Winter en lente in èèn vakantie

En winter was het toen we aankwamen in Budapest. Het was ijskoud en er lag sneeuw. We hadden deze keer gekozen om op vrijdagavond te vliegen. Dus dan kom je laat aan op het vliegveld, er voordat je dan klaar bent met huurauto, boodschappen doen en anderhalf uur rijden, is het heel laat voordat je weer bij het huisje op de heuvel arriveert. 

De heuvel was glanzend en glad. Keihard bevroren. Het vroor toen 7 graden. Maar in huis was het beter, want daar was het 2 graden boven nul! Jemig en dan moet je dan koude bed in, tussen de lakens in die dus ook maar 2 graden zijn… We hebben die nacht maar heel dicht tegen elkaar aan gelegen… De volgende morgen was de temperatuur binnen gestegen naar 9 graden, het begon al lekker warm te worden. Zo er nu maar eens buiten gaan kijken naar de omheining. Niets dus. Ja dat wisten we natuurlijk al, maar toch… Niet volgens afspraak. We hebben besloten dat hij nog de kans krijgt tot het voorjaar, is het dan nog niet gemaakt dan gaan we het zelf doen. Met behulp van jongens en mannen uit het dorp. Het zal een grote klus worden, maar dan weet ik wel dat het er komt! We zijn die dag verder gegaan in het nieuwe huis. Er moesten nog plinten onder de keuken geplaatst worden en nog lampen opgehangen worden. 

Terwijl we daar bezig waren voelden we weer hoeveel kou er door die dunne ramen komt. Het glas is denk ik maar 1 of 2 mm dik. En er zitten ook scheuren in waar het doorheen waait. Maar eigenlijk zijn het van die dubbele ramen die je in Hongarije zoveel ziet. Maar hier waren er overal maar enkele ramen. Nou had Mario die van de zomer op de zolder gevonden. Wij blij, want die  moeten dus weer terug geplaatst worden. Maar in geen enkele zat glas, misschien was dat wel de reden waarom ze nooit geplaatst zijn…. Dus wij op zoek naar de glasboer. In Tab bij het station zat er eerst eentje, daar hebben we toen nog mooie ramen meegenomen die bij het afval stonden. (zie blog januari 2012) Maar daar aangekomen konden wij hem echt niet vinden. En dat kan soms nog best wel eens lastig zijn, want ook al denk je soms dat een winkel verlaten ofzo is omdat het er echt niet uitziet, dan kan er achter de deur gewoon een bloeiend bedrijf te zitten! Maar deze deuren waren afgesloten met hangsloten, dus die waren echt dicht. En we hadden al 2 ramen achter in de huurauto liggen. Banken plat, stoelen naar voren, wat een gedoe zeg als een Espace gewend bent J Dus wij Tab in met die ramen. Maar we konden niks vinden. Toen ben ik het maar gaan vragen bij dè winkel in Tab. De winkel waar ze alles verkopen, van graszaad tot pannen. En van knelkoppelingen tot wasmachines. Van speelgoed tot harken. Blablabla. Afijn misschien had hij ook wel glas. Nee dat had hij niet, maar hij wees me wel de weg naar de glasboer. Pal naast de kapper moest hij zitten. Wij ernaartoe. Ja er stond een bord met ajtók és ablakok. Daar moesten we zijn. Wij de inrit op, maar daar was het niet. En langs de kapper zat alleen een rookwinkel. Zon dichtgeplakt winkeltje met een grote ronde cirkel met 18 erop. Wij weer naar achteren, aan de deuren voelen. Maar niks hoor. Dan maar weer gaan vragen in het 18-plus winkeltje. De jongen wees dat het achterom moest zijn. Zijn wij nou gek?? Wij weer naar buiten, komt er een man aangerend die zegt dat we in het 18-plus winkeltje moeten zijn. Wij weer mee naar binnen met hem. Moeten we eerst achterlangs de winkelkast open. Dan een heel smal gangetje door, een trappetje op. En dan ineens staan we in een kantoortje waar ramen en deuren staan opgesteld. Hier is het dan! Wij laten hem de ramen zien en zeggen dan er glas in moet. Hij pakt een potlood en een stukje papier en begint te rekenen. Het kost 60 euro voor 3mm glas voor 3 ramen. Ik zeg dat ik 4 mm wil. Hij kijk me vragend aan. 4 mm? Weet ik het zeker? Ja ik weet het zeker. Oké komt goed, ze gaat het voor ons maken en donderdag zijn ze klaar! Voor de zaterdagavond zijn we uitgenodigd bij Sylvia en Manfred. Leuk, altijd heel gezellig! Als wij daar aankomen, gaat meteen na ons de deur weer open. Nog meer bezoek, zeg ik vragend. En wie komt binnen gelopen? Het is Johny, onze Belgische buurman. Wat een leuke verrassing zeg! We wisten niet eens dat hij ook in Torvaj was. Het word een heel gezellige avond met lieve mensen!

