4 Vrouwen op reis

Eindelijk was het dan zover. Ik zou met mijn beste vriendin en met onze dochters op reis gaan naar Torvaj. Ik heb al eens uitvoerig over haar geschreven in mijn blog van juni 2013. Daar staat ook in dat we elkaar toen bijna 25 jaar kenden. Ondertussen zijn daar nog 2 jaartjes bij gekomen en daarom hadden wij besloten dat het hoog tijd werd om deze mijlpaal te vieren. Ze was in 2013 al bij ons in Torvaj geweest, maar haar dochter was er nog nooit geweest. Dus leek het ons een keigoed plan om met zijn 4-en, zonder mannen, naar Torvaj te gaan.

De laatste keer dat ik met Mario in Torvaj was, had hij mij een paar keer uitgelegd hoe alles in zijn werk ging. Hij deed mij voor hoe ik de hoofdkranen voor het water open moest draaien. Het gas dat kende ik al, van een paar jaar geleden toen ik ook zonder Mario maar met de badmintondames in Torvaj was. Alleen hadden we toen nog geen waterkranen, dus daarom moest ik nu goed opletten. Mario legt het uit alsof het een makkie is, dus ik ga ervan uit dat het wel goed komt. Maar als eerste moet ik overal de stroom aanzetten. En tig verlengsnoeren in stopcontacten doen. Koelkasten aanzetten. Diepvries aan voor ijsblokjes voor in de wijn. Uiteraard zijn de ijsblokjes niet gebruikt…  Maar de volgorde van dit alles was heel belangrijk, dus maakte Mario op mijn verzoek een lijst met wat ik moest doen en in welke volgorde.

Gewapend met de lijst en een kleine handbagage gingen we maandagmorgen op weg. De vlucht verliep soepel op de landing na. Ik denk dat de piloot een beetje zat te suffen, want toen we de Hongaarse bodem raakten, stonden we vrijwel meteen stil. Iedereen schoof voorover in het vliegtuig en keek rond van, wat was dat nou? Maar hij kon nog net de bocht halen en taxiede ons veilig richting aankomsthal. Viktor van de autoverhuur stond al op ons te wachten. We waren helemaal uitgelaten toen we aan de autorit richting Torvaj begonnen. Manon zou rijden, maar eerst nog even langs de Tesco voor de noodzakelijke boodschappen. Omdat we besloten hadden dat er deze week niet gekookt zou worden, bestonden onze boodschappen uit broodjes en drank. 

Toen we daar weer vertrokken, vroeg Manon aan mij of we goed reden. Ik wist het niet… er waren wel dingen die mij bekend voorkwamen, maar ik wist het echt niet. En eerdat die navigatie eens opgestart is, zijn we al halverwege Roemenië. Dus mijn Ipad erbij gepakt en toen hadden we de weg zo gevonden. Wat is het toch erg als je al zo vaak ergens geweest bent en je weet nog steeds de weg niet. Dat komt omdat ik nooit rij en daarom ook helemaal niet op de weg let. Dat was vroeger wel anders. Ik was altijd de kaartlezer en dan ging eigenlijk altijd goed. Als we op vakantie gingen, eerst langs de ANWB voor de laatste routekaarten. We hebben de mooiste plekjes ontdekt en over de meest gevaarlijke en spannende weggetjes gereden. Dat is wel jammer nu, met navigatie kom je toch veel minder op dat soort weggetjes…

Afijn, toen we in Torvaj aankwamen, was het eerste wat ik deed, naar het zwembad lopen en kijken of alles nog heel was. Dat was gelukkig het geval. Er was niks veranderd, behalve dat er nog meer water in het zwembad stond dan toen wij vertrokken, en het was groen geworden. Het gat van de skimmer was nog verder uitgescheurd. Ook liep ik een rondje over mijn erf en zag toch mijn tevredenheid dat het graszaad overal uitgekomen was. De plekken kleigrond waren mooi bedekt met een vers laagje gras. Snel even wat foto’s maken voor Mario en naar hem sturen, want hij was natuurlijk erg benieuwd…

