Over kerken en meters maken in mei

Net terug van een weekje Zweden, moet ik nog een stukje schrijven over Hongarije. En dat is wel de moeite waard, want jeetje wat hebben wij hard gewerkt! We hadden de luxe om een hele maand in Hongarije te vertoeven. En dan kun je tenminste veel doen. Maar voordat we begonnen aan het harde werken hebben we in het begin eerste een beetje vakantie gevierd. En dat doen we meestal met vrienden. Zo zijn we eerst lekker op bezoek geweest bij John en Martine. Zij waren druk aan het klussen in hun buurhuisje en wij waren heel benieuwd hoever ze waren gevorderd. Maar onderweg naar hun toe gingen we in Andocs eerst eens bij het kerkje binnen, want daar was een tentoonstelling van doopkleden. 

Nooit geweten dat zoiets bestond en dat het dan ook nog eens leuk was om te zien! Ik wilde bijna zeggen in alle soorten en maten, maar dat was niet waar. Ze waren er in heel veel kleuren, maar er was maar 1 patroon voor gebruikt. Niettemin keileuk om al die verschillende stofjes bij elkaar te zien.

We zijn ook nog met Han en Palinka een dagje op rak geweest. We gingen een toeristisch rondje doen. Leuk, ben ik altijd wel voor te porren. Ik kan hier echt niet opnoemen wat we allemaal gezien hebben, maar het mooiste van die dag vond ik toch wel het bezoek aan de Hare Krishna en aan het Tájház van Buzsák. 

Dit was een museumboerderij waar je je weer even terug in de tijd kon wanen. Geweldig vond ik het! En buiten zat een oud vrouwtje haar eigen geborduurde handwerkjes te verkopen. Dit was het soort handwerk wat hier uit deze streek komt en hier ook heel gewild is. En ik wilde natuurlijk ook een stukje geschiedenis kopen. Ik liep meteen op een prachtig kleedje af. 

Het tandeloze vrouwtje begon meteen in het Hongaars te ratelen tegen mij. Maar toen ik het prijskaartje zag gleden mijn ogen automatisch op een veel kleiner kleedje. Ze deed zo haar best, vertelde dat ze de hele winter op het kleedje had zitten borduren en dat het daarom zo duur was. Och het was zo’n schat dus wat was het moeilijk om nee te zeggen…. Maar ik kocht wel een kleiner formaat en was daar helemaal happy mee! Als ik geld genoeg had, had ik de hele tafel leeggekocht, zo mooi vind ik dat spul.

Daarna gingen we dus naar Somogyvámos naar de Hare Krishna. En ik was echt aangenaam verrast door de vriendelijkheid van de bewoners. We kwamen eerst binnen in een hal waar het toeristenwinkeltje! gevestigd was. Ik kocht wat kaarten en keek mijn ogen uit. Ik ben nooit verder geweest dan een katholieke kerk, dus alle andere vormen van geloven zijn nieuw voor mij. We vroegen aan de jongeman achter de toonbank of we ergens iets konden drinken. Dat kon, we mochten in het restaurant plaatsnemen. Ze vroegen wat wij wilden drinken en omdat het zo warm was, hadden de mannen wel zin in een lekker koud pilsje. Kérek egy sört, zei Han dan ook vol verwachting. We don’t drink alcohol, zei de priester die ons gevolgd was en bij ons aan tafel was komen zitten. Doe dan maar koffie. Helaas ze drinken ook geen koffie. Wat drinken jullie dan wel? Thee, gezonde vieze thee. Daar zaten we met zijn vieren aan een limonadeglas met thee. De priester begon ons antwoord te geven op onze vragen. Ondertussen zat hij met zijn handen een vegetarisch maaltje op te peuzelen. Nadat wij wat wijzer waren geworden kwam een jonge vrouw ons ophalen voor het bezoek aan de tempel. En die tempel was in 1 woord GEWELDIG! Wat een mooie kleuren zeg.

Even later waren we ook nog getuige van een soort van verering leek het wel… Ik weet echt niet wat de bedoeling was, maar er stond er eentje op een trommel te slaan, iemand anders stond met een theelichtje te zwaaien. Mensen kwamen binnen, kusten eerst de vloer en gingen mee staan te neuriën. 

