Pasen 2015

Ook al zijn we al zo vaak in Hongarije geweest, we zijn nog steeds heel blij om het eerste Hongaarse kenteken te zien. Ik heb al een Hongaarse auto gezien, gaat het dan. Doet me denken aan vroeger, toen we nog met de kinderen gingen kamperen. Dan deden we altijd, wie het eerst het Balatonmeer ziet, die krijgt 100 forint. En zo voelt het nu voor ons met de Hongaarse auto's.. 

                 Windmolenpark vlak voorbij de Hongaarse grens 

Als we in ons huisje aankomen is het koud binnen, het is maar 7 graden. Buiten is het warmer. De winter zit nog in het huisje....Maar dat komt de komende dagen wel goed.
Zaterdag hebben we als eerste de auto leeggehaald. Hij zat helemaal vol. 4 rolluiken, een zwembadtrap, een bed, henry de stofzuiger, een zwembadstofzuiger, heel veel dozen met spullen, zakken met kleding,  enzovoorts.. Het is maar goed dat we niet een veel kleinere auto hebben gekocht vorig jaar. Want nadat onze Espace het had begeven, zeiden we heel verstandig tegen elkaar, we kopen nu een kleine zuinige auto. Want Mario zit er toch meestal alleen in en als we een keer een grote auto nodig hebben, huren we er wel eentje. Hahaha kansloze missie. Want wat hebben wij nou aan een auto waar geen bankstel of bed in past? Wij zijn sjouwers, verhuizers. Dan moeten we om de haverklap een auto gaan huren.Want dan zie ik weer een koopje op MP en dan moet Mario er weer op uit om dat te gaan halen en vervolgens moet het dan weer mee naar Torvaj....  Nee gelukkig maar dat we meestal niet verstandig zijn en op ons gevoel afgaan. Afijn een volle auto betekent sjouwen. Maar omdat de meeste spullen naar het andere huis moesten kon Mario gewoon met de auto naar boven rijden tot pal voor de deur. Kijk dat scheelt heel veel trappen lopen. Toen we daar klaar mee waren zagen we Margit lopen. Dus daar gingen we eerst even naartoe. Ze klaagde dat ze niet lekker was. Das heel vervelend maar niks nieuws. Want Hongaren zijn best wel klagers. Maar misschien ze daar wel hun redenen voor. Het is in ieder geval niet leuk als buurvrouw zich niet lekker voelt. Ik had stof besteld via internet en dat was aangekomen bij Margit. Ikke helemaal blij met mijn lapjes! Ze vertelde dat Feri, de buurman, kuikentjes had. In het hok van de hond zaten ze. Kom maar mee kijken zei ze. Dus wij naar Feri toe. Zaten er een stuk of 20 kuikens van 5 weken oud bij elkaar. Ik kreeg er eentje in mijn handen geduwd met de woorden, je mag er 2 uitzoeken en mee naar Hollandia nemen. Oeps. Dat is schrikken... Want ik wil dat wel, heel graag zelfs! Maar ik weet zeker dat mijn verwende dames in Rooi dat geen goed idee vinden. Och die arme Hongaarse kippies. Denken ze in een rijk Nederland met all-you-can-eat beland te zijn, worden ze weggepest of misschien wel dood gepikt. Want mijn dames dulden geen vreemdelingen… Nee dat kan ik ze niet aandoen. Dus ik bedank Feri daarvoor.... We jammer hoor. Ik zeg dat ik naar huis moet omdat Tamás om 15:00 uur komt. Die komt kijken naar onze plannen. Want we gaan een echt zwembad bouwen! Ja de prioriteiten zijn even veranderd en we hebben besloten om nu al een zwembad te bouwen ipv over tig jaar als de huizen klaar zijn. Heb je het weer, niet verstandig maar op ons gevoel afgaan en Tamás die komt met zijn bobcat bij ons het gat graven. Maar eerst komt hij kijken hoe of wat. Klokslag 15:00 uur is hij er, kijk en dat vinden wij Hollanders toch heel fijn. En dat is hier echt niet vanzelfsprekend hoor. Maar Tamás is een jonge vent die heel hard aan zijn toekomst werkt. We waren ook zo tevreden over de ramen en deuren van het gastenverblijf die hij gemaakt heeft, dat wij toen meteen zeiden, die mag vaker komen. 5 minuten nadat Tamás er is, komt Feri er ook aan. Hij komt ook mee kijken en luisteren. Wat is dat toch een fijn gevoel, die zorg voor elkaar, zoals je dat hier in zo'n klein dorpje nog hebt...Eerst maar eens lijken waar de 40 kub grond moeten komen die uit het gat komt. Oeps das wel veel. Onze hele erf is hult-en-bult, dus er kan wel wat verdeeld worden. Oké blijven er nog 30 kub over. Feri heeft een goed idee, waarom niet in ons bos gooien, daar is nog een groot gat waar wel wat in kan. We gaan kijken maar het gat is niet groot zat voor die hoeveelheid grond. Of we moeten daar een berg willen maken. Nee de bedoeling is juist dat het vlakker wordt. Hebben we nog steeds 20 kub over. Maar Feri heeft nòg een goed idee. Want als de bobcat toch hier is, waarom dan niet meteen een mooi egaal pad maken van de trap naar het 2e huis? Jeetje das echt een goed idee! In het donker is het daar altijd goed opletten en hopen dat je je enkels niet omzwikt. Maar dat lost het probleem van de grond niet op, sterker nog, daar komt ook weer grond uit, dus nog meer om weg te toveren. En dan ineens heb ik een goed idee! De tuin van het eerste huis ligt hoger als van het tweede huis. Aan de achterkant dan. Waarom hogen we dat niet meteen op, dan wordt het meer één geheel. Ja en dan lijkt het erop dat bijna alle grond verspreid is. De rest zien we wel als hij bezig is. Dat wordt ook heel veel gras inzaaien willen we niet de hele zomer in het zand zitten...Nadat we gezegd hadden hoe groot en hoe diep het zwembad word, kwam de rolmaat tevoorschijn. Waar moet het bad komen? We wilden het bad eerst boven tussen de 2 huizen in doen, maar meestal zijn Mario en ik hier toch met zijn 2-en en dan is het fijner als het gewoon bij het eerste huis is. Want daar zijn we verliefd op geworden, dat is waar we het liefste zijn. Dus op de plek waar nu het opzetbad staat, komt het zwembad. En de oude druivenstronken die eerst dienst deden om het lelijke opzetbad aan het oog te onttrekken, ja die moeten nu weg. Dat vind ik wel jammer, want ik vind het wel bij het huis passen. Maar in de tijd dat ik even naar de wc ga, zijn ze al allemaal uit de grond getrokken. Tamás vraagt wat we met het opzetbad doen. Ja dat weten we eigenlijk nog niet. Waarschijnlijk 10 jaar op zolder leggen en dan weggooien. Ik wil het wel hebben zei hij. Mario en ik keken elkaar aan we weten, dat is goed. Oké neem het maar mee zeggen we. Echt waar, vraagt hij. Ja hoor is goed. Het bad is gewoon nog helemaal goed en compleet. Dat wij zo verwend zijn en een groter bad willen is misschien voor hem moeilijk te begrijpen. Een Hongaar moet een maand werken voor zo'n opzetbad. Maar Tamás is zo'n lieverd. Hij bied aan om het morgen, eerste paasdag, mee af te komen breken. Maar dat hoef niet, hij heeft een vrouw en een zoontje van 2. Wij doen dat wel met zijn 2-en. Hebben we zo gefixt. Ondertussen slaat Feri driftig met de achterkant van een bijl de paaltjes in de grond. Ik zeg dat we ook een goeie hamer hebben, maar die wil hij niet. Ik vind het doodeng, want iedere keer als hij slaat komt die bijl akelig dicht bij zijn bezwete voorhoofd...

