het begin dat we hier waren was het erg koud. En wat is het dan toch fijn dat je lekker binnen kunt douchen zonder dat je daarvoor eerst door de kou en de regen moet. En niet te vergeten het water wat hier gewoon uit de kraan komt. Wat een gemak zeg! En de afwas hoeft ook al niet meer met de hand gedaan worden, de afwasmachine neemt dat vervelende klusje van me over. Als we geen zin hebben om uit eten te gaan, maak ik hier een lekkere ovenschotel. Schotelantenne met keiveel zenders zodat ik kan kijken wanneer ik zin heb. Wat wil een mens nog meer? Dat dacht ik dus ook, tot ik gisteren weer eens bij ons eerste huisje bij het toiletgebouw kwam. De adem stokte me letterlijk in de keel. Ik werd er zelfs emotioneel van....Wat is het hier mooi! 

Hier hoor ik thuis, hier voel ik me goed. En ik wist weer waarom ik jaren geleden halsoverkop keiverliefd werd op dit mooie stukje aarde.... En daar kan geen enkele vorm van luxe tegenop. Want zeg nou zelf, 

dit wordt toch nooit geen

dit? 

Groetjes, Marti

Keukenboeren

Keukens, we zijn er dol op. Ik ben niet zo dol op koken maar de keukens vind ik geweldig! Het staat voor huiselijkheid en gezelligheid. En het zijn natuurlijk mooie meubelstukken en je moet je waterkoker en koffiezetter toch ergens kwijt. Het is niet zo dat ik een hekel heb aan koken, maar ik vind het eigenlijk een beetje zonde van mijn tijd….. Er zijn zoveel dingen die ik veel liever doe in die tijd. Nou had ik thuis in Rooi een keuken van 20 jaar oud, die nog wel voldeed maar toch flink wat gebreken begon te vertonen. Bonk buts klats. Zo ging het als je een lade open en dicht deed. De koelkast stond de hele dag te brommen, maar als ik er gehakt of een stukje biefstuk in deed, was het binnen een dag bedorven. Dus koelen deed ie niet meer. De oven moest ik standaard een stuk heter zetten dan eigenlijk de bedoeling was, anders werden de ovenschotels echt niet gaar. Maar het werd wel altijd lekker warm in de keuken J want de warmte stroomde altijd langs de deur de keuken in. Doe daar nog een o zo lastig schoon te houden tegeltjesaanrechtblad en een krap maar 20 jaar geleden heeeel modern hoekfornuis bij en je kunt begrijpen dat het tijd was voor een nieuwe keuken! Meteen na Menno zijn verjaardag zijn we begonnen en na 4 weken schilderen, zagen, boren en timmeren, was onze nieuwe keuken een feit!  

En dat ging zo goed, dat we maar besloten om meteen het keukentje uit 1969 wat achter staat, ook aan te pakken. Van de onderdelen van onze oude keuken, die het opknappen nog waard waren hebben we ook daar weer een leuk keukentje gefabriceerd. 

En ik ben best trots op de resultaten! We zijn nu gepromoveerd tot echte keukenboeren eerste klas. 

Een aantal jaren geleden hebben we in het tuinhuisje een keukentje gemaakt. Een gezellig klein keuketje met 2 aparte koperen kraantjes die aan de muur vastzitten. Een gezellig blauw/wit geruit gordijntje onder het aanrechtblad. 

Daarna hebben we buiten tegen het tuinhuisje aan, een leuk buitenkeukentje gemaakt van gestapelde stenen waar een heel oud granieten aanrechtblad op zit met een heel mooi tegeltjesspoelbak. 

Dan hebben we in Torvaj het zomerkeukentje gemaakt in het gebouwtje waar de ook de badkamer is. Dit keukentje is gemaakt van de stenen die op het erf lagen en het deurtje is gemaakt van het hout wat van de varkensstal afkomstig was. Ook daar hangt een mooi zwart/wit geruit gordijntje onder het aanrechtblad om de plastic boxen uit het zicht te houden J daar bewaar ik alle handdoeken enzo in om te zorgen dat de muizen er geen nestjes in gaan bouwen. 

