Met de meisjes naar Hongarije.

Na jarenlang mijn verhalen aangehoord te hebben over ons huisje op de heuvel, was het dan nu eindelijk zo ver! Ik ben samen met mijn badminton vriendinnen een lang weekend naar Torvaj geweest! En ik heb nog nooit zoveel gelachen in 4 dagen tijd. En al waren we allemaal 40 en 50 plussers, dit weekend waren we gewoon 25 jaar jonger…. Echt om niks hebben we al gelachen, gegiebeld en geproest. Je kent dat wel, je kijkt elkaar aan en huppakee daar begon het weer…..  Het was maar goed dat er geen mannen bij waren, die zouden doodziek van ons geworden zijn.

Na een goede vlucht en nadat we de huurauto in ontvangst hebben genomen, gaan we op weg. Alleen de weg die we rijden herken ik totaal niet…. Nou wil dat niet zoveel zeggen, want als ik een film 3 keer heb gezien, is ie de 4^e keer nog steeds nieuw voor mij… Het is in ieder geval een andere snelweg als waar wij normaal gesproken rijden. De rit duurt wel wat langer, maar och we zijn er gekomen. We hebben wel wat honger gekregen en besluiten de snelweg af te gaan, nadat we een mooi bord langs de weg hebben zien staan. En je zult het niet geloven, maar we rijden meteen goed!

Het is een prachtige locatie en nadat we lekker geluncht hebben gaan we verder op weg naar Torvaj. De eerste grote giebelbui is al achter de rug. 

Leg een paar sokken achter de auto neer, en onze fantasie slaat op hol en we komen niet meer bij van het lachen. Bij de Tesco nog even wat wijn, brood, wijn, water, wijn, sapjes en wijn kopen.

En dan komen we dan toch eindelijk aan in Torvaj. De aaahs een ooohs klinken door de met dames volgepropte auto. Volgens mij vinden ze het wel leuk, of misschien vinden ze het nogal  heftig. Wantja op 1 na, voor iedereen is het de eerste keer in Hongarije… Afijn het gras is nog droger dan in de zomer en het zwembad zit vol met groene drab, het lijkt wel een grote pan erwtensoep. Wij zullen hier dit weekend  niet gaan zwemmen. Margit, die lieverd heeft de ramen al openstaan zodat het niet zo muf ruikt als je binnenkomt. Ik ga mijn denkbeeldige lijst eens uitvoeren. Eerst kijken of we stroom hebben. Yes, dat werkt nog. Dan de stekkers in de stopcontacten zodat de waterpomp ook aangezet kan worden. Het is al lekker warm en de meisjes hebben de tuintafel en de stoelen al buiten gezet, dus besluiten we om eerst maar eens te proosten.  Egészségére dat we maar veel plezier mogen beleven!  

Oké dan toch maar even kijken of de pomp het ook doet, nee dus. Maar dat had ik al verwacht en ik heb precies opgeschreven wat ik dan moet doen. Rode knopje indrukken en dan moet ie het doen. Jaaaaa hij doet het! Pff daar komen we goed mee weg. Nu kunnen we gaan inhuizen. Dat betekent koelkast inruimen, koffertjes uitpakken en met de stofzuiger rondgaan om spinnen te vangen. Terwijl wij lekker in het huis aan het rommelen zijn, roept Els: Marti er klonk een ploffend geluid uit dat gat waar de pomp in staan. Moet dat? Het dringt niet echt tot mij door tot ze weer roept: er kwam water boven uit dat gat. Oei dat is normaal nooit, dus ik loop naar buiten. En inderdaad er liggen waterdruppels op de deksel. Ik kijk Els aan en we krijgen de slappe lach… Na een paar minuten doe ik de deksel omhoog en zie dat de slang losgeschoten is!  Nou hebben we dus geen water meer. Die slang moet weer vast. Maar dat lukt ons dus niet. We kunnen niet hard genoeg drukken en daardoor blijft er water langs sijpelen en komt er niet genoeg druk op de pomp. Ik bel Mario, ja ik weet het nu niet meer, dit stond niet op het lijstje! Mario snapt er niks van, dit is nog nooit gebeurd. Hij zegt dat we het vast moeten drukken. Dat lukt dus niet. Harder drukken, zegt hij. Ja dat snappen wij ook nog wel, maar dat lukt ons niet. Ik zal hoe dan ook het gat in moeten om harder te kunnen drukken. Maar ik ben nogal een schijterd en ben bang dat ik dat gat niet meer uitkom…. Dan is daar Hennie, onze reddende engel. Zij durft dat gat wel in, stoere Hennie! Maar dan komt toch weer de vrouw in haar naar boven, en zegt: dan word mijn broek wel vies. Hahaha ja dat gaat een witte broek niet overleven. Ik pak een werkbroek van Mario en die doet ze aan, een paar slippers van Mario en ze is er klaar voor. Ik pak de trechters en de steeksleutels die Mario al klaar heeft gelegd, voor het geval we het nodig zouden hebben…..Als een jonge hinde springt Hennie in het gat. 