Als het uitgemeten is en de paaltjes staan in de grond nemen we afscheid van de mannen en kunnen we naar de winkel om boodschappen te doen.  Als we bij de Tesco aankomen zien we dat het bord met 0-24 vervangen is door 6-22. Want door een nieuwe wet van Orbán (wanneer hoepelt die nou eens op) mogen de winkels op zondag en 's nachts niet meer open zijn. Zul je denken, welke gek gaat nou midden in de nacht winkelen? Wij dus. Soms komt dat toevallig zo uit. Als je vliegtuig laat land, dan is het toch fijn als je nog even wat te eten en te drinken in huis kunt halen. Of als je bij vrienden op bezoek bent geweest en je bedenkt je dat je voor de volgende dag geen brood meer in huis hebt? Vanaf nu moet je dan maar een sigaar of sigaret roken. Want dan hoef je tenminste geen honger te lijden. Want die 18plus tabakswinkeltjes mogen wel gewoon altijd open zijn. Maar die zijn dan ook van Orbán zelf. Of hij heeft er op zijn minst een heel groot aandeel in. Ik heb wel gezien dat het voor het personeel van de Tesco heel veel extra werk met zich meebrengt. Voor zo'n zondagssluiting moeten alle versproducten opgeruimd worden. En dat zijn er heel veel voor zo'n grote winkel. Ook zagen we dat ze veel ruimte in de koeling opgevuld hadden met wijn en sausjes die eigenlijk helemaal niet in de koeling bewaard hoeven te worden. Maar scheelt wel een hoop extra werk, want als de koeling uitgaat hoeven die er niet uitgehaald te worden.