En toen moest ik de lijst gaan afwerken. In Hongarije zijn de nutsvoorzieningen allemaal buitenshuis. Eerst maar eens beginnen met het gemakkelijkste; de stroom. Het luikje aan de buitenmuur herbergt het stroomkastje, dus dat is gewoon een kwestie van een knopje omzetten en we hebben stroom. Maar dan moet het water aangesloten worden. Op de lijst staat: “Huis 1: Water aanzetten door in de nieuwe hoofdput de kranen open te zetten (2 kranen moeten een kwart slag gedraaid worden, staan dan in dezelfde richting als de leiding). Hiervoor moet je echt via het trapje de put in! Huis 2: Ook hier geldt dat de kranen dicht staan in het huis, maar even controleren.
Dan bij de poort in de put (ton) de hoofdkraan (hier is het er maar eentje) openzetten.
Hiervoor hoef je niet de put in, kun je als het goed is zo bij. Moet je wel op de grond gaan liggen en lange armen hebben.” Ik ga met huis 2 beginnen en doe het deksel van de ton, waarin zich de hoofdkraan bevindt. Het eerste wat ik zie zijn een paar naaktslakken die op het deksel en langs de ton kruipen. We staan een tijdje naar de kraan te kijken maar hij draait niet spontaan open. Wie offert zichzelf op en gaat tussen de slakken liggen? Juist, niemand. Komt nog bij dat je wel armen van anderhalve meter lang moet hebben wil je erbij kunnen zonder je hoofd helemaal in die ton te stoppen. Dan krijg ik een geniaal idee, ik vraag Feri gewoon. Die wil vast wel 4 dames is nood helpen. En dan doet hij, de lieverd. Hij springt behendig in de ton. Maar hij past er maar net in en hij krucht en steunt als hij moeizaam de kraan opendraait. Wat een opluchting zeg! Anders hadden we geen water gehad bij dit huis. De hoofdkraan bij huis 1 is vrij nieuw en heeft een normale put met trapje. Dat durf ik wel aan hoor. Maar als ik het deksel optil, zie ik dat er toch wel heel veel spinnen in zitten. Dus toch maar eerst een veger erbij pakken en een keer rond doen om de meeste spinnen en webben te pakken. Als dat gebeurt is stijg ik naar beneden. Ik voel me zo stoer dat ik dit gewoon doe! Maar niemand die het ziet, want de andere dames zijn binnen spinnen aan het vangen. Ja als je er een paar weken niet geweest bent, zitten er toch weer veel spinnen. En aangezien de jonge dames dan niet durven te slapen, zijn ze eerst aan de slag gegaan met de stofzuiger. Ik hoor niks anders als: iiieeekk, he bah, getver, afgewisseld met hoge gilletjes. Na een tijdje blinkt alles en ruikt het een beetje frisser. Het enige wat ik nu nog moet doen is de gaskraan open zetten bij huis 1. Huis 2 heeft geen gas, dus das gemakkelijk. Mario heeft me gewaarschuwd voor wespen omdat er altijd wespennesten onder de kap van de hoofdkraan zitten. Ik doe heel voorzichtig en de kraan gaat open. Effe binnen testen, maar het gasfornuis doet het niet. Dat betekent dat er lucht in de leiding zit. Koken doen we niet, maar de dames hebben eieren gekocht en willen daar dus iets mee doen. Of het nou koken of bakken is, gas hebben ze in ieder geval nodig. Dus moet de kap eraf want ik moet die knop van de ontluchter uittrekken. Voorzichtig haal ik het touwtje eraf wat de kap bijeen houdt. En dan gaat het razendsnel en ben ik gestoken in mijn arm. #^*#@$>< dat doet verrekkes zeer. Maar ik moet nog wel de knop uittrekken. Binnen zet José zo’n zuigding op mijn arm en nadat ik een calciumtablet heb ingenomen, is de pijn snel voorbij. Hongaren hebben altijd calcium bruistabletten in huis voor als ze gestoken worden. En het helpt echt fantastisch! Als ik dan ook nog de boiler aangezet heb, ben ik klaar met de nutsvoorzieningen en kunnen we gaan genieten.

Iedereen die bij ons in Torvaj komt moet A: op de foto voor ons huisje en B: boggelen. En boggle is een spelletje wat 30 jaar geleden op tv kwam en waar ook een gezelschapsspelletje van gemaakt is. 

Wij spelen dat al tig jaar, ook op de camping toen we nog gingen kamperen. Dus de eerste dag al zeiden we tegen Mijntje en José, we gaan vanavond wel boggelen. Wat is dat, is dan altijd de eerste reactie. Nou een leuk spel. Dus iedere avond als we zijn wezen eten komt het boggle spel tevoorschijn. En jawel hoor na een paar rondjes hebben we er weer een fan bij. 

Dus de volgende dagen gaat het spel mee naar het bad in Igal en naar Balatonföldvár. Want we hebben best heel lekker weer gehad die dagen. 

Het water is nog wel een beetje koud...

Lekker lángos eten, hoort er natuurlijk ook bij.

Met uitzondering van woensdag, toen waaide het zo koud… Er waren gewoon golven op het meer.

Margit was blij dat wij er weer waren en ze liet ons trots de ganzen van Feri zien. Och wat een leuke beestjes zeg, ze waren zo hard gegroeid. Als ik er tegen praatte, kwebbelden ze vrolijk terug. 

Totdat eentje begon te happen, Margit zei, dat zal wel een jongen zijn. ik denk dat ze de volgende keer wel zullen waken en dat je er dan niet meer zo dichtbij kunt komen. Of ze liggen dan al in de diepvries. Als een volleerde hoedster joeg Margit de ganzen met een bezem het nachtverblijf in. Omdat Feri meestal ’s nachts werkt, is dat Margit haar taak geworden. Ze zegt dat ze 4 huizen heeft om bij te houden. Eentje van haar zelf, van Feri en de 2 huizen van ons. Gelukkig lacht ze erbij… Waar zouden wij toch zijn zonder haar!!

