Koud, koud en nog eens heel koud!

Begin maart zijn we nog snel een weekje op en neer gevlogen naar het beloofde land. Hongarije in ons geval. Blij dat we de sneeuw in Nederland konden achterlaten. Toen we boven Hongarije vlogen en geen sneeuw zagen liggen, waren we heel opgelucht.  Gelukkig geen wittigheid te zien! We kwamen aan op het vliegveld en de jongeman van het autoverhuurbedrijf stond ons al op te wachten. Ik zei tegen hem dat het lekker zacht weer was. Ja maar de winter komt terug, zei hij. Ik keek hem aan of hij serieus was. Jawel het komt echt terug, zei hij. Ik geloofde hem voor geen meter… Bij ons huisje aangekomen ging Mario meteen het water aansluiten. Ik ging de manden en zakken met was verzamelen. Omdat in de winter het water bevriest kan ik dan niet wassen, dus alle vuile was hadden we opgespaard. Toen het water aangesloten was, ging ik vol goede moed de wasmachine volproppen. Was na was werkte ik weg. Heerlijk de geur van schone was. En dan het liefste buiten gedroogd…. Maar het was toch wel erg koud en bewolkt, dus ik had wel door dat buiten drogen nog niet ging lukken. Dus na een halve dag hingen alle wasrekjes in het zomerkeukentje en binnen in huis helemaal vol. De volgende dag zijn we naar János gegaan, want er moest nog wat geregeld worden voor de aansluiting van het water. Alle papieren waren geregeld en op maandag zou het water worden aangesloten. We zaten buiten op een bankje dit alles door te praten, en later heb ik nog door de tuin gelopen om de lente bloemetjes te aanschouwen. Er begonnen al veel bloemen en planten ‘uit te lopen’. Heerlijk de lente is in aantocht!

Die nacht werd ik wakker omdat het zo hard waaide. Ik keek nog even naar buiten en zag de bomen op en neer zwiepen. Ik weet nog dat ik dacht, maar gelukkig ligt er geen sneeuw! De volgende morgen deed Mario in de slaapkamer de rolluiken open en ik zag aan de kleur van het licht dat het mis was. Het was veel te fel. En dan niet fel van de zon, maar het soort fel wat je alleen krijgt als er sneeuw ligt! Mario keek me aan en ik zei alleen, nee. Nee, nee ik wil geen sneeuw meer. Maarja in zo’n geval heb ik niks te willen. Het sneeuwde, en niet zo’n beetje ook! We hadden een heuse sneeuwstorm! Het was echt heel heftig. 

In de loop van de dag werd het steeds erger. Er kwamen berichten binnen van gestrande reizigers op de snelwegen. Dorpen die afgesloten waren van de buitenwereld.  Een grote kettingbotsing was er op de M7 met meer dan 50 auto’s, daarbij was 1 dode en 40 gewonden te betreuren. Op een gegeven moment waren de M1 en de M7 zo goed als afgesloten vanwege de chaos op de wegen. Er werd gewaarschuwd om vooral de weg niet op te gaan als dat niet strikt noodzakelijk was. Die avond werd er op verschillende plaatsen in Hongarije onderdak geregeld voor gestrande reizigers, en dat waren er echt heel veel. De volgende dag is het 15 maart, een nationale feestdag. Dat is de dag van de bevrijding, oftewel de dag van de herdenking van de opstand van de Hongaren tegen de Oostenrijkers in 1848. Die dag is normaal gesproken alles gesloten, behalve dit jaar. Nu hebben veel grotere Tesco winkels hun deuren open gezet. Het Hongaarse rode kruis is daar aanwezig om warm eten, drinken en dekens uit te delen. Ook komt er die hulp vanuit Oostenrijk. Hulptroepen werken hard om mensen uit hun auto te bevrijden. Sommige mensen hebben meer dan 28 uur vastgezeten in hun auto! Het leger, de politie en nog andere hulpdiensten en andere organisaties hebben op een gegeven moment bijna 13.000 mensen uit hun auto bevrijd. Met dank aan Weerstation Cikó, wat ons die hele week op de hoogte heeft gehouden van het weer en verschrikkelijke gevolgen daarvan!

