Miért, Mikor és Mennyi?

Dat horen we de laatste best regelmatig.

Waarom, Wanneer en Hoeveel? En de Hongaren die dat vragen kijken ons aan of we gek geworden zijn. En dan kijken Mario en ik elkaar aan in de wetenschap dat we niet echt een antwoord hebben, maar dat het goed is!

Maar ik zal bij het begin beginnen.

Toen wij in 2008 op zoek gingen naar een huis in Hongarije, kwamen wij op de derde dag van onze zoektocht in Torvaj met de makelaar. Het eerste huis wat we gingen bekijken was het huisje op de heuvel waar wij als een blok voor vielen. We sloten het meteen in ons hart. Maar in dezelfde straat stond een huis te koop waar ik ook meteen een heel goed gevoel bij had. De vraagprijs was hetzelfde en na een hele korte twijfel kozen we voor het huisje op de heuvel. En daar hebben we nog niet één seconde spijt van gehad!

Maar het andere huis bleef maar te koop staan. Iedere keer als wij in Torvaj aankwamen was het eerste wat ik deed, kijken of het bordje eladó er nog hing. Waarom weet ik niet, maar wat baalde ik toen er op een dag kijkers bij het huisje waren… ik keek ze zowat de straat uit.

We kochten het huis van de buren erbij en daar waren we een tijdje druk mee. We genoten en genieten van alles wat het leven hier te bieden heeft. Maar verdorie, dat andere huisje bleef maar triggeren. We liepen er regelmatig langs en zeiden dan tegen elkaar, het is toch een skôn huiske. De omheining ging steeds verder kapot en we durfden het aan om de tuin in te lopen.

Toen we hier in april weer waren, was het bordje eladó verdwenen. Aan het hek hing een plastic hoesje met daarin een vel papier. De schrik sloeg me om het hart, het zal toch niet verkocht zijn. ik keek even om me heen en draaide het ijzerdraadje los waarmee het hoesje om de spijlen van de poort gedraaid zat. Ik bekeek het papier maar kon er echt geen touw aan vast knopen. Gedesillusioneerd stopte ik het papier terug, draaide het ijzerdraadje weer om de poort en toen wist ik het zeker.

In plaats van post zitten er wespennesten in de brievenbus

Ik zei tegen Mario, als we dat huisje erbij willen hebben moeten we nu actie ondernemen! Ja dat denk ik ook, zei Mario, maar van wie is het huisje? Ik zei, we gaan nu naar János, die kan ons vast wel verder helpen. János is een oudere man hier in het dorp, en een dierbare vriend van ons. Hij spreekt Duits en Hongaars en is een wijs man. Dus wij met de Trabant naar János toe. Het was een zondagmiddag en hij zat lekker binnen tv te kijken. We werden hartelijk ontvangen en na een beetje praten over ditjes en datjes begonnen wij voorzichtig over het huisje. Hij luisterde naar ons en het eerste wat hij vroeg, waarom? Waarom wil je dat in hemelsnaam kopen? Het staat minstens 15 jaar leeg. En wat ga je daar mee doen? Tja dat wisten we niet… het is een gevoelskwestie. Maar nadat hij van de verbazing was bekomen, kwam hij meteen in actie. Hij pakte de telefoon, en begon heel snel te praten in het Hongaars. Daar zaten wij met zijn 2-en op zijn bankstel, vol verwachting te kijken naar die lieve man met zijn vaste telefoon, compleet met gedraaide snoer, of we er iets van konden volgen. Hij legde zijn hand op de hoorn en vroeg of wij over 5 minuten tijd hadden om het huis te bekijken. Ja, ja, ja, we hebben tijd! Oké, zei János, dan komt de eigenaar nu naar het huis en dan kun je kijken. We vroegen aan János of hij mee wilde gaan, want we vonden het nu toch wel spannend worden. Al 9 jaar keken we tegen het huisje aan en nu konden we binnen 5 minuten binnen gaan kijken.

Bij het huisje aangekomen zagen we dat de eigenaar er ook was en hij toverde ergens bij de dakpannen de sleutels vandaan en opende de voordeur. We gingen binnen in de tuinkamer en meteen, alsof het gisteren was, wist ik weer hoe het huisje aanvoelde. En dat was goed. Ojee ik was al verkocht. Mario begon te zuchten achter mij en ik hoorde János zeggen dat er wel heel veel werk aan was. Ja, zei Sándor, het huis is slecht, heel slecht. He bah, wat een zuurpruimen die mannen. Maar toen zei Mario, het is wel echt heel mooi he. Gelukkig hij was weer op hetzelfde level als ik. We liepen rond en ik zag de prachtige grote ramen waar de zon doorheen scheen. 

Weliswaar waren bijna alle ruitjes gesneuveld, maar een kleinigheidje blijf je houden. Het huisje heeft 4 kamers en 3 daarvan hebben een mooie vloer van oude cementtegels. Ze liggen nu nog in de leem, maar dat komt wel goed. In de andere kamer ligt een planken vloer, ook in de leem, en daaromheen een betonnen rand. En net tussen die rand en de houten vloer zit een gat en een hoopje leem. Daar woont iets of iemand. Ook die gaan we verjagen. Er zit verder niks in, geen water, geen gas, geen keuken of badkamer. 4 lege kamers en een kamra. Mario en ik beginnen al in te delen, hier kunnen we een slaapkamer maken, hier de keuken en daar de badkamer. Ja en dan weet je het wel he.

