Maar verder ziet alles er goed uit. Op zaterdagmorgen gaan we als eerste kijken
naar onze nieuwe trap. Woooow hij ziet er goed uit! Die is zijn geld dubbel en
dwars waard. Scheelt een heel stuk omlopen iedere keer.
Mario is zelf alvast begonnen met het maaien van het gras. In Het eerste
jaar dat we het huis hadden, hebben we een oude grasmaaier vanuit Nederland
hier mee naartoe genomen, dat leek ons wel gemakkelijk.... Later hebben we daar
nog smakelijk om gelachen, want wat moet je nu met een grasmaaiertje van 40 cm
breed, op een hobbelig terrein van 3000 vierkante meter? Kun je nagaan hoe hoog
de nood ondertussen is met een grondstuk wat verviervoudigd is en waarop de
mooiste bloemetjes taan te ruisen in de wind. En diezelfde bloemetjes kriebelen
aan je knieën als je je een weg probeert te banen.... Ik vind het wel heel
mooi, maar het is natuurlijk niet praktisch.
Gisteren was Mario al op zoek
geweest naar een nieuwe tuinman, maar de kroeg was nog dicht. Zo meteen nog maar
een poging gaan wagen.... In het nieuwe huis is binnen al wel water, maar omdat
er in de badkamer een lek is, hadden we eigenlijk geen water. Mario had al
vanalles geprobeerd, maar kon hier in HU niks vinden wat op de leiding past.
Eigenlijk wilde hij er kraantje op zetten, maar het is een stop geworden.
Gelukkig hoefden we geen muur open te breken om bij het lek te kunnen, dat
hadden de vorige eigenaars al gedaan..
Dus s'avonds nog naar de Obi om het een ander aan te schaffen zodat het
water aangesloten kan worden.... Daarna hebben we bij de Mac gegeten en daar hadden ze iets nieuws.
Van die grote ventilatoren die ook koude stoom blazen. Het was heel druk,
maar bij die ventilatoren was nog plek. Dus ik denk oooo lekker met die warmte
en ga daar zitten. Tot de wind een beetje draait en ik zo'n koude plens over me
heen krijg! Getver ik ben helemaal nat! Gelukkig hebben we nog geen eten op ons
tafeltje, dat zou ineens ijskoud zijn geworden.... Ik kijk rond op zoek naar
een ander plekje en pas dan valt het me op dat van de +- 20 tafeltjes er maar 4
niet bezet zijn... En je voelt em al aankomen, dat zijn de 4 bij de
ventilatoren...
De volgende dag gaan we beginnen in het nieuwe huis. Opruimen, poetsen,
repareren en vooral veel spinnen vangen.....
Mario heeft bedacht om het vrouwtje dat buiten staat uit te gaan kleden. Hij is
heel benieuwd wat hij aantreft....afgelopen winter schrok ik regelmatig als ik
naar het nieuwe huis liep. Het leek of er een oud vouwtje in de tuin stond,
maar in werkelijkheid was het een buitenkraantje. En die zitten hier niet tegen
de muur zoals in NL, maar staan gewoon in de buurt van de put. Om bevriezing te
voorkomen, krijgen ze dan oude kleren aan. Simpel doch doeltreffend....als hij
het vrouwtje uitgekleed heeft blijkt dat er geen kraantje op de buis zit, maar
erlangs zit weer een andere ijzeren staaf en als je daar aan draait, komt er
water uit de pijp. Op een gegeven moment kwam er water uit weer een ander buis.