Voor ons was het gewoon niet leuk, lastig misschien. Want Mario moest een geul gaan graven voor de waterleiding. Maar dat ging dus echt niet lukken… 

De sneeuw lag inmiddels op sommige plaatsen ruime een meter hoog. En het bleef maar stormen… En op maandag kwam de DRV. De Hongaarse watermaatschappij. En de zondag hadden we ingepland om naar de markt en het thermaalbad te gaan. Want douchen dat was nu ook niet meer mogelijk. De tuinslang die van de put naar het zomerkeukentje en de douche loopt, die was ondertussen ook bevroren. En al de was die daar hing om te drogen was ook zo stijf als een plank geworden. Afijn buiten kon er niet gewerkt worden dus zijn we maar verder gegaan in het nieuwe huis. We hadden de vorige keer de keukenkastjes en het aanrechtblad al geplaatst. Ook had ik toen al wat tegeltjes gezet. Ik had nu de rest gedaan en ook alvast een gedeelte gevoegd. 

Muziekje, kopje thee en gaskacheltje erbij, heeeeerlijk! Ook hebben we de afzuigkap al opgehangen en 2 bovenkastjes. Meer wil ik er niet, want ik ben niet zo’n bovenkastjes mens. Wat een gekke zin, nouja ik vind het gewoon niet zo mooi…. Ik heb liever een plank met allemaal spulletjes, en een stang eronder met allemaal schatten die ik op kan hangen. Ik heb in de kamra al een paar mooie oude koekenpannen gezien, die zijn niet om echt te gebruiken, maar wel heel mooi om op te hangen onder aan die plank J

En de volgende dag was de storm voorbij en scheen de zon! 

Het was zaterdag en D-day om te gaan graven. De geul moest een meter diep, een halve meter breed en zo’n 7 á 8 meter lang zijn. Van de waterleiding tot aan het ‘gat’ waar de watermeter in moest komen. Gelukkig had Mario hulp gekregen van een Hongaar bij ons uit het dorp en die had een pikhouweel bij zich.

Dus eerst de sneeuw wegscheppen en toen kon het echte werk beginnen… Gelukkig was alleen de bovenste laag hard bevroren en ging het eigenlijk best snel. Vroeg in de middag waren ze al klaar. De hoofdleiding toch maar even afgedekt met een oude ochtendjas van oma, want de nachten waren erg koud. En stel je toch eens voor dat die zou bevriezen… We zijn daarna nog naar Tab geweest naar het gemeentehuis. Want we moesten nog een handtekening hebben van de burgemeester en hij was die dag niet in Torvaj, maar in Tab. Niet dus. Maar we werden vriendelijk geholpen door een medewerker die alles voor ons  in orde maakte. Terwijl we in die kamer stonden te wachten viel mijn oog op een rij bloempotten met stekjes. Het ene bureau stond er vol mee. Misschien was het daar warmer als thuis, of was de luchtvochtigheid in de werkkamer van een ambtenaar wel beter, omdat ze zoveel zweten… Ik vond het wel een leuk gezicht, en wist weer waarom ik zo van dit land houd!

Toen we de volgende dag naar het thermaalbad in Tamasi reden, zagen we zelf hoeveel sneeuw er hier en daar nog op de wegen lag. En toen was het al opgeruimd…..

En omdat het sneeuwstormen waren geweest zag je van die mooie sneeuwduinen. En plekken waar het gewoon nog groen was. 

De maandag heeft het de hele dag geregend en hebben wij gebruikt om alles weer op te ruimen. Ook kwam die dag de DRV en ze hebben de waterleiding aangesloten. 

Nu moet het nog van onze hoofdkraan naar het huis toe gelegd worden. Maar dat is de volgende stap. Je moet niet teveel ineens willen…Om half 3 die nacht ging onze wekker weer en moesten we weer richting vliegveld. Ik heb die nacht nog een foto gemaakt en de sneeuw was bij lange na nog niet weg…. Ondertussen is er alweer veel meer gevallen, dus het is ook daar nog geen lente.

Groetjes,

Marti

Met vreugde en dankbaarheid geven wij kennis van de geboorte van:

Ons 2e huisje op de heuvel!

