Dit wordt toch nooit geen dit?

Na een weekje in het nieuwe huis, het bovenste huis, János ház oftewel het winterhuis te hebben gebivakkeerd moet ik wel een bekentenis doen. Luxe went snel. Want het is toch wel heel gemakkelijk om maar 10 meter te lopen en je bent in de wc. In het begin dat we hier waren was het erg koud. En wat is het dan toch fijn dat je lekker binnen kunt douchen zonder dat je daarvoor eerst door de kou en de regen moet. En niet te vergeten het water wat hier gewoon uit de kraan komt. Wat een gemak zeg! En de afwas hoeft ook al niet meer met de hand gedaan worden, de afwasmachine neemt dat vervelende klusje van me over. Als we geen zin hebben om uit eten te gaan, maak ik hier een lekkere ovenschotel. Schotelantenne met keiveel zenders zodat ik kan kijken wanneer ik zin heb. Wat wil een mens nog meer? Dat dacht ik dus ook, tot ik gisteren weer eens bij ons eerste huisje bij het toiletgebouw kwam. De adem stokte me letterlijk in de keel. Ik werd er zelfs emotioneel van....Wat is het hier mooi! 

Hier hoor ik thuis, hier voel ik me goed. En ik wist weer waarom ik jaren geleden halsoverkop keiverliefd werd op dit mooie stukje aarde.... En daar kan geen enkele vorm van luxe tegenop. Want zeg nou zelf, 

dit wordt toch nooit geen

dit? 

Groetjes, Marti

Keukenboeren

Keukens, we zijn er dol op. Ik ben niet zo dol op koken maar de keukens vind ik geweldig! Het staat voor huiselijkheid en gezelligheid. En het zijn natuurlijk mooie meubelstukken en je moet je waterkoker en koffiezetter toch ergens kwijt. Het is niet zo dat ik een hekel heb aan koken, maar ik vind het eigenlijk een beetje zonde van mijn tijd….. Er zijn zoveel dingen die ik veel liever doe in die tijd. Nou had ik thuis in Rooi een keuken van 20 jaar oud, die nog wel voldeed maar toch flink wat gebreken begon te vertonen. Bonk buts klats. Zo ging het als je een lade open en dicht deed. De koelkast stond de hele dag te brommen, maar als ik er gehakt of een stukje biefstuk in deed, was het binnen een dag bedorven. Dus koelen deed ie niet meer. De oven moest ik standaard een stuk heter zetten dan eigenlijk de bedoeling was, anders werden de ovenschotels echt niet gaar. Maar het werd wel altijd lekker warm in de keuken J want de warmte stroomde altijd langs de deur de keuken in. Doe daar nog een o zo lastig schoon te houden tegeltjesaanrechtblad en een krap maar 20 jaar geleden heeeel modern hoekfornuis bij en je kunt begrijpen dat het tijd was voor een nieuwe keuken! Meteen na Menno zijn verjaardag zijn we begonnen en na 4 weken schilderen, zagen, boren en timmeren, was onze nieuwe keuken een feit!  

En dat ging zo goed, dat we maar besloten om meteen het keukentje uit 1969 wat achter staat, ook aan te pakken. Van de onderdelen van onze oude keuken, die het opknappen nog waard waren hebben we ook daar weer een leuk keukentje gefabriceerd. 

En ik ben best trots op de resultaten! We zijn nu gepromoveerd tot echte keukenboeren eerste klas. 

Een aantal jaren geleden hebben we in het tuinhuisje een keukentje gemaakt. Een gezellig klein keuketje met 2 aparte koperen kraantjes die aan de muur vastzitten. Een gezellig blauw/wit geruit gordijntje onder het aanrechtblad. 

Daarna hebben we buiten tegen het tuinhuisje aan, een leuk buitenkeukentje gemaakt van gestapelde stenen waar een heel oud granieten aanrechtblad op zit met een heel mooi tegeltjesspoelbak. 

