Zinderende Zomer, Zwetende Zweden en Zoveel Zieken

En jawel, we mogen weer. We gaan voor 5 weken naar Hongarije! Heerlijk vooruitzicht. En deze keer krijgen we lekker veel gasten. Ik heb er zo'n zin in. En dus vertrekken we voor de laatste keer met volle aanhanger; die mag met pensioen in Torvaj. Daar zal hij af en toe nog ingezet worden om het een en ander te versjouwen.  De reis verloopt goed, het laatste stuk leggen we af in het pikkedonker. De enige vorm van verlichting is een bijna volle maan, die ons trouw volgt tot aan het huisje op de heuvel. Daar aangekomen word onze vrees bewaarheid: het gras staat een halve meter hoog. Het onkruid ook.... Onze tuinman heeft een hartinfarct gehad een tijdje geleden en kan onze tuin niet meer bijhouden. We moeten dus snel op zoek naar een andere....

Maar verder ziet alles er goed uit. Op zaterdagmorgen gaan we als eerste kijken naar onze nieuwe trap. Woooow hij ziet er goed uit! Die is zijn geld dubbel en dwars waard. Scheelt een heel stuk omlopen iedere keer.
Mario is zelf alvast begonnen met het maaien van het gras. In Het eerste jaar dat we het huis hadden, hebben we een oude grasmaaier vanuit Nederland hier mee naartoe genomen, dat leek ons wel gemakkelijk.... Later hebben we daar nog smakelijk om gelachen, want wat moet je nu met een grasmaaiertje van 40 cm breed, op een hobbelig terrein van 3000 vierkante meter? Kun je nagaan hoe hoog de nood ondertussen is met een grondstuk wat verviervoudigd is en waarop de mooiste bloemetjes taan te ruisen in de wind. En diezelfde bloemetjes kriebelen aan je knieën als je je een weg probeert te banen.... Ik vind het wel heel mooi, maar het is natuurlijk niet praktisch. 

Gisteren was Mario al op zoek geweest naar een nieuwe tuinman, maar de kroeg was nog dicht. Zo meteen nog maar een poging gaan wagen.... In het nieuwe huis is binnen al wel water, maar omdat er in de badkamer een lek is, hadden we eigenlijk geen water. Mario had al vanalles geprobeerd, maar kon hier in HU niks vinden wat op de leiding past. Eigenlijk wilde hij er kraantje op zetten, maar het is een stop geworden. Gelukkig hoefden we geen muur open te breken om bij het lek te kunnen, dat hadden de vorige eigenaars al gedaan..
Dus  s'avonds nog naar de Obi om het een ander aan te schaffen zodat het water aangesloten kan worden.... Daarna hebben we bij de  Mac gegeten en daar hadden ze iets nieuws. Van die grote ventilatoren die ook koude stoom blazen.  Het was heel druk, maar bij die ventilatoren was nog plek. Dus ik denk oooo lekker met die warmte en ga daar zitten. Tot de wind een beetje draait en ik zo'n koude plens over me heen krijg! Getver ik ben helemaal nat! Gelukkig hebben we nog geen eten op ons tafeltje, dat zou ineens ijskoud zijn geworden.... Ik kijk rond op zoek naar een ander plekje en pas dan valt het me op dat van de +- 20 tafeltjes er maar 4 niet bezet zijn... En je voelt em al aankomen, dat zijn de 4 bij de ventilatoren...

De volgende dag gaan we beginnen in het nieuwe huis. Opruimen, poetsen, repareren en vooral veel spinnen vangen.....
Mario heeft bedacht om het vrouwtje dat buiten staat uit te gaan kleden. Hij is heel benieuwd wat hij aantreft....afgelopen winter schrok ik regelmatig als ik naar het nieuwe huis liep. Het leek of er een oud vouwtje in de tuin stond, maar in werkelijkheid was het een buitenkraantje. En die zitten hier niet tegen de muur zoals in NL, maar staan gewoon in de buurt van de put. Om bevriezing te voorkomen, krijgen ze dan oude kleren aan. Simpel doch doeltreffend....als hij het vrouwtje uitgekleed heeft blijkt dat er geen kraantje op de buis zit, maar erlangs zit weer een andere ijzeren staaf en als je daar aan draait, komt er water uit de pijp. Op een gegeven moment kwam er water uit weer een ander buis. Oeps dat moet niet en hij kan het niet uitzetten. Dus snel de ingegraven waterton in om de hoofdkraan dicht te draaien. Ja en dan gaat het fout, want de kraan gaat niet meer dicht. Hij komt naar binnen gerend en vraagt, waar ligt de waterpomptang, ik krijg de hoofdkraan niet meer dicht. Ondertussen stroomt het water ergens uit de grond omhoog en loopt zo de pad af naar beneden. Ik ga Margit roepen, waarom weet ik niet, want zij kan die kraan ook niet dichtdraaien. Maar zij is nou eenmaal onze steun en toeverlaat......zij roept op haar beurt weer haar vriend en de lieve man komt meten kijken.... Sok proplem, zuchten ze met veel drama. Hij loopt weer naar zijn Trabantje om terug te komen met een emmer gereedschap. Hij geeft Mario aanwijzingen in het Hongaars. Igen, igen zegt hij, maar hij begrijpt er geen fluit van. Dus ik ga kijken of Manfred thuis is om te tolken. Uiteindelijk heb ik prijs en natuurlijk komt hij helpen. 

Maarja het komt er op neer dat de hoofdkraan ook kapot is en dat de DRV er aan te pas moet komen. Maar die werken niet op zondag, ook niet als de hoofdkraan kapot is. Maandagmorgen om 7 uur komen ze.