Wij waren er al vanaf vorig jaar juni mee bezig en in januari van dit jaar is alles rond gekomen. We hebben het huis van de buren erbij gekocht. Het huis waar János en Erszi met hun gezin altijd gewoond hebben. János overleed in april 2012 en in  mijn blog van mei 2012 vertelde ik al over János. Meteen na zijn overlijden is zijn vrouw teruggegaan naar haar geboortestreek. János is daar ook begraven. En toen stond het huis dus leeg. Mario en ik hadden er al wel eens over gefantaseerd, wat zou het toch fijn zijn als we dat huis er eens bij konden kopen.....  Maar de vraagprijs was veel te hoog vonden wij. Het huis stond al 2 jaar te koop bij de makelaar, maar zoals zoveel huizen werd het huis niet van eigenaar verwisseld. Tot die dag dat hun dochter op Facebook tegen mij begon te praten. Of wij misschien iemand wisten die nog op zoek waren naar een huis in Hongarije. Of wilden wij het zelf niet kopen? Nou is die vraag de afgelopen jaren al wel vaker aan ons gesteld, en net zo vaak zeiden wij nee. Maar nu niet. Dit was anders. Dit was het huis van de buren. En dat kun je maar èèn keer kopen, zegt men altijd. Buiten dat, leek het ons wel erg gaaf om er nog een huis bij te hebben. Dus ik zei tegen Mario: de dochter van János vraagt of wij hun huis niet willen kopen. Mario komt uit zijn kamertje en kijkt mij verbaasd aan. Voor hoeveel, vraagt hij. Dus ik in mijn beste Hongaars weer tegen haar: Mennyibe kerül? Mario roept er nog achteraan, als ze dit bedrag zegt, dan is het verkocht. En jawel, na een paar minuten zegt ze exact het bedrag wat Mario zei. Net of ze hem gehoord heeft, haha. Maar dan word het stil, en blijft het stil. Jahee wat is dat nou, ons eerst lekker maken en dan niks meer laten horen. Ik besluit onze Hongaarse juf in te schakelen. Want ons Hongaars is nog niet toereikend genoeg om over dit soort belangrijke zaken te onderhandelen. En zei schakelt haar zus weer in die in Györ woont en veel verstand van huizen kopen en verkopen heeft. En dan vooral van moeilijke gevallen. Want het blijkt al snel dat het genoemde bedrag veel te laag is. Er zijn meerdere erfgenamen en die zijn het er niet mee eens. Er komt heel veel bij kijken om deze koop rond te krijgen. Over de prijs zijn we het snel eens, het is dan wel wat meer dan in eerste instantie gezegd werd, maar het is nog steeds een goeie prijs voor ons en ook voor hun. Maar omdat het huis nog op naam van de overledene staat en er nog allerlei papieren moeten worden aangevraagd, van het kadaster enzo, duurt het al met al een half jaar voordat alles in kannen en kruiken is. Dit huis viel onder de categorie heel moeilijke gevallen, en we zouden het dan ook nooit zonder de hulp van Gizella en Andrea gekocht kunnen hebben! Toen wij afgelopen januari naar Hongarije vertrokken wisten we nog steeds niet zeker of alles wel door zou kunnen gaan. Alle zeilen werden bijgezet om te zorgen dat wij in die week dat wij daar waren naar de advocaat konden de papieren te tekenen. Maar helaas toen wij onze telefoons in het vliegtuig uit zetten, was er nog steeds geen berichtje gekomen van Andrea. We waren een beetje teleurgesteld, maar och we gingen er hoe dan ook een fijne week van maken met onze kinderen. Toen we in Budapest de telefoons weer inschakelden, was daar dan het verlossende berichtje: it giet oan! Jippiieeee helemaal blij waren we! Op donderdag zijn we dan ook afgereisd naar Györ en hebben daar, ik weet niet hoeveel papieren ondertekend. En nu zijn we dan in het gelukkige bezit van nóg een huisje op de heuvel. En we hebben er een hectare grond bij. 

Wat gaan we er mee doen, vraagt iedereen. Ja, dat weten we nog niet. Verhuren misschien? Weten we niet. Het is gewoon fijn om ons paradijsje nog wat uit te breiden..... De bedoeling is gewoon dat we een fijne plek hebben waar al onze vrienden en familie welkom zijn en waar we lekker met zijn allen kunnen genieten van als het moois wat Hongarije biedt. En als ik dan ver in de toekomst kijk, zie ik mijn kinderen, schoonkinderen en hopelijk kleinkinderen lekker bij ons vakantie vieren. Zucht. Maar dat gaat nog wel een tijde duren, want eerst moet er nog verbouwd worden..... Het nieuwe huis is in een veel betere staat dan ons andere huis, dus er hoeft niet zoveel aan vertimmerd te worden. In dit huis is al water binnen en er is ook al een septic tank. Er is alleen geen gas binnen, maar je gebruikt hier gewoon flessen gas. Dat is in Hongarije trouwens heel normaal. Het is ook veel groter dan het andere huis. Er is in de tachtiger jaren een groot stuk aangebouwd. 