Ik vond het heel vredig en mooi, en was dan ook heel blij dat wij bij zoiets intiems bij mochten zijn.

Het begint wel heel kerkelijk te worden allemaal, want we waren ook bij de heropening van de Evangelische kerk in Torvaj. Jaja en dat was me toch een feest! Torvaj was de gelukkige eigenaar geworden van een uniek orgel. Er schijnt er nog maar eentje van te zijn in heel Hongarije en die staat nu bij ons in Torvaj. Off al places. Het is een belachelijk duur ding voor die 4 á 5 mensen die om de week in de kerk zitten. Maar afijn, de kerk stamt uit 1835 en is helemaal opgeknapt, van binnen en van buiten. 

En dat werd gevierd met een kerkdienst waarbij het nieuwe orgel de hoofdrol speelde. Dus wij ook onze beste kleren aan en naar de kerk gewandeld. Maar het was zo druk dat wij maar buiten hebben gewacht. We verstaan er toch niks van en het was lekker weer, dus zijn we op de stoelen gaan staan die op de weg klaarstonden. 

Het duurde anderhalf uur en de Hongaren zuchtten net zo hard als wij. En toen de kerk leeggestroomd was, konden wij naar binnen om het grote wonder te aanschouwen. Het orgel was ietsje kleiner als ik had verwacht, maar de kerk zag er prachtig uit en al met al zijn we natuurlijk best wel trots op het orgeltje.

Maar we hebben deze vakantie vooral hard gewerkt! Ik heb al verteld dat de stukadoors bezig zijn geweest. Het gastenverblijf en het zomerkeukentje/toiletgebouw staan er mooi bij. 

De muren moeten nog wel geschilderd worden, maar het meeste werk is gedaan. Voor het gastenverblijf zijn nieuwe deuren en ramen besteld. Die komt de timmerman in juli plaatsen.

Mario heeft heel veel bomen omgedaan en heel veel gesnoeid. Het nieuwe huis heeft nu ook een mooi uitzicht en er komt veel meer licht naar binnen. Ook is het huis nu vanaf de weg goed te zien en dan vind ik toch een prettiger idee als wij er niet zijn.

In het nieuwe huis waren we begonnen aan de 2^e woonkamer. Die stond nog steeds vol met kasten van de vorige eigenaars. De hele wand vol spuuglelijke kasten. De kamer stonk ook ontzettend muf. De vloerbedekking hadden we er een tijdje geleden al uit gegooid, maar de muffe lucht ging niet weg. Daarom werden de kasten nu weggehaald. En toen snapten we ook meteen waarom die wand vol stond met kasten. De muur was op zijn zachts gezegd, niet helemaal recht. 

Er zat wel fundering onder, dus dat was weer een meevaller. Maar die fundering was veel breder als de muur en omdat de vloer binnen lager is dan buiten, puilde die fundering naar binnen toe. Snap je het nog? De stukadoor werd erbij geroepen en die gaf ons het advies om ventilatie in de muur te maken en er een nieuwe muur voor te plaatsen. Dat hebben we toen gedaan en we waren een mooie rechte muur rijker. En de muffe geur was al een heel stuk minder. We hadden besloten om op de vloer laminaat te leggen omdat we dat in de andere kamer zo goed gelukt vonden. Dus wij op zoek naar mooie laminaat voor een mooie prijs. Kwamen we in Székesfehérvár terecht bij een laminaatboer. Ja daar hadden wat wij zochten. Doe die maar zeiden we. Oké dan ga ik hem nu bestellen, kunnen jullie hem over 2 weken komen ophalen. Huh, 2 weken? Nee joh wij moeten hem nu hebben, we moeten meters maken. Maar nee hoor, dat kon echt niet want de laminaat moest in Duitsland besteld worden. Pff wat jammer zeg, dan maar naar de doe-het-zelf zaak. Daar hadden ze ook best wel mooie, dus namen we die maar mee. Thuisgekomen gingen we de betonnen vloer die er al lag eens goed bekijken. En ineens schoot me iets te binnen; toen onze Marcel daar vorig jaar sliep, zei hij op een gegeven moment dat hij met zijn hoofd aan het voeteneinde was gaan liggen omdat hij anders zo met zijn hoofd omlaag lag. Dus toch maar even de waterpas erbij gepakt. Hij was niet helemaal waterpas. Dus moest de vloer eerst nog geëgaliseerd worden. Maar toen de stukadoor naar onze nieuwe muur kwam kijken, vroegen wij aan hem wat nu verstandig was. Hij pakte zijn lange waterpas en begon te fluiten. Het bleek dat er 10 cm verschil zat in de hoogte van de vloer. Zei ik toch, hij was niet helemaal waterpas… Er zat maar 1 ding op, vloer eruit en een nieuwe betonnen vloer storten. 