Als wij op zondag op bezoek gaan bij Martine en John zien we iets wat we nog nooit gezien hebben in Hongarije; oranje paaltjes in de berm. In Zweden had ik ze al wel eens gezien, maar hier nog nooit. 

Als dat maar niet betekent dat ze nog veel sneeuw verwachten… In de velden staan oranje netten op een afstand van een paar meter van de weg. Ik vraag aan Mario waar zou dat nou weer voor zijn? Hij denkt dat het is om de langlaufers te stoppen zodat ze niet de weg op glijen. 

Hahaha, later blijkt dat het is om de stuifsneeuw tegen te houden. 

De volgende dag besluiten we om eens naar het Balatonmeer te gaan kijken. Als het gevroren heeft kan het er daar namelijk erg mooi zijn. Nou en dat was ook zo! 

Het meer was niet bevroren, maar langs de kant lag hier en daar toch een mooi laagje ijs. Met de zon en de blauwe lucht ziet het er prachtig uit! 

We gaan op verschillende plaatsen kijken en als we bij Balatonboglár iets bij de Mac willen gaan drinken komen we van een koude kermis thuis. Deze is gesloten en gaat pas in juni weer open! Raar toch een Mac die alleen in de zomermaanden geopend is? Als we weer thuis zijn, komt onze buurvrouw Margit langs. We gaan gezellig in de kamer een bakkie koffie doen, maar ze houdt al haar truien en haar jas gewoon aan. Daar stoken wij dan al 3 dagen voor… een echte Hongaarse zullen we maar zeggen J

Omdat we nu steeds onze met bont gevoerde nepcrocs en sneeuwlaarzen aan hebben, is het tijd geworden voor een extra paar. Het steeds van het ene huis naar het andere huis sjouwen, begint me tegen te staan. 

Dus wij op woensdag naar de markt in Tab. Oeps dat valt een beetje tegen, er staat maar 1 kraam met nepcrocs. Ik kan mijn maat niet vinden. 39 zal wel een gangbare  maat zijn. De verkoper gaat meezoeken en zegt dat hij ze in de bus nog wel heeft. Hij geeft me een paar en lacht vriendelijk naar mij. Ze zien er een beetje groot uit, maar ze vallen klein zegt de man. Ik doe ze aan en ze zijn echt veel te groot. Ik kijk eronder, maat 43! Geen wonder… sorry zegt hij, maar hij heeft nog een paar. Die zien er wel een stuk kleiner uit, maar ik probeer ze toch maar. Jeetje hier moet ik mijn tenen voor opkrullen, nee dat gaat echt niet. Sorry zegt de man, maar andere heeft hij niet. Ik kijk eronder, staat er maat 36 op. Och die man wilde ook graag verkopen, maar helaas hij heeft niks voor mij. Gelukkig hebben ze bij de Chinese winkel wel een paar warme nepcrocs en kan ik er weer tegen.

De volgende dagen zijn we vooral bezig met het op maat maken van de deur van de keuken naar de badkamer. Daar hing eerst een mooi paars gordijntje voor, maar dat vond ik toch niet zo prettig. En de originele deur lag op zolder, dus die hebben we tevoorschijn gehaald. Maar hij paste echt voor geen meter. Hij was krom, scheef en schuin. Dus hij klemde boven, onder en aan de zijkanten. Daar zat een hoop schaaf- en schuurwerk aan. Ook hebben we het kozijn hersteld. Nadat alles geschilderd was hadden we een prachtige deur die ook nog dicht kon! Wat wil je nog meer? 

Weet je bij alles wat je doet heb je ontzettend veel eer van je werk. Ook gaan we de ramen weer ophalen bij de ablakman. En we zijn echt heel tevreden. Het ziet er perfect uit, het glas is mooi in de stopverf gezet. Als ze dan voor de ramen gezet zijn kunnen we weer een klusje afstrepen. Langzaam maar zeker komt alles goed!

We zijn ook nog lekker wezen uit eten in Tab. Daar hebben we samen met Han en Palinka, Martine en John een nieuwe bistro ontdekt. FiguraBisztró  heet het.

