Omheining in Hongarije

Of beter gezegd, het ontbreken ervan. Want we zijn nu al een tijdje bezig om dat te proberen te realiseren. Maar dat valt nogal niet mee, als we elkaar niet zo heel goed begrijpen… Het omheiningsverhaal speelt al een paar jaar. Eigenlijk al sinds wij ons eerste huis kochten. Ik had al meteen zoiets van: dit is mijn plekje daar blijft iedereen vanaf. Is toch een beetje de Hollandse mentaliteit denk ik. Mario was daar veel relaxter in, die zei steeds: dat komt wel een keer. Maar als we aan het plannen waren welke klus we aan zouden pakken, dan zei ik steeds dat ik omheining wilde. Kijk we hebben natuurlijk wel een soort van omheining, maar ja, dat is zo oud, daar is niet veel meer van over. 

Hier en daar staat nog een houten paaltje, of iets wat daar ooit voor door heeft moeten gaan. Met aan de voorkant een ijzeren hek, wat wel tig keer overgeschilderd is en ook niet meer helemaal recht staat en hangt. Maar er staat een hek! Doppen van de haarlak dienen als bescherming voor de palen. 

Sinds een tijdje werkt de klink niet meer, die hangt heel treurig naar beneden te kijken, dus je moet met je vingers dat ding wegdrukken in de hoop dat je er geen blauwe vingers aan over houdt… Maar hij kan wel op slot, dat dan weer wel.

Omdat bij ons in het dorp een goeie omheining-bouwer zit, besloten we om hem dan in te schakelen. Dat is bijna 2 jaar geleden. Hij kwam kijken en hij kon het wel maken. Maar eerst moest het kadaster komen om precies de grens te bepalen. Die kwamen, daarover heb ik uitgebreid verteld in mijn blog van augustus 2012. Nou de grenspaaltjes stonden er, nou zou het klusje zo geklaard zijn, dachten wij. Niet dus. Eerst moest er nog een hoop grond en puin verplaatst en opgeruimd worden. Nadat dat gedaan was, hield niets ons meer tegen. Ondertussen waren wij alweer terug in Nederland, want ja zo gaat dat als de vakantie voorbij is en de plicht roept. Maar de omheining-man was wezen meten en had goed begrepen wat wij wilde hebben. Dus hij zou de offerte naar ons opsturen. Die kwam keurig per mail, maar er waren toch wat onduidelijkheden. Dat zouden we wel bespreken als we weer in Torvaj waren. Maar toen kwam er een kink in de kabel in de vorm van het 2^e huisje wat we erbij konden kopen. We spraken toen af met de omheining-man dat we even wilden wachten, want alles ging nu veranderen. Want ik hoef geen omheining tussen onze 2 huisjes.

Eens hing hier de grote poort aan...

Maar nu hadden we opeens een hectare grond bij. En dat is toch wel erg veel om te omheinen. En een groot gedeelte daarvan word bijgehouden door Feri, die iets verbouwd op onze wei. En dat willen we voorlopig zo maar laten, want anders moeten we het allemaal zelf bij gaan houden…. Dus kwamen we tot de volgende oplossing. We willen aan de voorkant en zijkant bij de pad omheining, maar aan de achterkant voorlopig dus niet. In het voorjaar kwam de omheining-man weer langs en bespraken we welke soort omheining  we willen. Dat was duidelijk, dachten we. Maar hij had toen geen tijd om het te maken. Want het liefste hebben wij dat het gemaakt wordt als wij daar zijn. Dus van de zomer zouden we het laten gebeuren!  Maarja toen waren wij niet veel thuis omdat Manon toen ziek werd. Om een lang verhaal kort te maken, (voor zover als dat gaat) er was sprake van miscommunicatie. Op de allerlaatste dag kwam hij ’s avonds laat langs. En toen was het donker. Ja dat haalde dus niks meer uit. We spraken af dat hij in oktober terug zou komen. En dat deed hij, in de avondschemer. Maar met behulp van een goeie zaklamp konden we toch aangeven waar de omheining moest komen te staan. Het hek zou iets naar voren geplaatst worden en daar omheen zou dan de nieuwe omheining komen. Maar dat vond hij zo raar, dat is echt niet mooi zei hij steeds. Ja dat weten wij wel, maar we willen op ons gemak een nieuwe poort kopen. Zorg nou maar gewoon dat het er staat. Want we willen het nu echt dicht hebben. Want er staan bij ons op het erf veel, heel veel vlierbessenstruiken. En eerst waren Erszi en János de enige die de vlierbessen plukten. Hadden wij geen enkel probleem mee. Maar waar ik wel een probleem mee heb, is als het halve dorp bij ons in de tuin rondloopt om vlierbessen te plukken. Ik jaag ze dan ook regelmatig weg, behalve Gyula, die mag dat. Hij vraagt het altijd en is ook heel vriendelijk. Maar de Hongaren hebben de vervelende eigenschap dat ze op een andere manier plukken als wij dat gewend zijn. Ze breken gewoon hele takken af en halen er dan de bessen af. De takken laten ze voor wat het is en voordat je het weet heb je allemaal van die misvormde struiken met een hoop dood hout. Ja dat mag dus niet van mij. Op een gegeven moment dacht ik zelfs, kap al die vlierbessenstruiken maar om, dan zijn we van het gezeik af. Maar ik heb zoiets moois gezien dat dat dus echt niet gaat gebeuren! Want de Hongaren zijn niet de enige die er dol op zijn, de vogels komen er ook massaal op af! 