Gelukkig hebben we dat zelf niet hoeven te doen. Dat is toch best moeilijk hoor om dat precies waterpas te krijgen. Maar alles wat ik hier in een paar zinnen vertel duurt in het echt dus dagen zo niet weken…. 

Het komt er dus op neer dat we nu een nieuwe muur én een nieuwe vloer hebben, maar dat de laminaat nog steeds ligt te wachten om gelegd te worden. Dus hadden we eigenlijk gewoon die mooie kunnen bestellen…

Mario heeft nu beneden aan de heuvel ook een trap gemaakt. Nadat ik van de winter keihard op mijn kont was gevallen, (de buren lachen mij daar nog steeds over uit)  was voor mij de maat vol. Als er sneeuw ligt kunnen wij bijna niet op de heuvel komen. Als het geregend heeft veranderd alles in een grote gladde kleimassa. Er moest een trap komen! Mario heeft een dag of 3 flink doorgewerkt in de hitte, maar het resultaat mag er zijn. Een mooie trap, gemaakt van grote tegels, die je beneden vanaf de weg ziet liggen. We hebben er al vele complimentjes over gehad. Ja zoiets valt meteen op in ons dorpje.

Maar het grootste nieuws van alles is toch wel dat de omheining geplaatst is!!! Eindelijk na al het gedoe, staat het er nu. Ze kwamen ’s morgens om 5 uur met een man of 5 aangezet. 

En om 8 uur hadden ze de eerste blikken bier al achterover geslagen. En dan werken ze met een heel grote boor, die de gaten voor de acacia-palen boort. 

Maar volgens mij zijn ze hier immuun voor alcohol. Maakt mij ook niks uit, maar van ons krijgen ze geen alcohol als ze aan het werken zijn. Als ze klaar zijn kunnen ze een biertje krijgen, maar eerder niet. Tussen de middag kwam er zelfs een oudere man met een tas met bier voor de werkers. Maar nu lijkt het alsof ze alleen maar bier dronken, maar ze hebben ook gewoon hard gewerkt. En toen het ’s middags bloedheet was, waren zij klaar met werken. 

De volgende dag zijn ze de poort komen maken en hebben ze alles afgewerkt. Toen ze klaar waren zeiden wij, dit was eens maar nooit meer! Het heeft ons zoveel gezeik gekost en toen wij een opmerking maakten dat het niet goed was, kregen we daar toch een grote mond! Aan weerskanten van de poort aan de voorkant zou nl ander gaas komen als bij de rest. Nou had hij aan de ene kant maar een stukje van een meter van die andere gaas gemaakt. En dan zag er echt niet uit en was niet volgend de afspraak. Maar hij werd zo boos op ons. Echt niet normaal. Om het goed te kunnen maken, moest hij een nieuwe rol van 40 meter kopen. Ik schrok zo van hem dat ik naar binnen ben gegaan en hem geen blik meer waardig heb gegund. Naderhand kwam hij bij Mario een beetje mooi praten, maar hij hoeft bij ons nooit meer te komen werken. Er zijn er genoeg die het ook kunnen. En zo moet je door schade en schande wijs worden. Maar voor de rest is de omheining wel naar ons zin hoor.

Nou dit was wel echt een lang verhaal, maar we hebben ook zoveel gedaan en meegemaakt. Mijn verhaal had nog wel 3 keer zolang kunnen zijn, maar dat wil ik jullie niet aandoen.