Wat was dat een leuke tent zeg en het eten was echt verrukkelijk! Het zijn geen overvolle borden, zoals in vele restaurants in Hongarije, maar het is echt wel luxer en verfijnder van smaak. Heerlijk lekkere salades. En een toetje, jammie zeg. Buiten is er ook een ruimte voor een groot terras, dus dat komt wel goed van de zomer J Ze zijn alle dagen van de week open van 10 tot 22 uur. Echt een aanwinst en ik hoop ook zo dat het gaat lopen en dat ze niet over een jaar alweer de deuren moeten sluiten…

Iedere keer als we ergens naartoe reden genoten we echt van de mooie velden met een laagje sneeuw erop. Wat ziet dat er toch sprookjesachtig uit!

Maar wat was ik blij toen het weer ineens omsloeg! Van 7 graden onder nul was het de volgende dag gewoon weer 14 graden. En op maandag werd het zelfs 16 graden, heerlijk zeg! Lekker de was buiten drogen, dat is voor mij toch altijd een turning point. Het teken dat de lente in aantocht is. 

Wat is het toch jammer dat we al weer bijna terug moeten! Maar er is geen ontkomen aan en dinsdagmorgen heel vroeg gaan we stilletjes aan weer naar het vliegveld.

Groetjes,

Marti

Omheining in Hongarije

Of beter gezegd, het ontbreken ervan. Want we zijn nu al een tijdje bezig om dat te proberen te realiseren. Maar dat valt nogal niet mee, als we elkaar niet zo heel goed begrijpen… Het omheiningsverhaal speelt al een paar jaar. Eigenlijk al sinds wij ons eerste huis kochten. Ik had al meteen zoiets van: dit is mijn plekje daar blijft iedereen vanaf. Is toch een beetje de Hollandse mentaliteit denk ik. Mario was daar veel relaxter in, die zei steeds: dat komt wel een keer. Maar als we aan het plannen waren welke klus we aan zouden pakken, dan zei ik steeds dat ik omheining wilde. Kijk we hebben natuurlijk wel een soort van omheining, maar ja, dat is zo oud, daar is niet veel meer van over. 

Hier en daar staat nog een houten paaltje, of iets wat daar ooit voor door heeft moeten gaan. Met aan de voorkant een ijzeren hek, wat wel tig keer overgeschilderd is en ook niet meer helemaal recht staat en hangt. Maar er staat een hek! Doppen van de haarlak dienen als bescherming voor de palen. 

Sinds een tijdje werkt de klink niet meer, die hangt heel treurig naar beneden te kijken, dus je moet met je vingers dat ding wegdrukken in de hoop dat je er geen blauwe vingers aan over houdt… Maar hij kan wel op slot, dat dan weer wel.

Omdat bij ons in het dorp een goeie omheining-bouwer zit, besloten we om hem dan in te schakelen. Dat is bijna 2 jaar geleden. Hij kwam kijken en hij kon het wel maken. Maar eerst moest het kadaster komen om precies de grens te bepalen. Die kwamen, daarover heb ik uitgebreid verteld in mijn blog van augustus 2012. Nou de grenspaaltjes stonden er, nou zou het klusje zo geklaard zijn, dachten wij. Niet dus. Eerst moest er nog een hoop grond en puin verplaatst en opgeruimd worden. Nadat dat gedaan was, hield niets ons meer tegen. Ondertussen waren wij alweer terug in Nederland, want ja zo gaat dat als de vakantie voorbij is en de plicht roept. Maar de omheining-man was wezen meten en had goed begrepen wat wij wilde hebben. Dus hij zou de offerte naar ons opsturen. Die kwam keurig per mail, maar er waren toch wat onduidelijkheden. Dat zouden we wel bespreken als we weer in Torvaj waren. Maar toen kwam er een kink in de kabel in de vorm van het 2^e huisje wat we erbij konden kopen. We spraken toen af met de omheining-man dat we even wilden wachten, want alles ging nu veranderen. Want ik hoef geen omheining tussen onze 2 huisjes.

Eens hing hier de grote poort aan...