Maar om 7 uur geen drv. Om 10 uur komen ze aankakken. De hoofdkraan moet vervangen worden en ze maken ook meteen het lek bij de buitenkraan. Dat moeten we wel contant betalen ;-) We hebben de papa van M. gevraagd en die lieve man komt bij alletwee de huizen het  gras maaien, maar heeft geen goede maaier. Hij heeft er zelf eentje, maar dat is meer een kantenmaaier. Hij gaat er eentje lenen, maar dat is hetzelfde verhaal. Dan gaat hij maar met de zeis verder... Dat kan dus niet, dus wij gaan in Siofok een nieuwe bosmaaier kopen. Mario zoekt de beste uit, want hij is toch van plan om af en toe ook zelf te maaien. Papa gaat opgetogen aan het werk, blij met de nieuwe gép. Pas na 2 en een halve dag heeft hij alles gemaaid…

We besluiten dat de vader van z moet komen om de kamra op nieuw te stuken . We bellen hem op en hij komt meteen om te kijken. Hij zegt dat hij morgen tijd heeft en zegt wat we in huis moetenhalen. Mario gaat met M naar Tab om spullen te halen. Dan gaan wij beginnen met het leggen van de laminaat. Als wij aan het bekijken zijn hoe we dat moeten oplossen met de kromme muur, komt P. binnen rennen om 15 uur. Mario, Mario gáz! Mario rent met hem mee naar buiten en het blijkt dat ze de gasleiding doorgestoken hebben! Ook dat nog! Het stinkt en ze gaan de EON bellen. Gelukkig zit er een engels sprekende dame en zegt dat ze het vandaag nog komen maken. En inderdaad binnen een half uur komen er 2 busjes aanrijden waaruit uit 2 mannen stappen. Er moet een stukje tyleen van 15 cm vervangen worden. Dat gaat heel officieel. Het wordt verzegeld en zand erover. 
De volgende dag gaan Z. en zijn vader gaan aan de kamra beginnen. Dat gaat heel mooi in de kamra, ze maken speciale stuuk aan, waar de muizen niet meer doorheen kunnen komen. Eerst zetten ze met spijkers blauw gaas tegen de lemen muren. 

Dan gooien ze met een pannetje de stuuk ertegen aan. Dan met een rei erlangs om het een beetje glad te trekken. Een nacht drogen en morgen gaan ze het afwerken. Vandaag geen grote problemen, zelfs de stroom is er niet èèn keer uitgesprongen.

En dan op zaterdag komen onze eerste gasten aan. We gaan Manon en Bram ophalen van het vliegveld. Die hebben 3 uur vertraging gehad omdat de bliksem in het vliegtuig was geslagen. We hebben de dag ervoor al 2 tenten opgezet en de caravan schoongemaakt. Manon en Bram hebben de eerste keus qua tent. Ze kiezen uiteraard voor de grootste. Omdat we nog geen tijd hebben gehad om het zwembad schoon te maken, doen we dan op zondag. Het is nu zo warm dat we toch wel af moeten kunnen koelen als we daar zin in hebben. We vullen het zwembad met water uit de put, en dat is echt heel koud. Maar het water word al opgewarmd terwijl het door de slang loopt. Het is nu ook al boven de 40 graden… De volgende dagen bestaan gaan wij stug verder met klussen, Manon en Bram vieren samen vakantie. Wij willen graag nog wat karweitjes af hebben voordat de rest van de gasten komen, dan gaan wij ook luilakken… En we hebben echt al veel gedaan hoor. De muren in de woonkamer zijn nu mooi wit getext. De wc heeft een nieuwe bril. De grote rommelkamer is leeggehaald en schoongemaakt. De keuken is gesopt, de vaatwasser aangesloten en de koelkast is voorzien van nieuwe scharnieren, zodat die weer dicht kan. We hebben een mooie laminaatvloer in de woonkamer gelegd. 

Bedden, kasten, tafels en stoelen zijn uitgepakt en op zijn plaats gezet. Dit zijn dus de leuke klusjes om te doen. P. is 3 dagen bezig geweest om een geul te graven voor de waterleiding. Want we hebben nu wel water op ons erf, maar dan is het nog niet binnen… en ik wil persé dat we nu water in het toiletgebouw hebben, want ik wil niet weer meemaken dat we zonder water komen te zitten, zoals vorig jaar… Op woensdag komen de volgende gasten, bestaande  uit mijn broer Peter met zijn 2 oudste dochters. Wij gaan ze in Budapest ophalen en zijn toen meteen naar boven gereden op de Gellért berg om ze het mooie uitzicht te laten zien.

Mijn broer slaapt in de caravan en mijn nichtjes in het andere tentje. Zo de camping is vol. Het begint al ergens op te lijken, gezellig! 