We gaan naar buiten en we kunnen bijna niet lopen omdat het onkruid wel een meter hoog staat. Maar dat maakt niet uit, wij genieten. We zien dat de muren zo slecht nog niet zijn, maar dat er zeker wel wat aan moet gebeuren. De tuin is ongeveer 2000 vierkante meter, dus niet te groot. Scheelt mooi in onderhoud. 

In de tuin staat nog een hokje en het is niet duidelijk of dat de wc is geweest of het hokje om het vlees te drogen/roken en er is een hele diepe put. Ook is er een wijnkelder op het erf, maar die is slecht, omdat er een grote boom bovenop gegroeid is. En die wortels drukken op de kelder, dus we moeten gaan kiezen voor de boom of de kelder. 

Maar het ziet er allemaal zo mooi uit! De tuin grenst aan het speeltuintje en we hebben uitzicht op de klokkentoren. 

Ik kan het niet meer houwe en vraag aan Sándor, wat het huis moet kosten. Hij noemt zijn prijs en Mario zegt, nee dat is teveel. Maar het spel is begonnen. Sándor zegt dat hij nog met zijn zus moet overleggen of zij überhaupt wel wil verkopen. Het is vandaag er g snel gegaan en hij heeft haar nog niet gesproken. Zij is de andere erfgename, dus als zij zegt nee, dat is het over.

We spreken af dat we in de zomer er op terug gaan komen. En zo geschiedde.  Meteen de eerste week dat wij hier zijn in juni gaan we weer naar János. We zeggen hem dat we het huis graag willen hebben , maar niet voor de vraagprijs. We hebben samen een bedrag afgesproken en daar proberen we ons aan te houden. János belt Sándor en we kunnen na een paar dagen bij hun thuis langskomen.

Als wij ons op de afgesproken dag melden, worden we hartelijkst ontvangen. En, bevalt het huis jullie, vraagt Sándor. Jazeker, zeggen wij. En de prijs? Nee die niet. Hij moet hartelijk lachen en zegt dat hij dat wel verwachtte. Hij noemt zijn prijs en laat dat nou nét iets onder onze prijs liggen. We zeggen ja en er worden handen geschud. De vrouw van Sándor komt naar ons toe en omhelst ons. Ik weet niet wat me overkomt, maar ik denk zomaar dat ze blij is dat ze van het huis af is…

We moeten nu bij de advocaat langs om alles even door te spreken. Hij maakt kopieën van onze paspoorten en lakcim kaartjes. Als we zeggen waar we het voor gaan kopen, zegt hij dat het maar goed is dat wij het huis gaan kopen. Want een huis van dit bedrag is goed voor een gezin met 2 kinderen. Wij snappen het niet en hij legt uit; als gezinnen geen geld hebben, krijgen ze van de staat een huis aangeboden. En daarbij kijken ze naar het aantal kinderen. Hoe hoger de waarde van het huis, hoe meer kinderen erin kunnen wonen. Hij zegt, en daar komen meestal gezinnen in, die wil niemand als buren hebben. Dus de regering koopt oude huizen op voor deze mensen. Nou dan kunnen wij het maar beter kopen zegt hij… wij vinden het toch raar om dit uit de mond van een advocaat te horen…

De mattenklopper hangt al klaar.

We spreken ongeveer 2 weken later weer af bij de advocaat om de koop te bevestigen. Sándor en zijn zus zijn samen gekomen en als we tegelijkertijd bij de advocaat arriveren, slaat de zus haar armen om mij heen en zegt dat ze heel blij is. Jeetje het huis was echt een blok aan hun been. Sándor zegt op een gegeven moment ook dat hij blij is om er vanaf te zijn. Ze hebben er geen zorgen meer om en dat snap ik wel.

Omdat ze contact geld wilden hebben, is Mario de afgelopen dagen iedere dag het maximum wezen pinnen zodat we ze nu een pak briefjes kunnen geven.

En dat lijkt hier met de forinten al snel heel veel. Hier ben je zo een miljonair. Briefje voor briefje wordt geteld en de advocaat telt geduldig mee. Als dat gebeurt is moeten er heel veel papieren ondertekent worden en dan is het eindelijk echt van ons! De zus vraagt aan ons, en nu gaan jullie het zeker helemaal platgooien? Platgooien, platgooien, ze snapt er echt helemaal niks van! Niks platgooien, het gaat met veel liefde weer opgeknapt worden. Klein detail, Sándor is de sleutels van het huis vergeten…. Hij komt ze morgenvroeg brengen zegt hij.

En dat doet hij, als wij om een uur of 8 buiten komen, staat er een plastic tas met daarin 2 flessen zelfgemaakte wijn. Hebben we hem gemist! Omdat het zaterdag is, kunnen we uitslapen en ja dat kan dit gebeuren. Helaas zitten er geen sleutels in de tas en Mario zegt, ik ga ze straks wel ophalen. Maar dat is niet nodig, want na een uurtje komt Sándor er weer aan. Met de sleutels. We vragen hem binnen en ik vraag of hij koffie lust. Nem. Thee misschien. Nem. Bier? Nem . Wijn? Igen! Ahaa nou snap ik het. Daar moet op gedronken worden. Ook ik ontkom er niet aan en pak voor mezelf een borrelglaasje. Huppekee, op het nieuwe huis! En zo kan het gebeuren dat we om half 11 al aan de wijn zitten.