Groetjes, Marti

Kleur bekennen

Jarenlang heb ik erover kunnen fantaseren. Kunnen wegdromen en analyseren. Over de kleuren van het huisje op de heuvel. Beter gezegd, wat de kleuren moeten worden. Want nu is het een mengeling van verschillende kleuren geel, vermengd met diverse tinten groen, onderstreept met een vleugje rose en dat alles afgewerkt wat afbladderend wit. Heel even heb ik er serieus over gedacht om deze combinatie aan te houden. Maar aangezien we nu 2 huisjes op de heuvel hebben, plus een gastenverblijf en een zomerkeukentje, zou het dan toch wel een bonte heuvel worden. Veel te rommelig. Alhoewel ik helemaal geen opgeruimd tiepje ben en al helemaal niet vies ben van een beetje rommel, ging zelfs mij dit een beetje te ver.

De afgelopen weken hebben we de stukadoors hier gehad en die hebben het gastenverblijf en het zomerkeukentje gestuukt. En dat ziet er meteen veel beter uit! 5 jaar lang heb ik tegen die verkeerd gemetselde stenen aangekeken. En ik begon me er steeds meer aan te ergeren. Verschrikkelijk vond ik ze en in de zomer krioelde het er van de wespen. Plus afgelopen weken heeft het een keer zo hard geregend dat het binnen in het gastenverblijf helemaal blank stond. Nu bleek dat dat kwam doordat er onder de nieuwe muur maar een fundering zit van 15 cm.... Ja en daar is de regen gewoon onderdoor gespoeld en zo was en een gat onstaan van wel een halve meter bij een halve meter! En dat allemaal dankzij een Nederlandse frotkees, die zichzelf een vakman noemde... Gelukkig is hij failliet en kan hij deze fratsen niet meer bij andere mensen uithalen. Maar wij zitten nu wel met de brokken dus. Het grote gat is gedicht en wij hadden zelf al aan de binnenkant een nieuwe muur gemetseld met een fundering van 80 cm. Er is nu drainering aangelegd en er komt nog een betonnen rand langs en hopelijk is het probleem nu verholpen.

Maar nu ben ik dus bij het punt aangeland waarop ik er niet meer onderuit kan. We moeten de kleuren gaan uitzoeken. Er moeten spijkers met koppen geslagen worden. Maar eigenlijk was ik altijd al aan het kijken naar wat ik mooi vind. Één ding wist ik zeker, ik wil geen wit huis. Wit vond ik saai. Wit mag in Nederland ook. Ik wil hier iets wat anders is. Hier wil ik een gekleurd huis. Maar welke kleur? Ik ben nogal dol op blauw, dus leek me een blauw huis wel iets. Een paar geleden werden we uitgenodigd bij Jos en Ans van de Hongaarse les. We mochten een nacht bij hun logeren in een blauw huis! Ikke blij, want ik dacht dan moet ik goed kijken of dat mooi is want ik wil ook een blauw huis. Het was een mooi huis, behalve de kleur. Mijn god wat kan blauw toch blauw zijn, dit was echt knalblauw. 

Nee dat ging em niet worden. Het moest ietsje lichterblauw worden. Iedere keer als wij in Tab langs de rendőrség oftewel het politiebureau kwamen dacht ik, dat is nou een mooie kleur blauw. Dus op een gegeven moment zei ik tegen Mario dat hij daar moest stoppen omdat ik een foto van de kleur wilde maken. Ik heb de foto gemaakt maar ook een stukje van het stuukwerk gepikt. Als we zover waren dat er geschilderd ging worden, zou ik in ieder geval een goede kleurstaal hebben. Het stukje ligt nog steeds in mijn laatje van mijn nachtkastje. Maar door de jaren heen ging ik de kleur toch steeds minder mooi vinden. Hij leek wel te vervagen en werd een beetje vlekkerig. Zal wel goeiekope verf zijn geweest. 

 Nou ben ik ook nogal dol op rose en zodoende dacht ik dat een rose huisje misschien ook wel leuk is. En dan combineren met witte kozijnen. Tot ik een keer zo'n huis op tv zag en er binnen gefilmd werd! Frans Bauer klonk uit de stereotoren en het goud en marmer kwam je overal tegemoet. Slik daar ging mijn rose droom. Niks rose huis. Geel dan misschien? Geel is een kleur die je heel veel ziet hier in Hongarije. Nou is er heel veel lelijk geel en maar een klein beetje mooi geel. In mijn ogen dan. En omdat het om ons huisje gaat, luistert het wel heel nauw. 