Manon had de Gopro meegenomen, wat is dat een leuk speeltje zeg! Dat ding blijft maar foto’s maken. 

Met zijn allen in een telefooncel in Siófok, onderwater in het thermaal bad.

We waren echt een stel giebelende meiden onder elkaar.  En het maakt nog duidelijk filmpjes ook. Op een selfiestick ermee het vliegtuig inlopen, de landing in Nederland, het is allemaal even leuk.

Veel te snel waren de 5 dagen voorbij en na een kort wandelingetje door Torvaj, moesten we alweer richting Budapest gaan. 

Én: Holland vagyok, lákom a házban Stark. ő: Tudom.

Uiteraard heb ik de lijst weer in omgekeerde volgorde uitgevoerd. Het waren heerlijke dagen, en we hebben lekker genoten en echt vakantie gevierd. Op naar de volgende 25 jaar vriendschap!

groetjes, Marti

Over het zwembad dat niet af is

We hadden slechts èèn doel voor ogen, deze korte vakantie, en dat was het zwembad afmaken.

Nou en dat is dus niet gelukt. Is wel jammer, want anders was het zwembad nu echt klaar geweest.. Want we gingen voortvarend verder waar we de vorige keer gestopt waren. Dat betekende dat de vloer van drukvaste platen verder gelegd moest worden. Gelukkig was het niet zo warm als de vorige keer, en konden we lekker in het zonnetje doorwerken.

Onderweg naar ons plekje in Torvaj, zagen we trouwens dat in de 2 weken dat we in NL waren geweest, de meeste bomen blad hadden gekregen. Ook stonden er al verschillende fruitbomen in bloei. Onze grote oude kersenboom stond er ook prachtig bij!

Dat werd ons toevluchtsoord voor als het te warm werd. Daarboven heb je ook een prachtig uitzicht over het dorp. Ook zagen we dat ons harde werken van de vorige keer echt al nut heeft gehad, want daar onder de kersenboom kon je al goed zien wat een mooi geheel alles gaat worden… De 2 aparte huizen met hun aparte grondstukken gaan steeds meer één geheel vormen. En dat is precies wat we voor ogen hadden toen we het buurhuis erbij kochten.

Toen de platen er eindelijk in lagen, konden we beginnen aan de stalen wand. Maar om dat klusje met zijn 2en te klaren, dat ging dus echt niet lukken. Maar gelukkig kregen we bezoek in de vorm van Martine en John. En dat zijn bepaald geen mietjes, maar net als wij superklussers, hahaha. Dus toen zij spontaan hun hulp aanboden, stond de wand in een uur of anderhalf. Kijk nu begon het al op een zwembad te lijken.

Maar we konden de volgende dag niet verder gaan, want toen was het Koningsdag! En iedereen die mij een beetje kent, weet ik dat ik een grote fan van het koningshuis ben. Dus die dag werden de rood-wit-blauwe vlaggetjes op gehangen en werd de Nederlandse vlag gehesen. Omdat we nog geen vlaggenstok daar hebben, moest een afgezaagd acaciaboompje die schone taak op zich nemen. He wat fijn zeg. Ik word daar altijd zo blij van! De buren vroegen al wat er bij ons aan de hand was. Als je dan uitlegt dat wij Koningsdag vieren, kijken ze ons aan of we ze niet alle zeven op een rijtje hebben.

Ook de Belgen kennen dit niet, verteld Martine ons. Kijk en dan ben ik zo blij dat in gewoon Nederlandse ben. Hoe graag ik ook in Hongarije ben en hoe gelukkig ik me daar ook voel, in mijn hart blijf ik altijd een Nederlander. Ik ben een Hongaar met een Nederlands hart, of was het nou andersom?... Afijn zoiets was het iig. Komt er op neer dat ik eigenlijk liever in Hongarije ben, maar dat ik in Nederland ook gelukkig ben. En ik zeg altijd tegen iedereen, verloochen je afkomst niet! Ook al weten we zoveel te mopperen over ons kikkerlandje, blijf trouw aan je afkomst. Ik erger me groen en geel aan al die Nederlanders die nu in het buitenland wonen en niks doen als Nederland zwart maken. Kijk dat je niet gelukkig hier bent en daarom je heil elders zoekt, dat kan ik me heel goed voorstellen. Misschien doen wij dat ook nog ooit, dus dat snap ik echt heel goed. Maar het is toch niet zo, dat in Nederland alles slecht is en in het nieuwe thuisland alles perfect is? Dan kan gewoon niet. Ieder land heeft zijn min- en pluspunten. En dat de weegschaal soms verder doorslaat naar de ene kant, ja dat is logisch. Maar vergeet alsjeblieft dit niet; als je wiegje niet in Nederland had gestaan, had je ook veel minder kansen in het leven gehad. Zo dat moest ik even kwijt.