De volgende dag is het eerste paasdag. En dit is de eerste keer dat wij met de Pasen in Hongarije zijn. Ik ben van alle kanten gewaarschuwd dat op 2^e paasdag de mannen en jongens langkomen om mij vol te spuiten met goedkope parfum. Het is een heel oude traditie en vroeger gooiden of besprenkelden ze de mooiste meisjes van het dorp met water. Omdat je dat geacht word om aan de jongentjes een snoepje uit te delen, heb ik natuurlijk een volle zak paaschocolade meegenomen. Laat ze maar komen, de spuiters! Als wij die middag met de auto door de Kossuth Lajos Utca rijden, kom Feri, de kroegbaas op onze auto afgestapt. Mario doet zijn raampje open, maar hij moet mij hebben. Hij loopt om en ik doe het raam open. Driftig begint hij op mij te spuiten met een flesje reukwater. Ik moet keihard lachen en het spul druipt van mijn gezicht af. Feri heeft er plezier in en lacht zijn anderhalve tand bloot. Als we verder rijden moet ik eerst mijn gezicht afdrogen en zeg tegen Mario: hij was de eerste die dit bij mij deed! En hij is nog wel een dag te vroeg, want eigenlijk doen ze dit op 2^e paasdag. Ik denk mij mezelf nou dat word nog wat morgen…

Maar de volgende dag komt er niet één spuiter langs! Goh dat valt tegen… ik heb het er met Margit over en die zegt, nee dat doen ze hier in het dorp niet echt… vroeger wel, maar nu niet meer. Zit ik dan, met een hele zak met chocolade eitjes. 

Mario en ik breken het opzetbadje af en zetten het zwembad opnieuw uit. Want het moet natuurlijk wel in het verlengde van het gastenverblijf komen en een beetje haaks op het huis. Het is trouwens zo ontzettend koud dat we in onze winterjas buiten moeten werken. En in de huisjes blijft het ook angstvallig koud, ondanks het vele stoken.

En dan is het dinsdag, de dag dat het uitgraven gaat beginnen! Klokslag 8:00 uur is Tamás er weer. Mario ziet hem aankomen en zegt dat hij een tractor bij heeft en op de aanhanger de Bobcat. Op de manier waarop hij dat zegt, weet ik, dit is zijn grote droom. 2 grote speelgoedjes. Voorlopig blijft het nog even bij dromen… Wat geen droom is, is de snelheid waarmee een van die speelgoedjes grond kan verplaatsen! 

De bobcat hapt gulzig in de gelige kleiachtige grond. En het meeste hiervan wordt dus op de plek gegooid tussen de 2 huizen. 

Ook haalt hij met gemak oude boomstronken en bomen uit de grond. 

En langzaam maar zeker zien wij het opknappen. Nouja opknappen, we hebben er vooral weer een hele grote zandvlakte bij. 

Maar dat komt wel goed, hopelijk staat hier van de zomer al mooi groen gras, haha. Maar meestal is het gras hier helemaal niet groen in de zomer maar geel. Nu dat weer. Afijn of het gras nu geel of groen is, iets van gras is wel fijn. Na een dag werken is Tamas klaar. En hebben wij een groot gat in de voortuin. En nu is het verder aan ons om daar een zwembad te realiseren.

De volgende dag beginnen we dus met egaliseren en waterpas maken. Dat betekent hier wat zand eraf en daar wat zand erbij. En dat is nog een hele klus. En het is nog steeds zo koud dat we met de winterjas aan, aan het werk zijn. We zijn hier mooi de hele dag zoet mee, maar dan is het ook netjes.

Donderdag gaan we verder en gaan we eerst de zijpalen ingraven en in de beton storten. Dit is hier maar een kort zinnetje maar in het echt was het weer een hele dag werk voor ons… En het weer is ineens helemaal omgeslagen! De wind is weg en het is warm. In het grote gat geeft de thermometer 34 graden aan in de zon. 

En het gat is zo bedacht dat het lekker de hele dag in de zon ligt, want dat is gewoon fijn voor een zwembad. Maar om er in te werken is toch wel teveel van het goeie ineens. Ik zoek dan ook regelmatig de schaduw op. We werken tot ’s avonds laat door. Maar we hebben een grote bouwlamp.

Vrijdag gaan we beginnen met het leggen van de drukvaste platen. Een heel gepuzzel om dit zo zuinig mogelijk te doen. En nogmaals de laatste controle om te kijken of alles nog waterpas is.

Zaterdag gaan we hier mee verder, alhoewel niet te lang want we hebben besloten om morgen alweer terug te rijden naar NL. Als we zo in het grote gat bezig zijn, hoor ik achter in de wei een kar rijden. Ik zeg tegen Mario, hoor jij dat ook? Maar nee natuurlijk hoort hij dat niet. Luister dan, zeg ik. Ik hoor niks, zegt hij. Pffff dat schiet niet op. Ik klim het grote gat uit en ga mijn camera pakken. Je weet tenslotte maar nooit. Mario is intussen toch ook wel nieuwsgierig geworden en loopt over de honderden molshopen naar de wei. Als ik er ook ben zien we dat het Feri, de kroegbaas/boer, het is. Hij bezit de weilanden achter ons en houdt ons weiland ook bij. Hij is met paard en wagen en zijn kleindochter is er ook bij. Ze hebben een dekentje uitgespreid en gaan lekker in de zon picknicken. We geven elkaar een hand en blijven even kletsen. Als ik tegen hem vertel dat hij de enige was die mij besprenkeld heeft met Pasen, zie ik hem een stukje groeien. Glunderend vraagt hij, was ik echt de enige? Zo, zijn dag kan niet meer stuk! Ik vraag of ik een foto mag maken en het mag. Hij zegt tegen zijn kleindochter dat ze mooi moet kijken omdat de mensen in Nederland het allemaal gaan zien en dat ze dat leuk vinden, hahaha. 