Toen van de zomer Manon zei dat er weer 2 meisjes aan het plukken waren, maar ditmaal bij haar vlak langs de caravan toen was de maat voor mij vol! Ik had die meisjes al 2 keer weggejaagd! Potverdorie. Maar het kan nog erger hoor. Op een gegeven moment staat er iemand te roepen halverwege de heuvel. Ik loop er naartoe en zie dat er een vreemde auto geparkeerd staat onder aan de pad. Er zit een struise zigeunervrouw in. Tegen de auto leunt een jongere man en de man die staat te roepen is duidelijk de baas van het stel. Er staan ook lege kratten naast de auto. Hij begint met csókolom. Dit betekent letterlijk: ik kus je hand.  Iets waar ik niet zo van gediend ben bij vreemde mannen. Ik zeg niks terug, want ik vertrouw het niet. In mijn ooghoek zie ik dat Péter, onze burgermeester de hoek omkomt en naar ons komt gelopen. De zigeuner vraagt aan mij of ze bessen mogen plukken. Ik zeg dat ik dat niet wil. Waarom niet, vraagt hij. Ik vind dat ik hem geen verklaring schuldig ben en zeg nogmaals dat ik het niet wil hebben. De struise vrouw komt uit de auto gekreund en begint zich er tegenaan te bemoeien. Ik ben totaal niet onder de indruk en de man wijst naar een andere struik en vraagt of ze daar mogen plukken. Ik zeg natuurlijk weer nee en voel me kwader worden. Potverdorie flikker gewoon op! De struise vrouw staat nu te schreeuwen en te wijzen en ik begrijp er geen bal van. Maar ze is het niet met me eens dat is duidelijk. Ik ga steeds rechter staan en ben strijdvaardig, ik moet hier mijn fort verdedigen! Hij blijft maar praten en als blikken konden doden, was hij ter plekke van de heuvel afgerold! En dan is de burgermeester er. Hij gaat naar de zigeuners toe en er vallen harde woorden. Hij wijst en jaagt ze gewoon weg. En het helpt, ze gooien de kratten in hun aanhanger en druipen af. Péter zwaait naar mij, draait zich om en loopt weer weg. Zo dat varkentje hebben wij mooi gewassen. Maar als ik weer gekalmeerd ben denk ik wel, wat zou er gebeurd zijn als wij niet thuis waren geweest? Dan denk ik wel dat Margit ze weggejaagd zou hebben, maar toch. Ik vind het geen fijn idee, want ze weten nu wel dat er buitenlanders wonen die er niet altijd zijn….Voordat we naar huis gingen heeft Mario provisorisch een poort gemaakt aan de zijkant waar de pad is.

Ja en nu is het winter in Hongarije en we hebben nog geen omheining. Hij zou het eigenlijk doen als wij er niet waren, maar hij twijfelt heel erg. Want dat is toch niet mooi, een oude poort bij nieuwe omheining. Pffff moe word ik er van.. Dus uiteindelijk hebben we besloten dat hij het gaat doen als wij er volgende week weer zijn. Maar dat zal nog niet meevallen als er sneeuw ligt en het vriest keihard. Dus ik heb zo angstig vermoeden dat het nu ook niet gaat gebeuren.

Zo moet het er bij ons ook uit komen zien.

Kijk ik heb absoluut niet de illusie dat een omheining stoute mensen en boeven tegenhoudt. Maar je geeft wel een teken af, tot hier en niet verder! Er is bij ons ook niet veel te halen, allemaal ouwe meuk. Spullen die we thuis niet meer nodig hebben of gekregen van iemand of gratis van MP… We hebben bv ook alleen televisies met een dikke achterkant. En weet je wat zo’n ding weegt? Heel veel. Ga daar maar eens onopvallend de heuvel aflopen, haha dat gaat bijna niet lukken. En met een auto kun je niet bij onze huisjes komen.  Maar ik weet wel, dat de spullen voor iemand die niks heeft, wel waardevol zijn. En eigenlijk voor ons ook wel, want je moet er toch niet aan denken dat je na een lange reis ’s nachts bij het huisje op de heuvel aankomt en er blijkt geen bed meer te staan! Dan hebben we dus echt een probleem, want waar moeten we dan toch slapen? In de auto gaat niet lukken want die zit altijd afgeladen vol met zooi. Een hotel is er in Torvaj of omstreken ook niet te vinden. En als blijkt dat de Senseo gejat is, dan kan Mario geen koffie drinken, ojee wat erg! Ik bedoel maar te zeggen, qua geld is het niet veel, maar toch zijn onze spulletjes ons heel dierbaar en daarom hoop ik dan ook dat die omheining er dan toch eindelijk eens gaat komen!

Groetjes,

Marti

Gelukkig, het is bijna voorbij!

En dan bedoel ik 2013. Wat een bewogen jaar was het ... En ik ben niet de enige die er zo over denkt, ik heb al veel mensen gesproken die niet kunnen wachten tot het 1 januari is en we aan 2014 kunnen beginnen.

Het ergste wat mij persoonlijk is overkomen is natuurlijk het overlijden van mijn moeder en van mijn schoonmoeder. 2 moeders kwijt binnen de 9 maanden. En dat hakt er in hoor. Mario en ik zijn dit jaar allebei wees geworden, we hebben geen ouders meer. Hoe vaak ik nog denk, dat weet ons moeder wel. Om dan te realiseren dat ik haar niks meer kan vragen. Nooit meer. We moeten het voortaan allemaal zelf doen. En omdat ze een mooie leeftijd bereikt hebben, is het natuurlijk anders als dat ze jong overlijden. Want het is door de natuur zo geregeld dat als je ouders een bepaalde leeftijd hebben, dat ze dan meer en meer afhankelijk worden van jou. Zorgden zij eerst voor ons, langzaam maar zeker ga je voor hun zorgen. Dus we deden het al allemaal zelf, maar het is het idee dat je niks meer kunt vragen...

Dan was er natuurlijk het gegeven dat Manon weer ziek is geweest dit jaar. Dit was een spannende en heftige periode. Want wie verwachtte nou dat ze na 17 jaar die rotziekte weer terug kreeg? Wij niet in ieder geval... Maar gelukkig gaat het nu goed met haar en ze heeft in Australië ook al bloed laten prikken en die uitslagen waren heel goed! Dus hopelijk blijft het zo doorgaan!