Die donderdag besluiten  Manon, Bram, Melanie en Lonneke een dagje naar de overkant van het meer, naar Balatonfüred te gaan. Manon wil Bram de camping laten zien waar ze ‘opgegroeid’ is. En eindelijk, vanavond komt mijn broertje met zijn gevolg  uit Zweden. Ze zullen vanmiddag op Liszt Ferenc Airport landen. Terwijl hij n berichtje plaatst op facebook: nog n paar uurtjes, denken wij ook in een paar uurtjes klaar te zijn met het nieuwe huis. Manon stuurt een fotobericht dat ze puntbloedinkjes op haar benen heeft. Ik probeer haar gerust te stellen. Maar terwijl wij n race tegen de klok voeren, blijft het vervelende gevoel in mijn buik. Ergens weet ik dat het foute boel  is. Maar dit wil ik niet! Niet mijn meisje, niet nu! Als ze op de terugweg belt dat ze nu ook blauwe plekken heeft, is het zeker. De ziekte die ze al 7 jarig kind had, is weer terug. Ik heb hierover al uitgebreid verteld in mijn blog van januari 2011. Het duurt even voordat Manon en de rest terug zijn van hun dagje uit. Het pontje waarmee ze van de overkant moeten komen, vaart maar om het uur. Ondertussen ga ik rondbellen. Wat nu te doen? Ik probeer de huisarts te bellen, maar dat kan natuurlijk niet omdat het al avond is. Huisartsenpost lukt ook niet. Ik kan in het buitenland geen 0900 nummer bellen. Daar zit je dan…. Mario zegt, bel de patiëntenvereniging maar, die weten wel wat je nu moet doen. En warempel, daar wordt de telefoon opgenomen. Karin staat mij heel vriendelijk te woord en zegt dat we zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moeten. Want ze zal wel heel laag staan met de bloedplaatjes. Je krijgt nl. pas symptomen als  je onder de 10 staat. Normaal gesproken zit je tussen de 300 en 400. Het blijkt dat in Hongarije ook een patiëntenvereniging is. Ik bel nog naar die meneer en die vertelt mij in het Engels ook dat we zsm naar het ziekenhuis moeten. Als Manon en de rest dan eindelijk arriveren, word mijn vrees bewaarheid. Foute boel. Laat me eens in je mond kijken, zeg ik tegen haar. En jawel hoor, ze heeft nu ook bloedingen in haar mond. We moeten echt snel vertrekken. Ik moet mijn broer en nichtjes achterlaten bij het huis. Hij zal de Zweden opvangen als die arriveren. Als in het ziekenhuis in Siófok bloed geprikt is bij Manon, blijkt dat ze op 0 staat. Ze moet meteen opgenomen worden. Maar ze kunnen haar daar niet behandelen en ze moet naar Kaposvár. Ze mag kiezen met de ambulance of eigen auto. We kiezen voor het laatste, dan kunnen we nog even langs huis om spulletjes op te halen. Als we anderhalf uur later in Kaposvár aankomen, blijkt dat ze van niks weten. En de dokter in Siófok zou het doorgeven aan de dokter hier… Maar ze mag toch blijven. En ook hier weten ze na bloedonderzoek dat het weer ITP is….. Ze krijgt een stootkuur Prednison van 200 mg per dag. En dat werkt, na een dag of 3 op 0 te hebben gestaan gaan de bloedplaatjes langzaam aan het stijgen. Eerst naar 5, dan naar 6 en dan naar 23. Het is nog veel te weinig, maar de 0 is er af! Wij proberen onze tijd te verdelen tussen ziekenhuisbezoek en het bezoek in Torvaj. En dat valt nog niet mee. We moeten onze tijd toch verdelen tussen ziekenhuis en vakantie vieren… Want hoe we ons best ook doen om een zo gezellig mogelijke tijd te hebben, mijn gedachten zijn toch steeds bij die bloedplaatjes. 

Om de beurt gaan ze allemaal mee op bezoek in het ziekenhuis. 

Ooms, tante, neefjes, nichtjes en de Zweden Maj en Morgan. En dat allemaal met een temperatuur van rond de 40 graden. We hebben het allemaal zo heet, maar degene die het echt heet hebben dat zijn de Zweden. 

Kijk die zijn natuurlijk niet zoveel gewend qua zomerhitte. Als je in Zweden rond de 25 graden hebt, is het een hele goeie zomer. Ze puffen en zoeken zoveel mogelijk de schaduw op. 

Ze zoeken afkoeling in ons zwembadje en we gaan met hun naar het Balatonmeer. Ik ben zo blij dat ze hier zijn! Ik zie mijn kleine broertje natuurlijk veel te weinig… en wat te denken van mijn neefjes. Andreas is alweer 7 en Marcus is nu 1 jaar. Je maakt zo weinig mee van die kindjes, jammer is dat. Daarom doen we nu zoveel mogelijk samen. Zo gaan we ook een keer ná het ziekenhuisbezoek met Bram mee uit eten. Want Bram is van het begin af aan bij Manon in het ziekenhuis gebleven. Hij slaapt op een luchtbedje half onder Manon haar bed. Dus voor hem is het fijn als hij even naar buiten kan.Ook gaan we met hun naar de markt in Tab, maar het is dan zo heet dat de Zweden er niet goed van worden. 

Morgan zegt dan ook: we moeten nú uit de zon, want dit is niet goed meer. We laten ze Lángos eten en Pálinka drinken. 

En dat is me toch gezellig! Op een avond besluiten de mannen om de fles kersenpálinka soldaat te maken. Bij de eerste slok trekt Morgan een vies gezicht, maar Marcel zegt dat je erna een glas bier moet drinken, dat dat lekker is. Nou en dat doet hij dan ook braaf. Na de 5^e pálinka is het nog veel gezelliger. We zijn één grote familie en samen één. Ik ben zo nuchter als een konijn en besluit het voor gezien te houden. Ik hoor de volgende dag dat Marcel en Morgan elkaar in evenwicht moesten houden toen ze de trap op waggelden. Als Manon na een week ontslagen wordt uit het ziekenhuis staan de bloedplaatjes op 10. Maar het is zo warm, 41 plus in het ziekenhuis, en de dokter heeft er vertrouwen in dat de stijgende lijn zich voortzet. Wel moet ze de volgende dag al op controle. 