Als we terug komen bij het grote gat zien we dat de ducktape, waarmee de drukvaste platen aan elkaar getaped zijn, loslaten door de hitte…. Dit is het teken voor ons om er nu mee te stoppen, want we krijgen het nu toch niet klaar. We stoppen alles onder en Mario bouwt nog een dijkje aan de voorkant van het grote gat. 

Dit om het vele water wat naar beneden komt bij hevige regenval, enigszins om te leiden. Hopelijk regent het gewoon niet in die anderhalve week dat wij in NL zijn. Want we komen inderdaad al lekker snel weer terug! Snel nog even wat foto’s gemaakt en dan zit het er helaas al weer op.

Wordt vervolgd.

Groetjes,

Marti

Eclips / Zonsverduistering Hongarije 1999

Waar was ie nou, die zonsverduistering? Hier in Rooi was er in ieder geval niks van te zien, behalve dat het nog donkerder en kouder werd. Een dik wolkendek en dichte mist waren de grote spelbrekers. En dat is echt heel jammer, want ik had het zo graag nog een keertje meegemaakt… ik weet hoe spectaculair een zonsverduistering is. Ik heb nl in 1999 de totale eclips ervaren toen wij in Hongarije op vakantie waren. En hier zou sowieso geen totale zonsverduistering zijn, maar 80%  komt al aardig in de buurt… Alhoewel het kippenvel moment echt pas optreedt bij een totale eclips. Het is totaal niet te vergelijken met een gedeeltelijke.

Toen wij in 1999 weer naar Hongarije zouden gaan, zorgden we er wel voor dat we op 11 augustus op de camping in Balatonfüred waren.  Want dat was de grote dag van een totale zonsverduistering. Want nog nooit hadden wij zoiets meegemaakt. Er werd heel veel reclame voor gemaakt en iedereen was in rep en roer. 

Als je deo kocht, kreeg je er een gratis eclips-brilletje bij. Bij McDonalds kreeg je ze gratis bij je eten. Maar ook de souvenirwinkeltjes verkochten de brilletjes met de datum en plaats erop. Mario heeft zelfs een t-shirt gekocht waar het groot op stond.

En toen was de grote dag aangebroken. ‘s Middags rond kwart voor 1 zou het moment daar zijn. Al een paar uur van tevoren begon iedereen te rommelen. Er heerste een gezellige, leuke spanning op de camping. We liepen met onze campingstoelen rond om te kijken waar je het beste kon gaan zitten om tussen de hoge bomen door de zon optimaal te kunnen aanschouwen. Toen we dat plekje hadden gevonden, werden daar de stoelen neergezet en de statieven werden uitgeklapt. Nog snel even kijken of we wel genoeg fotorolletjes hadden. Want in die tijd hadden wij nog geen digitale camera. Daarom zijn de foto’s bij dit blog ook in gescand en ook niet zo heel duidelijk..

Het werd al gezellig op het goeie plekje want er kwamen steeds meer mensen met camera’s en stoeltjes bij. En dan alles onder een bloedhete zon natuurlijk. Bij een oud caravannetje schoven de oranje gordijntjes dicht. Later hoorde ik dat daar een mevrouw in zat, die niet naar buiten durfde te komen omdat ze bang was dat de wereld verging. Naderhand bleek dat onze Belgische buren ook binnen waren gebleven omdat ze heel bang waren voor het onbekende… Jammer want ze hebben echt veel gemist.

Mario ging nog snel even een rondje maken over de camping en zag bij het meer dat het grasveld helemaal vol was met mensen die vanaf daar naar de zonsverduistering gingen kijken.

En toen begon de maan langzaam voor de zon te schuiven. Het begon met een hapje uit de zon en die hap werd steeds groter. Het werd al wat killer en ik deed een vestje aan. Het werd ook steeds stiller om ons heen. Iedereen was vol verwachting. Ondertussen waren er wel wat wolken aan de hemel verschenen. Zul je altijd zien!