En dan hebben we natuurlijk vorig jaar in het nieuwe huis een hele fijne luxe keuken geïnstalleerd. Doe daar de 2 nieuwe keukens bij en de teller staat op 6 keukens die wij samen eigenhandig gemaakt en geplaatst hebben.

Maar het klussen is iets wat Mario en ik dan ook heel graag doen. En als het weer dan ook nog meezit dan is het helemaal leuk. Want wat hebben we toch al veel mooi weer met mooie temperaturen gehad. Op een gegeven moment dacht ik zelfs, het lijkt wel of we in Hongarije bezig zijn! Met dat kleine verschil dat ik hier na het klussen gewoon moet koken en in Hongarije gaan we dan lekker uit eten. Maar dat is in Nederland niet echt een optie omdat dat gewoon te duur is en in Hongarije kun je nog voor gemiddeld een tientje per persoon echt lekker buiten de deur eten! En aangezien het weer nu minder is geworden en de keukens hier klaar zijn is het tijd om weer naar het huisje op de heuvel te vertrekken. Keukens hoeven we daar nu niet te doen, we hebben er 2 klaar en er wachten er nog minstens 2. Maar daar moet eerst heel veel ander werk voor verzet worden. We hebben er zin in!

Groetjes, Marti

Ik Vertrek

Genieten jullie ook altijd zo van de uitzendingen van het programma: Ik Vertrek? Nou ik wel hoor, ik vind het geweldig. Als er een nieuw seizoen begint kijk ik daar al weken naar uit! Het is iedere keer weer smullen van het lief en leed van nieuwe emigranten. En ik snap die mensen altijd zo goed, als je de kans hebt om te vertrekken, waarom dan niet? Vaak zijn het wel mensen zonder kinderen of kinderen die al op hun plekje zijn en het zonder hun ouders in de buurt ook wel redden. Maar als je dat toch je kinderen meeneemt moet je het doen als je op een leeftijd zijn waarop ze nog goed wortel kunnen schieten in een vreemd land. Dat is mijn mening dan…

Maar als de emigranten dan hun auto volgeladen hebben en richting het beloofde land vertrekken, zijn ze meestal heel goed voorbereid. Niet dus. Maar zeg nou eerlijk, dat is toch wat we leuk vinden. Dat bij aankomst het huis blank staat, dat de buurman die de sleutel bewaart net een paar dagen weg is. Het is gewoonweg leuk als er van alles mis gaat. Voor de kijkers dan.

Maar waar ik me vaak over verbaas is dat 9 van de 10 emigranten niet eens de taal spreken voordat ze vertrekken. Dat vind ik echt onvoorstelbaar! Dat is toch zo belangrijk. Je moet niet denken dat je met een beetje steenkolenfrans een aannemer goed uit kunt leggen, waar je precies de stopcontacten wilt hebben. Of als je een camping begint in Tsjechië en je kunt je gasten niet eens begroeten omdat het potverdorie Tsjechen zijn die geen woordje Nederlands spreken! Nou daar zakt mijn broek dus van af. Maar het is wel weer leuk om te zien J Hoezo leedvermaak…En we weten zelf altijd het beste hoe het moet. De beste stuurlui staan aan wal. Totdat ze ons zouden gaan filmen, maar daar gaat het nu niet over, hahaha.

Het is ook heel leuk hoe duur de huizen zijn in verschillende landen. Sommige landen zijn zo duur, dat wij dan gelukzalig zeggen, daar koop je in Hongarije wel 10 huizen voor. Het is zo mooi om te zien hoe het er aan toe gaat in de verschillende landen. Als Zweden erbij komt, vind ik het ook heel leuk want daar woont mijn broertje. Dan kijken we of we iets kunnen herkennen.