Maar nu hadden we opeens een hectare grond bij. En dat is toch wel erg veel om te omheinen. En een groot gedeelte daarvan word bijgehouden door Feri, die iets verbouwd op onze wei. En dat willen we voorlopig zo maar laten, want anders moeten we het allemaal zelf bij gaan houden…. Dus kwamen we tot de volgende oplossing. We willen aan de voorkant en zijkant bij de pad omheining, maar aan de achterkant voorlopig dus niet. In het voorjaar kwam de omheining-man weer langs en bespraken we welke soort omheining  we willen. Dat was duidelijk, dachten we. Maar hij had toen geen tijd om het te maken. Want het liefste hebben wij dat het gemaakt wordt als wij daar zijn. Dus van de zomer zouden we het laten gebeuren!  Maarja toen waren wij niet veel thuis omdat Manon toen ziek werd. Om een lang verhaal kort te maken, (voor zover als dat gaat) er was sprake van miscommunicatie. Op de allerlaatste dag kwam hij ’s avonds laat langs. En toen was het donker. Ja dat haalde dus niks meer uit. We spraken af dat hij in oktober terug zou komen. En dat deed hij, in de avondschemer. Maar met behulp van een goeie zaklamp konden we toch aangeven waar de omheining moest komen te staan. Het hek zou iets naar voren geplaatst worden en daar omheen zou dan de nieuwe omheining komen. Maar dat vond hij zo raar, dat is echt niet mooi zei hij steeds. Ja dat weten wij wel, maar we willen op ons gemak een nieuwe poort kopen. Zorg nou maar gewoon dat het er staat. Want we willen het nu echt dicht hebben. Want er staan bij ons op het erf veel, heel veel vlierbessenstruiken. En eerst waren Erszi en János de enige die de vlierbessen plukten. Hadden wij geen enkel probleem mee. Maar waar ik wel een probleem mee heb, is als het halve dorp bij ons in de tuin rondloopt om vlierbessen te plukken. Ik jaag ze dan ook regelmatig weg, behalve Gyula, die mag dat. Hij vraagt het altijd en is ook heel vriendelijk. Maar de Hongaren hebben de vervelende eigenschap dat ze op een andere manier plukken als wij dat gewend zijn. Ze breken gewoon hele takken af en halen er dan de bessen af. De takken laten ze voor wat het is en voordat je het weet heb je allemaal van die misvormde struiken met een hoop dood hout. Ja dat mag dus niet van mij. Op een gegeven moment dacht ik zelfs, kap al die vlierbessenstruiken maar om, dan zijn we van het gezeik af. Maar ik heb zoiets moois gezien dat dat dus echt niet gaat gebeuren! Want de Hongaren zijn niet de enige die er dol op zijn, de vogels komen er ook massaal op af! 

Toen van de zomer Manon zei dat er weer 2 meisjes aan het plukken waren, maar ditmaal bij haar vlak langs de caravan toen was de maat voor mij vol! Ik had die meisjes al 2 keer weggejaagd! Potverdorie. Maar het kan nog erger hoor. Op een gegeven moment staat er iemand te roepen halverwege de heuvel. Ik loop er naartoe en zie dat er een vreemde auto geparkeerd staat onder aan de pad. Er zit een struise zigeunervrouw in. Tegen de auto leunt een jongere man en de man die staat te roepen is duidelijk de baas van het stel. Er staan ook lege kratten naast de auto. Hij begint met csókolom. Dit betekent letterlijk: ik kus je hand.  Iets waar ik niet zo van gediend ben bij vreemde mannen. Ik zeg niks terug, want ik vertrouw het niet. In mijn ooghoek zie ik dat Péter, onze burgermeester de hoek omkomt en naar ons komt gelopen. De zigeuner vraagt aan mij of ze bessen mogen plukken. Ik zeg dat ik dat niet wil. Waarom niet, vraagt hij. Ik vind dat ik hem geen verklaring schuldig ben en zeg nogmaals dat ik het niet wil hebben. De struise vrouw komt uit de auto gekreund en begint zich er tegenaan te bemoeien. Ik ben totaal niet onder de indruk en de man wijst naar een andere struik en vraagt of ze daar mogen plukken. Ik zeg natuurlijk weer nee en voel me kwader worden. Potverdorie flikker gewoon op! De struise vrouw staat nu te schreeuwen en te wijzen en ik begrijp er geen bal van. Maar ze is het niet met me eens dat is duidelijk. Ik ga steeds rechter staan en ben strijdvaardig, ik moet hier mijn fort verdedigen! Hij blijft maar praten en als blikken konden doden, was hij ter plekke van de heuvel afgerold! En dan is de burgermeester er. Hij gaat naar de zigeuners toe en er vallen harde woorden. Hij wijst en jaagt ze gewoon weg. En het helpt, ze gooien de kratten in hun aanhanger en druipen af. Péter zwaait naar mij, draait zich om en loopt weer weg. Zo dat varkentje hebben wij mooi gewassen. Maar als ik weer gekalmeerd ben denk ik wel, wat zou er gebeurd zijn als wij niet thuis waren geweest? Dan denk ik wel dat Margit ze weggejaagd zou hebben, maar toch. Ik vind het geen fijn idee, want ze weten nu wel dat er buitenlanders wonen die er niet altijd zijn….Voordat we naar huis gingen heeft Mario provisorisch een poort gemaakt aan de zijkant waar de pad is.