En toen was het 12:46. Ik vergeet die tijd nooit meer. Dit was hèt moment. De maan was langzaam maar zeker voor de zon geschoven. Het was stil geworden, de vogeltjes waren gestopt met fluiten. De muisjes kwamen onder de struiken vandaan en begonnen zachtjes te piepen. Het was donker. Ademloos stonden we te kijken naar de corona, dat is die prachtige lichtkrans. Bij het meer vandaan klonk een gejuich. Ik wist niet wat ik meemaakte. Manon en Menno, toen nog 10 en 7 jaar oud, stonden met open mondjes naar de hemel te turen. Dit was zoiets magisch. 

De parels van Baily verschenen. Dit was minstens zo spectaculair. Naast mij stond de videocamera te zoemen om maar krampachtig te proberen om dit magische moment vast te leggen. Wat overigens niet echt lukte want we hadden daar simpelweg de goeie filmcamera niet voor. Na 2 minuten was het voorbij. De zon werd langzaam weer helemaal zichtbaar.

De vogeltjes ontwaakten en de muisjes kropen weer in hun holletjes. Mensen begonnen weer te lopen, stoeltjes en statieven werden opgeklapt en het leven ging gewoon verder. Alsof er niets gebeurt was… maar dat was maar schijn, want even later zaten we met vrienden bij elkaar nog na te praten. We waren allemaal een beetje versuft en moesten het even tot ons door laten dringen. Dit hadden we niet verwacht. Dat het zo mooi zou zijn! Menno (7 jaar oud) sprak de legendarische woorden: vanaf nu ga ik ieder jaar zonsverduistering kijken.

Helaas, dat is hem niet gelukt, maar tot op de dag van vandaag weet hij nog precies hoe indrukwekkend het was. En wij ook.

De volgende dag zijn we de verschillende kranten gaan kopen waar alles over de eclips instond. Niet dat we er ook maar één woord van konden lezen, maar toch. Jaren later zag ik in Nederland bij een boekenbeurs een boek over de eclips van 1999 en ik was weer helemaal terug in dat moment.. Uiteraard ging het boek mee naar mijn boekenkast.

Groetjes, Marti

Bij de receptie van de camping lagen naderhand deze ‘diploma’s’

Bijna lente

En dan is het alweer eind februari.. Morgen is het maart! Yes, zijn we weer van de winter verlost en kunnen we ons weer gaan verheugen op de lente. Ik zal blij zijn als we weer zonder jas naar buiten kunnen en weer lekker buiten kunnen leven. Eigenlijk is het best treurig dat je de helft van het jaar binnen door moet brengen… Natuurlijk kom ik wel iedere dag buiten, ook in de herfst en de winter. Al is het maar om even naar achteren te lopen en mijn kippies van eten en aandacht te voorzien. Maar als het regent vind ik dat echt geen pretje. Kijk een echte winter met sneeuw en ijs vind ik ook leuk, hele dagen regen vind ik echt geen bal aan. Maar als je in Nederland woont ontkom je hier echt niet aan. Dus totdat wij kunnen vertrekken naar Hongarije is het voor mij gewoon een kwestie van doorgaan en ondergaan.

In de lente vind ik de natuur ook op zijn mooist, het frisgroen blad dat overal aan de bomen en struiken verschijnt. De bloembollen die nieuwsgierig met hun koppies boven de grond uitgepiept komen. De vogeltjes die weer massaal van zich laten horen. Heerlijk, ik kan daar zo van genieten. En ik denk bijna iedereen met mij.

En als het dan maart is, dan is het ook zo weer april. En als het april is, dan ik het al heel snel weer Pasen. En als het Pasen is, zijn Mario en Marti in Torvaj! Jippie! Kijk en op deze manier maak ik mezelf wijs dat het allemaal zo erg nog niet is en dat we bijna weer naar Hongarije gaan. Ik ben alweer een beetje begonnen met het verzamelen van spullen die mee moeten.

Dat wil natuurlijk allemaal niet zeggen dat het in maart ook daadwerkelijk voorjaarsweer is. Er kan nog gemakkelijk sneeuw gaan vallen. Ik weet nog dat ik zwanger was van Manon, heel lang geleden. En in dat jaar was het op 8 maart 30 graden! Ik weet dat nog, omdat ik bij allebei mijn kinderen een dagboek bijhield toen ik zwanger was. Ik had toen mijn enkel omgezwikt en Mario had ’s morgens voordat hij ging werken een stoel buiten gezet en daar had ik bijna de hele dag in doorgebracht. Lekker in het zonnetje.  Maar een week later, lag er een dik pak sneeuw. Ik bedoel maar.

En wat te denken van 2 jaar geleden, toen we ingesneeuwd waren in Torvaj. Mensenlief wat was het toen koud! Hevige sneeuwstormen joegen over Hongarije. En vorig jaar was het al heel lekker weer in Nederland. Er kon al buiten gebarbecued worden in je korte broek. Dus je kunt er eigenlijk geen touw aan vast knopen. Maart roert zijn staart.