Maar het mooiste van alles was toch wel dat wij Koningsdag mochten vieren op de Nederlandse ambassade in Budapest. John en Martine vroegen mij of wij zin hadden om met hun mee te gaan. Nou wat denk je zelf, natuurlijk hadden wij daar zin in! Speciaal voor de gelegenheid hadden wij iets van oranje kleding meegenomen uit NL. En zo zat ik die morgen in vol ornaat te genieten van ‘Koningsdag nieuwe stijl’ op tv in Torvaj. Toen het bijna afgelopen was, kwamen John en Martine ons ophalen om naar Budapest te gaan. We hadden besloten om op de heenweg lekker te gaan eten. Bij een leuke Csárda die ik 2 jaar geleden had ontdekt met mijn badmintonvriendinnen. Het ligt aan een klein vismeertje in Tordas. Dit was een pareltje was zij ook nog niet kenden, dus dat maakt het extra leuk. 

De kikkers kwaakten keihard toen wij uit de auto stapten. 

Na een korte wandeling over het erf gingen we zitten voor een echt Hongaars gerecht, ördöglángos. Het was geweldig lekker! En dat is geen gewone lángos, maar echt een soort van dubbelgevouwen aardappelkoek gevuld met ragout en zure room. Je moet het maar eens opzoeken. Echt keilekker. Dus voor degene onder ons die wel eens over de m7 rijden, het is echt een aanrader.

Er werd nog volop gebouwd in het park

En toen onze buikjes gevuld waren gingen we verder naar Budapest. Omdat de receptie pas om 19:00 uur begon zijn we eerst naar de burcht van Buda geweest. 

Via een hele mooie ingang met een statige wenteltrap kom je dan in de kasteeltuinen. Die zijn echt prachtig mooi opgeknapt. Volgens mij is het nog niet helemaal klaar, maar het is nu al de moeite waard om naartoe te gaan. 

Je moet verschillende trappen op, maar dat is geen straf. Want onderweg is er zoveel moois te zien en als je dan boven bent hebt je een prachtig uitzicht over Pest. 

Zie je daar die gele varende bus?

Het was echt de moeite waard, zo mooi was het.

Hierna gingen we nog even shoppen en een lekker ijsje eten. De mannen vielen wel op in hun oranje shirts.

En toen was het dan eindelijk zover dat we naar de ambassade konden gaan. Ik was vol verwachting. In een buurt waar meerdere ambassades bij elkaar staan, stond het prachtige gebouw. Omdat we een beetje te vroeg waren moesten we wachten tot de bobo’s weg waren en toen mocht het pleps zich in de tuin begeven. Wij dus.

Boven bij het gebouw had je een prachtig uitzicht over de stad. En de eerste die ik daar zag waren Katinka en haar man. Ik ken Katinka van haar blog die ik al jaren volg, maar ik had haar nog nooit in levende lijve ontmoet. Heel leuk om elkaar even gesproken te hebben! We liepen verder en kwamen bij een stand van KLM. Of we op de foto wilden. Ja hallo, het was gratis, dus natuurlijk willen we dat. We mochten uitkiezen met wie we op de foto wilden. Met de piloot, met een oud vliegtuig of op het trapje met de stewardessen. Dat leek ons wel leuk, dus daar gingen we voor. Nouja het is een keistomme foto geworden, maar ik laat hem toch even zien…

De hele tijd kwamen er Nederlandse hapjes voorbij, zoals bitterballen haring en blokjes kaas. 

De tafels waren versierd met tulpen. Het was echt heel leuk om een keertje mee te maken, maar ik hoef niet ieder jaar terug… het is vooral eten en buurten. En dat zijn 2 dingen waar ik goed in ben, maar dat kan ik in het huisje op de heuvel net zo goed….. Ik voel me toch altijd een beetje ongemakkelijk als het wat formeler wordt. Dan gooi ik mijn kont tegen de krib. Ik hou gewoon niet van opsmuk. Maar ik heb echt genoten van deze avond, als was het maar om het leuke gezelschap en om het prachtige gebouw met het werkelijk fenomenale uitzicht! Weer een ervaring rijker.

 Ja en de volgende dag was het weer business as usual. We moesten weer aan de slag anders kwam dat zwembad nooit af. Het eerste wat nu moest gebeuren was de rand erop maken. En dat verliep eigenlijk vlotjes. Daarna kwam het grote moment dat de liner erin kon. En dat was nog wel even een dingetje. Want omdat het een 2^e hands bad was, zaten we natuurlijk met een gat in de liner. Het gat van de skimmer. De meneer die ons het zwembad verkocht had ons gewaarschuwd dat we de liner niet konden hergebruiken. Hij had al een adres gezocht waar je een nieuwe liner kon bestellen. Maar eigenwijs als wij zijn, wilden wij het toch gaan proberen. Toen we de liner uitvouwden op de grond zag Mario al meteen dat we een groot probleem hadden. Wij waren op een andere plek in de rails begonnen met het uitzetten van de stalen wand. Dat betekende dat het gat in de liner voor ons op de verkeerde plek zat. Pfff wat nu. Na de nodige verwensingen hadden we een oplossing bedacht. We zouden het gat in de wand dicht gaan maken met een plaatje een het gat in de liner gebruiken en op die plek een nieuw gat in de wand maken. Kun je het nog volgen? Een goed idee wat dus absoluut niet ging werken. Maar daar kwamen we 3 uur en heeeeel veel liters water pas achter. We hingen de liner over de rand en klemden alles vast. Trots waren we dat we dit met zijn 2en deden. Want in de beschrijving stond dat je minstens met een man of 10 moest zijn. Het begin verliep voorspoedig en blij stuurde ik een foto naar de kinderen met de tekst: het water loopt! 