Maar het leukste van alles is als Hongarije erbij komt! Wie herinnert zich niet de aflevering van de familie Hobbelen? Die verhuisden van Sint-Oedenrode naar Hongarije notabene! Je kunt begrijpen dat ik meteen op scherp stond toen in dat hoorde. Het varken kliko dat mee verhuisde achter in de aanhanger. Geweldig vond ik het! En toen kwamen een paar jaar later Liesbeth en Gerard van de Arcade in de uitzending. Weer zo’n mooi verhaal. Beide afleveringen hebben jaren bij mij op de recorder gestaan, en steeds keer ik ze weer terug. Zo had ik het gevoel om ook een beetje met hun mee te gaan naar Hongarije. Totdat de recorder crashte, toen was het afgelopen. En nu was er afgelopen zaterdag weer een aflevering van Hongarije. Wat keek ik er naar uit! Overal reclame maken, zaterdag komt Hongarije bij: Ik vertrek. En toen was het zaterdag. Mario en ik gingen er eens goed voor zitten. Biertje en nootjes erbij. Maar het boeide ons niet echt… we hadden het vooral over de nootjes die zo pittig waren. Want wat was nou het geval; hier ging niks fout. Ja een keertje regende het heel hard, duuhh. Deze mensen waren te goed voorbereid. Niks aan hoor. En dan was het ook nog eens in een streek die ons niet zo aanspreekt. Het was er zo plat. En daar hou ik niet van, want Nederland is ook al zo plat. Er gebeurde ook niks. Maar het ergste is wel dat ik in slaap ben gevallen en het einde niet eens gezien heb. Is in al die jaren van Ik Vertrek nog nooit gebeurd! En dat nog wel bij een aflevering van mijn Hongarije! Als mensen nu maar niet gaan denken dat heel Hongarije zo saai is…. Maar dat is natuurlijk mijn mening, en niet iedereen zal het met me eens zijn. Hoeft ook niet. Ik vind het bij ons Balatonmeer nou eenmaal veel mooier. 

We hebben een heuvelachtig, glooiend landschap, en we wonen op een heuvel. En dat is zo verdommes mooi. 

Wij hebben toentertijd niet voor niks voor deze streek gekozen. En we hebben toen echt goed rond gekeken in verschillende gebieden in Hongarije. Maar ieder zijn meug. Gelukkig maar, anders komen alle toeristen straks naar Torvaj. En dat kan niet, want de kroeg heeft maar een paar tafeltjes. Maar wel 2 terrassen, dat dan weer wel.

Vertrekken zich er voor ons voorlopig helaas niet in, tot die tijd moet ik het doen met Ik Vertrek en de vakanties naar ons zo geliefde Hongarije.

Groetjes, Marti

Winter en lente in èèn vakantie

En winter was het toen we aankwamen in Budapest. Het was ijskoud en er lag sneeuw. We hadden deze keer gekozen om op vrijdagavond te vliegen. Dus dan kom je laat aan op het vliegveld, er voordat je dan klaar bent met huurauto, boodschappen doen en anderhalf uur rijden, is het heel laat voordat je weer bij het huisje op de heuvel arriveert. 

De heuvel was glanzend en glad. Keihard bevroren. Het vroor toen 7 graden. Maar in huis was het beter, want daar was het 2 graden boven nul! Jemig en dan moet je dan koude bed in, tussen de lakens in die dus ook maar 2 graden zijn… We hebben die nacht maar heel dicht tegen elkaar aan gelegen… De volgende morgen was de temperatuur binnen gestegen naar 9 graden, het begon al lekker warm te worden. Zo er nu maar eens buiten gaan kijken naar de omheining. Niets dus. Ja dat wisten we natuurlijk al, maar toch… Niet volgens afspraak. We hebben besloten dat hij nog de kans krijgt tot het voorjaar, is het dan nog niet gemaakt dan gaan we het zelf doen. Met behulp van jongens en mannen uit het dorp. Het zal een grote klus worden, maar dan weet ik wel dat het er komt! We zijn die dag verder gegaan in het nieuwe huis. Er moesten nog plinten onder de keuken geplaatst worden en nog lampen opgehangen worden. 