Het huis heeft 2 grote kamers, 2 kleinere kamers, een toilet, een keuken, een badkamer en een kamra.

Plus nog een grote zolder, waar naar goed Hongaars gebruik niks mee gedaan wordt....en er is ook een wijnkelder in de tuin, maar we weten niet in welke staat die is, want die logt nog vol met afval en rommel.

De bedoeling is dat we eerst het gastenverblijf verder afmaken en dan gaan we overhuizen naar het nieuwe huis. Dan kunnen we bij het andere huis los gaan, want dat moet eerst een nieuw dak op. Eerst was het bedoeling dat we dan zolang in het gastenverblijf gingen wonen, maar hè nu wijken we toch uit naar het grote nieuwe huis. We hebben al wat gewerkt in het nieuwe huis. Al veel opgeruimd en de oude keuken is er al uit. We zijn zelfs al bezig met het plaatsen van een nieuwe keuken. Dit huis krijgt een best wel moderne keuken, nouja het is maar wat je modern noemt.... Er zit iig veel apparatuur in. Een vaatwasser, koelkast, diepvries, een oven, een combioven en een keramische kookplaat. Het probleem is dat we nog niet weten of we wel genoeg stroom hebben om alles te kunnen gebruiken..... Maar och dat zien we wel, komt allemaal goed! We willen wel het karakter van het huis behouden, want dat is toch waar we verliefd op zijn geworden. En je moet ook geen westers huis in Hongarije willen, vinden wij dan.... Dat hebben we al een eentje in Nederland.

Op deze foto kun je de 2 huizen mooi naast elkaar zien. 

Er is echter èèn probleempje waar we maar niet uitkomen, hoe noem je al die huizen en gebouwen/tjes? In het begin zeiden we, ons huis en János' huis. Maar dat kan natuurlijk niet meer. We zeggen nu, het eerste huis en het nieuwe huis. Dat kun je ook niet blijven zeggen, want het huis blijft niet nieuw. En ik vind het ook niet klinken. Ik had al bedacht, het zomerhuis en het winterhuis. Dit omdat het nieuwe huis groter is en we daar in de winter dus beter uit de voeten kunnen. En omdat het eerste huis een mooiere ligging heeft waardoor je in de  zomer fijner buiten kunt zitten. Ook had ik het idee van een Kékház en een Zöldház. Een blauw en een groen huis. Dat is pas gemakkelijk, 2 verschillende kleuren. Maar omdat we er toch één geheel van willen maken, gaan we de huizen plus de bijgebouwen in dezelfde kleuren schilderen.  Blijft nog de optie van jouw huis en mij huis, net als met de auto's. Maar dat vind ik zo ongezellig, net of we niet samen willen wonen. En geloof me, ik ga deze droom echt niet alleen aan, nee hoor dit is een project van ons samen. Ja en nu weten we het dus niet meer, als iemand een goed idee heeft hoor ik het graag!

Groetjes,

Marti 

Een goed en een slecht begin van 2013

Hoewel er eerst nog wat twijfels waren,  hadden we besloten om de vlucht die we nog hadden staan toch maar te verzilveren. Want deze keer zouden onze kinderen en schoonkinderen ook komen. Wij vertrokken op dinsdag en de rest zou op vrijdag volgen. Hadden wij mooi de tijd om alles in orde te maken voor onze logés. Onze verbazing was dan ook groot toen Manon op vrijdagmiddag half 6 belde vanaf vliegveld Eindhoven. Lichtelijk in paniek zei ze: Menno mag niet mee met het vliegtuig. Hoezo, zei Mario. Hij is zijn ID kwijt, zei Manon. Wij alletwee zuchten van, echt een actie voor Menno. Maar hij wist zeker dat hij hem meegenomen had. Terwijl Menno zijn tas aan het binnenstebuiten keren was, groeide bij ons de paniek… Wij konden vanuit Hongarije niks voor hem doen, alleen maar hopen. Toen we naar een paar minuten weer terug belde, waren Manon, Bram en Marloes al door de douane. Ze moesten nu echt gaan boarden. Maar Menno mocht niet mee, zijn ID was nog steeds spoorloos. Jeetje ik had zo met hem te doen! En hij snapte er ook niks van, hij had nog zo opgelet dat hij alles bij zich had. Maar helaas zijn vriendin ging de lucht in, en hij stond daar moederziel alleen. Hij is nog in de auto gaan zoeken, maar ook daar lag geen ID met zijn foto erop. Zijn schoonouders hebben hem toen opgehaald en hebben zich over hem ontfermd. Hij is dan wel 20 jaar, maar als moeder ben je dan ontzettend dankbaar dat er iemand is die hem in zo’n situatie opvangt. Hij heeft daar mee gegeten en naderhand hebben ze hem thuis afgezet. Toen hij de voordeur open deed, zag hij meteen zijn ID in de gang op de grond liggen…… Gelukkig was er de volgende middag weer een vlucht naar Budapest en die heeft hij toen genomen. En toen hij er dan eindelijk was, waren we compleet en hebben echt een heerlijke tijd gehad! 