Het hoeft een maar beetje te citroenachtig of teveel op eigeel te lijken en bats, hele huis verprutst. Nee daarmee was het gele hoofdstuk al heel snel afgesloten. Dat risico wil ik niet nemen. 

Maar wat te denken van groen? Mintgroen dat is dè kleur hier. In ons nieuwe huisje hebben ze deze kleur veelvuldig gebruikt. Maar om nou te zeggen dat ik daar blij van wordt, nee niet heus. 

Tja dan heb je grasgroen, legergroen en zeewiergroen. Maar om dan nou op een huis te gaan smeren?

Wat je hier ook veel ziet is een soort van zalmkleur. Maar dan heb ik vanaf dag 1 niet mooi gevonden. 

En beige is ook een favoriete kleur. Ik weet eigenlijk niet of het wel een echte kleur is, misschien is het huis na het stuken gewoon nooit geschilderd. Maar ik vind dat zo deprimerend zeg. Dat never nooit niet.  

En toen waren de stukadoors zover dat de witte afdeklaag erop ging. En opeens hadden we een wit gastenverblijf en een wit zomerkeukentje. En je zult het niet geloven, maar dat saaie wit was in deze omgeving ineens heel mooi! Het stak zo mooi af tegen de blauwe lucht en groene bomen. We waren er al snel uit, het zou voorlopig wit blijven. Wel gaan we de onderste rand lichtblauw maken. 

Er kwam een timmerman langs om de boog op te meten voor nieuwe deuren en voor de 2 ramen. Nadat we uitgelegd hadden wat we wilden hebben, kwam hij met een rijtje gekleurde latjes aanzetten. Ik keek hem vragend aan, van wat moet ik daar mee. Hij zei dat ik kon kiezen uit die kleuren. Het waren welgeteld 15 kleuren. En er zat niet èèn blauw latje bij! Ik zeg tegen die jongen, szeretem a kék. Zijn ogen worden 5 keer zo groot en hij herhaald, kék? Ik zie hem denken, die Nederlanders zijn echt gek. Wie laat er nu dure nieuwe deuren en ramen maken in blauw? Nouja zo raar is dat toch niet denk ik... Hij vraagt wat voor kleur blauw dan. Ik wijs naar het t-shirt wat Mario aanheeft. Een oud verwassen shirt. Maar het is wel het soort blauw dat ik bedoel. Maar die kleur heeft hij niet, daarvoor moeten we naar de festékbolt, naar de verfwinkel dus. Maar eerst gaan we op kleuren onderzoek in Torvaj. Ik weet namelijk dat Johny een heel mooi huisje heeft met een hele mooie kleur blauw op de kozijnen. Mario moet verplicht zijn verwassen shirt aanhouden. Als we door Torvaj lopen moet hij af en toe bij een blauwe kleur stilstaan. Niks past erbij. Totdat we bij het huisje van Johny aankomen. Ja die vind ik mooi. Het is alleen ietsje te grijs. De onderkant van zijn andere huis heeft een iets blauwere kleur en Mario moet erlangs gaan staan. Perfect dit is em. Op naar de verfwinkel. 

Met het t-shirt in mijn tas. Als ik daar zeg dat ik blauwe beits wil, loopt ze naar het vak met blauwe beits..Ja maar zo gemakkelijk gaat dat niet. Afschuwelijk wat een lelijke kleuren. Dan krijg ik 2 kleurenwaaiers onder mijn neus gedrukt. Uitzoeken maar. In een donkere winkel. Dat lukt dus niet. Dus wij naar buiten met de kleurenwaaiers. Ik pak het shirt uit mijn tas en het zoeken kan beginnen. Pff dat is moeilijk zeg. Na een kwartier denk ik dat ik hem heb gevonden. Ik zeg steeds ik, omdat het Mario niet zoveel uitmaakt. Die is allang blij als er een kleur gekozen is. De meneer van de festékbolt vraagt hoeveel verf we nodig hebben. Wij halen onze schouders op en zeggen dat een timmerman uit Tab het gaat maken. Oké die kent hij wel. Hij belt hem gewoon even op en zegt dat de Nederlanders er zijn om verf uit te zoeken. Na druk overleg besluiten we dat we alvast één blik meenemen om uit te proberen. Als we met het dure blik verf naar huis gaan, denk ik blij dat er weer een klusje geklaard is. Maar helemaal zeker ben ik nog niet. Thuis ga ik de verf meteen op een latje schilderen.