Feit is dat de winter op zijn einde loopt en wij alweer reikhalzend uitkijken naar wat komen gaat in de lente en in de zomer! De eerste boekingen zijn alweer binnen en dat vinden we gewoon keileuk! En die boekingen bestaan bij ons niet uit betalende gasten, maar zijn gedaan door onze kinderen en een broer van mij, samen met zijn vriendin en 2 kinderen. Er wordt heel vaak aan ons gevraagd of wij onze huisjes op de heuvel verhuren. Maar dat doen we niet en zijn we vooralsnog ook niet van plan. We willen gewoon de vrijheid hebben om te gaan wanneer het ons uitkomt. En dan moeten we geen rekening hoeven te houden met eventuele gasten. Het zou een ander verhaal zijn als wij permanent in Torvaj wonen, dan is het een leuke manier om wat geld bij te verdienen. Maar dat is bij ons niet aan de orde, dus genieten wij nu extra van familie en vrienden die komen logeren op het moment dat het ons uitkomt. En we hebben bijna altijd ruimte zat voor logés. Als de huisjes en het caravannetje vol zijn, zetten we gewoon nog wat tenten op. En dan is het geluksgevoel compleet. Dan hebben ook wij echt vakantie en genieten we van elkaar en van al het mooie wat Hongarije te bieden heeft. Maar ik dwaal af, eerst maar eens afwachten wat maart ons gaat brengen!

Hieronder heb ik nog even wat nuttige informatie neergezet:

Hongarije heeft een gematigd landklimaat. In de hoogste delen van het Transdanubisch Middelgebergte en het Noordelijk Middelgebergte heerst een subalpien klimaat. De Grote Laagvlakte heeft een echt landklimaat. Hongarije heeft koude, natte winters en warme zomers. De gemiddelde januari-temperatuur is in het westen en zuidwesten ca. 0 °C. De gemiddelde juli-temperatuur ligt tussen 18 °C in het noordwesten en 22 °C in het zuidoosten. Hongarije heeft vrij veel zonne-uren, gemiddeld 2000 uur per jaar. De jaarlijkse gemiddelde neerslag (500 mm) is vrij laag als gevolg van de regenschaduw van de Alpen, maar varieert onder invloed van de Atlantische Oceaan. In de winter is het land soms bedekt met een dik sneeuwtapijt. Bron:Wikipedia.

Groetjes,

Marti

Jézuska in Torvaj

Als eerste wil ik iedereen nog een gelukkig nieuwjaar wensen! Ik hoop dat jullie fijne feestdagen hebben gehad! Ik in ieder geval wel. Anders dan andere jaren, maar dat was ook precies de bedoeling.

Ik weet nu dat er een hemel op aarde bestaat, en dat ligt in Torvaj. Toen we na een reis van 2 dagen arriveerden bij het huisje op de heuvel, was het eerste wat ik hoorde het geluid van kippies! Hennen en hanen. Ik wist niet wat ik meemaakte! Waar kwam toch dat kraaien vandaan? Ik besloot meteen op onderzoek uit te gaan en kwam zo bij onze buurman terecht. Het bleek dat hij mooie brahma’s en nog een ander ras had. 

Hij vertelde vol trots dat hij ongeveer 20 hennen heeft en 5 hanen. We zagen dat ze ook los mochten rondscharrelen. Ik vertel, geheel overbodig natuurlijk, dat ik thuis 4 hennen heb en dat mijn haan helaas overleden is.. ik weet zo gauw het woord voor dood niet meer en maak met mijn hand de kop-eraf beweging. Hij lacht en denkt vast dat hij heel lekker was. Maar mijn lieve Willem-Alexander ligt keurig in de tuin begraven! 

Maar wat is dit een mooi gezicht, die loslopende kippies! Ik begin ze al te roepen, maar ze reageren natuurlijk niet als mijn eigen kippies. Als ik die roep komen ze meteen uit alle hoeken van de tuin aangeraced. Maar toch zijn ook deze kippies helemaal niet bang ofzo.

Ons doel van deze vakantie was om het kerstgevoel uit te dragen en alle kinderen in het dorp te verblijden met een kerstcadeau. Dat vraagt om een hele organisatie en heel veel speelgoed. Ik heb er lang over nagedacht over hoe ik dat nu moest aanpakken. Ik had de hulp ingeroepen van Melinda bij ons uit het dorp. Want hoe kwam ik anders achter alle namen en leeftijden van de kinderen die er in Torvaj wonen? Melinda is naar de burgemeester gegaan en heeft een lijst geregeld met de namen, leeftijden en adressen van de kinderen tot en met 14 jaar. Daar hadden we de grens gelegd. Dat waren er 31 in totaal. Omdat de kerstviering al was geweest toen wij nog onderweg waren met de aanhanger vol spullen en speelgoed, konden we de cadeaus toen niet uitdelen. Maar toch wilde ik het heel graag bij de kerststal en kerstboom doen. Maar niet zonder dat de burgemeester het daar mee eens was. Na wat overleg was hij dat en we besloten voor de 24^e december te gaan. Melinda had een brief opgehangen bij het winkeltje waar opstond dat de kinderen woensdagmiddag om 14:00 uur een cadeau konden komen ophalen. Zo hadden wij nog 2 dagen de tijd om alles in orde te maken. Dus we moesten als eerste de zolder op om alle bananendozen uit te zoeken, waar allemaal speelgoed in zat. Het zonnetje scheen, het was 15 graden dus mooi weer om de zolder op te gaan. Op een gegeven moment hoorde ik een haan kraaien, heel dichtbij. Ik viel bijna van de ladder omdat ik wilde kijken waar die haan stond. Ik was zo blij dat ze bij ons op het erf rondliepen. Ik werd er echt vrolijk van dat er nu in Torvaj ook kippies rondlopen. Het zijn dat wel niet mijn eigenste kippies, maar het is een goed begin.