We zijn heel blij met onze nieuwe aanwinst en als we dat tegen de Hongaren hier vertellen kijken ze ons aan of we gek geworden zijn. Het eerste wat ze vragen is miért, waarom? Waarom hebben jullie dat huis erbij gekocht? Omdat we dat willen. Wat ga je er mee doen? Weten we niet. Komen jullie kinderen hier misschien wonen? Ik denk het niet. Maar waarom dan?? Tja ga dan maar eens uitleggen dat het een gevoelskwestie is…. Dat lukt dus echt niet.

De tweede vraag is steevast, mikor? Wanneer? Wanneer gaan jullie het in hemelsnaam opknappen? Jullie zijn al altijd aan het werken. Al jullie vrije tijd, en meer, gaat in de andere projecten zitten. We weten echt niet wanneer we het moeten doen, maar het gaat gebeuren. Als we tijd van leven hebben komt het helemaal goed! We hebben nog zoveel ideeën en energie om te klussen en te verbouwen…

Daarna komt de vraag, mennyi, hoeveel? Hoeveel hebben betaald voor het huis en de grond. En als we dan de prijs noemen, zijn de reacties heel verschillend. Als ze te verkopen hebben, zeggen ze, mmmm goeie prijs, wellicht een beetje aan de dure kant, maar op zich een goeie prijs. Hebben ze zelf wel een huis te verkopen, hier of elders, dan is de reactie heel anders. Dan zwaaien ze met hun handen en zeggen dat het huis slecht is en maar een klein beetje grond, kortom dan is de prijs veel te laag, haha. Met andere woorden, wat zij te koop hebben, is toch wel wat duurder.

Ik zeg maar zo, waar andere mensen ieder een elektrische fiets kopen, kopen wij een huisje erbij….

En zo moet het zijn, iedereen doet lekker waar die zin in heeft. Dan is iedereen gelukkig. Wij zijn heel gelukkig met weer een klein stukje Torvaj erbij.

Rechts zie je de poort van het nieuwe huis en in de verte zie je het huisje op de heuvel.

Het eerste huis wat we kochten is het ‘huisje op de heuvel’ en daarbij hoort ook het ‘kleine huisje op de heuvel’. Het tweede huis wat we kochten is het ‘grote huis op de heuvel’. En nu hebben we het ‘huisje onderaan de heuvel’. Hoe leuk is dat?

Groetjes uit een heet Torvaj.

De grote verbouwing!

We zijn al weer 3 weken in Hongarije en het bevalt ons prima! Ja duh whats new, zul je denken. Het bevalt jullie daar toch altijd wel? En dat is natuurlijk ook zo, maar de ene keer bevalt het beter als de andere keer. Als het ijskoud is, vind ik het toch iets minder aantrekkelijk als in het voorjaar en de zomer. En nu is het echt zomer. Het is overdag bloedheet en het gras wordt al geel.

Ik zit dit verhaaltje te typen voor het open raam en buiten is het donker en de krekels zingen er op los. Het is hier in de zomer een uur eerder donker als in Nederland, daarom zit ik nu binnen. Ik zit nu in het grote huis op de heuvel, want toen we 3 weken geleden hier kwamen was het eerste wat we deden, overhuizen. Van het huisje op de heuvel naar het grote huis op de heuvel. 

Want wat we vorig al zeiden is nu bewaarheid. Het huisje op de heuvel krijgt een nieuw dak. Nieuwe ramen en deuren. Nouja echt nieuw niet, want dat is niet zo mijn smaak. Dus we hebben bij de használt mooie gebruikte ramen en een deur gekocht. Ze zijn bijna allemaal verschillend, maar dat vinden wij geen enkel probleem, we kijken gewoon wat wij mooi vinden. Het moet praktisch zijn en het belangrijkste de deur en de ramen hebben allemaal dubbel glas. En dan moet dan weer helpen tegen de kou…

Het huisje op de heuvel krijgt water binnen, een badkamer, een keuken, nieuwe stroomdraden, en nieuwe betonnen vloeren.  Ook zullen de muren gerepareerd worden en we krijgen een veranda! Kortom het huisje krijgt eindelijk wat het verdient, een opknapbeurt. En ik ben er heel blij mee dat het nu eindelijk gebeurt, maar tegelijkertijd is het ook heel spannend. Het huisje moest helemaal leeggehaald worden. En wat kan een mens veel verzamelen in 8 jaar tijd…. Nou zie je pas waar al die keren met de aanhanger op en neer rijden toe geleid hebben. Waar blijven we toch met al die zooi? De spullen die we denken nodig te hebben gaan zoveel mogelijk naar het grote huis op de heuvel. Maar eigenlijk staat dat ook al een eind vol. Dus we gaan met bedden en meubels schuiven en het lukt. We kunnen in ons eigen bed slapen in de kleinste slaapkamer. In dit huis hebben we al water en een wc binnen. Wat een luxe, niet meer in het donker de heuvel op naar het toiletgebouw.

De spullen die we voorlopig niet nodig hebben en die goed tegen de hitte kunnen stoppen we in de caravan. En daar kan me toch veel in, niet normaal zeg! Goed stapelen en pakken en nu maar hopen dat ie niet door zijn pootjes zakt.