We hadden er 2 slangen in hangen. Eentje was aangesloten op de waterleiding en de andere op onze put. Langzaam maar zeker begon er een laag water in te komen. 

De liner ging er mooi strak in, iets waar we een beetje bang voor waren. Maar toen. Toen begon het gekloot. Kijk zo’n liner kan heel veel hebben. Hij is ontzettend flexibel en geeft heel goed mee. Maar omdat er zoveel kracht opstond werd het gat van de liner steeds groter. En groter en groter. Het was van origine een langwerping gat, maar toen was het een vierkantig gat geworden. En toen het ook nog begon te scheuren zagen we in dat het niet ging werken. De kranen werden uitgezet en dat was het dan. Project 2^e hands liner hergebruiken was mislukt. Dus er zat niks anders op als te stoppen en een nieuwe liner te bestellen. Dat betekent wel dat het zwembad nog ruim 2 maanden moet wachten en dat we het van de zomer pas af kunnen maken. Jammer maar het is niet anders. Hopelijk staat alles nog als we de volgende keer terug komen.

Door deze tegenvaller hadden we wel de tijd om naar de Tabi Majális te gaan. Dit wel een soort falunap. Er stond natuurlijk een hoop te eten en drinken. 

Er waren boogschutters aanwezig en in het midden van het veld stond een grote meiboom. 

Ik snap echt niet waarom er ook een tandartswagen stond… Hij stond wel heel ver van de snoepkraam vandaan, haha. Ook was er een klein kermisje voor de kleintjes in de vorm van een springkussen, een zweefmolen en een draaimolen. 

We hebben onze ogen uitgekeken naar de laatste 2. Dat zoiets nog bestaat en dat het nog werkt ook nog! Geweldig!! Het zag er zo nostalgisch uit dat ik dolgraag zo’n zweefmolen in de tuin zou willen hebben. Hongarije blijft ons nog steeds verbazen....

We hadden nu ook mooi de tijd om nog een rolluik op te hangen. Maar iets wat normaal een uurtje kost, kost bij de superklussers een dag. Een hele dag zijn we met dat rot rolluik bezig geweest. Eerst moest er een fatsoenlijke vensterband gemaakt worden. Nouja dan ben je alweer eventjes verder. En dan blijkt dat het raam schots en scheef is… Hadden we natuurlijk kunnen weten. Dus er moest eerst nog gekapt en geschuurd worden voordat de bak er een beetje in paste. Maar uiteindelijk is ook dat gelukt en hebben nu 3 kamers rolluiken. Die o zo lelijke maar o zo handige dingen.

Het was maar anderhalve week dat we daar konden verblijven, maar we hebben een heerlijke tijd gehad. Maar we moesten wel naar NL omdat onze dochter naar huis kwam! Ja eindelijk kwam ze naar huis. Mijn kind dat ik zo ontzettend gemist had. Na 20 maanden reizen met haar vriend kwamen ze weer naar Rooi. Alletwee mijn buurvrouwen waren zwanger van een dochter, maar ik had hetzelfde gevoel als zij. Zonder het maagzuur dan. Het voelde echt alsof ik mijn dochter weer terug kreeg. 20 maanden was echt te lang. En nu is ze er weer en het voelde meteen alweer heel vertrouwd. Ze hebben een geweldige tijd gehad en het samen goed overleefd en dat is toch het allerbelangrijkste, dat ze samen gelukkig zijn.

Groetjes, Marti

Pasen 2015

Ook al zijn we al zo vaak in Hongarije geweest, we zijn nog steeds heel blij om het eerste Hongaarse kenteken te zien. Ik heb al een Hongaarse auto gezien, gaat het dan. Doet me denken aan vroeger, toen we nog met de kinderen gingen kamperen. Dan deden we altijd, wie het eerst het Balatonmeer ziet, die krijgt 100 forint. En zo voelt het nu voor ons met de Hongaarse auto's.. 