Dan hebben we in Torvaj het zomerkeukentje gemaakt in het gebouwtje waar de ook de badkamer is. Dit keukentje is gemaakt van de stenen die op het erf lagen en het deurtje is gemaakt van het hout wat van de varkensstal afkomstig was. Ook daar hangt een mooi zwart/wit geruit gordijntje onder het aanrechtblad om de plastic boxen uit het zicht te houden J daar bewaar ik alle handdoeken enzo in om te zorgen dat de muizen er geen nestjes in gaan bouwen. 

En dan hebben we natuurlijk vorig jaar in het nieuwe huis een hele fijne luxe keuken geïnstalleerd. Doe daar de 2 nieuwe keukens bij en de teller staat op 6 keukens die wij samen eigenhandig gemaakt en geplaatst hebben.

Maar het klussen is iets wat Mario en ik dan ook heel graag doen. En als het weer dan ook nog meezit dan is het helemaal leuk. Want wat hebben we toch al veel mooi weer met mooie temperaturen gehad. Op een gegeven moment dacht ik zelfs, het lijkt wel of we in Hongarije bezig zijn! Met dat kleine verschil dat ik hier na het klussen gewoon moet koken en in Hongarije gaan we dan lekker uit eten. Maar dat is in Nederland niet echt een optie omdat dat gewoon te duur is en in Hongarije kun je nog voor gemiddeld een tientje per persoon echt lekker buiten de deur eten! En aangezien het weer nu minder is geworden en de keukens hier klaar zijn is het tijd om weer naar het huisje op de heuvel te vertrekken. Keukens hoeven we daar nu niet te doen, we hebben er 2 klaar en er wachten er nog minstens 2. Maar daar moet eerst heel veel ander werk voor verzet worden. We hebben er zin in!

Groetjes, Marti

Ik Vertrek

Genieten jullie ook altijd zo van de uitzendingen van het programma: Ik Vertrek? Nou ik wel hoor, ik vind het geweldig. Als er een nieuw seizoen begint kijk ik daar al weken naar uit! Het is iedere keer weer smullen van het lief en leed van nieuwe emigranten. En ik snap die mensen altijd zo goed, als je de kans hebt om te vertrekken, waarom dan niet? Vaak zijn het wel mensen zonder kinderen of kinderen die al op hun plekje zijn en het zonder hun ouders in de buurt ook wel redden. Maar als je dat toch je kinderen meeneemt moet je het doen als je op een leeftijd zijn waarop ze nog goed wortel kunnen schieten in een vreemd land. Dat is mijn mening dan…

Maar als de emigranten dan hun auto volgeladen hebben en richting het beloofde land vertrekken, zijn ze meestal heel goed voorbereid. Niet dus. Maar zeg nou eerlijk, dat is toch wat we leuk vinden. Dat bij aankomst het huis blank staat, dat de buurman die de sleutel bewaart net een paar dagen weg is. Het is gewoonweg leuk als er van alles mis gaat. Voor de kijkers dan.

Maar waar ik me vaak over verbaas is dat 9 van de 10 emigranten niet eens de taal spreken voordat ze vertrekken. Dat vind ik echt onvoorstelbaar! Dat is toch zo belangrijk. Je moet niet denken dat je met een beetje steenkolenfrans een aannemer goed uit kunt leggen, waar je precies de stopcontacten wilt hebben. Of als je een camping begint in Tsjechië en je kunt je gasten niet eens begroeten omdat het potverdorie Tsjechen zijn die geen woordje Nederlands spreken! Nou daar zakt mijn broek dus van af. Maar het is wel weer leuk om te zien J Hoezo leedvermaak…En we weten zelf altijd het beste hoe het moet. De beste stuurlui staan aan wal. Totdat ze ons zouden gaan filmen, maar daar gaat het nu niet over, hahaha.