Maar dan hebben we nog heel veel over, waaronder een paar tafels, veel stoelen en een paar kasten. Die kunnen we nergens anders kwijt dan in het kleine huisje op de heuvel. Eigenlijk wilden we dit niet, want we weten dat de verbouwing van het huis nog wel een hele tijd gaat duren. En als die tijd kan er niet geklust worden in het kleine huisje. Maar waar moeten we het anders laten?? Dus toch maar de rest in het kleine huisje gestampt en dan is het huisje leeg.

Het is echt een beetje bitterzoet hoor. We waren zo blij met dit huisje, 9 jaar geleden. We hebben er vele mooie momenten beleefd met familie en vrienden. En dan ziet het er nu toch wel heel armzalig en afgedankt uit. Ik zeg tegen het huisje dat het allemaal goedkomt. Ik wil me gewoon verontschuldigen voor het feit dat er nu rake klappen gaan vallen….

En dan na een week komen ze daar aan, de werkers die van het huisje op de heuvel weer iets moois moeten gaan maken. Om alles goed duidelijk te maken heb ik thuis een maquette gemaakt van hoe het moet worden. We willen graag een grote veranda over de hele breedte van het huis. Verder blijven de binnenmuren  en binnendeuren gewoon zoals ze zijn. We willen zeker niet het hart uit het huisje halen.

Als eerste moet alles uitgemeten en uitgezet worden. En dan moet er een geul gegraven worden waarin beton gestort gaat worden voor de fundering van de veranda.

Daarna worden alle dakpannen van het dak afgehaald. Deze zullen schoongemaakt worden en weer gebruikt worden.

Ook weer omdat we dat het mooiste vinden, maar het schijnt dat de oude dakpannen veel steviger zijn dan de nieuwe die nu in de handel zijn. Omdat we niet genoeg hebben kijk ik op Jófogás, de Hongaarse marktplaats, of iemand dezelfde dakpannen te koop aanbiedt. En in Siófok zit een meneer die ze verkoopt voor 12 huf per stuk, dat is ongeveer 4 eurocent. Dus na een mailwisseling en een telefoontje kunnen de mannen ze met de aanhanger op gaan halen.

Als de dakpannen eraf zijn, worden de oude daklatten en de dakspanten eraf gehaald. En dan blijkt dat er heel slecht hout bijzat, wat helemaal poreus is geworden, maar er is ook hout wat gewoon in al die jaren nog niks geleden heeft… Het zal voor ons allemaal kachelhout worden voor de winter.

Hierna beginnen ze aan een heel stoffig klusje, het weghalen van de oude leemvloer. De centimeters dikke laag word met de skup afgestoken en de leem gooien ze voor het huis waar de veranda moet komen. 

Want dat moet toch nog opgehoogd worden, dus wat gemakkelijk dat het zo kan. Het is echt een heel karwei om alles eraf te krijgen.

En dan blijft er dit van het huisje over….

 We hopen en duimen dat het niet gaat regenen, want dat is niet goed voor een lemen huis. Het wordt iedere avond wel afgedekt met plastic, maar toch. Het gebeurt hier in Hongarije regelmatig dat een huis verandert in een hoop leem, omdat er of geen dak meer op zat, of een heel slecht dak. Jeetje ik moet er niet aan denken!

Maar het gaat goed en dan kunnen ze beginnen met opbouwen. En dat betekent dat er heeeeel veel nieuw hout vertimmert gaat worden. Eerst grote dikke balken op de rand. Daar komen de spanten op te rusten.

Ondertussen zijn bij het grote huis op de heuvel de stukadoors weer begonnen. De buitenkant zal verder gestuukt worden en er komt een raampje in de muur van de wc. Nu zat er alleen een ventilatierooster wat altijd open stond en niet dicht kon. Dus in de winter vroor je kont bijna vast aan de bril, zo koud!

In het nieuwe dak van het huisje op de heuvel zal aan de voorkant bij het halletje een hogere nok komen dan er eerst zat. Heel spannend, want hoe gaat dit uitpakken… het is een heel gepuzzel voor de werkers, en ze komen regelmatig van het dak om het van een afstand te bekijken. Het lijkt wel of ze twijfelen… en eigenlijk doe ik dat nu ook….. Maar het skelet staat er en ik hoop en duim maar dat het mooi is als het eenmaal allemaal klaar is.

Er ontstaat nog meer verwarring als ik zeg dat ik geen lambéria wil onder het dak van de veranda. Wat wil je dan, vragen ze me met grote ogen. Lambéria is net zoiets als houten schrootjes zoals we die in Nederland kennen. En voor een klein stukje aan de zijkant vind ik dat niet zo erg, maar ik wil dit niet over de lengte van het hele huis. Wij willen gewoon deska. En dat zijn gewone rechte ruwe planken, die een beetje overlappend worden gespijkerd. Zoals ze dat al heel lang hier doen. Deska, deska. Lambéria is toch veel mooier zeggen de werkmannen. De meeste Hongaren houden van nieuwe moderne dingen en wij houden van authentiek, oud en antiek, haha. Dus worden er 120 planken van 4 meter lang besteld. Hup daar komt Imre weer aan met zijn vrachtwagentje. De tüzép in Tab heeft een goeie aan ons. Kind aan huis zijn we er ondertussen.