                 Windmolenpark vlak voorbij de Hongaarse grens 

Als we in ons huisje aankomen is het koud binnen, het is maar 7 graden. Buiten is het warmer. De winter zit nog in het huisje....Maar dat komt de komende dagen wel goed.
Zaterdag hebben we als eerste de auto leeggehaald. Hij zat helemaal vol. 4 rolluiken, een zwembadtrap, een bed, henry de stofzuiger, een zwembadstofzuiger, heel veel dozen met spullen, zakken met kleding,  enzovoorts.. Het is maar goed dat we niet een veel kleinere auto hebben gekocht vorig jaar. Want nadat onze Espace het had begeven, zeiden we heel verstandig tegen elkaar, we kopen nu een kleine zuinige auto. Want Mario zit er toch meestal alleen in en als we een keer een grote auto nodig hebben, huren we er wel eentje. Hahaha kansloze missie. Want wat hebben wij nou aan een auto waar geen bankstel of bed in past? Wij zijn sjouwers, verhuizers. Dan moeten we om de haverklap een auto gaan huren.Want dan zie ik weer een koopje op MP en dan moet Mario er weer op uit om dat te gaan halen en vervolgens moet het dan weer mee naar Torvaj....  Nee gelukkig maar dat we meestal niet verstandig zijn en op ons gevoel afgaan. Afijn een volle auto betekent sjouwen. Maar omdat de meeste spullen naar het andere huis moesten kon Mario gewoon met de auto naar boven rijden tot pal voor de deur. Kijk dat scheelt heel veel trappen lopen. Toen we daar klaar mee waren zagen we Margit lopen. Dus daar gingen we eerst even naartoe. Ze klaagde dat ze niet lekker was. Das heel vervelend maar niks nieuws. Want Hongaren zijn best wel klagers. Maar misschien ze daar wel hun redenen voor. Het is in ieder geval niet leuk als buurvrouw zich niet lekker voelt. Ik had stof besteld via internet en dat was aangekomen bij Margit. Ikke helemaal blij met mijn lapjes! Ze vertelde dat Feri, de buurman, kuikentjes had. In het hok van de hond zaten ze. Kom maar mee kijken zei ze. Dus wij naar Feri toe. Zaten er een stuk of 20 kuikens van 5 weken oud bij elkaar. Ik kreeg er eentje in mijn handen geduwd met de woorden, je mag er 2 uitzoeken en mee naar Hollandia nemen. Oeps. Dat is schrikken... Want ik wil dat wel, heel graag zelfs! Maar ik weet zeker dat mijn verwende dames in Rooi dat geen goed idee vinden. Och die arme Hongaarse kippies. Denken ze in een rijk Nederland met all-you-can-eat beland te zijn, worden ze weggepest of misschien wel dood gepikt. Want mijn dames dulden geen vreemdelingen… Nee dat kan ik ze niet aandoen. Dus ik bedank Feri daarvoor.... We jammer hoor. Ik zeg dat ik naar huis moet omdat Tamás om 15:00 uur komt. Die komt kijken naar onze plannen. Want we gaan een echt zwembad bouwen! Ja de prioriteiten zijn even veranderd en we hebben besloten om nu al een zwembad te bouwen ipv over tig jaar als de huizen klaar zijn. Heb je het weer, niet verstandig maar op ons gevoel afgaan en Tamás die komt met zijn bobcat bij ons het gat graven. Maar eerst komt hij kijken hoe of wat. Klokslag 15:00 uur is hij er, kijk en dat vinden wij Hollanders toch heel fijn. En dat is hier echt niet vanzelfsprekend hoor. Maar Tamás is een jonge vent die heel hard aan zijn toekomst werkt. We waren ook zo tevreden over de ramen en deuren van het gastenverblijf die hij gemaakt heeft, dat wij toen meteen zeiden, die mag vaker komen. 5 minuten nadat Tamás er is, komt Feri er ook aan. Hij komt ook mee kijken en luisteren. Wat is dat toch een fijn gevoel, die zorg voor elkaar, zoals je dat hier in zo'n klein dorpje nog hebt...Eerst maar eens lijken waar de 40 kub grond moeten komen die uit het gat komt. Oeps das wel veel. Onze hele erf is hult-en-bult, dus er kan wel wat verdeeld worden. Oké blijven er nog 30 kub over. Feri heeft een goed idee, waarom niet in ons bos gooien, daar is nog een groot gat waar wel wat in kan. We gaan kijken maar het gat is niet groot zat voor die hoeveelheid grond. Of we moeten daar een berg willen maken. Nee de bedoeling is juist dat het vlakker wordt. Hebben we nog steeds 20 kub over. Maar Feri heeft nòg een goed idee. Want als de bobcat toch hier is, waarom dan niet meteen een mooi egaal pad maken van de trap naar het 2e huis? Jeetje das echt een goed idee! In het donker is het daar altijd goed opletten en hopen dat je je enkels niet omzwikt. Maar dat lost het probleem van de grond niet op, sterker nog, daar komt ook weer grond uit, dus nog meer om weg te toveren. En dan ineens heb ik een goed idee! De tuin van het eerste huis ligt hoger als van het tweede huis. Aan de achterkant dan. Waarom hogen we dat niet meteen op, dan wordt het meer één geheel. Ja en dan lijkt het erop dat bijna alle grond verspreid is. De rest zien we wel als hij bezig is. Dat wordt ook heel veel gras inzaaien willen we niet de hele zomer in het zand zitten...Nadat we gezegd hadden hoe groot en hoe diep het zwembad word, kwam de rolmaat tevoorschijn. Waar moet het bad komen? We wilden het bad eerst boven tussen de 2 huizen in doen, maar meestal zijn Mario en ik hier toch met zijn 2-en en dan is het fijner als het gewoon bij het eerste huis is. Want daar zijn we verliefd op geworden, dat is waar we het liefste zijn. Dus op de plek waar nu het opzetbad staat, komt het zwembad. En de oude druivenstronken die eerst dienst deden om het lelijke opzetbad aan het oog te onttrekken, ja die moeten nu weg. Dat vind ik wel jammer, want ik vind het wel bij het huis passen. Maar in de tijd dat ik even naar de wc ga, zijn ze al allemaal uit de grond getrokken. Tamás vraagt wat we met het opzetbad doen. Ja dat weten we eigenlijk nog niet. Waarschijnlijk 10 jaar op zolder leggen en dan weggooien. Ik wil het wel hebben zei hij. Mario en ik keken elkaar aan we weten, dat is goed. Oké neem het maar mee zeggen we. Echt waar, vraagt hij. Ja hoor is goed. Het bad is gewoon nog helemaal goed en compleet. Dat wij zo verwend zijn en een groter bad willen is misschien voor hem moeilijk te begrijpen. Een Hongaar moet een maand werken voor zo'n opzetbad. Maar Tamás is zo'n lieverd. Hij bied aan om het morgen, eerste paasdag, mee af te komen breken. Maar dat hoef niet, hij heeft een vrouw en een zoontje van 2. Wij doen dat wel met zijn 2-en. Hebben we zo gefixt. Ondertussen slaat Feri driftig met de achterkant van een bijl de paaltjes in de grond. Ik zeg dat we ook een goeie hamer hebben, maar die wil hij niet. Ik vind het doodeng, want iedere keer als hij slaat komt die bijl akelig dicht bij zijn bezwete voorhoofd...