En dan komt het bericht dat mijn moeder een herseninfarct heeft gehad. We zijn allemaal heel verdrietig. Ze is aan de linkerkant verlamd en ligt in het ziekenhuis. Wat ben ik blij dat mijn broers nu hier zijn. Als dan na een paar dagen ook nog onze vriendin Palinka in het ziekenhuis belandt, begin ik ernstig te twijfelen aan de meteorietenregen van een paar weken gelden. Het was een prachtig gezicht, maar zou er misschien iets gevaarlijks mee uit de lucht zijn komen vallen? Want 2 andere vrienden van ons zijn ook ziek geworden in Hongarije, zij gaan zelfs een week eerder naar huis. Als ik dan ook nog het bericht krijg dat Erzsi, onze buurvrouw waarvan wij in januari het huis gekocht hebben, ernstig ziek is en niet lang meer te leven heeft, weet ik het zeker: 2013 is een rotjaar.

Op 13 augustus is iedereen weer naar huis en zijn we met zijn 3en over gebleven. Manon zou ook al naar huis zijn, maar omdat ze nog steeds op controle moet in het ziekenhuis heeft ze besloten om met ons met de auto mee naar huis te gaan. Ook was het nog niet veilig om te reizen als de bloedplaatjes zo laag staan. Stel je eens voor dat je een ongeluk krijgt met iemand waarvan het bloed niet stolt… nee laat ze maar lekker onder moeders vleugels. En zo kan ze ook meegenieten van mijn vriendin en haar man die een dag later met de trein in Siófok aankomen. Jippiieeee gezellig! 

Ik waarschuw iedereen altijd die voor de eerste keer bij ons komt; niet schrikken hè? Dus ik was heel benieuwd naar hun reactie. Maar die was eigenlijk zoals bij iedereen; ik snap waarom jullie hier op dit plekje een huisje hebben. Maar er moet nog veel gebeuren, hahaha. 

We hebben het zo gezellig gehad met zijn 5en. We hebben bij de Puli gegeten, hebben ze Torvaj laten zien. Ook zijn we naar Igal wezen zwemmen om daarna lekker bij Ildiko te gaan eten. Ze zijn mee geweest naar het ziekenhuis en we hebben even in Kaposvár rondgelopen. 

Natuurlijk wilden ze ook een kijkje gaan nemen bij het Balatonmeer.      

                                                     

Ze zijn maar 3 dagen gebleven en toen gingen ze nog een paar dagen naar Budapest. Wij hebben ze daar heen gebracht en zijn toen wederom naar boven gereden op de Gellért berg om ze het mooie uitzicht te laten zien. Maar ik moet eerlijk bekennen toen ik daar stond, had ik wel zoiets van, ik heb nu even genoeg van dit hier. Dit was de zoveelste keer in korte tijd dat ik daar stond, en mijn enthousiasme was wel iets minder aan het worden… Voor mijn gevoel had ik te weinig tijd doorgebracht in en om de huisjes op de heuvel. Want het was geweldig om mijn familie en vrienden in Torvaj te ontvangen, maar ik heb er niet genoeg tijd voor gehad… Het was vooral een tijd van racen en aandacht verdelen. Na 5 weken gingen wij dan ook moe naar huis.

Groetjes, 

Marti

Foto Manon van Os

Ik sta ermee op en ga ermee naar bed:

Hongarije. En dan in het bijzonder wat we nog allemaal moeten regelen, meenemen en uitzoeken. Want het duurt niet lang meer voordat we voor de zomervakantie vertrekken naar Torvaj. En omdat we deze zomer helemaal vol zitten, zijn er veel dingen waar ik aan moet denken. En met vol zitten bedoel ik dat alle twee de huizen bewoont zullen zijn. De caravan is ook bezet en we gaan er nog 2 tenten bijzetten. Is dat niet gezellig? Ja toch? Ik heb er zo’n zin in, want er komt alleen maar familie logeren en dat vind ik altijd leuk. Mijn broertje uit Zweden komt dus, met zijn gezin en zijn schoonouders. En dan komt mijn andere broer die vorig jaar ook was geweest. Schijnbaar vond hij het leuk, want dit jaar komt hij met zijn 2 andere dochters. Als het goed is komen Manon en Bram ook. Menno komt voor het eerst niet, die gaat wel naar Sziget. En dan aan het einde van de vakantie komt mijn allerbeste vriendin met haar man logeren. Vind ik zooooooo leuk! Ik heb verschillende vriendinnen, maar mijn aller-allerbeste vriendin is toch wel José. We kennen elkaar nu zo’n 25 jaar, we hebben elkaar leren kennen op de zwangerschapsgym en de aanstaande-oudercursus ( ja dat bestond toen nog) van onze oudste kinderen. We hadden meteen een klik en we zijn elkaar nooit meer kwijtgeraakt. Door de jaren heen zagen we elkaar soms dagelijks en soms maanden niet. Maar dat maakte niks uit, want wij wisten dat het goed zat. We kennen elkaar door-en-door en we hebben aan 1 woord of blik genoeg. We kunnen echt in ons box piesen van het lachen, maar we delen ook onze verdrietige momenten…. We voeren allebei ook al 25 jaar een gevecht tegen de kilo’s, en als de èèn dan weer is afgevallen, dan zijn we heel blij voor elkaar. Maar we weten ook dat we het uiteindelijk toch weer gaan verliezen en gewoon weer dik worden… want we houden veel te veel van het goede leven J En nu komt ze voor de eerste keer naar Torvaj. En daar kijk ik zo naar uit, want ik weet al dat we heel veel plezier gaan maken. Ik zeg steeds tegen haar: je moet niet verschieten (schrikken) hè? Maar dat komt wel goed, ze heeft al veel foto’s gezien van ons huisje op de heuvel.

Maar nu nog even over de trap; die is gewoon klaar! Jaja en nog mooi op tijd ook, volgens afspraak. Het kan dus wel… en mooi dat ie is geworden!