Als de spanten allemaal staan wordt eerst de deska vast getimmerd bij de veranda. Daarna wordt de dakfolie bevestigt met latten. Dit is in Hongarije heel normaal om te gebruiken omdat dit genoeg isoleert op de zolder. Die wordt van oudsher niet gebruikt, enkel een beetje als opslag. Het is hier zo warm in de zomer, dat het eigenlijk niet te doen is om daar te moeten slapen. Ook als je hem goed isoleert heb je een airco ofzo nodig om het een beetje aangenaam te houden. Ook wij gaan hem niet echt gebruiken, maar ook bij ons zal er wel zooi op komen te staan…

En dan kunnen de panlatten erop, maar jeetje wat zijn dat er veel!! En dan wil Mario toch even de Nederlandse vlag omhoog houden bij het hoogste punt, de Hongaarse vlag konden we niet vinden, ik vermoed dat die ergens in de caravan ligt…

Het grote huis op de heuvel is inmiddels heel keurig gestuukt, het ziet er meteen heel anders uit!

En nu is de beurt weer aan ons, want nu moet er heel veel geschilderd worden. Mario heeft wel van de steigers van de stukadoors gebruik gemaakt en heeft alvast 2 nokken in de beits gezet.

Ondertussen dat het werkvolk hier hard aan het werken is, houden Mario en ik ons bezig met de kleinere klusjes. Zo hebben we een vlonder gelegd bij het zwembad.

Mario heeft weer flink gesnoeid, een klus die maar steeds terugkomt…En ik heb nog wat raampjes geschilderd en horretjes gemaakt.

En bij alles wat je doet moet je kijken waar staat de zon nu en waar is schaduw, want het werken in een bloedhete zon is bepaald geen pretje. Bij de werkers die met het dak bezig zijn, was het op een gegeven moment 50 graden. Dat was wel onder de folie, maar daar waren zijn wel aan het werk, onder die bloedhete folie. Dat was geen doen en toen zijn ze er ook eerder mee gestopt. Ze zeggen wel eens de mussen vallen van het dak, maar hier vielen bijna de Hongaren van het dak! Dat kunnen we natuurlijk niet hebben. Daarom is vrijdag besloten dat ze voortaan ’s morgens om 4 uur beginnen en om 12 uur stoppen. Dat is voor iedereen veel fijner.

Op een gegeven moment was ik heerlijk relaxed aan het verven aan de achterkant van het grote huis, ik keek mijmerend en genietend over onze wei en zag daar iemand naar mij zitten te kijken. Het was een vosje.

Hij zat met gespitste oren naar mij te kijken. Ik was helemaal onder de indruk van dit mooie beestje. Ik weet dat het een rover is die kippen vermoord, maar het is zo’n prachtig diertje.

Ik liep heel voorzichtig naar binnen om mijn camera te halen en toen ik terug kwam zat hij nog op precies dezelfde plek. Ik kon zo mooi wat foto’s maken. Ik ging weer verder met schilderen en toen rende hij weg.

Maar 5 minuten later liep hij alweer door de wei. Ik maakte nog snel wat foto’s en toen was het mooi geweest. Ik was klaar met verven voor die dag en ging naar binnen. De volgende morgen lag er op de trap buiten een pootje van een of ander dier. Mario zegt, ik denk dat jouw mooie vosje bezig is geweest….

Nou dit was het zo’n beetje voor nu, ik kom weer terug met een verhaaltje als we wat verder zijn met de verbouwingen.

Groetjes uit een zomers Torvaj.

Een invasie van Hollandse vrouwen.

Deze keer hadden we het eens anders aangepakt. In plaats van met een stampvolle auto of een afgeladen aanhanger, hadden we nu de beschikking over een vrachtwagen. Dat wil zeggen, een gedeelte van een vrachtwagen. Een kleine gedeelte, een kub of 5. Het is een vrachtwagen die elke week vanuit Hongarije naar Nederland rijd, met oude en antieke meubels. Die worden in Nederland voor een dikke vette prijs verkocht. Iedere week, vertelde de chauffeur. Het is toch niet te geloven! En wij maar spullen die kant op sjouwen… We hadden het er al vaker over gehad, maar van de winter spraken we er met vrienden over en toen is het balletje gaan rollen. Onze vrienden hadden ietsofwat meer spullen te verhuizen dan wij en weer andere vrienden van hun hadden ook heel veel huisraad, wat richting Hongarije moest. Dus met 3 man konden we mooi een vrachtwagen vullen.

De chauffeur was woensdagmiddag bij ons, en dat was zo’n gek gezicht. Een Hongaarse vrachtwagen in ons straatje in Rooi. Ik werd er gewoon helemaal blij van! Na een goed uur zaten al onze spullen erin. Waaronder 22 dozen met tegels, een hele zware rol linoleum, stuk of 8 dozen met speelgoed om uit te delen, 10 keukenstoelen, een halbankje, een nieuwe vaatwasser, 2 bedden plus lattenbodems, 2 nachtkastjes en nog een hoop zooi meer. Maar het was maar een klein hoopje in die vrachtwagen. En dan was het nog niet eens zo’n grote truck…

De chauffeur vertrok na een glaasje fris naar België, waar hij de rest van de spullen ging ophalen.