Ik haal mijn lijstje erbij en kijk wat de eerste stap is. De slang moet er weer af en nog een ander dopje ook. Trechter in het grote gat, water erin gieten tot het uit het andere gaatje komt. Dan het gaatje weer dicht schroeven en water in het grote gat gieten tot ie vol zit. Dan de slang weer aankoppelen en nu maar hopen dat het wel werkt. Nee dus, hij blijft water sijpelen… dus nog niet genoeg druk. Er is iets mis met die koppeling, maar dat kunnen wij dus niet maken. Dit alles onder het toeziend oog van Janny en Nancy. 

Els maakt de foto’s, ook heel belangrijk! We gaan even zitten voor overleg. We besluiten dat we deze pomp niet kunnen gebruiken, dat betekent niet kunnen douchen. De dieptepomp werkt gelukkig wel gewoon, dus we zitten niet zonder water! We sluiten deze eerste dag af bij de Puli. Waar de meisjes heel stoer allemaal een pálinka bestellen. Ik niet, ik weet hoe het smaakt J Ze zijn het erover eens dat het heel sterk spul is, maar ze drinken keurig hun glaasje leeg. Als ons buikjes gevuld zijn keren we moe maar voldaan terug naar Torvaj en ook snel naar bed.

De volgende morgen schijnt het zonnetje heerlijk en we kunnen lekker buiten ontbijten, wat is dit toch genieten!

Nadat de afwas gedaan is pakken we onze zwemtassen in en vertrekken naar Tamási. We gaan lekker naar het Termálfürdö om te ontspannen. Want dat hebben we echt nodig, na dat harde werken gisteren aan de pomp. Bij het zwembad aangekomen is het heerlijk rustig, wat een verschil met een paar weken geleden toen het nog hoogseizoen was. We hebben alle ruimte in de thermaalbaden, de buitenbaden en de sauna’s.

De meisjes hebben voor de eerste keer een Lángos gegeten. Wat ze best lekker, maar wel heel vet vonden. Ja dat is natuurlijk ook zo. Maar je moet het wel geproefd hebben, vind ik. Als we dan ook nog lekker gedoucht hebben, rijden we helemaal ontspannen en rozig naar een gezellig restaurantje. En ik moet zeggen, het zijn bikkels hoor, die meisjes. Want ze bestellen wederom een pálinka, ditmaal een iets zachtere smaak. En die vinden ze lekker. En het word steeds gezelliger aan onze tafel en het echtpaar naast ons kijkt lachend toe. Misschien ergeren ze zich wel dood aan ons geklets en gegiebel. Maar de mevrouw biedt wel aan om een foto van ons te maken. He wat is het toch gezellig! Als Hennie terug van het toilet loopt ze met een onderdeel naar de restauranteigenaar. Ze kijkt er heel serieus bij en de restauranteigenaar haalt zijn schouders op. Wij zo tegen elkaar: wat heeft ze gedaan? En een volgende geichelbui biedt zich alweer aan. Zullen we gaan, zegt Hennie. Niet zo snel, wij willen eerst weten wat dat was net. Maar Hennie zegt dat ze dat dadelijk wel zal vertellen. En meteen begint ook zij keihard te lachen. Dan zijn we niet meer te temmen en beginnen allemaal hard te lachen. We weten alleen niet waarom… Als we buiten zijn vertelt ze dat ze per ongeluk tegen de toiletrolhouder was gestoten. En die hing al op half elf en brak nu helemaal af. Niks spannends dus. Maar voor ons wel een reden om niet meer bij te komen van het lachen. Als we door het donker naar huis rijden zijn we helemaal baldadig geworden. Als we langs een bushalte komen waar wat mensen staan te wachten kan Els het niet nalaten om eens hard te toeteren. Hoezo melig?