En toch was het niet alleen kommer en kwel in 2013. Want in januari werden wij de gelukkige eigenaars van een 2e huisje op de heuvel. Mensen vragen nu nog steeds, wat moet je met 2 huisjes daar? En dan kijken Mario en ik elkaar aan en dan halen we onze schouders op van, ja wat moet je ermee... Hetzelfde als je met 1 huisje op de heuvel doet. Een fijne tijd hebben met familie en vrienden. Lekker samen klussen en er onze droomplek van maken. Waar we hopelijk later nog vele jaren gelukkig mogen zijn. En het 2e huisje op de heuvel is al een paar keer bewoond geweest dit jaar. Eerst natuurlijk door onze Marcel en zijn familie.

Wat vond ik dat leuk zeg, dat zij er waren! Dat was voor mij echt een hoogtepunt van het jaar! Wat was dat een gezellige tijd. Onze Peter en zijn meiden waren er toen ook en het was echt een gezellige boel. Het was alleen jammer dat Manon en Bram toen in het ziekenhuis waren... Maar ik ga er gewoon van uit dat we dat nog eens dunnetjes over gaan doen, over een paar jaar ofzo. Hopelijk is het gastenverblijf dan ook klaar zodat ze niet meer in het caravannetje hoeven te slapen. Alhoewel iedereen zegt dat dat heel fijn slaapt.

Nadat de Zweden uit het 2e huisje op de heuvel waren vertrokken, kwamen José en Renier. Ook voor hun was het de eerste keer in Torvaj. Wat was ik blij dat ook zij waren gekomen. Kijk als je zelf zo verliefd bent op een bepaalde plek en je bent daar zo gelukkig, dan wil je dat met je familie en vrienden delen. Je wilt hun dat gevoel ook laten ervaren. Laten zien van, kijk es hoe fijn het hier is. En ik weet zeker dat dat wel gelukt is. Iedereen zegt altijd dat ze we begrijpen waarom wij zo verliefd zijn geworden op dat plekje daar... Kijk dat er nog vanalles moet gebeuren aan het huis, dat hoort er gewoon bij, Ik zeg altijd maar, het huis kun je maken zoals je wilt, maar de plek kun je niet veranderen, dat moet gewoon kloppen...

Hier zijn we bij Dirk en Marleen, die hebben ook zo'n prachtig plekje weten te bemachtigen in Torvaj. Zeg nou zelf dit is toch waar het allemaal om draait? Gezellig samenzijn met vrienden.

En toen hebben in oktober Riky en Marius in het 2e huisje op de heuvel gelogeerd en ik kan je zeggen dat is dan toch veel comfortabeler dan in de caravan. Wat de nachten zijn toch al wat kouder dan. En een wc binnen en water binnen is toch wel heel erg fijn. Plus het is toch fijn als je overdag veel met je gasten samen bent om dan 's avonds wel allemaal je eigen plekje te hebben. Nee we hebben geen seconde spijt gehad van het nieuwe huisje! En het is net zoals Menno pas zei, dan hebben Manon en ik later ieder een huis, haha. En ik denk dat wij dan in het gastenverblijf kunnen wonen....Maar dat zullen we nog wel eens zien :-)


Dan was er dit jaar natuurlijk de troonswisseling, iets waar ik erg van genoten heb. En gelukkig was mijn moeder er toen ook nog bij en samen met Marja hebben wij een prachtige dag voor de tv gehad! En ik juni was het koningspaar in Den Bosch en heb ik Willem Alexander een hand kunnen geven! Geweldig wat was dat een heerlijk dag met mijn badminton vriendinnen.

Dan waren we dit jaar 25 jaar getrouwd! Lang al hè? En ik hou nog steeds keiveel van mijn mannetje en ik hoop dat er nog 25 jaar bij gaan komen!

En dan is het nu bijna voorbij, ik kan niet wachten! Ik ga er dan ook vanuit dan 2014 een geweldig jaar gaat worden, met hopelijk heel veel bezoekjes aan ons geliefde Hongarije!

Ik wens jullie allemaal een goed uiteinde en een gezond en gelukkig nieuwjaar!

Groetjes, Marti

Afscheid

Wat ik nu ga opschrijven is het moeilijkste wat ik ooit opgeschreven heb; ik heb afscheid moeten nemen van mijn moeder. Ze was te ziek om nog beter te kunnen worden.

De laatste dagen van haar leven waren zo vol verdriet. Het was zo zielig om haar te zien vechten, ze heeft gestreden tot het laatste moment. Haar kinderen waren er allemaal bij toen mijn vader haar kwam ophalen voor haar laatste reis...... Want dat deed ze graag reizen, al was ze nog zo moe of ziek, als ze mee kon stond ze klaar!

En gelukkig heb ik dat reis-gen van haar meegekregen. Want wij zouden eigenlijk begin oktober voor een weekje naar Hongarije gaan, maar dat kon om bovenstaande reden niet doorgaan.....Maakt niet uit, wij kunnen gaan wanneer we willen. Maar omdat Mario vandaag aan een nieuwe opdracht gaat beginnen, weten we niet wanneer we weer kunnen gaan. Dus op een avond zei Mario, we kunnen morgen nog wel voor een weekje gaan als je wilt. Als je wilt, als je wilt, natuurlijk wil ik dat! Maar ik had toch een dagje extra nodig om me voor te bereiden. Want mijn moeders kleren staan allemaal hier in de serre om mee te nemen naar Hongarije. Daar zijn de mensen er nog steeds heel blij mee, en ik wil niet dat ik hier iemand zie rondlopen in mijn moeders geliefde lila trui.... Maarja ik wilde het wel eerst uitzoeken, wat voor wie is enzo. Nou dat viel nog eens tegen, bij ieder vestje of rok, voelde ik me zwaar klote. Het verdriet was nog te vers, dat ging nu nog niet lukken. Ik liet de kleding voor wat het was en ging mijn tas inpakken. Mijn kalender stond vol met afspraken voor de komende week, maar ik moest nu echt naar mijn geliefde plekje in Torvaj. Zou ik daar misschien wat rust vinden? Want sinds de zomervakantie had ik geen moment rust meer gehad. En ik was op, ik voelde me zo leeg vanbinnen. Huilen lucht meestal op, maar zelfs dat lukt me niet echt. Ik voel me net als zo'n kleurtje, dat uit opgestapelde kleurtjes bestaat. Weet je wel, als het bovenste kleurtje op is, stop het aan de onderkant er weer in en duwt zo een nieuw kleurtje naar boven.