Het is ook heel leuk hoe duur de huizen zijn in verschillende landen. Sommige landen zijn zo duur, dat wij dan gelukzalig zeggen, daar koop je in Hongarije wel 10 huizen voor. Het is zo mooi om te zien hoe het er aan toe gaat in de verschillende landen. Als Zweden erbij komt, vind ik het ook heel leuk want daar woont mijn broertje. Dan kijken we of we iets kunnen herkennen.

Maar het leukste van alles is als Hongarije erbij komt! Wie herinnert zich niet de aflevering van de familie Hobbelen? Die verhuisden van Sint-Oedenrode naar Hongarije notabene! Je kunt begrijpen dat ik meteen op scherp stond toen in dat hoorde. Het varken kliko dat mee verhuisde achter in de aanhanger. Geweldig vond ik het! En toen kwamen een paar jaar later Liesbeth en Gerard van de Arcade in de uitzending. Weer zo’n mooi verhaal. Beide afleveringen hebben jaren bij mij op de recorder gestaan, en steeds keer ik ze weer terug. Zo had ik het gevoel om ook een beetje met hun mee te gaan naar Hongarije. Totdat de recorder crashte, toen was het afgelopen. En nu was er afgelopen zaterdag weer een aflevering van Hongarije. Wat keek ik er naar uit! Overal reclame maken, zaterdag komt Hongarije bij: Ik vertrek. En toen was het zaterdag. Mario en ik gingen er eens goed voor zitten. Biertje en nootjes erbij. Maar het boeide ons niet echt… we hadden het vooral over de nootjes die zo pittig waren. Want wat was nou het geval; hier ging niks fout. Ja een keertje regende het heel hard, duuhh. Deze mensen waren te goed voorbereid. Niks aan hoor. En dan was het ook nog eens in een streek die ons niet zo aanspreekt. Het was er zo plat. En daar hou ik niet van, want Nederland is ook al zo plat. Er gebeurde ook niks. Maar het ergste is wel dat ik in slaap ben gevallen en het einde niet eens gezien heb. Is in al die jaren van Ik Vertrek nog nooit gebeurd! En dat nog wel bij een aflevering van mijn Hongarije! Als mensen nu maar niet gaan denken dat heel Hongarije zo saai is…. Maar dat is natuurlijk mijn mening, en niet iedereen zal het met me eens zijn. Hoeft ook niet. Ik vind het bij ons Balatonmeer nou eenmaal veel mooier. 

We hebben een heuvelachtig, glooiend landschap, en we wonen op een heuvel. En dat is zo verdommes mooi. 

Wij hebben toentertijd niet voor niks voor deze streek gekozen. En we hebben toen echt goed rond gekeken in verschillende gebieden in Hongarije. Maar ieder zijn meug. Gelukkig maar, anders komen alle toeristen straks naar Torvaj. En dat kan niet, want de kroeg heeft maar een paar tafeltjes. Maar wel 2 terrassen, dat dan weer wel.

Vertrekken zich er voor ons voorlopig helaas niet in, tot die tijd moet ik het doen met Ik Vertrek en de vakanties naar ons zo geliefde Hongarije.

Groetjes, Marti

Winter en lente in èèn vakantie

En winter was het toen we aankwamen in Budapest. Het was ijskoud en er lag sneeuw. We hadden deze keer gekozen om op vrijdagavond te vliegen. Dus dan kom je laat aan op het vliegveld, er voordat je dan klaar bent met huurauto, boodschappen doen en anderhalf uur rijden, is het heel laat voordat je weer bij het huisje op de heuvel arriveert. 