Terwijl we daar bezig waren voelden we weer hoeveel kou er door die dunne ramen komt. Het glas is denk ik maar 1 of 2 mm dik. En er zitten ook scheuren in waar het doorheen waait. Maar eigenlijk zijn het van die dubbele ramen die je in Hongarije zoveel ziet. Maar hier waren er overal maar enkele ramen. Nou had Mario die van de zomer op de zolder gevonden. Wij blij, want die  moeten dus weer terug geplaatst worden. Maar in geen enkele zat glas, misschien was dat wel de reden waarom ze nooit geplaatst zijn…. Dus wij op zoek naar de glasboer. In Tab bij het station zat er eerst eentje, daar hebben we toen nog mooie ramen meegenomen die bij het afval stonden. (zie blog januari 2012) Maar daar aangekomen konden wij hem echt niet vinden. En dat kan soms nog best wel eens lastig zijn, want ook al denk je soms dat een winkel verlaten ofzo is omdat het er echt niet uitziet, dan kan er achter de deur gewoon een bloeiend bedrijf te zitten! Maar deze deuren waren afgesloten met hangsloten, dus die waren echt dicht. En we hadden al 2 ramen achter in de huurauto liggen. Banken plat, stoelen naar voren, wat een gedoe zeg als een Espace gewend bent J Dus wij Tab in met die ramen. Maar we konden niks vinden. Toen ben ik het maar gaan vragen bij dè winkel in Tab. De winkel waar ze alles verkopen, van graszaad tot pannen. En van knelkoppelingen tot wasmachines. Van speelgoed tot harken. Blablabla. Afijn misschien had hij ook wel glas. Nee dat had hij niet, maar hij wees me wel de weg naar de glasboer. Pal naast de kapper moest hij zitten. Wij ernaartoe. Ja er stond een bord met ajtók és ablakok. Daar moesten we zijn. Wij de inrit op, maar daar was het niet. En langs de kapper zat alleen een rookwinkel. Zon dichtgeplakt winkeltje met een grote ronde cirkel met 18 erop. Wij weer naar achteren, aan de deuren voelen. Maar niks hoor. Dan maar weer gaan vragen in het 18-plus winkeltje. De jongen wees dat het achterom moest zijn. Zijn wij nou gek?? Wij weer naar buiten, komt er een man aangerend die zegt dat we in het 18-plus winkeltje moeten zijn. Wij weer mee naar binnen met hem. Moeten we eerst achterlangs de winkelkast open. Dan een heel smal gangetje door, een trappetje op. En dan ineens staan we in een kantoortje waar ramen en deuren staan opgesteld. Hier is het dan! Wij laten hem de ramen zien en zeggen dan er glas in moet. Hij pakt een potlood en een stukje papier en begint te rekenen. Het kost 60 euro voor 3mm glas voor 3 ramen. Ik zeg dat ik 4 mm wil. Hij kijk me vragend aan. 4 mm? Weet ik het zeker? Ja ik weet het zeker. Oké komt goed, ze gaat het voor ons maken en donderdag zijn ze klaar! Voor de zaterdagavond zijn we uitgenodigd bij Sylvia en Manfred. Leuk, altijd heel gezellig! Als wij daar aankomen, gaat meteen na ons de deur weer open. Nog meer bezoek, zeg ik vragend. En wie komt binnen gelopen? Het is Johny, onze Belgische buurman. Wat een leuke verrassing zeg! We wisten niet eens dat hij ook in Torvaj was. Het word een heel gezellige avond met lieve mensen!

Als wij op zondag op bezoek gaan bij Martine en John zien we iets wat we nog nooit gezien hebben in Hongarije; oranje paaltjes in de berm. In Zweden had ik ze al wel eens gezien, maar hier nog nooit. 

Als dat maar niet betekent dat ze nog veel sneeuw verwachten… In de velden staan oranje netten op een afstand van een paar meter van de weg. Ik vraag aan Mario waar zou dat nou weer voor zijn? Hij denkt dat het is om de langlaufers te stoppen zodat ze niet de weg op glijen. 

Hahaha, later blijkt dat het is om de stuifsneeuw tegen te houden. 

De volgende dag besluiten we om eens naar het Balatonmeer te gaan kijken. Als het gevroren heeft kan het er daar namelijk erg mooi zijn. Nou en dat was ook zo! 

Het meer was niet bevroren, maar langs de kant lag hier en daar toch een mooi laagje ijs. Met de zon en de blauwe lucht ziet het er prachtig uit! 