Alleen ben ik nu het bovenste kleurtje. Ik heb geen ouders meer, er zit niks meer boven mij. Mijn kleurtje wordt ook al driftig mee gekleurd, en als dat op is..... Maar ik ga er maar even vanuit dat mijn kleurtje nog minstens dertig jaar meegaat!

Omdat de prijzen van de vliegtickets ondertussen vertienvoudigd waren, besloten we om met de auto te gaan. Vrienden van ons gingen ook mee, en dat paste allemaal gemakkelijk in onze auto. En wat scheelt het veelt of je met of zonder aanhanger rijdt! We kwamen in het donker aan in Torvaj en zagen pas de volgende dag hoe het gras erbij lag. Nou dat was prachtig groen geworden, zelfs het stukje wat we ingezaaid hadden zag er heerlijk mals en frisgroen uit! Maar dat betekende wel dat er weer gemaaid moest worden...

Verder hadden we thuis al besloten dat we deze keer niet veel zouden klussen. Wat kleine klusjes hier en daar, maar vooral uitrusten en alles laten bezinken. Marius en Riky namen hun intrek in het nieuwe huis en wij in ons eigen huisje.

Het was heerlijk weer, echt nazomerse temperaturen. Zonde dan ook om binnen te klussen en daarom besloten Mario en Marius om de rolluik waar wij van de zomer nog aan begonnen waren, om die verder op maat te maken en op te hangen.

Dat bleek achteraf nog een klus(je) van 2 volle dagen! Maar dan heb je ook wat, haha. Ondertussen deed ik niet veel tot niks. behalve puzzelen. Er kwam ook gewoon niks uit mijn handen. Ik liep wat rond het huis te dwalen en wist het gewoon niet meer.... Oké hier was de rust die ik zo gewenst had, maar toch voelde alles anders. De mannen hebben ook nog kachelhout gezaagd voor de winter. Riky deed iedere dag de afwas in de vaatwasser en hielp mee waar het kon. Ik heb welgeteld 3 wassen gedraaid en gestofzuigd. Wel hebben we samen een hoop zakken met kleding uitgezocht, die we van de zomer al hebben meegenomen, maar toen hebben we daar geen tijd voor gehad. Dat was toch wel een fijne klusje om te doen met 25 graden, beter als met 40+.

In Torvaj hadden de kerststal voor de gelegenheid omgetoverd toch herfststal. Zag er heel leuk uit hoor, een paar jaar geleden hadden ze zoiets op een grote hooibaal gemaakt. We zijn ook op bezoek geweest bij Erszi en Géza. Die hebben hun eerste kleinkind gekregen, een meisje genaamd Zoé. Ik had een kadootje voor het meisje meegebracht en aan de nieuwbakken oma gevraagd of zij dit door wilde geven. Ze vond dit zo leuk en was zo gelukkig met haar kleindochter, dat ze 4 borrelglaasjes en een fles perenlikeur tevoorschijn haalde. Er moest getoost en gedronken worden op de nieuwe aanwinst. En dat om 11:00 uur 's morgens....

De voorlaatste dag dat we daar waren, besloten we om het er nog even van te nemen. We waren ons er terdege van bewust dat dit de laatste zomerdag van dit jaar zou zijn voor ons. Dus zijn we naar Siófok gegaan.

Eerst lekker even bij het meer op een bankje genieten. Daarna door het park richting centrum gewandeld.

Een lekker ijsje op het terras en daarna nog even gewinkeld. Deze heerlijke dag sloten we af bij Puli, voor een lekker etentje. En toen was het zaterdagmorgen en nadat we afscheid hadden genomen bij Margit, moesten we er toch echt aan geloven, we moesten weer naar NL. Helemaal geen zin in dus...

Het grote genieten was deze keer toch moeilijker dan anders. Want je kunt je gedachten en gevoelens niet zomaar uitschakelen. Als ik de was ophang, denk ik aan mijn moeder en zeg in gedachten dat ze trots kan zijn op mijn mooie witte was. Als ik buiten noten opraap, vraag ik aan haar of ze ook veel noten heeft dit jaar. Een mooi oud kleedje dat ik in Siófok kocht, heeft wat gele vlekken. Ik denk aan mijn moeder en weet nog hoe zij dat eruit kreeg. Inmiddels weet ik het ook omdat ze mij dat geleerd heeft. En zo blijft ze voor altijd in mijn gedachten. Maar ik zou het ook niet anders willen, daarvoor was ze mij te dierbaar.

Vorig jaar om deze tijd waren we ook in Hongarije, maar de herfstkleuren waren toen veel uitbundiger dan dit jaar. Of zou het aan mij liggen misschien? Mario denkt er hetzelfde over, maar vorig jaar hadden we alletwee nog een moeder.