Zeg nou zelf, is dat geen statige trap geworden? Hij is wel iets groter geworden, want anders kwam het niet goed uit met de treden ofzo. De anderhalve kuub beton die we hadden besteld zijn er uiteindelijk 6 geworden, dus het is een massief geheel geworden. 

Verplaatsen gaat niet meer J maar ik ben blij dat het uiteindelijk zo gelopen is, want nu is het klaar en het is goed gedaan. Dit hadden wij zelf zo nooit kunnen maken. Maar als je goed kijkt naar de deur, zie je toch wel weer de Hongaarse touch. 

Want de deur die je ziet, die was iets te groot. Maar het was maar voor nood, uiteindelijk komt er toch een mooiere deur in. Maar wij zeiden dat ze de deur boven en onder wat in moesten korten. Maar zoals je ziet hebben ze er alleen aan de onderkant een stuk afgehaald, waardoor de klink nu wel erg laag zit… of ze moeten gedacht hebben dat ik er anders misschien niet bij kan…

Nou ik kan nog even verder met rommelen en uitzoeken en verzamelen voor Hongarije, want ik heb nog een paar weken. En ik vind dit altijd leuk, hoort toch bij de voorpret van vakantie. Maar ik moet wel echt goed opletten dat ik niks vergeet, want dit word de laatste keer dat we met de aanhanger gaan. Het is al een oud beestje, dus laten we hem in Torvaj achter. Daar kan hij nog goed van pas komen met de verbouwingen en daar valt hij niet op, daar vinden ze het nog een skône aanhanger. Maar ik vind het een hele uitdaging hoor...

Groetjes, Marti

Een nieuwe trap

Ons huisje staat op de heuvel, èn ons huisje staat half ìn de heuvel. En bovenop de heuvel hebben we een boomgaard met fruitbomen. En we hebben ontdekt dat als het heel warm is, dat je dan boven tussen die bomen heerlijk koel zit. Bovendien staat daar vaak een lekker briesje. Het nadeel is dat je steeds om het gastenverblijf moet lopen om daar boven te kunnen komen. En het is bij ons allemaal hult-en-bult, zoals wij dat zeggen. Nou was er wel een binnendoor weggetje, meteen langs het huis naar boven. Maar dat was nogal stijl, wat betekent dat je lastig naar boven klimt en heel vlug beneden bent. 

En aangezien ons nieuwe huis ook bovenaan staat, leek het ons een goed plan om op de plek van het binnendoor weggetje een degelijke betonnen trap te maken. We hadden maar een week te tijd, maar op zich moest dat te doen zijn. Dus hulp ingeschakeld, beton en betonstenen besteld en het uitgraven kon beginnen. Terwijl de mannen buiten aan het uitgraven waren, was ik binnen lekker wat aan het rommelen. Iedereen happy. Totdat ik ineens een heel hard gedonder hoorde. Ik denk: he bah nee, begint het nu te onweren? En ik loop nieuwsgierig naar buiten. Het eerste wat ik zie is een berg stenen op een plaats waar die normaal gesproken niet horen te liggen. Ik zie Mario en zijn hulp bovenaan de toekomstige trap staan en schrik me een hoedje! Wat is er gebeurd, vraag ik aan hun? Ja, zegt Mario, er zijn wat stenen naar beneden gekomen. Ik kijk naar de nok en zie dat er een stuk van de oude lemen muur naar beneden is gevallen.

 

Gelukkig staan de mannen boven, voor hetzelfde geld hadden ze onder de stenen gelegen…. Maar ze waren net boven aan het werken…..Wat nu te doen? Crisisoverleg. Hier moet professionele hulp aan te pas komen. Dus ik word op pad gestuurd om te gaan vragen wie hiervoor de aangewezen persoon is. Ik loop naar de andere kant van het dorp en kom zo bij János terecht. Hij vertelt mij dat er in ons eigen dorpje een goede specialist  is, lees metselaar. Hij is wel heel duur ( voor Hongaarse begrippen dan), maar dan heb je ook wat. Met een telefoonnummer op een stukje papier loop ik weer naar huis. Daar aangekomen, blijkt dat onze hulp die specialist ook goed kent…. Had dan gezegd, kan ik niet nalaten om te denken. Afijn de specialist word gebeld en die beloofd om ’s avonds langs te komen. Omdat de mannen nu niet verder kunnen met de trap, gaan ze aan een ander klusje beginnen. Het afbreken van de anderhalve muur die eens een onderdeel was van de zomerkeuken. Het ding stoort mij al zo lang omdat het mij mijn uitzicht over de heuvels ontneemt als ik in de keuken zit. Tja. Maar die anderhalve muur diende als houvast voor een stopcontact en drukknop voor de waterpomp. Daarom was het nog nooit afgebroken, en helaas nog nooit weggespoeld J Maar nu zou het dan toch gaan gebeuren! En al na een half uurtje lag het geval om en konden de stenen opgestapeld worden, om te bewaren voor een volgende klus. 

Voor het stopcontact en de drukknop voor het water werd een mooi Hongaarse oplossing bedacht; van afvalhout werd een prachtig asymmetrisch kastje getimmerd. Een stukje zeil (natuurlijk) erop tegen het hemelwater en het geval kon op een acacia paal  geschroefd worden. Zo dat kan weer 10 jaar mee. Nem problem. Ondertussen was ik verder gegaan in het nieuwe huis. De keuken moest nog afgewerkt worden, dus heb ik de laatste tegeltjes gelijmd en gevoegd. Het aanrechtblad gekit en plintjes geplaatst. 

Maar ondertussen heb ik samen met hulp van buitenaf, ook nog de woonkamer en de kamra leeggehaald. 