Ja en nu is het winter in Hongarije en we hebben nog geen omheining. Hij zou het eigenlijk doen als wij er niet waren, maar hij twijfelt heel erg. Want dat is toch niet mooi, een oude poort bij nieuwe omheining. Pffff moe word ik er van.. Dus uiteindelijk hebben we besloten dat hij het gaat doen als wij er volgende week weer zijn. Maar dat zal nog niet meevallen als er sneeuw ligt en het vriest keihard. Dus ik heb zo angstig vermoeden dat het nu ook niet gaat gebeuren.

Zo moet het er bij ons ook uit komen zien.

Kijk ik heb absoluut niet de illusie dat een omheining stoute mensen en boeven tegenhoudt. Maar je geeft wel een teken af, tot hier en niet verder! Er is bij ons ook niet veel te halen, allemaal ouwe meuk. Spullen die we thuis niet meer nodig hebben of gekregen van iemand of gratis van MP… We hebben bv ook alleen televisies met een dikke achterkant. En weet je wat zo’n ding weegt? Heel veel. Ga daar maar eens onopvallend de heuvel aflopen, haha dat gaat bijna niet lukken. En met een auto kun je niet bij onze huisjes komen.  Maar ik weet wel, dat de spullen voor iemand die niks heeft, wel waardevol zijn. En eigenlijk voor ons ook wel, want je moet er toch niet aan denken dat je na een lange reis ’s nachts bij het huisje op de heuvel aankomt en er blijkt geen bed meer te staan! Dan hebben we dus echt een probleem, want waar moeten we dan toch slapen? In de auto gaat niet lukken want die zit altijd afgeladen vol met zooi. Een hotel is er in Torvaj of omstreken ook niet te vinden. En als blijkt dat de Senseo gejat is, dan kan Mario geen koffie drinken, ojee wat erg! Ik bedoel maar te zeggen, qua geld is het niet veel, maar toch zijn onze spulletjes ons heel dierbaar en daarom hoop ik dan ook dat die omheining er dan toch eindelijk eens gaat komen!

Groetjes,

Marti

Gelukkig, het is bijna voorbij!

En dan bedoel ik 2013. Wat een bewogen jaar was het ... En ik ben niet de enige die er zo over denkt, ik heb al veel mensen gesproken die niet kunnen wachten tot het 1 januari is en we aan 2014 kunnen beginnen.

Het ergste wat mij persoonlijk is overkomen is natuurlijk het overlijden van mijn moeder en van mijn schoonmoeder. 2 moeders kwijt binnen de 9 maanden. En dat hakt er in hoor. Mario en ik zijn dit jaar allebei wees geworden, we hebben geen ouders meer. Hoe vaak ik nog denk, dat weet ons moeder wel. Om dan te realiseren dat ik haar niks meer kan vragen. Nooit meer. We moeten het voortaan allemaal zelf doen. En omdat ze een mooie leeftijd bereikt hebben, is het natuurlijk anders als dat ze jong overlijden. Want het is door de natuur zo geregeld dat als je ouders een bepaalde leeftijd hebben, dat ze dan meer en meer afhankelijk worden van jou. Zorgden zij eerst voor ons, langzaam maar zeker ga je voor hun zorgen. Dus we deden het al allemaal zelf, maar het is het idee dat je niks meer kunt vragen...

Dan was er natuurlijk het gegeven dat Manon weer ziek is geweest dit jaar. Dit was een spannende en heftige periode. Want wie verwachtte nou dat ze na 17 jaar die rotziekte weer terug kreeg? Wij niet in ieder geval... Maar gelukkig gaat het nu goed met haar en ze heeft in Australië ook al bloed laten prikken en die uitslagen waren heel goed! Dus hopelijk blijft het zo doorgaan!

En toch was het niet alleen kommer en kwel in 2013. Want in januari werden wij de gelukkige eigenaars van een 2e huisje op de heuvel. Mensen vragen nu nog steeds, wat moet je met 2 huisjes daar? En dan kijken Mario en ik elkaar aan en dan halen we onze schouders op van, ja wat moet je ermee... Hetzelfde als je met 1 huisje op de heuvel doet. Een fijne tijd hebben met familie en vrienden. Lekker samen klussen en er onze droomplek van maken. Waar we hopelijk later nog vele jaren gelukkig mogen zijn. En het 2e huisje op de heuvel is al een paar keer bewoond geweest dit jaar. Eerst natuurlijk door onze Marcel en zijn familie.

Wat vond ik dat leuk zeg, dat zij er waren! Dat was voor mij echt een hoogtepunt van het jaar! Wat was dat een gezellige tijd. Onze Peter en zijn meiden waren er toen ook en het was echt een gezellige boel. Het was alleen jammer dat Manon en Bram toen in het ziekenhuis waren... Maar ik ga er gewoon van uit dat we dat nog eens dunnetjes over gaan doen, over een paar jaar ofzo. Hopelijk is het gastenverblijf dan ook klaar zodat ze niet meer in het caravannetje hoeven te slapen. Alhoewel iedereen zegt dat dat heel fijn slaapt.