Groetjes, Marti

Writers Block

Ik heb nu iets wat ik nog nooit eerder heb gehad.... Ik heb een writer's block. Oftewel een írói blokk. En ik snap niet hoe het komt, want er is zat te vertellen. Maar ik kan er niks mee... Ik krijg er geen verhaal van gemaakt. Komt denk ik ook wel omdat ik een beetje in een dipje zit. Gisteren is onze dochter met haar vriend naar het buitenland vertrokken. Voor een lange tijd is ze weg. Eerst naar Hong Kong, dan naar Thailand om vervolgens door te reizen naar Australië. Hoelang ze weg blijven weten ze nog niet. Dit is hetzelfde kind wat anderhalve maand geleden zo ziek was en in Hongarije in het ziekenhuis lag. En daar zit em nou net de knoop. Ik ben zo bang dat ze weer ziek wordt. Gisteravond kwam ineens het besef bij mij dat ze echt weg is en voorlopig niet terug komt. Ja en dan komen de tranen. Maar dit hoort bij het proces van loslaten.

           

Menno moet Manon even ondersteunen

Dan is onze zoon ook meteen voor een week op kamp met school, voor hem heel leuk, maar een moederkloek als ik ben, komt dit nu net op het verkeerde moment. Nu heb ik helemaal geen kindjes in huis. Maar gelukkig is hij vrijdag weer thuis. Met mijn moeder gaat het gelukkig ietsje beter. Eerst ging ze nog heel hard achteruit. Revalideren was niet meer aan de orde, ze was er te zwak voor geworden. Dat kan ze nog steeds niet, maar ze is iets alerter geworden. Ze herkent ons meestal weer en vraagt weer om eten en drinken. Hoe dit verder gaat is voorlopig nog maar afwachten.
Maar dit is een blog over Hongarije en daar hoort dit eigenlijk niet in te staan.

Eindelijk na 2 jaar is mijn Delftsblauwe quilt klaar. Het was zo leuk om te doen, maar op een gegeven moment is het mooi geweest en moet het af zijn. Hij is zo mooi geworden al zeg ik het zelf. Hij gaat op een gegeven moment mee naar Hongarije. En dan ga ik ooit nog een Hongaarse maken die ik hier in Rooi dan lekker op de bank kan leggen.

De Hongaarse les is weer begonnen, maar met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat we op een niveau zijn gekomen wat voor ons het hoogst haalbare is. We gaan voorlopig dan ook alle lessen herhalen. Dit omdat we te weinig in Hongarije zijn en daardoor gewoon weer alles vergeten... Eigenlijk is dit een goede reden om minstens één keer per maand naar Hongarije af te reizen. Of de lessen wat beter te leren.

Als het meezit gaan we binnenkort nog een weekje naar Hongarije. We gaan met zijn 4en, vrienden van ons gaan mee. We gaan lekker met het vliegtuig, lekker snel. We willen ook nog wat gaan klussen, wat weten we nog niet, want er is nog zoveel te doen en in een weekje kun je niet zo veel. Maar alle beetjes helpen.

Nou omdat een fatsoenlijk verhaal nu dus niet lukt, zet ik deze keer wat foto's van Torvaj en omgeving hier neer.
En daarbij beloof ik plechtig dan ik volgende keer weer een gezellig verhaaltje schrijf.

Uitzicht vanaf de heuvel

Zonnebloemen bij Tab

Waakhond in Torvaj

Het dak is van de kerk in Torvaj

Alles staat op zijn kop in de kerk

Grote hooibaal in Torvaj

Wijnkelder 

Torvaj ontwaakt

Deze waterput is al een tijdje niet meer gebruikt

De moestuintjes hebben er moeite mee

En tot slot: dé koeien van Torvaj

Groetjes, 

Marti

Zinderende Zomer, Zwetende Zweden en Zoveel Zieken

En jawel, we mogen weer. We gaan voor 5 weken naar Hongarije! Heerlijk vooruitzicht. En deze keer krijgen we lekker veel gasten. Ik heb er zo'n zin in. En dus vertrekken we voor de laatste keer met volle aanhanger; die mag met pensioen in Torvaj. Daar zal hij af en toe nog ingezet worden om het een en ander te versjouwen.  De reis verloopt goed, het laatste stuk leggen we af in het pikkedonker. De enige vorm van verlichting is een bijna volle maan, die ons trouw volgt tot aan het huisje op de heuvel. Daar aangekomen word onze vrees bewaarheid: het gras staat een halve meter hoog. Het onkruid ook.... Onze tuinman heeft een hartinfarct gehad een tijdje geleden en kan onze tuin niet meer bijhouden. We moeten dus snel op zoek naar een andere....

Maar verder ziet alles er goed uit. Op zaterdagmorgen gaan we als eerste kijken naar onze nieuwe trap. Woooow hij ziet er goed uit! Die is zijn geld dubbel en dwars waard. Scheelt een heel stuk omlopen iedere keer.
Mario is zelf alvast begonnen met het maaien van het gras. In Het eerste jaar dat we het huis hadden, hebben we een oude grasmaaier vanuit Nederland hier mee naartoe genomen, dat leek ons wel gemakkelijk.... Later hebben we daar nog smakelijk om gelachen, want wat moet je nu met een grasmaaiertje van 40 cm breed, op een hobbelig terrein van 3000 vierkante meter? Kun je nagaan hoe hoog de nood ondertussen is met een grondstuk wat verviervoudigd is en waarop de mooiste bloemetjes taan te ruisen in de wind. En diezelfde bloemetjes kriebelen aan je knieën als je je een weg probeert te banen.... Ik vind het wel heel mooi, maar het is natuurlijk niet praktisch. 