Want mijn broertje uit Zweden komt deze zomer met zijn gezin naar Torvaj, en die logeren met zijn allen in het nieuwe huis. En dan wil ik graag dat het bewoonbaar is. Dus een keuken met stromend water, een werkend toilet en een bad dat niet alleen dienst doen als wasmand. Maar een week is dan toch echt veels te kort en moet ik met deze missie verder gaan in de weken voordat mijn gasten arriveren.

Op dinsdagavond kwam de specialist langs, en die constateerde dat er toch wel veel werk verzet moest worden, voordat we een dichte muur en een betonnen trap zouden hebben. Sok munka! Maar hij had eigenlijk geen tijd…. Hij zat de hele week vol. Maar gelukkig snapte hij wel dat wij een groot probleem hadden. Want aangezien wij een lemen huis hebben en leem de eigenschap heeft om te veranderen in natte klei als het in aanraking komt met water, was er wel enige haast geboden. De verhalen van weggespoelde huizen zijn er in overvloed. De voorspellingen waren ook niet zo gunstig voor ons, er zou regen aankomen. Getver. Dus de lieve man kwam op woensdagavond terug om de eerste laag beton te storten voor de binnenmuur. 

En op zaterdag is hij begonnen met het metselen van de muur. Die stond er zo, want dat schiet lekker op met die grote blokken. 

Eigenlijk zouden wij deze dag teruggaan naar NL, maar we hadden besloten om het nog een dagje te rekken. En maar goed ook, want er kwam toch echt veel kijken bij de trap. Er moest veel meer beton en betonstenen besteld worden. Het binnendoor trapje, word nu een trap met grandeur J een grote massieve betonblok met treden, haha. Och in Hongarije zweren ze bij beton, dus wij passen ons aan. Lekker gemakkelijk, geen onkruid wat er tussen gaat zitten. En gemak dient de Nederlandse mens in Hongarije. Maar nou was het zo dat ons huisje niet haaks staat op de wijnkelder met aangrenzend gastenverblijf. Gek dat we daar niet van opkeken…. Dus de trap zou ook niet helemaal haaks kunnen worden. Jeetje wat maakt ons dat nou uit, ik wil gewoon sneller naar boven kunnen zonder dat ik naar beneden val. 

En zolang als de meister (Mario) nog in buurt is, blijven ze maar vragen stellen. Hoe hoog mogen de treden zijn? Waar precies met de trap uitkomen? En bovenaan de trap moet nog een klein trapje komen, want we moeten daar ook nog de deur in kunnen gaan. Snap je het nog? Nou ik niet in eerste instantie. Maar we moesten nu toch echt vertrekken hoor, het was echt de hoogste tijd. Met de belofte dat we binnen een paar dagen foto’s krijgen hoe de bouw vordert nemen we afscheid. Met een dubbel gevoel rijden we Torvaj uit, nog even genieten van de mooie klaprozen die Hongarije in deze tijd van het jaar sieren. 

We zijn blij dat het uiteindelijk toch nog goed gekomen is en dat er geen gewonden zijn gevallen. Maar ooo wat is het moeilijk om werk uit handen te geven in de hoop dat de beloftes ook nagekomen worden. Wordt vervolgd.

Groetjes,

Marti

Beatrix Bedankt, Welkom Willem-Alexander

Wat was het toch een smullen geblazen! Vandaag heeft Prinses Beatrix het stokje doorgegeven aan haar zoon Willem-Alexander. Koning Willem-Alexander heet onze nieuwe vorst.

Ik ben iemand die met heel haar hart van ons koningshuis houd. Ik vind alles wat er van de Oranjes te zien en te lezen is geweldig! Ik heb mappen vol met knipsels en herinneringen van de leden van het Koninklijk Huis. De kranten van de begrafenis van Prins Claus zitten in een oranje box met daarop een sticker met zijn naam. Toen Prins Claus begraven werd, zat ik te huilen op de bank…. Hetzelfde geval bij Prinses Juliana en Prins Bernhard. Ook zij hebben ieder een eigen oranje box. Met trouwerijen zit ik eerste rang thuis voor de buis te genieten. Hetzelfde geld voor doopsels. Mijn kinderen kwamen vroeger op de peuterspeelzaal steevast 1 keer per jaar te laat. Dat was op de dag van Prinsjesdag, want hun moeder (ik dus) moest eerst altijd goed gezien hebben wat de koningin aanhad die dag. Mijn moeder vind het wel grappig, die heeft niet zoveel met het koningshuis. Haar moeder wel, die verzamelde ook vanalles van het koningshuis. Daarom zegt ze altijd: ge bent net ons moeder. Gek hè, dat sommige dingen gewoon een generatie overslaan. Dat is dus niet alleen met enge ziektes, maar ook met de  “oranjeziekte”. Als alles oranje spullen tevoorschijn komen met voetbal, vind ik dat ook een beetje raar. Ik heb helemaal niks met voetballen. Bij mij hoort oranje bij het koningshuis.