Oeps dat moet niet en hij kan het niet uitzetten. Dus snel de ingegraven
waterton in om de hoofdkraan dicht te draaien. Ja en dan gaat het fout, want de
kraan gaat niet meer dicht. Hij komt naar binnen gerend en vraagt, waar ligt de
waterpomptang, ik krijg de hoofdkraan niet meer dicht. Ondertussen stroomt het
water ergens uit de grond omhoog en loopt zo de pad af naar beneden. Ik ga
Margit roepen, waarom weet ik niet, want zij kan die kraan ook niet
dichtdraaien. Maar zij is nou eenmaal onze steun en toeverlaat......zij roept
op haar beurt weer haar vriend en de lieve man komt meten kijken.... Sok
proplem, zuchten ze met veel drama. Hij loopt weer naar zijn Trabantje om terug
te komen met een emmer gereedschap. Hij geeft Mario aanwijzingen in het
Hongaars. Igen, igen zegt hij, maar hij begrijpt er geen fluit van. Dus ik ga kijken
of Manfred thuis is om te tolken. Uiteindelijk heb ik prijs en natuurlijk komt
hij helpen.
Maarja het komt er op neer dat de hoofdkraan ook kapot is en dat de
DRV er aan te pas moet komen. Maar die werken niet op zondag, ook niet als de
hoofdkraan kapot is. Maandagmorgen om 7 uur komen ze.
Maar om 7 uur geen drv. Om 10 uur komen ze aankakken. De
hoofdkraan moet vervangen worden en ze maken ook meteen het lek bij de
buitenkraan. Dat moeten we wel contant betalen ;-) We hebben de papa van M.
gevraagd en die lieve man komt bij alletwee de huizen het gras maaien, maar heeft geen goede maaier. Hij
heeft er zelf eentje, maar dat is meer een kantenmaaier. Hij gaat er eentje
lenen, maar dat is hetzelfde verhaal. Dan gaat hij maar met de zeis verder...
Dat kan dus niet, dus wij gaan in Siofok een nieuwe bosmaaier kopen. Mario
zoekt de beste uit, want hij is toch van plan om af en toe ook zelf te maaien.
Papa gaat opgetogen aan het werk, blij met de nieuwe gép. Pas na 2 en een halve
dag heeft hij alles gemaaid…
We besluiten dat de vader van z moet komen om de kamra op nieuw te stuken . We
bellen hem op en hij komt meteen om te kijken. Hij zegt dat hij morgen tijd
heeft en zegt wat we in huis moetenhalen. Mario gaat met M naar Tab om spullen
te halen. Dan gaan wij beginnen met het leggen van de laminaat. Als wij aan het
bekijken zijn hoe we dat moeten oplossen met de kromme muur, komt P. binnen
rennen om 15 uur. Mario, Mario gáz! Mario rent met hem mee naar buiten en het
blijkt dat ze de gasleiding doorgestoken hebben! Ook dat nog! Het stinkt en ze
gaan de EON bellen. Gelukkig zit er een engels sprekende dame en zegt dat ze
het vandaag nog komen maken. En inderdaad binnen een half uur komen er 2 busjes
aanrijden waaruit uit 2 mannen stappen. Er moet een stukje tyleen van 15 cm
vervangen worden. Dat gaat heel officieel. Het wordt verzegeld en zand erover.
De volgende dag gaan Z. en zijn vader gaan aan de kamra beginnen. Dat gaat heel
mooi in de kamra, ze maken speciale stuuk aan, waar de muizen niet meer
doorheen kunnen komen. Eerst zetten ze met spijkers blauw gaas tegen de lemen
muren.
Dan gooien ze met een pannetje de stuuk ertegen aan. Dan met een rei
erlangs om het een beetje glad te trekken. Een nacht drogen en morgen gaan ze
het afwerken. Vandaag geen grote problemen, zelfs de stroom is er niet èèn keer
uitgesprongen.
En dan op zaterdag komen onze eerste gasten aan. We gaan Manon en Bram ophalen
van het vliegveld. Die hebben 3 uur vertraging gehad omdat de bliksem in het
vliegtuig was geslagen. We hebben de dag ervoor al 2 tenten opgezet en de
caravan schoongemaakt. Manon en Bram hebben de eerste keus qua tent. Ze kiezen
uiteraard voor de grootste. Omdat we nog geen tijd hebben gehad om het zwembad
schoon te maken, doen we dan op zondag. Het is nu zo warm dat we toch wel af
moeten kunnen koelen als we daar zin in hebben. We vullen het zwembad met water
uit de put, en dat is echt heel koud. Maar het water word al opgewarmd terwijl
het door de slang loopt. Het is nu ook al boven de 40 graden… De volgende dagen
bestaan gaan wij stug verder met klussen, Manon en Bram vieren samen vakantie.