En de volgende dag vertrokken wij met het vliegtuig naar Budapest. Omdat Menno moest werken die dag, kon hij ons niet wegbrengen naar het vliegveld en besloten we om maar met de bus te gaan. En de snelste verbinding was om eerst met het buurtbusje naar Best te gaan, daar kwam dan een bus die rechtstreeks naar het vliegveld reed. Dus zo kon het gebeuren dat ik met mijn nieuwe kleine koffertje, wat precies de maten heeft van de gratis handbagage van Wizz-air, op het buurtbusje zat te wachten. 

En weet je, toen we in Boskant waren, een klein gat wat bij Rooi hoort, stapte er een vrouw met 2 kinderen in. Even later hoorden wij de kinderen anya roepen. Wij keken elkaar verbaasd aan, hoor jij dat ook? Jahoor in den Boskant was een Hongaarse mama met zoon en dochter ingestapt! Ook zij gingen met hetzelfde vliegtuig naar Budapest.

We hadden een late vlucht en kwamen in het donker aan, maar de volgende dag zien we dat de kersenboom volop in de bloesem staat. 

De voorjaarsbloemen zien er schattig uit en de vlinderstruik is gelukkig weer uitgelopen en trekt zelfs alweer vlinders aan.

Het gras ziet er ook goed uit, het is bezaaid met die mooie paardenbloemen. Onze wei ziet er mooi geel uit, want er staat raapzaad te bloeien. Wij dachten dat het koolzaad was, maar onze Hongaarse buren vertellen ons dat het raapzaad is. Raapzaad of koolzaad, het maakt ons niks uit, het is beide mooi geel en zonnig van kleur.

Als dan op goede vrijdag de vrachtwagen bij het huisje op de heuvel arriveert, ben ik heel benieuwd of alles nog heel is. Alles wordt beneden aan de trap neergezet en van daaruit de heuvel op gesjouwd.

John is komen helpen en daar zijn wij heel erg blij mee! Hij pakt de vaatwasser zo op zijn rug en loopt ermee de trap op! Het is lekker warm en de mannen willen even uitrusten met een koud biertje.

Ik heb alle deuren en ramen opgegooid en de was hangt lekker buiten te drogen. Het is echt voorjaar.

En dan moeten we de volgende dag echt aan de slag in János ház, want sinds dat er in de winter het laatste kamertje opgeknapt is, is er niet meer gepoetst en opgeruimd. De spullen zitten allemaal onder de fijne leem. Maar eerst moet er in het nieuwe kamertje nog de linoleum ingelegd worden. We hebben de rollen lekker buiten in de warme zon gelegd zodat ze minder stug zijn. na een halve dag meten, zagen en plakken, ligt het erin en we zijn echt tevreden met het resultaat. Mooi voor nog geen 10 euro de vloer gelegd. Kijk en daarom nemen we zoiets mee uit Nederland. En daarom hebben we altijd zoveel om mee te nemen, haha.

Die zondag is het nog zo’n lekker weer dat we met de Trabant naar Tab gaan om een nieuwe gasfles te halen.

Die hebben we nodig voor de boiler in János ház, want in dat huis hebben we geen gas binnen. Maar als we bij de benzinepomp zijn aangekomen, blijkt dat het gas op is. Helaas ze hebben momenteel geen gas. Jeetje das ook wat. Waar hebben ze nog gas, vraagt Mario aan de meneer. In Zamárdi wellicht. En dat ligt dus aan het Balaton. Nou zegt Mario, dan rij je daar toch naartoe….Mensen die mij goed kennen weten dat het voor mij nogal een uitdaging is om over de nieuwe weg te rijden. Maar ik doe het toch, al is het met tranen in mijn ogen en zeiknatte handen. Weer een overwinning. Als beloning gaan we een ijsje eten. Het voordeel in deze tijd is, dat je overal gratis kunt parkeren. In de zomer is het ook wel gratis, maar is het echt keidruk. Nu staat mijn Trabi lekker dichtbij op ons te wachten.

Toen we nog in Rooi waren, heb ik een keukenkast, een tafel met 2 stoelen en een klein kastje gekocht in Siófok. Gewoon via facebook. 

Ik heb gevraagd of het goed was dat wij het pas na 2 weken  komen ophalen en ik heb onze overbuurjongen gevraagd of hij tijd heeft om met zijn vrachtwagentje mee te rijden naar Siófok. Gelukkig waren beide oké met mijn voorstel. En zo togen we maandagmorgen om 8 uur al naar Siófok. Het autootje is niet nieuw meer en met zijn 3en zitten we voorin te hobbelen en te stotteren. Heuvel op gaat een beetje langzaam en ik vraag me af hoe dat zal gaan als de meubeltjes er straks opstaan. Maar hij heeft het gehaald en we worden vrolijk opgewacht door de mevrouw waarvan ik de meubeltjes gekocht heb. Als we door de tuin lopen zeg ik terloops dat ze mooi tulpen heeft. Ik had natuurlijk beter moeten weten. Want de Hongaren zijn zo ontzettend attent en gastvrij. Als we de meubeltjes op het vrachtwagentje hebben staan, komt de mevrouw met een schaartje naar buiten en gaat voor mij een bosje tulpen afknippen. Dat vind ik zo’n lief gebaar en ik bedank haar dan ook hartelijk.

Voorzichtig liggen de tulpjes op mijn schoot, want ze moeten heelhuids thuiskomen. Later blijkt dat ze heerlijk ruiken! Ze hebben wel 5 dagen mooi gestaan en ik heb nog nooit tulpen gehad die zo ontzettend lekker ruiken.