De heuvel was glanzend en glad. Keihard bevroren. Het vroor toen 7 graden. Maar in huis was het beter, want daar was het 2 graden boven nul! Jemig en dan moet je dan koude bed in, tussen de lakens in die dus ook maar 2 graden zijn… We hebben die nacht maar heel dicht tegen elkaar aan gelegen… De volgende morgen was de temperatuur binnen gestegen naar 9 graden, het begon al lekker warm te worden. Zo er nu maar eens buiten gaan kijken naar de omheining. Niets dus. Ja dat wisten we natuurlijk al, maar toch… Niet volgens afspraak. We hebben besloten dat hij nog de kans krijgt tot het voorjaar, is het dan nog niet gemaakt dan gaan we het zelf doen. Met behulp van jongens en mannen uit het dorp. Het zal een grote klus worden, maar dan weet ik wel dat het er komt! We zijn die dag verder gegaan in het nieuwe huis. Er moesten nog plinten onder de keuken geplaatst worden en nog lampen opgehangen worden. 

Terwijl we daar bezig waren voelden we weer hoeveel kou er door die dunne ramen komt. Het glas is denk ik maar 1 of 2 mm dik. En er zitten ook scheuren in waar het doorheen waait. Maar eigenlijk zijn het van die dubbele ramen die je in Hongarije zoveel ziet. Maar hier waren er overal maar enkele ramen. Nou had Mario die van de zomer op de zolder gevonden. Wij blij, want die  moeten dus weer terug geplaatst worden. Maar in geen enkele zat glas, misschien was dat wel de reden waarom ze nooit geplaatst zijn…. Dus wij op zoek naar de glasboer. In Tab bij het station zat er eerst eentje, daar hebben we toen nog mooie ramen meegenomen die bij het afval stonden. (zie blog januari 2012) Maar daar aangekomen konden wij hem echt niet vinden. En dat kan soms nog best wel eens lastig zijn, want ook al denk je soms dat een winkel verlaten ofzo is omdat het er echt niet uitziet, dan kan er achter de deur gewoon een bloeiend bedrijf te zitten! Maar deze deuren waren afgesloten met hangsloten, dus die waren echt dicht. En we hadden al 2 ramen achter in de huurauto liggen. Banken plat, stoelen naar voren, wat een gedoe zeg als een Espace gewend bent J Dus wij Tab in met die ramen. Maar we konden niks vinden. Toen ben ik het maar gaan vragen bij dè winkel in Tab. De winkel waar ze alles verkopen, van graszaad tot pannen. En van knelkoppelingen tot wasmachines. Van speelgoed tot harken. Blablabla. Afijn misschien had hij ook wel glas. Nee dat had hij niet, maar hij wees me wel de weg naar de glasboer. Pal naast de kapper moest hij zitten. Wij ernaartoe. Ja er stond een bord met ajtók és ablakok. Daar moesten we zijn. Wij de inrit op, maar daar was het niet. En langs de kapper zat alleen een rookwinkel. Zon dichtgeplakt winkeltje met een grote ronde cirkel met 18 erop. Wij weer naar achteren, aan de deuren voelen. Maar niks hoor. Dan maar weer gaan vragen in het 18-plus winkeltje. De jongen wees dat het achterom moest zijn. Zijn wij nou gek?? Wij weer naar buiten, komt er een man aangerend die zegt dat we in het 18-plus winkeltje moeten zijn. Wij weer mee naar binnen met hem. Moeten we eerst achterlangs de winkelkast open. Dan een heel smal gangetje door, een trappetje op. En dan ineens staan we in een kantoortje waar ramen en deuren staan opgesteld. Hier is het dan! Wij laten hem de ramen zien en zeggen dan er glas in moet. Hij pakt een potlood en een stukje papier en begint te rekenen. Het kost 60 euro voor 3mm glas voor 3 ramen. Ik zeg dat ik 4 mm wil. Hij kijk me vragend aan. 4 mm? Weet ik het zeker? Ja ik weet het zeker. Oké komt goed, ze gaat het voor ons maken en donderdag zijn ze klaar! Voor de zaterdagavond zijn we uitgenodigd bij Sylvia en Manfred. Leuk, altijd heel gezellig! Als wij daar aankomen, gaat meteen na ons de deur weer open. Nog meer bezoek, zeg ik vragend. En wie komt binnen gelopen? Het is Johny, onze Belgische buurman. Wat een leuke verrassing zeg! We wisten niet eens dat hij ook in Torvaj was. Het word een heel gezellige avond met lieve mensen!