Wij willen graag nog wat karweitjes af hebben voordat de rest van de gasten
komen, dan gaan wij ook luilakken… En we hebben echt al veel gedaan hoor. De
muren in de woonkamer zijn nu mooi wit getext. De wc heeft een nieuwe bril. De
grote rommelkamer is leeggehaald en schoongemaakt. De keuken is gesopt, de
vaatwasser aangesloten en de koelkast is voorzien van nieuwe scharnieren, zodat
die weer dicht kan. We hebben een mooie laminaatvloer in de woonkamer gelegd.
Bedden, kasten, tafels en stoelen zijn uitgepakt en op zijn plaats gezet. Dit
zijn dus de leuke klusjes om te doen. P. is 3 dagen bezig geweest om een geul
te graven voor de waterleiding. Want we hebben nu wel water op ons erf, maar
dan is het nog niet binnen… en ik wil persé dat we nu water in het toiletgebouw
hebben, want ik wil niet weer meemaken dat we zonder water komen te zitten,
zoals vorig jaar… Op woensdag komen de volgende gasten, bestaande uit mijn broer Peter met zijn 2 oudste
dochters. Wij gaan ze in Budapest ophalen en zijn toen meteen naar boven gereden op de Gellért berg om ze het mooie uitzicht te laten zien.
Mijn broer slaapt in de caravan en mijn nichtjes in het andere
tentje. Zo de camping is vol. Het begint al ergens op te lijken, gezellig!
Die donderdag besluiten Manon, Bram, Melanie
en Lonneke een dagje naar de overkant van het meer, naar Balatonfüred te gaan.
Manon wil Bram de camping laten zien waar ze ‘opgegroeid’ is. En eindelijk,
vanavond komt mijn broertje met zijn gevolg uit Zweden. Ze zullen vanmiddag op Liszt
Ferenc Airport landen. Terwijl hij n berichtje plaatst op facebook: nog n paar
uurtjes, denken wij ook in een paar uurtjes klaar te zijn met het nieuwe huis.
Manon stuurt een fotobericht dat ze puntbloedinkjes op haar benen heeft. Ik
probeer haar gerust te stellen. Maar terwijl wij n race tegen de klok voeren,
blijft het vervelende gevoel in mijn buik. Ergens weet ik dat het foute
boel is. Maar dit wil ik niet! Niet mijn meisje, niet nu! Als ze op de
terugweg belt dat ze nu ook blauwe plekken heeft, is het zeker. De ziekte die
ze al 7 jarig kind had, is weer terug. Ik heb hierover al uitgebreid verteld in
mijn blog van januari 2011. Het duurt even voordat Manon en de rest terug zijn
van hun dagje uit. Het pontje waarmee ze van de overkant moeten komen, vaart
maar om het uur. Ondertussen ga ik rondbellen. Wat nu te doen? Ik probeer de
huisarts te bellen, maar dat kan natuurlijk niet omdat het al avond is.
Huisartsenpost lukt ook niet. Ik kan in het buitenland geen 0900 nummer bellen.
Daar zit je dan…. Mario zegt, bel de patiëntenvereniging maar, die weten wel
wat je nu moet doen. En warempel, daar wordt de telefoon opgenomen. Karin staat
mij heel vriendelijk te woord en zegt dat we zo snel mogelijk naar het
ziekenhuis moeten. Want ze zal wel heel laag staan met de bloedplaatjes. Je
krijgt nl. pas symptomen als je onder de
10 staat. Normaal gesproken zit je tussen de 300 en 400. Het blijkt dat in
Hongarije ook een patiëntenvereniging is. Ik bel nog naar die meneer en die
vertelt mij in het Engels ook dat we zsm naar het ziekenhuis moeten. Als Manon
en de rest dan eindelijk arriveren, word mijn vrees bewaarheid. Foute boel.