Nadat de Zweden uit het 2e huisje op de heuvel waren vertrokken, kwamen José en Renier. Ook voor hun was het de eerste keer in Torvaj. Wat was ik blij dat ook zij waren gekomen. Kijk als je zelf zo verliefd bent op een bepaalde plek en je bent daar zo gelukkig, dan wil je dat met je familie en vrienden delen. Je wilt hun dat gevoel ook laten ervaren. Laten zien van, kijk es hoe fijn het hier is. En ik weet zeker dat dat wel gelukt is. Iedereen zegt altijd dat ze we begrijpen waarom wij zo verliefd zijn geworden op dat plekje daar... Kijk dat er nog vanalles moet gebeuren aan het huis, dat hoort er gewoon bij, Ik zeg altijd maar, het huis kun je maken zoals je wilt, maar de plek kun je niet veranderen, dat moet gewoon kloppen...

Hier zijn we bij Dirk en Marleen, die hebben ook zo'n prachtig plekje weten te bemachtigen in Torvaj. Zeg nou zelf dit is toch waar het allemaal om draait? Gezellig samenzijn met vrienden.

En toen hebben in oktober Riky en Marius in het 2e huisje op de heuvel gelogeerd en ik kan je zeggen dat is dan toch veel comfortabeler dan in de caravan. Wat de nachten zijn toch al wat kouder dan. En een wc binnen en water binnen is toch wel heel erg fijn. Plus het is toch fijn als je overdag veel met je gasten samen bent om dan 's avonds wel allemaal je eigen plekje te hebben. Nee we hebben geen seconde spijt gehad van het nieuwe huisje! En het is net zoals Menno pas zei, dan hebben Manon en ik later ieder een huis, haha. En ik denk dat wij dan in het gastenverblijf kunnen wonen....Maar dat zullen we nog wel eens zien :-)


Dan was er dit jaar natuurlijk de troonswisseling, iets waar ik erg van genoten heb. En gelukkig was mijn moeder er toen ook nog bij en samen met Marja hebben wij een prachtige dag voor de tv gehad! En ik juni was het koningspaar in Den Bosch en heb ik Willem Alexander een hand kunnen geven! Geweldig wat was dat een heerlijk dag met mijn badminton vriendinnen.

Dan waren we dit jaar 25 jaar getrouwd! Lang al hè? En ik hou nog steeds keiveel van mijn mannetje en ik hoop dat er nog 25 jaar bij gaan komen!

En dan is het nu bijna voorbij, ik kan niet wachten! Ik ga er dan ook vanuit dan 2014 een geweldig jaar gaat worden, met hopelijk heel veel bezoekjes aan ons geliefde Hongarije!

Ik wens jullie allemaal een goed uiteinde en een gezond en gelukkig nieuwjaar!

Groetjes, Marti

Afscheid

Wat ik nu ga opschrijven is het moeilijkste wat ik ooit opgeschreven heb; ik heb afscheid moeten nemen van mijn moeder. Ze was te ziek om nog beter te kunnen worden.

De laatste dagen van haar leven waren zo vol verdriet. Het was zo zielig om haar te zien vechten, ze heeft gestreden tot het laatste moment. Haar kinderen waren er allemaal bij toen mijn vader haar kwam ophalen voor haar laatste reis...... Want dat deed ze graag reizen, al was ze nog zo moe of ziek, als ze mee kon stond ze klaar!

En gelukkig heb ik dat reis-gen van haar meegekregen. Want wij zouden eigenlijk begin oktober voor een weekje naar Hongarije gaan, maar dat kon om bovenstaande reden niet doorgaan.....Maakt niet uit, wij kunnen gaan wanneer we willen. Maar omdat Mario vandaag aan een nieuwe opdracht gaat beginnen, weten we niet wanneer we weer kunnen gaan. Dus op een avond zei Mario, we kunnen morgen nog wel voor een weekje gaan als je wilt. Als je wilt, als je wilt, natuurlijk wil ik dat! Maar ik had toch een dagje extra nodig om me voor te bereiden. Want mijn moeders kleren staan allemaal hier in de serre om mee te nemen naar Hongarije. Daar zijn de mensen er nog steeds heel blij mee, en ik wil niet dat ik hier iemand zie rondlopen in mijn moeders geliefde lila trui.... Maarja ik wilde het wel eerst uitzoeken, wat voor wie is enzo. Nou dat viel nog eens tegen, bij ieder vestje of rok, voelde ik me zwaar klote. Het verdriet was nog te vers, dat ging nu nog niet lukken. Ik liet de kleding voor wat het was en ging mijn tas inpakken. Mijn kalender stond vol met afspraken voor de komende week, maar ik moest nu echt naar mijn geliefde plekje in Torvaj. Zou ik daar misschien wat rust vinden? Want sinds de zomervakantie had ik geen moment rust meer gehad. En ik was op, ik voelde me zo leeg vanbinnen. Huilen lucht meestal op, maar zelfs dat lukt me niet echt. Ik voel me net als zo'n kleurtje, dat uit opgestapelde kleurtjes bestaat. Weet je wel, als het bovenste kleurtje op is, stop het aan de onderkant er weer in en duwt zo een nieuw kleurtje naar boven.