We hebben voor Margit en Feri een klein kerstpakketje meegenomen en daar zijn ze echt heel blij mee. Feri vraagt zelfs of ik een nieuwe haan wil hebben. Ik zeg dat ik dat niet hoef. Is lekker zegt hij. Ik roep neeeeeee, ik hoef dat niet hoor. Mario staat erbij te lachen natuurlijk. Ik zal hem wel voor je slachten, biedt hij aan. Ik zeg dat ik alleen kipfilet lust. Alleen filet, vraagt hij verbaasd. Ik bedank hem nogmaals en we lopen weer naar huis. Ik ben dit hele voorval alweer vergeten als de volgende dag Feri glunderend met een schaal aan komt zetten. Kadootje voor jou, zegt ie. De schaal is afgedekt met aluminiumfolie, maar die is net te smal, waardoor er 2 poten uitsteken. Het zal toch niet…. Jawel hoor, onder de folie zit één van de 4 hanen die ik 2 dagen eerder nog heb staan te bewonderen. En echt niet alleen filet. De niertjes, de poten, alles zit erbij. De schaal voelt nog warm aan. Mario kijkt mij aan en zegt, kadootje voor jou Marti. Ik voel me misselijk worden en probeer me goed te houden en bedank mijn buurman voor het kadootje. Als hij weg is sta ik boven de wc-pot te kokhalzen. Zou dit de haan zijn die gisteren bij de ladder stond te kraaien?

Ik had uit Nederland 31 dozen meegenomen en die moeten de volgende dagen gevuld gaan worden. En dat is nog een hele klus. Als we overal het speelgoed vandaag geplukt hebben, stal ik alles uit op 2 bedden. 1 bed met jongensspeelgoed en eentje met meisjesspeelgoed. 

Het lijkt wel een kleine speelgoedwinkel. Aan de dozen hang ik een briefje met jongen of meisje en de leeftijd. En dan moet ik er voor zorgen dat het zo eerlijk mogelijk verdeeld wordt en  dat het speelgoed bij de leeftijd past. Moeilijk, maar wat vind ik dit leuk om te doen! Eindelijk kan ik gaan uitdelen, na 6 jaar van speelgoed kopen en krijgen van vele lieve vrienden.  Als ik na een dag alles in de dozen heb volgt er nog een avond van inpakken. Ook al zo leuk! En dan zetten we voor de fun alles weer op de bedden, wat een mooi gezicht!

De volgende dag is de dag van Jézuska. Ik heb voor alle kinderen ook nog koek en marsepein en voor de ouders kerstbrood en gevuld speculaas. Ook mogen de kinderen allemaal een versiering voor in de kerstboom uitzoeken. Die hebben we met een touw aan de kerststal gehangen. 

Onder de boom hebben we een zeil gelegd en daar de cadeaus op uitgestald. Voor iedereen die wil hebben we ongeveer 80 puzzels neergezet. Die mogen ze ook allemaal meenemen. 

Mario is nog een keer op en neer aan het rijden met de auto als de eerste kinderen er al aangelopen komen.  

Voor de eerste kinderen is het natuurlijk een prachtig gezicht, al die pakjes, die versieringen en schalen vol met lekkers. Gelukkig helpt Melinda mij met uitdelen, want het communiceren blijft toch nog heel erg lastig. 

Één klein jongetje kan niet wachten tot hij thuis is en gaat naast de kerststal op de grond zitten en begint heel voorzichtig zijn pakje open te scheuren. 

Het is een groot succes en om half 3 zijn bijna alle kadootjes opgehaald. 

De 3 die nog zijn achtergebleven gaan we later bij de mensen thuis afleveren. Ik hoop echt dat ik dit nog vaak mag doen!

Nu onze missie erop zat hadden we zoiets van ,wat zullen we nu eens gaan doen? Ondertussen was het weer helemaal omgeslagen en er was een klein laagje sneeuw gevallen. Daarna werd het pas echt koud en ’s nachts vroor het wel 14 graden! Dus het werd binnen klussen. Eerst heb ik een niet-zo-mooie kast getransformeerd naar een in mijn ogen hele-mooie kast. Wat een beetje verf toch al niet kan doen!