Laat me eens in je mond kijken, zeg ik tegen haar. En jawel hoor, ze heeft nu
ook bloedingen in haar mond. We moeten echt snel vertrekken. Ik moet mijn broer
en nichtjes achterlaten bij het huis. Hij zal de Zweden opvangen als die
arriveren. Als in het ziekenhuis in Siófok bloed geprikt is bij Manon, blijkt
dat ze op 0 staat. Ze moet meteen opgenomen worden. Maar ze kunnen haar daar
niet behandelen en ze moet naar Kaposvár. Ze mag kiezen met de ambulance of
eigen auto. We kiezen voor het laatste, dan kunnen we nog even langs huis om
spulletjes op te halen. Als we anderhalf uur later in Kaposvár aankomen, blijkt
dat ze van niks weten. En de dokter in Siófok zou het doorgeven aan de dokter
hier… Maar ze mag toch blijven. En ook hier weten ze na bloedonderzoek dat het
weer ITP is….. Ze krijgt een stootkuur Prednison van 200 mg per dag. En dat
werkt, na een dag of 3 op 0 te hebben gestaan gaan de bloedplaatjes langzaam
aan het stijgen. Eerst naar 5, dan naar 6 en dan naar 23. Het is nog veel te
weinig, maar de 0 is er af! Wij proberen onze tijd te verdelen tussen
ziekenhuisbezoek en het bezoek in Torvaj. En dat valt nog niet mee. We moeten
onze tijd toch verdelen tussen ziekenhuis en vakantie vieren… Want hoe we ons
best ook doen om een zo gezellig mogelijke tijd te hebben, mijn gedachten zijn
toch steeds bij die bloedplaatjes.
Om de beurt gaan ze allemaal mee op bezoek
in het ziekenhuis.
Ooms, tante, neefjes, nichtjes en de Zweden Maj en Morgan. En
dat allemaal met een temperatuur van rond de 40 graden. We hebben het allemaal
zo heet, maar degene die het echt heet hebben dat zijn de Zweden.
Kijk die zijn
natuurlijk niet zoveel gewend qua zomerhitte. Als je in Zweden rond de 25
graden hebt, is het een hele goeie zomer. Ze puffen en zoeken zoveel mogelijk
de schaduw op.
Ze zoeken afkoeling in ons zwembadje en we gaan met hun naar het
Balatonmeer. Ik ben zo blij dat ze hier zijn! Ik zie mijn kleine broertje
natuurlijk veel te weinig… en wat te denken van mijn neefjes. Andreas is alweer
7 en Marcus is nu 1 jaar. Je maakt zo weinig mee van die kindjes, jammer is
dat. Daarom doen we nu zoveel mogelijk samen. Zo gaan we ook een keer ná het
ziekenhuisbezoek met Bram mee uit eten. Want Bram is van het begin af aan bij
Manon in het ziekenhuis gebleven. Hij slaapt op een luchtbedje half onder Manon
haar bed. Dus voor hem is het fijn als hij even naar buiten kan.Ook gaan we
met hun naar de markt in Tab, maar het is dan zo heet dat de Zweden er niet
goed van worden.
Morgan zegt dan ook: we moeten nú uit de zon, want dit is niet
goed meer. We laten ze Lángos eten en Pálinka drinken.