Als wij op zondag op bezoek gaan bij Martine en John zien we iets wat we nog nooit gezien hebben in Hongarije; oranje paaltjes in de berm. In Zweden had ik ze al wel eens gezien, maar hier nog nooit. 

Als dat maar niet betekent dat ze nog veel sneeuw verwachten… In de velden staan oranje netten op een afstand van een paar meter van de weg. Ik vraag aan Mario waar zou dat nou weer voor zijn? Hij denkt dat het is om de langlaufers te stoppen zodat ze niet de weg op glijen. 

Hahaha, later blijkt dat het is om de stuifsneeuw tegen te houden. 

De volgende dag besluiten we om eens naar het Balatonmeer te gaan kijken. Als het gevroren heeft kan het er daar namelijk erg mooi zijn. Nou en dat was ook zo! 

Het meer was niet bevroren, maar langs de kant lag hier en daar toch een mooi laagje ijs. Met de zon en de blauwe lucht ziet het er prachtig uit! 

We gaan op verschillende plaatsen kijken en als we bij Balatonboglár iets bij de Mac willen gaan drinken komen we van een koude kermis thuis. Deze is gesloten en gaat pas in juni weer open! Raar toch een Mac die alleen in de zomermaanden geopend is? Als we weer thuis zijn, komt onze buurvrouw Margit langs. We gaan gezellig in de kamer een bakkie koffie doen, maar ze houdt al haar truien en haar jas gewoon aan. Daar stoken wij dan al 3 dagen voor… een echte Hongaarse zullen we maar zeggen J

Omdat we nu steeds onze met bont gevoerde nepcrocs en sneeuwlaarzen aan hebben, is het tijd geworden voor een extra paar. Het steeds van het ene huis naar het andere huis sjouwen, begint me tegen te staan. 

Dus wij op woensdag naar de markt in Tab. Oeps dat valt een beetje tegen, er staat maar 1 kraam met nepcrocs. Ik kan mijn maat niet vinden. 39 zal wel een gangbare  maat zijn. De verkoper gaat meezoeken en zegt dat hij ze in de bus nog wel heeft. Hij geeft me een paar en lacht vriendelijk naar mij. Ze zien er een beetje groot uit, maar ze vallen klein zegt de man. Ik doe ze aan en ze zijn echt veel te groot. Ik kijk eronder, maat 43! Geen wonder… sorry zegt hij, maar hij heeft nog een paar. Die zien er wel een stuk kleiner uit, maar ik probeer ze toch maar. Jeetje hier moet ik mijn tenen voor opkrullen, nee dat gaat echt niet. Sorry zegt de man, maar andere heeft hij niet. Ik kijk eronder, staat er maat 36 op. Och die man wilde ook graag verkopen, maar helaas hij heeft niks voor mij. Gelukkig hebben ze bij de Chinese winkel wel een paar warme nepcrocs en kan ik er weer tegen.

De volgende dagen zijn we vooral bezig met het op maat maken van de deur van de keuken naar de badkamer. Daar hing eerst een mooi paars gordijntje voor, maar dat vond ik toch niet zo prettig. En de originele deur lag op zolder, dus die hebben we tevoorschijn gehaald. Maar hij paste echt voor geen meter. Hij was krom, scheef en schuin. Dus hij klemde boven, onder en aan de zijkanten. Daar zat een hoop schaaf- en schuurwerk aan. Ook hebben we het kozijn hersteld. Nadat alles geschilderd was hadden we een prachtige deur die ook nog dicht kon! Wat wil je nog meer? 

Weet je bij alles wat je doet heb je ontzettend veel eer van je werk. Ook gaan we de ramen weer ophalen bij de ablakman. En we zijn echt heel tevreden. Het ziet er perfect uit, het glas is mooi in de stopverf gezet. Als ze dan voor de ramen gezet zijn kunnen we weer een klusje afstrepen. Langzaam maar zeker komt alles goed!