Oeps het is toch heel anders dan Mario zijn shirt. Afijn het moet ook nog drogen. Maar de volgende dag als ik latje buiten zie staan, kan ik wel janken. Het lijkt voor geen meter op het mooie blauw wat ik voor ogen had. Mario weet nog van niks en zegt als hij het latje ziet, ja dat is een mooie kleur blauw. Als ik niet reageer voelt hij natuurlijk nattigheid. Hij kijkt naar mij en zegt voorzichtig, wat vind jij er van? Ik zeg dat ik het veel te blauw en niet mooi vind. Die dag zegt hij nog wel een paar keer dat hij het een mooie kleur vind. Ik ken hem wel beter, en weet dat hij geen zin heeft om weer door Torvaj te moeten lopen in dat verwassen shirt en op commando bij blauwe hekjes stil te moeten staan. Dus we laten het onderwerp een paar dagen rusten. Maar het moet wel gebeuren want de timmerman moet de kleur van ons doorkrijgen. Wij naar Siófok, daar zit een grotere verfwinkel, misschien dat zij ons kunnen helpen met het zoeken naar de juiste kleur. Ja en daar zijn ze dus op zaterdag om 12 uur allemaal dicht. En het is 5 over 12 als wij daar arriveren. Grrr. Dan maandag maar weer terug naar Tab. En daar begint het ritueel weer opnieuw. T-shirt erbij en zoeken maar. Ik twijfel nog steeds tussen 2 kleuren... We besluiten toch voor de meest blauwe versie te gaan. Ja zegt de meneer van de festékbolt, die basiskleur is op en komt misschien donderdag weer binnen. Pffff en ik wil de kleur eerst nog uittesten voordat het naar de timmerman gaat. Maarja er zit niks anders op. Donderdagmorgen bel ik Zsoli van de verfwinkel op en vraag of de verf binnen is. Ja heeft wel 2 blikken binnen gekregen. Ik snap trouwens nog steeds niet dat we niks meer van de timmerman gehoord hebben. Hij zou vorige week nog langskomen. Maar wij denken dat hij allang weet van de verfwinkel dat de eerste kleur geen succes was. Nou deze kleur ziet er al veel beter uit dan de eerste, maar om nou te zeggen dat ie op het shirt van Mario lijkt..... Afijn ik heb het raampje van het zomerkeukentje alvast geschilderd om te kijken of dit wel mooi is.

 Ik denk dat dit em gaat worden.. Maar ik denk wel dat ik het over een paar jaar pas echt mooi vind, als het er niet meer zo 'geschilderd' uitziet. Mijn hemel, wat een lang verhaal over een beetje verf! 

Groetjes, Marti

Dit wordt toch nooit geen dit?

Na een weekje in het nieuwe huis, het bovenste huis, János ház oftewel het winterhuis te hebben gebivakkeerd moet ik wel een bekentenis doen. Luxe went snel. Want het is toch wel heel gemakkelijk om maar 10 meter te lopen en je bent in de wc. In het begin dat we hier waren was het erg koud. En wat is het dan toch fijn dat je lekker binnen kunt douchen zonder dat je daarvoor eerst door de kou en de regen moet. En niet te vergeten het water wat hier gewoon uit de kraan komt. Wat een gemak zeg! En de afwas hoeft ook al niet meer met de hand gedaan worden, de afwasmachine neemt dat vervelende klusje van me over. Als we geen zin hebben om uit eten te gaan, maak ik hier een lekkere ovenschotel. Schotelantenne met keiveel zenders zodat ik kan kijken wanneer ik zin heb. Wat wil een mens nog meer? Dat dacht ik dus ook, tot ik gisteren weer eens bij ons eerste huisje bij het toiletgebouw kwam. De adem stokte me letterlijk in de keel. Ik werd er zelfs emotioneel van....Wat is het hier mooi! 

Hier hoor ik thuis, hier voel ik me goed. En ik wist weer waarom ik jaren geleden halsoverkop keiverliefd werd op dit mooie stukje aarde.... En daar kan geen enkele vorm van luxe tegenop. Want zeg nou zelf, 

dit wordt toch nooit geen

dit? 