Thuis zetten we de meubeltjes zolang in de gang van János ház, maar uiteindelijk komen ze in ons eerste huisje te staan als dat verbouwd is. Ik ben zo ontzettend blij met de meubeltjes! Wetende dat ze in Nederland voor het viervoudige verkocht worden….

Dinsdag begint het toch een beetje kouder te worden en dat is niet leuk. Maar ik moet toch binnen poetsen want de volgende dag staat er iets heel leuks te gebeuren! Dan komen 4 van mijn 5 badmintonvriendinnen! Ze waren hier al eens in 2012, maar in die tijd is er best veel veranderd. We hadden toen het 2^e huis nog niet. Er zijn gebouwtjes verdwenen en weer andere bijgekomen. Ik ben zo benieuwd hoe ze gaan reageren! Dus ik zet nog een tandje bij en ’s avonds laat blinkt János ház en is klaar voor de nieuwe gasten. We hebben besloten om met zijn 5en in dit huis te logeren, omdat het nu gewoon een veel fijner huis is. Er is water en een wc binnen. Genoeg ruimte om te slapen en te kletsen. Jaja met zijn 5en, want Mario gaat op woensdag weer terug naar Nederland. De dames komen ‘s morgens met het vliegtuig aan en Mario vliegt ’s middags terug. Het was zijn eigen voorstel, want hij wil er echt niet bij zijn als 5 vrouwen zitten te kletsen en te lachen.

Maar als we die woensdag naar Budapest vertrekken, lijkt wel of er iets uit de lucht valt. De temperatuur is gedaald tot 3,6 graden. Het zal toch niet…… maar onderweg kunnen we er niet meer omheen. Het sneeuwt! En nog niet zo’n beetje ook! Wel potverdorie. Dat zat niet in de planning. Net nu mijn vriendinnen komen. Was het in Somogy nog natte sneeuw, op een half uur van Budapest blijft de sneeuw gewoon liggen.

De dames zijn in Eindhoven vertrokken met een strakblauwe hemel, maar ze moesten in Hongarije door een hele dikke wolkenlaag heen en toen ze witte velden zagen, konden ze hun ogen niet geloven. Iemand zei nog, het is gewoon vorst aan de grond. Maar toen ze zagen dat het sneeuw was, moesten ze dat toch even verwerken…. De ontvangst is hartelijk en het lijkt wel of we elkaar in geen maanden gezien hebben. We gaan met zijn allen even naar een winkelcentrum net buiten het vliegveld om even een bakkie te gaan drinken. Even opwarmen binnen met koffie en warme chocomel. Een paar dagen geleden genoten de mannen buiten in het zonnetje nog van een verfrissend biertje. Maarja dat is natuurlijk april… Na een tijdje brengen we Mario terug naar het vliegveld en rijden wij richting Torvaj.

De dames zijn enthousiast over hetgeen we gedaan hebben en het is leuk om te zien hoe ze zelf uitkiezen waar ze willen slapen. Wie met wie in welk bed. Ik slaap zelf in de huiskamer, in het éénpersoonsbed. We stoken het flink warm en ik hoop daar ’s nachts nog profijt van te hebben. Maar helaas, ik heb het die nacht zo kou dat ik met mijn dikke vest aan probeer te slapen.

De volgende dag doen we lekker op ons gemakkie en na het ontbijt gaan we winkelen in Tab. Er is daar een winkel die drie of vier, dat weet ik niet meer, verdiepingen heeft met kleding, schoenen, tassen, ondergoed en andere noodzakelijke spullen. Het is echt terug in de tijd. Maar wel leuk om daar even rond te snuffelen. We gaan ook nog even naar Bertsies winkeltje.

foto is van Google Maps, ik kon zo gauw geen eigen foto vinden.

Daar komen wij vaak, want hij verkoopt alles. Van wasmachines tot rioleringsbuizen. Van lege jampotjes tot graszaad. Je moet iets met die kou. Er valt nog steeds natte sneeuw. Het is ijskoud en we stoken de duvels uit de hel. Gelukkig hebben we voorlopig hout genoeg.

Als we op vrijdag naar Kaposvár willen gaan, zien we tot onze stomme verbazing dat de zon weer schijnt! Eindelijk kunnen ze even van de mooie natuur om ons huis genieten. Door de sneeuw van de afgelopen dagen is alle bloesem van de fruitbomen gevallen. Maar het weiland is nog prachtig geel van kleur en als we dan langs de stapel oude dakpannen komen zien we daar iets heel moois. Een mannetjes smaragdhagedis ligt heerlijk te relaxen in het zonnetje. Dat is voor ons echt een kadootje van de natuur!

In Kaposvár beginnen we met koffie en thee drinken. Wij houden van gezelligheid en buurten. En lachen. Maar daarna moet er natuurlijk weer gewinkeld worden, net als gisteren in Siófok. Een beetje sightseeing, foto’s maken en we genieten echt volop.

En nog een keer koffie met gebak.

En zo is er nadat we weer lekker bij de bisztró in Tab gegeten hebben, alweer een dag voorbij. Nouja bijna dan, want we spelen iedere avond een spelletje, keezen of party and go. Uiteraard onder het genot van een wijntje en een kopje thee.