We zijn ook nog lekker wezen uit eten in Tab. Daar hebben we samen met Han en Palinka, Martine en John een nieuwe bistro ontdekt. FiguraBisztró  heet het.

Wat was dat een leuke tent zeg en het eten was echt verrukkelijk! Het zijn geen overvolle borden, zoals in vele restaurants in Hongarije, maar het is echt wel luxer en verfijnder van smaak. Heerlijk lekkere salades. En een toetje, jammie zeg. Buiten is er ook een ruimte voor een groot terras, dus dat komt wel goed van de zomer J Ze zijn alle dagen van de week open van 10 tot 22 uur. Echt een aanwinst en ik hoop ook zo dat het gaat lopen en dat ze niet over een jaar alweer de deuren moeten sluiten…

Iedere keer als we ergens naartoe reden genoten we echt van de mooie velden met een laagje sneeuw erop. Wat ziet dat er toch sprookjesachtig uit!

Maar wat was ik blij toen het weer ineens omsloeg! Van 7 graden onder nul was het de volgende dag gewoon weer 14 graden. En op maandag werd het zelfs 16 graden, heerlijk zeg! Lekker de was buiten drogen, dat is voor mij toch altijd een turning point. Het teken dat de lente in aantocht is. 

Wat is het toch jammer dat we al weer bijna terug moeten! Maar er is geen ontkomen aan en dinsdagmorgen heel vroeg gaan we stilletjes aan weer naar het vliegveld.

Groetjes,

Marti

Omheining in Hongarije

Of beter gezegd, het ontbreken ervan. Want we zijn nu al een tijdje bezig om dat te proberen te realiseren. Maar dat valt nogal niet mee, als we elkaar niet zo heel goed begrijpen… Het omheiningsverhaal speelt al een paar jaar. Eigenlijk al sinds wij ons eerste huis kochten. Ik had al meteen zoiets van: dit is mijn plekje daar blijft iedereen vanaf. Is toch een beetje de Hollandse mentaliteit denk ik. Mario was daar veel relaxter in, die zei steeds: dat komt wel een keer. Maar als we aan het plannen waren welke klus we aan zouden pakken, dan zei ik steeds dat ik omheining wilde. Kijk we hebben natuurlijk wel een soort van omheining, maar ja, dat is zo oud, daar is niet veel meer van over. 

Hier en daar staat nog een houten paaltje, of iets wat daar ooit voor door heeft moeten gaan. Met aan de voorkant een ijzeren hek, wat wel tig keer overgeschilderd is en ook niet meer helemaal recht staat en hangt. Maar er staat een hek! Doppen van de haarlak dienen als bescherming voor de palen. 

Sinds een tijdje werkt de klink niet meer, die hangt heel treurig naar beneden te kijken, dus je moet met je vingers dat ding wegdrukken in de hoop dat je er geen blauwe vingers aan over houdt… Maar hij kan wel op slot, dat dan weer wel.

Omdat bij ons in het dorp een goeie omheining-bouwer zit, besloten we om hem dan in te schakelen. Dat is bijna 2 jaar geleden. Hij kwam kijken en hij kon het wel maken. Maar eerst moest het kadaster komen om precies de grens te bepalen. Die kwamen, daarover heb ik uitgebreid verteld in mijn blog van augustus 2012. Nou de grenspaaltjes stonden er, nou zou het klusje zo geklaard zijn, dachten wij. Niet dus. Eerst moest er nog een hoop grond en puin verplaatst en opgeruimd worden. Nadat dat gedaan was, hield niets ons meer tegen. Ondertussen waren wij alweer terug in Nederland, want ja zo gaat dat als de vakantie voorbij is en de plicht roept. Maar de omheining-man was wezen meten en had goed begrepen wat wij wilde hebben. Dus hij zou de offerte naar ons opsturen. Die kwam keurig per mail, maar er waren toch wat onduidelijkheden. Dat zouden we wel bespreken als we weer in Torvaj waren. Maar toen kwam er een kink in de kabel in de vorm van het 2^e huisje wat we erbij konden kopen. We spraken toen af met de omheining-man dat we even wilden wachten, want alles ging nu veranderen. Want ik hoef geen omheining tussen onze 2 huisjes.