En dat is me toch
gezellig! Op een avond besluiten de mannen om de fles kersenpálinka soldaat te
maken. Bij de eerste slok trekt Morgan een vies gezicht, maar Marcel zegt dat
je erna een glas bier moet drinken, dat dat lekker is. Nou en dat doet hij dan
ook braaf. Na de 5e pálinka is het nog veel gezelliger. We zijn één
grote familie en samen één. Ik ben zo nuchter als een konijn en besluit het
voor gezien te houden. Ik hoor de volgende dag dat Marcel en Morgan elkaar in
evenwicht moesten houden toen ze de trap op waggelden. Als Manon na een week ontslagen
wordt uit het ziekenhuis staan de bloedplaatjes op 10. Maar het is zo warm, 41
plus in het ziekenhuis, en de dokter heeft er vertrouwen in dat de stijgende
lijn zich voortzet. Wel moet ze de volgende dag al op controle.
En dan komt het
bericht dat mijn moeder een herseninfarct heeft gehad. We zijn allemaal heel
verdrietig. Ze is aan de linkerkant verlamd en ligt in het ziekenhuis. Wat ben
ik blij dat mijn broers nu hier zijn. Als dan na een paar dagen ook nog onze
vriendin Palinka in het ziekenhuis belandt, begin ik ernstig te twijfelen aan
de meteorietenregen van een paar weken gelden. Het was een prachtig gezicht,
maar zou er misschien iets gevaarlijks mee uit de lucht zijn komen vallen? Want
2 andere vrienden van ons zijn ook ziek geworden in Hongarije, zij gaan zelfs
een week eerder naar huis. Als ik dan ook nog het bericht krijg dat Erzsi, onze
buurvrouw waarvan wij in januari het huis gekocht hebben, ernstig ziek is en
niet lang meer te leven heeft, weet ik het zeker: 2013 is een rotjaar.
Op 13 augustus is iedereen weer naar huis en zijn we met
zijn 3en over gebleven. Manon zou ook al naar huis zijn, maar omdat ze nog
steeds op controle moet in het ziekenhuis heeft ze besloten om met ons met de auto
mee naar huis te gaan. Ook was het nog niet veilig om te reizen als de
bloedplaatjes zo laag staan. Stel je eens voor dat je een ongeluk krijgt met
iemand waarvan het bloed niet stolt… nee laat ze maar lekker onder moeders
vleugels. En zo kan ze ook meegenieten van mijn vriendin en haar man die een
dag later met de trein in Siófok aankomen. Jippiieeee gezellig!
Ik waarschuw
iedereen altijd die voor de eerste keer bij ons komt; niet schrikken hè? Dus ik
was heel benieuwd naar hun reactie. Maar die was eigenlijk zoals bij iedereen;
ik snap waarom jullie hier op dit plekje een huisje hebben. Maar er moet nog
veel gebeuren, hahaha.
We hebben het zo gezellig gehad met zijn 5en. We hebben
bij de Puli gegeten, hebben ze Torvaj laten zien. Ook zijn we naar Igal wezen
zwemmen om daarna lekker bij Ildiko te gaan eten. Ze zijn mee geweest naar het
ziekenhuis en we hebben even in Kaposvár rondgelopen.
Natuurlijk wilden ze ook een kijkje gaan nemen bij het Balatonmeer.
Ze zijn maar 3 dagen
gebleven en toen gingen ze nog een paar dagen naar Budapest. Wij hebben ze daar
heen gebracht en zijn toen wederom naar boven gereden op de Gellért berg om ze
het mooie uitzicht te laten zien. Maar ik moet eerlijk bekennen toen ik daar
stond, had ik wel zoiets van, ik heb nu even genoeg van dit hier. Dit was de
zoveelste keer in korte tijd dat ik daar stond, en mijn enthousiasme was wel
iets minder aan het worden… Voor mijn gevoel had ik te weinig tijd doorgebracht
in en om de huisjes op de heuvel. Want het was geweldig om mijn familie en
vrienden in Torvaj te ontvangen, maar ik heb er niet genoeg tijd voor gehad…
Het was vooral een tijd van racen en aandacht verdelen. Na 5 weken gingen wij
dan ook moe naar huis.
Groetjes,
Marti
Foto Manon van Os
.jpg)