We gaan op verschillende plaatsen kijken en als we bij Balatonboglár iets bij de Mac willen gaan drinken komen we van een koude kermis thuis. Deze is gesloten en gaat pas in juni weer open! Raar toch een Mac die alleen in de zomermaanden geopend is? Als we weer thuis zijn, komt onze buurvrouw Margit langs. We gaan gezellig in de kamer een bakkie koffie doen, maar ze houdt al haar truien en haar jas gewoon aan. Daar stoken wij dan al 3 dagen voor… een echte Hongaarse zullen we maar zeggen J

Omdat we nu steeds onze met bont gevoerde nepcrocs en sneeuwlaarzen aan hebben, is het tijd geworden voor een extra paar. Het steeds van het ene huis naar het andere huis sjouwen, begint me tegen te staan. 

Dus wij op woensdag naar de markt in Tab. Oeps dat valt een beetje tegen, er staat maar 1 kraam met nepcrocs. Ik kan mijn maat niet vinden. 39 zal wel een gangbare  maat zijn. De verkoper gaat meezoeken en zegt dat hij ze in de bus nog wel heeft. Hij geeft me een paar en lacht vriendelijk naar mij. Ze zien er een beetje groot uit, maar ze vallen klein zegt de man. Ik doe ze aan en ze zijn echt veel te groot. Ik kijk eronder, maat 43! Geen wonder… sorry zegt hij, maar hij heeft nog een paar. Die zien er wel een stuk kleiner uit, maar ik probeer ze toch maar. Jeetje hier moet ik mijn tenen voor opkrullen, nee dat gaat echt niet. Sorry zegt de man, maar andere heeft hij niet. Ik kijk eronder, staat er maat 36 op. Och die man wilde ook graag verkopen, maar helaas hij heeft niks voor mij. Gelukkig hebben ze bij de Chinese winkel wel een paar warme nepcrocs en kan ik er weer tegen.

De volgende dagen zijn we vooral bezig met het op maat maken van de deur van de keuken naar de badkamer. Daar hing eerst een mooi paars gordijntje voor, maar dat vond ik toch niet zo prettig. En de originele deur lag op zolder, dus die hebben we tevoorschijn gehaald. Maar hij paste echt voor geen meter. Hij was krom, scheef en schuin. Dus hij klemde boven, onder en aan de zijkanten. Daar zat een hoop schaaf- en schuurwerk aan. Ook hebben we het kozijn hersteld. Nadat alles geschilderd was hadden we een prachtige deur die ook nog dicht kon! Wat wil je nog meer? 

Weet je bij alles wat je doet heb je ontzettend veel eer van je werk. Ook gaan we de ramen weer ophalen bij de ablakman. En we zijn echt heel tevreden. Het ziet er perfect uit, het glas is mooi in de stopverf gezet. Als ze dan voor de ramen gezet zijn kunnen we weer een klusje afstrepen. Langzaam maar zeker komt alles goed!

We zijn ook nog lekker wezen uit eten in Tab. Daar hebben we samen met Han en Palinka, Martine en John een nieuwe bistro ontdekt. FiguraBisztró  heet het.

Wat was dat een leuke tent zeg en het eten was echt verrukkelijk! Het zijn geen overvolle borden, zoals in vele restaurants in Hongarije, maar het is echt wel luxer en verfijnder van smaak. Heerlijk lekkere salades. En een toetje, jammie zeg. Buiten is er ook een ruimte voor een groot terras, dus dat komt wel goed van de zomer J Ze zijn alle dagen van de week open van 10 tot 22 uur. Echt een aanwinst en ik hoop ook zo dat het gaat lopen en dat ze niet over een jaar alweer de deuren moeten sluiten…

Iedere keer als we ergens naartoe reden genoten we echt van de mooie velden met een laagje sneeuw erop. Wat ziet dat er toch sprookjesachtig uit!

Maar wat was ik blij toen het weer ineens omsloeg! Van 7 graden onder nul was het de volgende dag gewoon weer 14 graden. En op maandag werd het zelfs 16 graden, heerlijk zeg! Lekker de was buiten drogen, dat is voor mij toch altijd een turning point. Het teken dat de lente in aantocht is. 

Wat is het toch jammer dat we al weer bijna terug moeten! Maar er is geen ontkomen aan en dinsdagmorgen heel vroeg gaan we stilletjes aan weer naar het vliegveld.

Groetjes,

Marti