Het gaat supersnel want die zaterdag vertrekken we alweer naar Budapest. Maar niet nadat ik alle opdrachten die ik van Mario heb gekregen, uitgevoerd heb.  Bij het toiletgebouw het water afsluiten, de stroom eraf en alles afsluiten.

De Trabant naar boven rijden en de accu losmaken. De handrem eraf en in 2^e versnelling. Stenen achter zijn bandjes leggen en dan afdekken met zijn hoes en met spanbanden vastbinden. Een autoband erop en hij kan er weer tegen tot wij er weer zijn.

Dan bij het huis nog de stroom eraf, maar water afsluiten lukt ons niet. Die put is veels te diep voor ons. Mario gaat altijd op zijn buik liggen en gaat er met zijn hoofd in en zo kan hij er dan net bij. Maar bij ons zit er iets in de weg als wij op de buik gaan liggen en ik ga echt niet met mijn kop in die put waar allemaal slakken en spinnen inzitten. Dus zijn mijn armen een meter te kort. Ik ga afscheid nemen bij Margit en zeg haar het water niet afgesloten is… Zij zegt dat ze het wel iemand laat doen. Waar zouden we zijn zonder Margit! Maar dat zeg en denk ik zooooo vaak.

Als we die middag in Budapest aankomen gaan we meteen op zoek naar ons hotel. Want daar komt Viktor onze huurauto weer ophalen. Maar met 5 vrouwen en de navigatie is dat natuurlijk geen enkel probleem... Oké en dan nog even kijken waar de auto kunnen parkeren, want het hotel ligt echt midden in de stad en daar kun je de auto niet voor de deur laten staan, ook al is het maar voor een half uurtje.

Om het hoekje van het hotel is een parkeergarage, dus daar rijden we hem in. Maar dan begint het. We hebben een kaartje getrokken en we moeten doorrijden. Maar we zien alleen maar 5 rolluiken. We zien dat er bij 1 rolluik een groen lampje brandt en rijden daar naartoe. Het rolluik gaat open en we zien een soort platvorm. Daar zal ie wel op moeten staan. We zitten nog in de auto en weten echt niet wat de bedoeling is. Dan zie ik boven mij dat de auto's heeeeel dicht op elkaar geparkeerd staan. Daar kan ik nooit meer uitstappen en ik denk, maar ik ga eruit. Ik zeg tegen de dames dat ik niet geplet wil worden en stap uit. De rest volgt mij. Omdat we het allemaal nogal spannend vinden beginnen we te rennen en te gillen als het platvorm in beweging komt, hahaha.
En dan gebeurt er niks. Het apparaat wil ons kaartje niet. Het lukt allemaal niet. Ik ga maar eens om hulp vragen. En de jongen die daar werkt komt ons zuchtend helpen. Hij zal dit wel heel vaak moeten doen. Hij gebaart dat de auto een stukkie terug moet en dat het dan wel gaat. Dus Janny weer in die auto, stukkie terug en warempel het werkt!

Nou wat er dan gebeurt, ik heb zoiets nog nooit meegemaakt. Het platvorm begint te draaien, gaat omhoog en tjoep, weg is de auto. Je hoeft hem zelf niet te parkeren, dat doet dat ding allemaal voor je.

Als na een half uurtje Viktor zijn auto op komt halen, vraag ik of ik mee moet gaan naar de parkeergarage. Hij kijkt me heel vragend aan, zo van, wat hebben ze met mijn auto gedaan. (Naderhand hebben wij er nog heel hard om gelachen) We lopen met hem mee en wijzen naar de rolluiken. Hij kijkt verbaasd en vind het net als wij heel spannend. Want nu moet de auto eruit komen als het goed is. Ik maak wat foto's en filmpjes, want het is me nogal wat. Viktor doet hetzelfde want hij zegt dat hij het ook nog nooit gezien heeft. En hij woont nog wel in Budapest. Maar na een paar minuten staat daar de lsd auto. Keurig omgekeerd en klaar om naar buiten te rijden. Nou als dat geen mooie uitvinding is! Wij hebben weer eens wat meegemaakt...

We gaan die middag als eerste naar de overdekte markt, want de vorige keer dat de dames hier waren, ging hij net voor onze neus op slot. Ook al ben ik er al zovaak geweest, het is en blijft een prachtig gebouw en ik vind dat iedereen die in Budapest komt, er een keertje geweest moet zijn!

Hierna gaan we nog lekker shoppen en eten in een heerlijk Italiaans restaurant! Goeie tip van Nancy.
Dan is het alweer donker en kunnen we nog genieten van een sprookjesachtige stad.
We gaan nog even kijken bij For Sale Pub, want daar kun je een berichtje achterlaten op de muur of het plafond. We kijken onze ogen uit en ook wij willen een berichtje achterlaten natuurlijk.

En dan is alweer de laatste dag aangebroken...Die morgen genieten we van een uitgebreid ontbijtbuffet en lopen daarna nog de stad in. Het is heerlijk weer en we genieten in het zonnetje van koffie en thee. Daarna nog een lekker wandelingetje langs de Donau en dan zit het er toch echt op.

Voldaan vliegen we zondagmiddag terug naar Eindhoven. 

Hier kunnen we weer even op teren. Dames super bedankt voor jullie gezellige tijd in  mijn zo geliefde Hongarije!!

Groetjes, Marti