Omdat we nog een paar dagen over hadden en duimen draaien niks voor ons is, besloten we om het kleine slaapkamertje in het 2^e huis aan te pakken. Oké dat betekende alle zooi eruit en in de mooie nieuwe kamer gezet die eigenlijk klaar is. Daar stond de hoekbank van MP in al zijn glorie te pronken. 

Maar na een paar uurtjes zooi verplaatsen was de hele bank niet meer te zien…. Pffff waarom hebben wij ook zoveel zooi?... Maar het moet eerst rommel worden voordat het mooi wordt zeggen ze altijd. Toen ze vloerbedekking eruit was kwam de betonnen vloer tevoorschijn. En dat viel potverdorie toch een beetje tegen… dus toen hebben we maar cement aangemaakt en de vloer zo goed mogelijk gerepareerd. Eigenlijk had gewoon de hele vloer eruit gemoeten en een nieuwe erin, zoals bij de grote kamer. Maar daar hadden we nu effe geen zin in. Er zijn veel belangrijkere dingen die eerst moeten gebeuren. En als blijkt dat dit niet werkt, halen we gewoon de laminaat er weer uit en kunnen we alsnog nieuwe beton storten. Maar voor nu laten we het even zo. De vloer ligt erin en nog best goed ook, al zeg ik het zelf. Het ziet er leuk uit en in het voorjaar ga ik nog effe de muren doen en dan is het weer een nette kamer.

Maar we hadden ook nog oud en nieuw wat we voor de eerste keer hier gingen beleven! En dat was me een hele belevenis. Mijn moeder bakte ieder jaar zelf de oliebollen en die traditie heb ik sinds wij kinderen hebben, overgenomen. Dus ook in Torvaj wilde ik oliebollen bakken. 

Op oudejaarsdag begon ik rond een uur of 4 te bakken in de veronderstelling dat ik dan nog tijd zat zou hebben om rond te gaan delen. Niet dus. Toen we rond half 6 bij Margit aankwamen lag ze al lekker in haar bed tv te kijken. Nou slaapt ze in huiskamer dus ze heeft natuurlijk groot gelijk. Ze is maar alleen en het was koud. Ze nam dankbaar de schaal oliebollen in ontvangst en hopelijk heeft ze ervan gesmuld. Toen we anderhalf uur later naar de andere buren gingen om ook daar een schaal af te geven, lag ook zij al in bed. Maar ze was ziek, dus dat verklaard wat. Maar ze kwam erbij zitten, het bier en de hapjes kwamen op tafel. En toen begonnen ze aan de oliebollen, ze vonden ze echt lekker. Toen we naar huis liepen was het 8 uur en het had niet veel nut meer om nog verder te gaan met bakken en uitdelen. De Hongaren waren aan hun nachtrust begonnen…wij niet, wij bleven keurig wachten tot het 12 uur was. Toen het zover was ging Mario naar buiten kijken of er iemand vuurwerk ging afsteken. We hadden al te horen gekregen dat er maar heel weinig vuurwerk zou worden afgestoken, en dat begrijpen we natuurlijk wel. De meest Hongaren hebben al heel veel moeite om hun dagelijkse leven te bekostigen, dus die gaan echt geen geld te lucht in schieten. Dus na 20 seconden was Mario alweer binnen omdat er niks te zien was behalve duizenden sterren. En eigenlijk is dat  het mooiste vuurwerk wat er bestaat… maar toen ik in de keuken was zag ik ineens wat lichtflitsen. Een paar zachte knallen en voorbij was het. Er was dus toch iemand die een paar vuurpijlen had. Om half 1 lagen we in bed. En een jaarwisseling naar mijn hart!

We hebben een fijne korte vakantie gehad, maar mens wat heb ik het koud gehad! Het 2^e huis is gewoon niet warm te krijgen. We hebben daar een houtkachel, een gaskachel, een Zibrokachel en dan nog 3 elektrische kacheltjes. Maar zolang het huis toch aan alle kanten en er overal glas zit van 2mm dik is er niet tegenaan te stoken. Ik ga die Hongaren steeds beter begrijpen. Waarom ze alles in één kamer doen. Slapen, tv kijken, eten, computeren, noem het maar op. Ze hebben het in ieder geval niet koud op deze manier!  

Wat ik ook nog even wil vertellen is dat we een heel leuk etentje hebben gehad met alleen maar Nederlandstaligen die een huis in Somogy, dat is onze provincie, hebben. En dan was me toch gezellig! Na eerst wat aftasten en rondkijken, werd het al snel een keileuke avond waar volop ervaringen uitgewisseld werden. 

Want we hebben allemaal dezelfde passie en dat schept meteen een band; genieten in en van Hongarije! En dan vooral in onze mooie provincie. Hopelijk is er een nieuwe traditie gestart en komt er snel een vervolg.

Groetjes, Marti