We hebben eerst 2 dagen in Torvaj doorgebracht. Bram was nog nooit in Torvaj geweest en we wilden hem toch heel graag laten zien waar wij onze vrije tijd doorbrengen en waar wij ons zo gelukkig voelen…. Dus zijn we begonnen met een wandeling door Torvaj. Toen we bij Ferry aankwamen, zagen we een dun straaltje bloed over de straat sijpelen. Ferry zag ons voorbijkomen en riep ons, we moesten komen kijken wat hij aan het doen was. Er was die morgen een varken geslacht en ze waren het vlees aan het bereiden. 

Er stond een schaal vol met vlees en een grote bak met gehakt. In de grote kookpot was hij de ingewanden aan het koken, maar er dreven ook oren en poten in… 

Met een houten lepel viste hij er de lever uit en sneed er voor ons een stukje af. Trots bood hij dat aan ons aan. We keken elkaar aan, wie zou het aandurven? Maar aangezien wij allemaal geen lever lusten, sloegen wij zijn aanbod toch maar af. In de stal stonden nog 3 varkens waarvan de ene de naam februari had, waarom kun je wel raden.....

Het was gaan sneeuwen en kinderen vinden niks leuker dan sneeuw, hoe groot ze dan ook zijn, dat maakt niks uit! Wij hadden in december toen we met de auto naar Hongarije waren, al een slee meegenomen. En daar werd nu dankbaar gebruik van gemaakt. En dan weet je wat er nou weer leuk aan is om op een heuvel te wonen J

Na 2 dagen zijn we naar Budapest gegaan en hebben de toerist uitgehangen.  

We zijn met een Hop-on-hop-off bus door de stad gereden en hebben zo de meeste toeristische trekpleisters gezien. 

Voor ons niks nieuws, ik kom vaker in Budapest dan in Eindhoven, maar ik vond het toch wel leuk om Budapest in de sneeuw op deze manier te bezichtigen. En het is natuurlijk heel gemakkelijk zo. We hadden ook een lekker hotel, midden in de stad voor 10 euro p.p.p.n. Ideaal hoor, als ik ooit nog in Budapest ga logeren, ga ik gewoon terug naar dit hotel. Gewoon een goed bed, tv, airco, douche en toilet. Meer heb je niet nodig, toch? Maar het mooiste van alles was wel de binnenplaats. Dat verwacht je toch niet, als je door de voordeur naar binnen gaat, de trap op, en dan kom je in een grote ruimte waar de sneeuw zo op je snoet valt! Prachtig vond ik het, mooie oude statige deuren, een gammel rood liftje, en een mooie oude stenen vloer.

Maar ook hier in Budapest genoot de jeugd van de sneeuw. Ik vond het vooral prachtig om mooie plaatjes te schieten. 

Na 2 dagen vlogen we ’s morgens om 6 uur weer terug richting Eindhoven. En ook daar lag nu sneeuw. Al met al hebben we echt een heerlijke tijd gehad en er zeker geen spijt van gehad dat we alweer naar Hongarije zijn geweest. Alhoewel, toen in de eerstvolgende morgen wakker werd, moest ik eerst even rondkijken in welke huis ik was. O ik ben nu in Rooi, dacht ik. Volgens mij is het dan even tijd voor een pas op de plaats…..