Eens hing hier de grote poort aan...

Maar nu hadden we opeens een hectare grond bij. En dat is toch wel erg veel om te omheinen. En een groot gedeelte daarvan word bijgehouden door Feri, die iets verbouwd op onze wei. En dat willen we voorlopig zo maar laten, want anders moeten we het allemaal zelf bij gaan houden…. Dus kwamen we tot de volgende oplossing. We willen aan de voorkant en zijkant bij de pad omheining, maar aan de achterkant voorlopig dus niet. In het voorjaar kwam de omheining-man weer langs en bespraken we welke soort omheining  we willen. Dat was duidelijk, dachten we. Maar hij had toen geen tijd om het te maken. Want het liefste hebben wij dat het gemaakt wordt als wij daar zijn. Dus van de zomer zouden we het laten gebeuren!  Maarja toen waren wij niet veel thuis omdat Manon toen ziek werd. Om een lang verhaal kort te maken, (voor zover als dat gaat) er was sprake van miscommunicatie. Op de allerlaatste dag kwam hij ’s avonds laat langs. En toen was het donker. Ja dat haalde dus niks meer uit. We spraken af dat hij in oktober terug zou komen. En dat deed hij, in de avondschemer. Maar met behulp van een goeie zaklamp konden we toch aangeven waar de omheining moest komen te staan. Het hek zou iets naar voren geplaatst worden en daar omheen zou dan de nieuwe omheining komen. Maar dat vond hij zo raar, dat is echt niet mooi zei hij steeds. Ja dat weten wij wel, maar we willen op ons gemak een nieuwe poort kopen. Zorg nou maar gewoon dat het er staat. Want we willen het nu echt dicht hebben. Want er staan bij ons op het erf veel, heel veel vlierbessenstruiken. En eerst waren Erszi en János de enige die de vlierbessen plukten. Hadden wij geen enkel probleem mee. Maar waar ik wel een probleem mee heb, is als het halve dorp bij ons in de tuin rondloopt om vlierbessen te plukken. Ik jaag ze dan ook regelmatig weg, behalve Gyula, die mag dat. Hij vraagt het altijd en is ook heel vriendelijk. Maar de Hongaren hebben de vervelende eigenschap dat ze op een andere manier plukken als wij dat gewend zijn. Ze breken gewoon hele takken af en halen er dan de bessen af. De takken laten ze voor wat het is en voordat je het weet heb je allemaal van die misvormde struiken met een hoop dood hout. Ja dat mag dus niet van mij. Op een gegeven moment dacht ik zelfs, kap al die vlierbessenstruiken maar om, dan zijn we van het gezeik af. Maar ik heb zoiets moois gezien dat dat dus echt niet gaat gebeuren! Want de Hongaren zijn niet de enige die er dol op zijn, de vogels komen er ook massaal op af! 