Alleen ben ik nu het bovenste kleurtje. Ik heb geen ouders meer, er zit niks meer boven mij. Mijn kleurtje wordt ook al driftig mee gekleurd, en als dat op is..... Maar ik ga er maar even vanuit dat mijn kleurtje nog minstens dertig jaar meegaat!

Omdat de prijzen van de vliegtickets ondertussen vertienvoudigd waren, besloten we om met de auto te gaan. Vrienden van ons gingen ook mee, en dat paste allemaal gemakkelijk in onze auto. En wat scheelt het veelt of je met of zonder aanhanger rijdt! We kwamen in het donker aan in Torvaj en zagen pas de volgende dag hoe het gras erbij lag. Nou dat was prachtig groen geworden, zelfs het stukje wat we ingezaaid hadden zag er heerlijk mals en frisgroen uit! Maar dat betekende wel dat er weer gemaaid moest worden...

Verder hadden we thuis al besloten dat we deze keer niet veel zouden klussen. Wat kleine klusjes hier en daar, maar vooral uitrusten en alles laten bezinken. Marius en Riky namen hun intrek in het nieuwe huis en wij in ons eigen huisje.

Het was heerlijk weer, echt nazomerse temperaturen. Zonde dan ook om binnen te klussen en daarom besloten Mario en Marius om de rolluik waar wij van de zomer nog aan begonnen waren, om die verder op maat te maken en op te hangen.

Dat bleek achteraf nog een klus(je) van 2 volle dagen! Maar dan heb je ook wat, haha. Ondertussen deed ik niet veel tot niks. behalve puzzelen. Er kwam ook gewoon niks uit mijn handen. Ik liep wat rond het huis te dwalen en wist het gewoon niet meer.... Oké hier was de rust die ik zo gewenst had, maar toch voelde alles anders. De mannen hebben ook nog kachelhout gezaagd voor de winter. Riky deed iedere dag de afwas in de vaatwasser en hielp mee waar het kon. Ik heb welgeteld 3 wassen gedraaid en gestofzuigd. Wel hebben we samen een hoop zakken met kleding uitgezocht, die we van de zomer al hebben meegenomen, maar toen hebben we daar geen tijd voor gehad. Dat was toch wel een fijne klusje om te doen met 25 graden, beter als met 40+.

In Torvaj hadden de kerststal voor de gelegenheid omgetoverd toch herfststal. Zag er heel leuk uit hoor, een paar jaar geleden hadden ze zoiets op een grote hooibaal gemaakt. We zijn ook op bezoek geweest bij Erszi en Géza. Die hebben hun eerste kleinkind gekregen, een meisje genaamd Zoé. Ik had een kadootje voor het meisje meegebracht en aan de nieuwbakken oma gevraagd of zij dit door wilde geven. Ze vond dit zo leuk en was zo gelukkig met haar kleindochter, dat ze 4 borrelglaasjes en een fles perenlikeur tevoorschijn haalde. Er moest getoost en gedronken worden op de nieuwe aanwinst. En dat om 11:00 uur 's morgens....

De voorlaatste dag dat we daar waren, besloten we om het er nog even van te nemen. We waren ons er terdege van bewust dat dit de laatste zomerdag van dit jaar zou zijn voor ons. Dus zijn we naar Siófok gegaan.

Eerst lekker even bij het meer op een bankje genieten. Daarna door het park richting centrum gewandeld.

Een lekker ijsje op het terras en daarna nog even gewinkeld. Deze heerlijke dag sloten we af bij Puli, voor een lekker etentje. En toen was het zaterdagmorgen en nadat we afscheid hadden genomen bij Margit, moesten we er toch echt aan geloven, we moesten weer naar NL. Helemaal geen zin in dus...