Het slechte nieuws is dat afgelopen weekend mijn lieve schoonmoeder is overleden. Ze is 85 jaar geworden. We zullen haar ontzettend missen! Maar tegelijkertijd zijn we ons terdege bewust dat het goed is. Ze was op, haar lichaam wilde niet meer. En gelukkig is haar een lange lijdensweg bespaard gebleven. 2 dagen voor haar overlijden hebben we samen nog alle foto’s van onze laatste reis naar Hongarije zitten kijken. Ze heeft hard gelachen om de filmpjes van onze kinderen op de slee. Genoten heeft van de mooie foto’s van Torvaj in de sneeuw. Deze momenten met haar hebben nu een gouden randje gekregen. Wat zou ze graag ons huisje op de heuvel in het echt gezien hebben, maar helaas was dit vanwege haar gezondheid onmogelijk. Het was een lief optimistisch mens, die nooit kwaad sprak over andere mensen. Ik weet zeker dat ze een mooi plekje in de hemel heeft gekregen!

Groetjes,

Marti

Het huisje op de witte heuvel

Wat waren we toch een bofferds, want we konden nóg een keer naar Hongarije toe.  Het ene jaar kun je wat minder vaak, maar dit was een jaar waarin we lekker veel richting het zuidoosten konden afreizen. Dit was een goed jaar. Omdat we weer een aanhanger vol hadden, gingen we deze keer met de auto. De winterbanden werden onder de auto gedaan en we kochten sneeuwkettingen. Wij waren er helemaal klaar voor. En gelukkig hadden we net over de Duitse grens al de eerste sneeuw, dus alle moeite was niet voor niks geweest J

Het was een mooie reis die goed verliep en hoe verder we richting ons huisje kwamen hoe witter de wereld werd. Dit was voor ons de eerste keer dat wij in de winter in Hongarije waren, maar zeker niet de laatste keer. We weten nu zeker dat Hongarije het hele jaar rond gewoon mooi is!

Toen wij in Torvaj aankwamen werden we blij verrast met een verlichte kerstboom en een grote kerststal, onder aan onze weg. Wat leuk zeg! Dat ze die moeite doen in zo’n klein dorpje.

Omdat de aanhanger zo zwaar en vol was én omdat er sneeuw lag, konden wij die never nooit niet met onze auto naar boven trekken. En wat doe je in zo’n geval; je gaat naar de kroegbaas. Want Ferry heeft naast zijn kroeg ook een hoop land en een stevige tractor. Maar Mario viel met zijn neus in de boter, want hij had nèt die dag zijn naamdag. Dus Mario moest even de huiskamer inkomen, waar zijn vrienden zaten. En je komt dan niet weg zonder mee geproost te hebben. Dus die dag kon Ferry niet, de volgende dag pas. Maar niet ’s morgens want dan moest hij met de burgemeester ergens naar toe. Hij kon pas om 11 uur. Ja voor ons is dat nog morgen, maar een Hongaar heeft er dan al een halve dag opzitten….. Maar hij kwam en het klusje was zo geklaard!

Wij waren nog nooit in de winter hier omdat we dan het toiletgebouw niet kunnen aansluiten op het water. Want dat loopt nog door een tuinslang daar naartoe. Dus moesten we ons in het huis weer zien te redden. En dat lukte goed hoor. We hadden het camping wc-tje weer neergezet en een tafel in de andere kamer was onze wasruimte.

Het lampet set was onze wastafel met kraan. En de Tupperware emmer was onze wasmachine. Het koude water hadden we in pannen op de kachel staan, zodat we ook warm water hadden. De was droogde ik bij voorkeur ook boven de kachel.  

Iedere keer als ik buiten water ging halen genoot ik van het uitzicht. Dit voelde steeds als een beloning, zo mooi was het. 

De besneeuwde heuvels, de verlichte kerstboom en de rust die dit alles uitstraalt.

We hadden wel geluk trouwens, want de nieuwe weg naar het Balatonmeer was nu officieel geopend! Hij was al sinds de zomer klaar, maar het openen werd steeds maar uitgesteld. Milieu organisaties waren er op tegen. Ergens wel begrijpelijk want de weg loop dwars door de mooie natuur. In het begin kon je dat wel merken ook, want er staken steeds reeën de weg over. We reden gewoon door hun leefgebied! Maar de weg lag er al, dus het kwaad was al geschied. Maar voor ons is het wel een uitkomst, we zijn nu in 15-20 minuten in Siófok, terwijl dat eerst 45 minuten was. Plus daar komt nog bij, als wij Torvaj uitrijden en we gaan rechtsaf richting het meer, dan hebben we een prachtig zicht over het meer.