Als het uitgemeten is en de paaltjes staan in de grond nemen we afscheid van de mannen en kunnen we naar de winkel om boodschappen te doen.  Als we bij de Tesco aankomen zien we dat het bord met 0-24 vervangen is door 6-22. Want door een nieuwe wet van Orbán (wanneer hoepelt die nou eens op) mogen de winkels op zondag en 's nachts niet meer open zijn. Zul je denken, welke gek gaat nou midden in de nacht winkelen? Wij dus. Soms komt dat toevallig zo uit. Als je vliegtuig laat land, dan is het toch fijn als je nog even wat te eten en te drinken in huis kunt halen. Of als je bij vrienden op bezoek bent geweest en je bedenkt je dat je voor de volgende dag geen brood meer in huis hebt? Vanaf nu moet je dan maar een sigaar of sigaret roken. Want dan hoef je tenminste geen honger te lijden. Want die 18plus tabakswinkeltjes mogen wel gewoon altijd open zijn. Maar die zijn dan ook van Orbán zelf. Of hij heeft er op zijn minst een heel groot aandeel in. Ik heb wel gezien dat het voor het personeel van de Tesco heel veel extra werk met zich meebrengt. Voor zo'n zondagssluiting moeten alle versproducten opgeruimd worden. En dat zijn er heel veel voor zo'n grote winkel. Ook zagen we dat ze veel ruimte in de koeling opgevuld hadden met wijn en sausjes die eigenlijk helemaal niet in de koeling bewaard hoeven te worden. Maar scheelt wel een hoop extra werk, want als de koeling uitgaat hoeven die er niet uitgehaald te worden.

De volgende dag is het eerste paasdag. En dit is de eerste keer dat wij met de Pasen in Hongarije zijn. Ik ben van alle kanten gewaarschuwd dat op 2^e paasdag de mannen en jongens langkomen om mij vol te spuiten met goedkope parfum. Het is een heel oude traditie en vroeger gooiden of besprenkelden ze de mooiste meisjes van het dorp met water. Omdat je dat geacht word om aan de jongentjes een snoepje uit te delen, heb ik natuurlijk een volle zak paaschocolade meegenomen. Laat ze maar komen, de spuiters! Als wij die middag met de auto door de Kossuth Lajos Utca rijden, kom Feri, de kroegbaas op onze auto afgestapt. Mario doet zijn raampje open, maar hij moet mij hebben. Hij loopt om en ik doe het raam open. Driftig begint hij op mij te spuiten met een flesje reukwater. Ik moet keihard lachen en het spul druipt van mijn gezicht af. Feri heeft er plezier in en lacht zijn anderhalve tand bloot. Als we verder rijden moet ik eerst mijn gezicht afdrogen en zeg tegen Mario: hij was de eerste die dit bij mij deed! En hij is nog wel een dag te vroeg, want eigenlijk doen ze dit op 2^e paasdag. Ik denk mij mezelf nou dat word nog wat morgen…

Maar de volgende dag komt er niet één spuiter langs! Goh dat valt tegen… ik heb het er met Margit over en die zegt, nee dat doen ze hier in het dorp niet echt… vroeger wel, maar nu niet meer. Zit ik dan, met een hele zak met chocolade eitjes. 