Het grote genieten was deze keer toch moeilijker dan anders. Want je kunt je gedachten en gevoelens niet zomaar uitschakelen. Als ik de was ophang, denk ik aan mijn moeder en zeg in gedachten dat ze trots kan zijn op mijn mooie witte was. Als ik buiten noten opraap, vraag ik aan haar of ze ook veel noten heeft dit jaar. Een mooi oud kleedje dat ik in Siófok kocht, heeft wat gele vlekken. Ik denk aan mijn moeder en weet nog hoe zij dat eruit kreeg. Inmiddels weet ik het ook omdat ze mij dat geleerd heeft. En zo blijft ze voor altijd in mijn gedachten. Maar ik zou het ook niet anders willen, daarvoor was ze mij te dierbaar.

Vorig jaar om deze tijd waren we ook in Hongarije, maar de herfstkleuren waren toen veel uitbundiger dan dit jaar. Of zou het aan mij liggen misschien? Mario denkt er hetzelfde over, maar vorig jaar hadden we alletwee nog een moeder.

Groetjes, Marti

Writers Block

Ik heb nu iets wat ik nog nooit eerder heb gehad.... Ik heb een writer's block. Oftewel een írói blokk. En ik snap niet hoe het komt, want er is zat te vertellen. Maar ik kan er niks mee... Ik krijg er geen verhaal van gemaakt. Komt denk ik ook wel omdat ik een beetje in een dipje zit. Gisteren is onze dochter met haar vriend naar het buitenland vertrokken. Voor een lange tijd is ze weg. Eerst naar Hong Kong, dan naar Thailand om vervolgens door te reizen naar Australië. Hoelang ze weg blijven weten ze nog niet. Dit is hetzelfde kind wat anderhalve maand geleden zo ziek was en in Hongarije in het ziekenhuis lag. En daar zit em nou net de knoop. Ik ben zo bang dat ze weer ziek wordt. Gisteravond kwam ineens het besef bij mij dat ze echt weg is en voorlopig niet terug komt. Ja en dan komen de tranen. Maar dit hoort bij het proces van loslaten.

           

Menno moet Manon even ondersteunen

Dan is onze zoon ook meteen voor een week op kamp met school, voor hem heel leuk, maar een moederkloek als ik ben, komt dit nu net op het verkeerde moment. Nu heb ik helemaal geen kindjes in huis. Maar gelukkig is hij vrijdag weer thuis. Met mijn moeder gaat het gelukkig ietsje beter. Eerst ging ze nog heel hard achteruit. Revalideren was niet meer aan de orde, ze was er te zwak voor geworden. Dat kan ze nog steeds niet, maar ze is iets alerter geworden. Ze herkent ons meestal weer en vraagt weer om eten en drinken. Hoe dit verder gaat is voorlopig nog maar afwachten.
Maar dit is een blog over Hongarije en daar hoort dit eigenlijk niet in te staan.

Eindelijk na 2 jaar is mijn Delftsblauwe quilt klaar. Het was zo leuk om te doen, maar op een gegeven moment is het mooi geweest en moet het af zijn. Hij is zo mooi geworden al zeg ik het zelf. Hij gaat op een gegeven moment mee naar Hongarije. En dan ga ik ooit nog een Hongaarse maken die ik hier in Rooi dan lekker op de bank kan leggen.

De Hongaarse les is weer begonnen, maar met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat we op een niveau zijn gekomen wat voor ons het hoogst haalbare is. We gaan voorlopig dan ook alle lessen herhalen. Dit omdat we te weinig in Hongarije zijn en daardoor gewoon weer alles vergeten... Eigenlijk is dit een goede reden om minstens één keer per maand naar Hongarije af te reizen. Of de lessen wat beter te leren.

Als het meezit gaan we binnenkort nog een weekje naar Hongarije. We gaan met zijn 4en, vrienden van ons gaan mee. We gaan lekker met het vliegtuig, lekker snel. We willen ook nog wat gaan klussen, wat weten we nog niet, want er is nog zoveel te doen en in een weekje kun je niet zo veel. Maar alle beetjes helpen.

Nou omdat een fatsoenlijk verhaal nu dus niet lukt, zet ik deze keer wat foto's van Torvaj en omgeving hier neer.
En daarbij beloof ik plechtig dan ik volgende keer weer een gezellig verhaaltje schrijf.

Uitzicht vanaf de heuvel

Zonnebloemen bij Tab

Waakhond in Torvaj

Het dak is van de kerk in Torvaj

Alles staat op zijn kop in de kerk

Grote hooibaal in Torvaj

Wijnkelder 

Torvaj ontwaakt

Deze waterput is al een tijdje niet meer gebruikt

De moestuintjes hebben er moeite mee

En tot slot: dé koeien van Torvaj

Groetjes, 

Marti