Gisteren was Mario al op zoek geweest naar een nieuwe tuinman, maar de kroeg was nog dicht. Zo meteen nog maar een poging gaan wagen.... In het nieuwe huis is binnen al wel water, maar omdat er in de badkamer een lek is, hadden we eigenlijk geen water. Mario had al vanalles geprobeerd, maar kon hier in HU niks vinden wat op de leiding past. Eigenlijk wilde hij er kraantje op zetten, maar het is een stop geworden. Gelukkig hoefden we geen muur open te breken om bij het lek te kunnen, dat hadden de vorige eigenaars al gedaan..
Dus  s'avonds nog naar de Obi om het een ander aan te schaffen zodat het water aangesloten kan worden.... Daarna hebben we bij de  Mac gegeten en daar hadden ze iets nieuws. Van die grote ventilatoren die ook koude stoom blazen.  Het was heel druk, maar bij die ventilatoren was nog plek. Dus ik denk oooo lekker met die warmte en ga daar zitten. Tot de wind een beetje draait en ik zo'n koude plens over me heen krijg! Getver ik ben helemaal nat! Gelukkig hebben we nog geen eten op ons tafeltje, dat zou ineens ijskoud zijn geworden.... Ik kijk rond op zoek naar een ander plekje en pas dan valt het me op dat van de +- 20 tafeltjes er maar 4 niet bezet zijn... En je voelt em al aankomen, dat zijn de 4 bij de ventilatoren...

De volgende dag gaan we beginnen in het nieuwe huis. Opruimen, poetsen, repareren en vooral veel spinnen vangen.....
Mario heeft bedacht om het vrouwtje dat buiten staat uit te gaan kleden. Hij is heel benieuwd wat hij aantreft....afgelopen winter schrok ik regelmatig als ik naar het nieuwe huis liep. Het leek of er een oud vouwtje in de tuin stond, maar in werkelijkheid was het een buitenkraantje. En die zitten hier niet tegen de muur zoals in NL, maar staan gewoon in de buurt van de put. Om bevriezing te voorkomen, krijgen ze dan oude kleren aan. Simpel doch doeltreffend....als hij het vrouwtje uitgekleed heeft blijkt dat er geen kraantje op de buis zit, maar erlangs zit weer een andere ijzeren staaf en als je daar aan draait, komt er water uit de pijp. Op een gegeven moment kwam er water uit weer een ander buis. Oeps dat moet niet en hij kan het niet uitzetten. Dus snel de ingegraven waterton in om de hoofdkraan dicht te draaien. Ja en dan gaat het fout, want de kraan gaat niet meer dicht. Hij komt naar binnen gerend en vraagt, waar ligt de waterpomptang, ik krijg de hoofdkraan niet meer dicht. Ondertussen stroomt het water ergens uit de grond omhoog en loopt zo de pad af naar beneden. Ik ga Margit roepen, waarom weet ik niet, want zij kan die kraan ook niet dichtdraaien. Maar zij is nou eenmaal onze steun en toeverlaat......zij roept op haar beurt weer haar vriend en de lieve man komt meten kijken.... Sok proplem, zuchten ze met veel drama. Hij loopt weer naar zijn Trabantje om terug te komen met een emmer gereedschap. Hij geeft Mario aanwijzingen in het Hongaars. Igen, igen zegt hij, maar hij begrijpt er geen fluit van. Dus ik ga kijken of Manfred thuis is om te tolken. Uiteindelijk heb ik prijs en natuurlijk komt hij helpen. 

Maarja het komt er op neer dat de hoofdkraan ook kapot is en dat de DRV er aan te pas moet komen. Maar die werken niet op zondag, ook niet als de hoofdkraan kapot is. Maandagmorgen om 7 uur komen ze.

Maar om 7 uur geen drv. Om 10 uur komen ze aankakken. De hoofdkraan moet vervangen worden en ze maken ook meteen het lek bij de buitenkraan. Dat moeten we wel contant betalen ;-) We hebben de papa van M. gevraagd en die lieve man komt bij alletwee de huizen het  gras maaien, maar heeft geen goede maaier. Hij heeft er zelf eentje, maar dat is meer een kantenmaaier. Hij gaat er eentje lenen, maar dat is hetzelfde verhaal. Dan gaat hij maar met de zeis verder... Dat kan dus niet, dus wij gaan in Siofok een nieuwe bosmaaier kopen. Mario zoekt de beste uit, want hij is toch van plan om af en toe ook zelf te maaien. Papa gaat opgetogen aan het werk, blij met de nieuwe gép. Pas na 2 en een halve dag heeft hij alles gemaaid…

We besluiten dat de vader van z moet komen om de kamra op nieuw te stuken . We bellen hem op en hij komt meteen om te kijken. Hij zegt dat hij morgen tijd heeft en zegt wat we in huis moetenhalen. Mario gaat met M naar Tab om spullen te halen. Dan gaan wij beginnen met het leggen van de laminaat. Als wij aan het bekijken zijn hoe we dat moeten oplossen met de kromme muur, komt P. binnen rennen om 15 uur. Mario, Mario gáz! Mario rent met hem mee naar buiten en het blijkt dat ze de gasleiding doorgestoken hebben! Ook dat nog! Het stinkt en ze gaan de EON bellen. Gelukkig zit er een engels sprekende dame en zegt dat ze het vandaag nog komen maken. En inderdaad binnen een half uur komen er 2 busjes aanrijden waaruit uit 2 mannen stappen. Er moet een stukje tyleen van 15 cm vervangen worden. Dat gaat heel officieel. Het wordt verzegeld en zand erover. 
De volgende dag gaan Z. en zijn vader gaan aan de kamra beginnen. Dat gaat heel mooi in de kamra, ze maken speciale stuuk aan, waar de muizen niet meer doorheen kunnen komen. Eerst zetten ze met spijkers blauw gaas tegen de lemen muren. 

Dan gooien ze met een pannetje de stuuk ertegen aan. Dan met een rei erlangs om het een beetje glad te trekken. Een nacht drogen en morgen gaan ze het afwerken. Vandaag geen grote problemen, zelfs de stroom is er niet èèn keer uitgesprongen.