Mario en ik breken het opzetbadje af en zetten het zwembad opnieuw uit. Want het moet natuurlijk wel in het verlengde van het gastenverblijf komen en een beetje haaks op het huis. Het is trouwens zo ontzettend koud dat we in onze winterjas buiten moeten werken. En in de huisjes blijft het ook angstvallig koud, ondanks het vele stoken.

En dan is het dinsdag, de dag dat het uitgraven gaat beginnen! Klokslag 8:00 uur is Tamás er weer. Mario ziet hem aankomen en zegt dat hij een tractor bij heeft en op de aanhanger de Bobcat. Op de manier waarop hij dat zegt, weet ik, dit is zijn grote droom. 2 grote speelgoedjes. Voorlopig blijft het nog even bij dromen… Wat geen droom is, is de snelheid waarmee een van die speelgoedjes grond kan verplaatsen! 

De bobcat hapt gulzig in de gelige kleiachtige grond. En het meeste hiervan wordt dus op de plek gegooid tussen de 2 huizen. 

Ook haalt hij met gemak oude boomstronken en bomen uit de grond. 

En langzaam maar zeker zien wij het opknappen. Nouja opknappen, we hebben er vooral weer een hele grote zandvlakte bij. 

Maar dat komt wel goed, hopelijk staat hier van de zomer al mooi groen gras, haha. Maar meestal is het gras hier helemaal niet groen in de zomer maar geel. Nu dat weer. Afijn of het gras nu geel of groen is, iets van gras is wel fijn. Na een dag werken is Tamas klaar. En hebben wij een groot gat in de voortuin. En nu is het verder aan ons om daar een zwembad te realiseren.

De volgende dag beginnen we dus met egaliseren en waterpas maken. Dat betekent hier wat zand eraf en daar wat zand erbij. En dat is nog een hele klus. En het is nog steeds zo koud dat we met de winterjas aan, aan het werk zijn. We zijn hier mooi de hele dag zoet mee, maar dan is het ook netjes.

Donderdag gaan we verder en gaan we eerst de zijpalen ingraven en in de beton storten. Dit is hier maar een kort zinnetje maar in het echt was het weer een hele dag werk voor ons… En het weer is ineens helemaal omgeslagen! De wind is weg en het is warm. In het grote gat geeft de thermometer 34 graden aan in de zon. 

En het gat is zo bedacht dat het lekker de hele dag in de zon ligt, want dat is gewoon fijn voor een zwembad. Maar om er in te werken is toch wel teveel van het goeie ineens. Ik zoek dan ook regelmatig de schaduw op. We werken tot ’s avonds laat door. Maar we hebben een grote bouwlamp.

Vrijdag gaan we beginnen met het leggen van de drukvaste platen. Een heel gepuzzel om dit zo zuinig mogelijk te doen. En nogmaals de laatste controle om te kijken of alles nog waterpas is.

Zaterdag gaan we hier mee verder, alhoewel niet te lang want we hebben besloten om morgen alweer terug te rijden naar NL. Als we zo in het grote gat bezig zijn, hoor ik achter in de wei een kar rijden. Ik zeg tegen Mario, hoor jij dat ook? Maar nee natuurlijk hoort hij dat niet. Luister dan, zeg ik. Ik hoor niks, zegt hij. Pffff dat schiet niet op. Ik klim het grote gat uit en ga mijn camera pakken. Je weet tenslotte maar nooit. Mario is intussen toch ook wel nieuwsgierig geworden en loopt over de honderden molshopen naar de wei. Als ik er ook ben zien we dat het Feri, de kroegbaas/boer, het is. Hij bezit de weilanden achter ons en houdt ons weiland ook bij. Hij is met paard en wagen en zijn kleindochter is er ook bij. Ze hebben een dekentje uitgespreid en gaan lekker in de zon picknicken. We geven elkaar een hand en blijven even kletsen. Als ik tegen hem vertel dat hij de enige was die mij besprenkeld heeft met Pasen, zie ik hem een stukje groeien. Glunderend vraagt hij, was ik echt de enige? Zo, zijn dag kan niet meer stuk! Ik vraag of ik een foto mag maken en het mag. Hij zegt tegen zijn kleindochter dat ze mooi moet kijken omdat de mensen in Nederland het allemaal gaan zien en dat ze dat leuk vinden, hahaha. 

Als we terug komen bij het grote gat zien we dat de ducktape, waarmee de drukvaste platen aan elkaar getaped zijn, loslaten door de hitte…. Dit is het teken voor ons om er nu mee te stoppen, want we krijgen het nu toch niet klaar. We stoppen alles onder en Mario bouwt nog een dijkje aan de voorkant van het grote gat. 

Dit om het vele water wat naar beneden komt bij hevige regenval, enigszins om te leiden. Hopelijk regent het gewoon niet in die anderhalve week dat wij in NL zijn. Want we komen inderdaad al lekker snel weer terug! Snel nog even wat foto’s gemaakt en dan zit het er helaas al weer op.

Wordt vervolgd.

Groetjes,

Marti