Ik ben opgegroeid met Koningin Juliana en later natuurlijk met Koningin Beatrix. Net zoals de meesten van jullie J Maar toen ik nog een klein meisje was en op school zat, mochten wij op Koninginnedag de fiets versieren. Dat was voor het hoogtepunt van het jaar. Trots als een pauw liep ik met mijn fiets door ons dorp. Op het stuur prijkte een grote foto van Juliana, die op een stuk karton was geplakt. Daaromheen oranje slingers en verder de hele fiets versiert met rood, wit en blauw crêpepapier. En dan ging de optocht van honderden versierde fietsen door de straten van Heeswijk. Op school kregen we altijd een appeltje van oranje, een sinaasappel dus. En we waren er nog blij mee ook. In mijn herinnering was het toen ook altijd mooi weer die dag. Maar dat zal vast wel niet, ik heb in ieder geval de regendagen uit mijn geheugen gegooid. Het waren in ieder geval toen voor mij al hoogtijdagen. En dat is nog steeds zo. Toen mijn kinderen zelf kleuters waren en ook hier het fietsversieren bij Koninginnedag hoorde, werd ik helemaal enthousiast. De kinderen mochten toekijken en ik deed het werk. Want ik wilde mijn reputatie van de allerbeste fietsversierder wel hoog houden! En weer voelde ik dezelfde trots toen wij met de kinderen meeliepen met de optocht. Wat was het toch jammer toen dit gebeuren een paar jaar later werd afgeschaft omdat de scholen niks meer met Koninginnedag deden. Vanaf toen viel Koninginnedag in de meivakantie….

En nu dus vandaag de troonswisseling. Al een paar dagen was ik er mee bezig. Ik had allerlei leuke oranje items gekocht in de winkels. Daar kan ik zo van genieten! Ik wilde deze dag ook persé niet in Hongarije zijn, dit wilde ik live voor de tv in Nederland meemaken. Er stroomt natuurlijk toch gewoon Hollands bloed door mijn aderen...Natuurlijk had ik oranje bollen en oranje tompouches in huis gehaald. Mijn gezin zuchtte van, oo mam, moet dat nou? Ja dat moet! Ik geniet van oranje vla. Als de pak leeg is was ik hem uit en bewaar hem platgedrukt in een oranje box. Die van het huwelijk in 2002 heb ik ook nog J. Oranje borden en mokken heb ik gekocht, met daarop de datum van de troonswisseling. Geweldig gewoon! Ik heb genoten van iedere minuut dat ik voor de tv zat. 

Heb een traantje weggepinkt toen Beatrix letterlijk en figuurlijk een stapje terug deed bij de balkonscène. Wat was het toch mooi…. En wat zagen ze er toch mooi uit met de kroning. 

Wat hebben we een leuk en mooi Koningspaar! En de kinderen, kroonprinses Amalia, prinses Alexia en prinses Ariane. Wat leuk die drie meisjes in dezelfde kleren. En wat deden ze het goed zeg! Je kunt duidelijk merken dat ze al les krijgen in etiquette. Wij zwaaien naar iemand, zij wuiven. Zo koninklijk kan ik het niet hoor. Maar het leuke is dat het gewoon ook kinderen zijn. Zoals Amalia, die op een gegeven moment steun zocht bij haar oma en gaapte. O nee, sorry, ze geeuwde. Maar buiten op de loper, corrigeerde ze toch mooi haar kleinste zusje en maande haar om door te lopen. 

Op dicht moment klinkt het Wilhelmus ter afsluiting van een van de mooiste dagen uit mijn oranje leven. Het was in 1 woord GEWELDIG!

Kom bij mij dus niet aanzetten met afschaffen van het Koninghuis, ik ga die discussie niet eens aan. Ik ben blij dat mijn wiegje in Nederland heeft gestaan en ben er trost op dat ik een Nederlander ben. Maar wel eentje met een Hongaars hart…Want naast de tv prijkt wel de Hongaarse vlag!

Leve de Koning!

Groetjes, Marti

Koud, koud en nog eens heel koud!

Begin maart zijn we nog snel een weekje op en neer gevlogen naar het beloofde land. Hongarije in ons geval. Blij dat we de sneeuw in Nederland konden achterlaten. Toen we boven Hongarije vlogen en geen sneeuw zagen liggen, waren we heel opgelucht.  Gelukkig geen wittigheid te zien! We kwamen aan op het vliegveld en de jongeman van het autoverhuurbedrijf stond ons al op te wachten. Ik zei tegen hem dat het lekker zacht weer was. Ja maar de winter komt terug, zei hij. Ik keek hem aan of hij serieus was. Jawel het komt echt terug, zei hij. Ik geloofde hem voor geen meter… Bij ons huisje aangekomen ging Mario meteen het water aansluiten. Ik ging de manden en zakken met was verzamelen. Omdat in de winter het water bevriest kan ik dan niet wassen, dus alle vuile was hadden we opgespaard. Toen het water aangesloten was, ging ik vol goede moed de wasmachine volproppen. Was na was werkte ik weg. Heerlijk de geur van schone was. En dan het liefste buiten gedroogd…. Maar het was toch wel erg koud en bewolkt, dus ik had wel door dat buiten drogen nog niet ging lukken. Dus na een halve dag hingen alle wasrekjes in het zomerkeukentje en binnen in huis helemaal vol. De volgende dag zijn we naar János gegaan, want er moest nog wat geregeld worden voor de aansluiting van het water. Alle papieren waren geregeld en op maandag zou het water worden aangesloten. We zaten buiten op een bankje dit alles door te praten, en later heb ik nog door de tuin gelopen om de lente bloemetjes te aanschouwen. Er begonnen al veel bloemen en planten ‘uit te lopen’. Heerlijk de lente is in aantocht!

Die nacht werd ik wakker omdat het zo hard waaide. Ik keek nog even naar buiten en zag de bomen op en neer zwiepen. Ik weet nog dat ik dacht, maar gelukkig ligt er geen sneeuw! De volgende morgen deed Mario in de slaapkamer de rolluiken open en ik zag aan de kleur van het licht dat het mis was. Het was veel te fel. En dan niet fel van de zon, maar het soort fel wat je alleen krijgt als er sneeuw ligt! Mario keek me aan en ik zei alleen, nee. Nee, nee ik wil geen sneeuw meer. Maarja in zo’n geval heb ik niks te willen. Het sneeuwde, en niet zo’n beetje ook! We hadden een heuse sneeuwstorm! Het was echt heel heftig. 