En dan op zaterdag komen onze eerste gasten aan. We gaan Manon en Bram ophalen van het vliegveld. Die hebben 3 uur vertraging gehad omdat de bliksem in het vliegtuig was geslagen. We hebben de dag ervoor al 2 tenten opgezet en de caravan schoongemaakt. Manon en Bram hebben de eerste keus qua tent. Ze kiezen uiteraard voor de grootste. Omdat we nog geen tijd hebben gehad om het zwembad schoon te maken, doen we dan op zondag. Het is nu zo warm dat we toch wel af moeten kunnen koelen als we daar zin in hebben. We vullen het zwembad met water uit de put, en dat is echt heel koud. Maar het water word al opgewarmd terwijl het door de slang loopt. Het is nu ook al boven de 40 graden… De volgende dagen bestaan gaan wij stug verder met klussen, Manon en Bram vieren samen vakantie. Wij willen graag nog wat karweitjes af hebben voordat de rest van de gasten komen, dan gaan wij ook luilakken… En we hebben echt al veel gedaan hoor. De muren in de woonkamer zijn nu mooi wit getext. De wc heeft een nieuwe bril. De grote rommelkamer is leeggehaald en schoongemaakt. De keuken is gesopt, de vaatwasser aangesloten en de koelkast is voorzien van nieuwe scharnieren, zodat die weer dicht kan. We hebben een mooie laminaatvloer in de woonkamer gelegd. 

Bedden, kasten, tafels en stoelen zijn uitgepakt en op zijn plaats gezet. Dit zijn dus de leuke klusjes om te doen. P. is 3 dagen bezig geweest om een geul te graven voor de waterleiding. Want we hebben nu wel water op ons erf, maar dan is het nog niet binnen… en ik wil persé dat we nu water in het toiletgebouw hebben, want ik wil niet weer meemaken dat we zonder water komen te zitten, zoals vorig jaar… Op woensdag komen de volgende gasten, bestaande  uit mijn broer Peter met zijn 2 oudste dochters. Wij gaan ze in Budapest ophalen en zijn toen meteen naar boven gereden op de Gellért berg om ze het mooie uitzicht te laten zien.

Mijn broer slaapt in de caravan en mijn nichtjes in het andere tentje. Zo de camping is vol. Het begint al ergens op te lijken, gezellig! 

Die donderdag besluiten  Manon, Bram, Melanie en Lonneke een dagje naar de overkant van het meer, naar Balatonfüred te gaan. Manon wil Bram de camping laten zien waar ze ‘opgegroeid’ is. En eindelijk, vanavond komt mijn broertje met zijn gevolg  uit Zweden. Ze zullen vanmiddag op Liszt Ferenc Airport landen. Terwijl hij n berichtje plaatst op facebook: nog n paar uurtjes, denken wij ook in een paar uurtjes klaar te zijn met het nieuwe huis. Manon stuurt een fotobericht dat ze puntbloedinkjes op haar benen heeft. Ik probeer haar gerust te stellen. Maar terwijl wij n race tegen de klok voeren, blijft het vervelende gevoel in mijn buik. Ergens weet ik dat het foute boel  is. Maar dit wil ik niet! Niet mijn meisje, niet nu! Als ze op de terugweg belt dat ze nu ook blauwe plekken heeft, is het zeker. De ziekte die ze al 7 jarig kind had, is weer terug. Ik heb hierover al uitgebreid verteld in mijn blog van januari 2011. Het duurt even voordat Manon en de rest terug zijn van hun dagje uit. Het pontje waarmee ze van de overkant moeten komen, vaart maar om het uur. Ondertussen ga ik rondbellen. Wat nu te doen? Ik probeer de huisarts te bellen, maar dat kan natuurlijk niet omdat het al avond is. Huisartsenpost lukt ook niet. Ik kan in het buitenland geen 0900 nummer bellen. Daar zit je dan…. Mario zegt, bel de patiëntenvereniging maar, die weten wel wat je nu moet doen. En warempel, daar wordt de telefoon opgenomen. Karin staat mij heel vriendelijk te woord en zegt dat we zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moeten. Want ze zal wel heel laag staan met de bloedplaatjes. Je krijgt nl. pas symptomen als  je onder de 10 staat. Normaal gesproken zit je tussen de 300 en 400. Het blijkt dat in Hongarije ook een patiëntenvereniging is. Ik bel nog naar die meneer en die vertelt mij in het Engels ook dat we zsm naar het ziekenhuis moeten. Als Manon en de rest dan eindelijk arriveren, word mijn vrees bewaarheid. Foute boel. Laat me eens in je mond kijken, zeg ik tegen haar. En jawel hoor, ze heeft nu ook bloedingen in haar mond. We moeten echt snel vertrekken. Ik moet mijn broer en nichtjes achterlaten bij het huis. Hij zal de Zweden opvangen als die arriveren. Als in het ziekenhuis in Siófok bloed geprikt is bij Manon, blijkt dat ze op 0 staat. Ze moet meteen opgenomen worden. Maar ze kunnen haar daar niet behandelen en ze moet naar Kaposvár. Ze mag kiezen met de ambulance of eigen auto. We kiezen voor het laatste, dan kunnen we nog even langs huis om spulletjes op te halen. Als we anderhalf uur later in Kaposvár aankomen, blijkt dat ze van niks weten. En de dokter in Siófok zou het doorgeven aan de dokter hier… Maar ze mag toch blijven. En ook hier weten ze na bloedonderzoek dat het weer ITP is….. Ze krijgt een stootkuur Prednison van 200 mg per dag. En dat werkt, na een dag of 3 op 0 te hebben gestaan gaan de bloedplaatjes langzaam aan het stijgen. Eerst naar 5, dan naar 6 en dan naar 23. Het is nog veel te weinig, maar de 0 is er af! Wij proberen onze tijd te verdelen tussen ziekenhuisbezoek en het bezoek in Torvaj. En dat valt nog niet mee. We moeten onze tijd toch verdelen tussen ziekenhuis en vakantie vieren… Want hoe we ons best ook doen om een zo gezellig mogelijke tijd te hebben, mijn gedachten zijn toch steeds bij die bloedplaatjes. 