En dat meer was trouwens bijna helemaal dicht gevroren, iets wat wij ook nog nooit gezien hadden. 

Vreemd gezicht, het leek wel of er golven vastgevroren waren. 

Alleen helemaal in het midden waren er nog vogels aan het zwemmen. Vreemd wel dat er niemand aan het schaatsen was….

Het centrum van Siófok zag er ook heel sfeervol uit. Er was een kerstmarkt en de 100 jaar oude watertoren was heel mooi verlicht. Het was erg koud en dat verklaard dan ook meteen waarom het bij de Pálinka kraampjes het drukst was J

Dus wassen en plassen konden we gewoon in ons huisje, maar voor een grote scrubbeurt moesten we toch om de paar dagen uitwijken naar een openbare wasgelegenheid, een zwembad wel te verstaan. Dus de eerste keer gingen we naar Tab, lekker dichtbij. Makkelijk dichtbij en niet geheel onbelangrijk, goedkoop. Nou en daar was dan ook alles mee gezegd. Het grote bad was afgesloten want daar was zwemles, dus moesten we in het kleine badje. Het water was zo koud, dat ik mezelf amper kon bewegen en ook nog kramp kreeg notabene! Na een kwartiertje hield ik het voor gezien en ging datgene doen waarvoor ik was gekomen: douchen. En eerlijk is eerlijk, de douche was wel lekker hoor. Lekker warm en ik had het rijk alleen. Als herboren gingen we weer naar huis. We zijn ook in Siófok wezen badderen en dat was echt heel fijn. Lekker warme thermaalbaden, gewoon zwembad, bubbelbad en je kon ook nog buiten zwemmen. Leuk joh, het vroor en het was donker. Paarsblauwe verlichting en die stoom die je dan ziet. Ja dat was genieten. Op zondag zijn we naar Kaposvár geweest, ook om te zwemmen. Ja en dat zoals verwacht ook super. We kenden het Virágfurdö alleen van het prachtige buitenbad in de zomer. Maar dit was ook echt fijn. Thermaalbaden, sauna’s, bubbelbaden, buitenbad, het was er allemaal. En ook lekker warme douches. Maar natuurlijk begonnen we Kaposvár met de markt. Waar in Nederland de vlooienmarkten zich in de winter verplaatsen naar grote hallen, blijven ze hier het hele jaar door buiten. Weer of geen weer, er staan gewoon dezelfde mensen als in de zomer. Toen wij er in de zomer waren met mijn broer was het zo heet, dat ik er akelig van werd. Nu was het eigenlijk te koud. Maar ik heb toch weer wat mooie schatten kunnen scoren. Op de gewone markt was het heel druk bij de snoepkramen. Nou zijn de Hongaren van nature al grote snoepkonten, maar nu was het echt heel opvallend druk. En nou hadden wij ze bij de Tesco ook al zien liggen: Szaloncukor, kerstsnoepjes. 

Een soort van fondant bedekt met chocolade. En allemaal mooi verpakt in fel gekleurde papiertjes. Een kerst is in Hongarije niet compleet zonder die snoepjes. Dus hebben wij ze ook gekocht in verschillende smaken. Ik vind ze niet zo heel lekker, maar het ziet er zo mooi uit!

En toen kwam daar de uitnodiging van de burgemeester, om op vrijdagavond 21 december naar de kerststal te komen. Er zou wat te eten zijn en zelfs warme wijn! Maar dit aanbod moesten wij helaas afslaan, we hadden beloofd om met de kerst weer in NL te zijn. En het was ook goed zo, we hebben een paar fijne weken gehad. 

Wij kwamen aan in een wit Torvaj en vertrokken uit een groen Torvaj. Wij hebben er een mooie herinnering bij. Rest mij nog om jullie allemaal hele fijne kerstdagen en het allerbeste voor het nieuwe jaar te wensen!

Oja omdat ik toch tijd genoeg had tijdens de autorit, heb ik wat foto’s zitten bewerken. Daarom deze keer alleen bewerkte foto’s, gewoon omdat ik het leuk vind. Ik heb ze wel gewoon zelf gemaakt.

Groetjes, Marti