Groetjes, Marti

Keukenboeren

Keukens, we zijn er dol op. Ik ben niet zo dol op koken maar de keukens vind ik geweldig! Het staat voor huiselijkheid en gezelligheid. En het zijn natuurlijk mooie meubelstukken en je moet je waterkoker en koffiezetter toch ergens kwijt. Het is niet zo dat ik een hekel heb aan koken, maar ik vind het eigenlijk een beetje zonde van mijn tijd….. Er zijn zoveel dingen die ik veel liever doe in die tijd. Nou had ik thuis in Rooi een keuken van 20 jaar oud, die nog wel voldeed maar toch flink wat gebreken begon te vertonen. Bonk buts klats. Zo ging het als je een lade open en dicht deed. De koelkast stond de hele dag te brommen, maar als ik er gehakt of een stukje biefstuk in deed, was het binnen een dag bedorven. Dus koelen deed ie niet meer. De oven moest ik standaard een stuk heter zetten dan eigenlijk de bedoeling was, anders werden de ovenschotels echt niet gaar. Maar het werd wel altijd lekker warm in de keuken J want de warmte stroomde altijd langs de deur de keuken in. Doe daar nog een o zo lastig schoon te houden tegeltjesaanrechtblad en een krap maar 20 jaar geleden heeeel modern hoekfornuis bij en je kunt begrijpen dat het tijd was voor een nieuwe keuken! Meteen na Menno zijn verjaardag zijn we begonnen en na 4 weken schilderen, zagen, boren en timmeren, was onze nieuwe keuken een feit!  

En dat ging zo goed, dat we maar besloten om meteen het keukentje uit 1969 wat achter staat, ook aan te pakken. Van de onderdelen van onze oude keuken, die het opknappen nog waard waren hebben we ook daar weer een leuk keukentje gefabriceerd. 

En ik ben best trots op de resultaten! We zijn nu gepromoveerd tot echte keukenboeren eerste klas. 

Een aantal jaren geleden hebben we in het tuinhuisje een keukentje gemaakt. Een gezellig klein keuketje met 2 aparte koperen kraantjes die aan de muur vastzitten. Een gezellig blauw/wit geruit gordijntje onder het aanrechtblad. 

Daarna hebben we buiten tegen het tuinhuisje aan, een leuk buitenkeukentje gemaakt van gestapelde stenen waar een heel oud granieten aanrechtblad op zit met een heel mooi tegeltjesspoelbak. 

Dan hebben we in Torvaj het zomerkeukentje gemaakt in het gebouwtje waar de ook de badkamer is. Dit keukentje is gemaakt van de stenen die op het erf lagen en het deurtje is gemaakt van het hout wat van de varkensstal afkomstig was. Ook daar hangt een mooi zwart/wit geruit gordijntje onder het aanrechtblad om de plastic boxen uit het zicht te houden J daar bewaar ik alle handdoeken enzo in om te zorgen dat de muizen er geen nestjes in gaan bouwen. 

En dan hebben we natuurlijk vorig jaar in het nieuwe huis een hele fijne luxe keuken geïnstalleerd. Doe daar de 2 nieuwe keukens bij en de teller staat op 6 keukens die wij samen eigenhandig gemaakt en geplaatst hebben.

Maar het klussen is iets wat Mario en ik dan ook heel graag doen. En als het weer dan ook nog meezit dan is het helemaal leuk. Want wat hebben we toch al veel mooi weer met mooie temperaturen gehad. Op een gegeven moment dacht ik zelfs, het lijkt wel of we in Hongarije bezig zijn! Met dat kleine verschil dat ik hier na het klussen gewoon moet koken en in Hongarije gaan we dan lekker uit eten. Maar dat is in Nederland niet echt een optie omdat dat gewoon te duur is en in Hongarije kun je nog voor gemiddeld een tientje per persoon echt lekker buiten de deur eten! En aangezien het weer nu minder is geworden en de keukens hier klaar zijn is het tijd om weer naar het huisje op de heuvel te vertrekken. Keukens hoeven we daar nu niet te doen, we hebben er 2 klaar en er wachten er nog minstens 2. Maar daar moet eerst heel veel ander werk voor verzet worden. We hebben er zin in!

Groetjes, Marti