Om de beurt gaan ze allemaal mee op bezoek in het ziekenhuis. 

Ooms, tante, neefjes, nichtjes en de Zweden Maj en Morgan. En dat allemaal met een temperatuur van rond de 40 graden. We hebben het allemaal zo heet, maar degene die het echt heet hebben dat zijn de Zweden. 

Kijk die zijn natuurlijk niet zoveel gewend qua zomerhitte. Als je in Zweden rond de 25 graden hebt, is het een hele goeie zomer. Ze puffen en zoeken zoveel mogelijk de schaduw op. 

Ze zoeken afkoeling in ons zwembadje en we gaan met hun naar het Balatonmeer. Ik ben zo blij dat ze hier zijn! Ik zie mijn kleine broertje natuurlijk veel te weinig… en wat te denken van mijn neefjes. Andreas is alweer 7 en Marcus is nu 1 jaar. Je maakt zo weinig mee van die kindjes, jammer is dat. Daarom doen we nu zoveel mogelijk samen. Zo gaan we ook een keer ná het ziekenhuisbezoek met Bram mee uit eten. Want Bram is van het begin af aan bij Manon in het ziekenhuis gebleven. Hij slaapt op een luchtbedje half onder Manon haar bed. Dus voor hem is het fijn als hij even naar buiten kan.Ook gaan we met hun naar de markt in Tab, maar het is dan zo heet dat de Zweden er niet goed van worden. 

Morgan zegt dan ook: we moeten nú uit de zon, want dit is niet goed meer. We laten ze Lángos eten en Pálinka drinken. 

En dat is me toch gezellig! Op een avond besluiten de mannen om de fles kersenpálinka soldaat te maken. Bij de eerste slok trekt Morgan een vies gezicht, maar Marcel zegt dat je erna een glas bier moet drinken, dat dat lekker is. Nou en dat doet hij dan ook braaf. Na de 5^e pálinka is het nog veel gezelliger. We zijn één grote familie en samen één. Ik ben zo nuchter als een konijn en besluit het voor gezien te houden. Ik hoor de volgende dag dat Marcel en Morgan elkaar in evenwicht moesten houden toen ze de trap op waggelden. Als Manon na een week ontslagen wordt uit het ziekenhuis staan de bloedplaatjes op 10. Maar het is zo warm, 41 plus in het ziekenhuis, en de dokter heeft er vertrouwen in dat de stijgende lijn zich voortzet. Wel moet ze de volgende dag al op controle. 

En dan komt het bericht dat mijn moeder een herseninfarct heeft gehad. We zijn allemaal heel verdrietig. Ze is aan de linkerkant verlamd en ligt in het ziekenhuis. Wat ben ik blij dat mijn broers nu hier zijn. Als dan na een paar dagen ook nog onze vriendin Palinka in het ziekenhuis belandt, begin ik ernstig te twijfelen aan de meteorietenregen van een paar weken gelden. Het was een prachtig gezicht, maar zou er misschien iets gevaarlijks mee uit de lucht zijn komen vallen? Want 2 andere vrienden van ons zijn ook ziek geworden in Hongarije, zij gaan zelfs een week eerder naar huis. Als ik dan ook nog het bericht krijg dat Erzsi, onze buurvrouw waarvan wij in januari het huis gekocht hebben, ernstig ziek is en niet lang meer te leven heeft, weet ik het zeker: 2013 is een rotjaar.

Op 13 augustus is iedereen weer naar huis en zijn we met zijn 3en over gebleven. Manon zou ook al naar huis zijn, maar omdat ze nog steeds op controle moet in het ziekenhuis heeft ze besloten om met ons met de auto mee naar huis te gaan. Ook was het nog niet veilig om te reizen als de bloedplaatjes zo laag staan. Stel je eens voor dat je een ongeluk krijgt met iemand waarvan het bloed niet stolt… nee laat ze maar lekker onder moeders vleugels. En zo kan ze ook meegenieten van mijn vriendin en haar man die een dag later met de trein in Siófok aankomen. Jippiieeee gezellig! 

Ik waarschuw iedereen altijd die voor de eerste keer bij ons komt; niet schrikken hè? Dus ik was heel benieuwd naar hun reactie. Maar die was eigenlijk zoals bij iedereen; ik snap waarom jullie hier op dit plekje een huisje hebben. Maar er moet nog veel gebeuren, hahaha. 

We hebben het zo gezellig gehad met zijn 5en. We hebben bij de Puli gegeten, hebben ze Torvaj laten zien. Ook zijn we naar Igal wezen zwemmen om daarna lekker bij Ildiko te gaan eten. Ze zijn mee geweest naar het ziekenhuis en we hebben even in Kaposvár rondgelopen. 

Natuurlijk wilden ze ook een kijkje gaan nemen bij het Balatonmeer.      

                                                     

Ze zijn maar 3 dagen gebleven en toen gingen ze nog een paar dagen naar Budapest. Wij hebben ze daar heen gebracht en zijn toen wederom naar boven gereden op de Gellért berg om ze het mooie uitzicht te laten zien. Maar ik moet eerlijk bekennen toen ik daar stond, had ik wel zoiets van, ik heb nu even genoeg van dit hier. Dit was de zoveelste keer in korte tijd dat ik daar stond, en mijn enthousiasme was wel iets minder aan het worden… Voor mijn gevoel had ik te weinig tijd doorgebracht in en om de huisjes op de heuvel. Want het was geweldig om mijn familie en vrienden in Torvaj te ontvangen, maar ik heb er niet genoeg tijd voor gehad… Het was vooral een tijd van racen en aandacht verdelen. Na 5 weken gingen wij dan ook moe naar huis.

Groetjes, 

Marti

Foto Manon van Os