Toen van de zomer Manon zei dat er weer 2 meisjes aan het plukken waren, maar ditmaal bij haar vlak langs de caravan toen was de maat voor mij vol! Ik had die meisjes al 2 keer weggejaagd! Potverdorie. Maar het kan nog erger hoor. Op een gegeven moment staat er iemand te roepen halverwege de heuvel. Ik loop er naartoe en zie dat er een vreemde auto geparkeerd staat onder aan de pad. Er zit een struise zigeunervrouw in. Tegen de auto leunt een jongere man en de man die staat te roepen is duidelijk de baas van het stel. Er staan ook lege kratten naast de auto. Hij begint met csókolom. Dit betekent letterlijk: ik kus je hand.  Iets waar ik niet zo van gediend ben bij vreemde mannen. Ik zeg niks terug, want ik vertrouw het niet. In mijn ooghoek zie ik dat Péter, onze burgermeester de hoek omkomt en naar ons komt gelopen. De zigeuner vraagt aan mij of ze bessen mogen plukken. Ik zeg dat ik dat niet wil. Waarom niet, vraagt hij. Ik vind dat ik hem geen verklaring schuldig ben en zeg nogmaals dat ik het niet wil hebben. De struise vrouw komt uit de auto gekreund en begint zich er tegenaan te bemoeien. Ik ben totaal niet onder de indruk en de man wijst naar een andere struik en vraagt of ze daar mogen plukken. Ik zeg natuurlijk weer nee en voel me kwader worden. Potverdorie flikker gewoon op! De struise vrouw staat nu te schreeuwen en te wijzen en ik begrijp er geen bal van. Maar ze is het niet met me eens dat is duidelijk. Ik ga steeds rechter staan en ben strijdvaardig, ik moet hier mijn fort verdedigen! Hij blijft maar praten en als blikken konden doden, was hij ter plekke van de heuvel afgerold! En dan is de burgermeester er. Hij gaat naar de zigeuners toe en er vallen harde woorden. Hij wijst en jaagt ze gewoon weg. En het helpt, ze gooien de kratten in hun aanhanger en druipen af. Péter zwaait naar mij, draait zich om en loopt weer weg. Zo dat varkentje hebben wij mooi gewassen. Maar als ik weer gekalmeerd ben denk ik wel, wat zou er gebeurd zijn als wij niet thuis waren geweest? Dan denk ik wel dat Margit ze weggejaagd zou hebben, maar toch. Ik vind het geen fijn idee, want ze weten nu wel dat er buitenlanders wonen die er niet altijd zijn….Voordat we naar huis gingen heeft Mario provisorisch een poort gemaakt aan de zijkant waar de pad is.

Ja en nu is het winter in Hongarije en we hebben nog geen omheining. Hij zou het eigenlijk doen als wij er niet waren, maar hij twijfelt heel erg. Want dat is toch niet mooi, een oude poort bij nieuwe omheining. Pffff moe word ik er van.. Dus uiteindelijk hebben we besloten dat hij het gaat doen als wij er volgende week weer zijn. Maar dat zal nog niet meevallen als er sneeuw ligt en het vriest keihard. Dus ik heb zo angstig vermoeden dat het nu ook niet gaat gebeuren.

Zo moet het er bij ons ook uit komen zien.

Kijk ik heb absoluut niet de illusie dat een omheining stoute mensen en boeven tegenhoudt. Maar je geeft wel een teken af, tot hier en niet verder! Er is bij ons ook niet veel te halen, allemaal ouwe meuk. Spullen die we thuis niet meer nodig hebben of gekregen van iemand of gratis van MP… We hebben bv ook alleen televisies met een dikke achterkant. En weet je wat zo’n ding weegt? Heel veel. Ga daar maar eens onopvallend de heuvel aflopen, haha dat gaat bijna niet lukken. En met een auto kun je niet bij onze huisjes komen.  Maar ik weet wel, dat de spullen voor iemand die niks heeft, wel waardevol zijn. En eigenlijk voor ons ook wel, want je moet er toch niet aan denken dat je na een lange reis ’s nachts bij het huisje op de heuvel aankomt en er blijkt geen bed meer te staan! Dan hebben we dus echt een probleem, want waar moeten we dan toch slapen? In de auto gaat niet lukken want die zit altijd afgeladen vol met zooi. Een hotel is er in Torvaj of omstreken ook niet te vinden. En als blijkt dat de Senseo gejat is, dan kan Mario geen koffie drinken, ojee wat erg! Ik bedoel maar te zeggen, qua geld is het niet veel, maar toch zijn onze spulletjes ons heel dierbaar en daarom hoop ik dan ook dat die omheining er dan toch eindelijk eens gaat komen!

Groetjes,

Marti