In de loop van de dag werd het steeds erger. Er kwamen berichten binnen van gestrande reizigers op de snelwegen. Dorpen die afgesloten waren van de buitenwereld.  Een grote kettingbotsing was er op de M7 met meer dan 50 auto’s, daarbij was 1 dode en 40 gewonden te betreuren. Op een gegeven moment waren de M1 en de M7 zo goed als afgesloten vanwege de chaos op de wegen. Er werd gewaarschuwd om vooral de weg niet op te gaan als dat niet strikt noodzakelijk was. Die avond werd er op verschillende plaatsen in Hongarije onderdak geregeld voor gestrande reizigers, en dat waren er echt heel veel. De volgende dag is het 15 maart, een nationale feestdag. Dat is de dag van de bevrijding, oftewel de dag van de herdenking van de opstand van de Hongaren tegen de Oostenrijkers in 1848. Die dag is normaal gesproken alles gesloten, behalve dit jaar. Nu hebben veel grotere Tesco winkels hun deuren open gezet. Het Hongaarse rode kruis is daar aanwezig om warm eten, drinken en dekens uit te delen. Ook komt er die hulp vanuit Oostenrijk. Hulptroepen werken hard om mensen uit hun auto te bevrijden. Sommige mensen hebben meer dan 28 uur vastgezeten in hun auto! Het leger, de politie en nog andere hulpdiensten en andere organisaties hebben op een gegeven moment bijna 13.000 mensen uit hun auto bevrijd. Met dank aan Weerstation Cikó, wat ons die hele week op de hoogte heeft gehouden van het weer en verschrikkelijke gevolgen daarvan!

Voor ons was het gewoon niet leuk, lastig misschien. Want Mario moest een geul gaan graven voor de waterleiding. Maar dat ging dus echt niet lukken… 

De sneeuw lag inmiddels op sommige plaatsen ruime een meter hoog. En het bleef maar stormen… En op maandag kwam de DRV. De Hongaarse watermaatschappij. En de zondag hadden we ingepland om naar de markt en het thermaalbad te gaan. Want douchen dat was nu ook niet meer mogelijk. De tuinslang die van de put naar het zomerkeukentje en de douche loopt, die was ondertussen ook bevroren. En al de was die daar hing om te drogen was ook zo stijf als een plank geworden. Afijn buiten kon er niet gewerkt worden dus zijn we maar verder gegaan in het nieuwe huis. We hadden de vorige keer de keukenkastjes en het aanrechtblad al geplaatst. Ook had ik toen al wat tegeltjes gezet. Ik had nu de rest gedaan en ook alvast een gedeelte gevoegd. 

Muziekje, kopje thee en gaskacheltje erbij, heeeeerlijk! Ook hebben we de afzuigkap al opgehangen en 2 bovenkastjes. Meer wil ik er niet, want ik ben niet zo’n bovenkastjes mens. Wat een gekke zin, nouja ik vind het gewoon niet zo mooi…. Ik heb liever een plank met allemaal spulletjes, en een stang eronder met allemaal schatten die ik op kan hangen. Ik heb in de kamra al een paar mooie oude koekenpannen gezien, die zijn niet om echt te gebruiken, maar wel heel mooi om op te hangen onder aan die plank J

En de volgende dag was de storm voorbij en scheen de zon! 

Het was zaterdag en D-day om te gaan graven. De geul moest een meter diep, een halve meter breed en zo’n 7 á 8 meter lang zijn. Van de waterleiding tot aan het ‘gat’ waar de watermeter in moest komen. Gelukkig had Mario hulp gekregen van een Hongaar bij ons uit het dorp en die had een pikhouweel bij zich.

Dus eerst de sneeuw wegscheppen en toen kon het echte werk beginnen… Gelukkig was alleen de bovenste laag hard bevroren en ging het eigenlijk best snel. Vroeg in de middag waren ze al klaar. De hoofdleiding toch maar even afgedekt met een oude ochtendjas van oma, want de nachten waren erg koud. En stel je toch eens voor dat die zou bevriezen… We zijn daarna nog naar Tab geweest naar het gemeentehuis. Want we moesten nog een handtekening hebben van de burgemeester en hij was die dag niet in Torvaj, maar in Tab. Niet dus. Maar we werden vriendelijk geholpen door een medewerker die alles voor ons  in orde maakte. Terwijl we in die kamer stonden te wachten viel mijn oog op een rij bloempotten met stekjes. Het ene bureau stond er vol mee. Misschien was het daar warmer als thuis, of was de luchtvochtigheid in de werkkamer van een ambtenaar wel beter, omdat ze zoveel zweten… Ik vond het wel een leuk gezicht, en wist weer waarom ik zo van dit land houd!

Toen we de volgende dag naar het thermaalbad in Tamasi reden, zagen we zelf hoeveel sneeuw er hier en daar nog op de wegen lag. En toen was het al opgeruimd…..

En omdat het sneeuwstormen waren geweest zag je van die mooie sneeuwduinen. En plekken waar het gewoon nog groen was. 

De maandag heeft het de hele dag geregend en hebben wij gebruikt om alles weer op te ruimen. Ook kwam die dag de DRV en ze hebben de waterleiding aangesloten. 

Nu moet het nog van onze hoofdkraan naar het huis toe gelegd worden. Maar dat is de volgende stap. Je moet niet teveel ineens willen…Om half 3 die nacht ging onze wekker weer en moesten we weer richting vliegveld. Ik heb die nacht nog een foto gemaakt en de sneeuw was bij lange na nog niet weg…. Ondertussen is er alweer veel meer gevallen, dus het is ook daar nog geen lente.

Groetjes,

Marti