Op zaterdag staan we al vroeg op want we gaan naar Budapest. Het is al warm deze morgen, dat beloofd wat. We hebben van Mario opdracht gekregen waar we moeten parkeren, dus dat doen we niet. Het lukt ons niet om bij die parkeerplaats te komen, ook niet na een paar rondjes. Dus parkeren we in een parkeergarage. Wel duur maar ach we zijn met zijn 5en, dus dan valt het wel mee. En het is midden in het centrum en meteen aan het wandelgebied. Als er vijftig meter gelopen hebben, staan een meneer en die probeert ons kaartjes te verkopen voor een hop-on-hop-off bus tour. Hij moest eens weten dat wij dat al van plan waren. En zijn bus stopt hier net om de hoek, dus zo redeneren wij, is het vanavond ook gemakkelijker om de parkeergarage weer terug te vinden. We krijgen nog korting ook omdat we met zijn 5en zijn, dus voor 5000 forint de man hebben wij een kaartje voor 2 dagen in de bus, een anderhalf durende boottocht over de Donau en een avondtour door de stad. Ideaal voor als je voor de eerste keer in Budapest komt, je ziet heel veel toeristische attracties zonder dat je al te moe wordt. Eerst nog een koffie of thee met een lekker gebakje op een te duur terras, maar och wat maakt ons het uit? 

We hebben immers al bespaard op het buskaartje J Als het dan tijd is om in de bus te gaan, gaan we mooi bovenin zitten. Want het is een cabriolet en dat is lekker met deze temperatuur van 30 graden. We hebben een mooi uitzicht over de stad en in de koptelefoontjes krijgen we ook nog wat geschiedenisles over Budapest. 

We komen onder andere langs de Synagoge,

het kasteel van Buda,

we rijden over de Margit brug en hebben vandaaruit een prachtig uitzicht over de Donau. Maar het mooiste uitzicht heb je natuurlijk boven bij het Vrijheidsbeeld.

Dus daar nemen we uitgebreid de tijd om foto’s te maken en souvenirtjes te kopen. Als we weer in de bus zitten komen we langs het prachtige Gellert bad. De bus stopt daar en wij besluiten om weer uit te stappen. Niet om te gaan zwemmen, maar om ons te vergapen aan het interieur van het nostalgische gebouw. 

Ik ben hier nog nooit geweest maar weet nu al dat ik een keer terug kom met Mario om dit thermale water eens te gaan uitproberen! Ik heb steeds tegen de meisjes gezegd dat we naar de mooie overdekte markt moeten, dus we besluiten om de brug over te lopen naar de andere kant van de stad, naar Pest. 

Ondertussen is het al drie uur in de middag en zijn we al iets minder giechelig aan het worden, jaja de vermoeidheid begint toe te slaan. 

Als we dan bij de deuren van de markt zijn aangekomen, staat daar een portier die ons niet al te vriendelijk meedeelt dat de markt gesloten is. Wat nu? Dan gaan we maar even de winkelstraat in en als heel snel word onze aandacht getrokken door een antiekzaakje. Janny en ik staan te kwijlen voor de etalage. 

Heeeel even maar naar binnen…. Het winkeltje staat echt propvol met mooie spulletjes! Vooral Hongaarse beeldjes. Van dezelfde beeldjes die ik in Kaposvár koop voor 5 euro, die kosten hier 80, 90 euro. Dus voor mij blijft het bij kijken. Maar Janny is helemaal weg van een Engels verzilverd roomstelletje. Maar ook dat is echt te duur. Na een kwartiertje onderhandelen, om de hete brij heen draaien,   schrapen we al onze euro’s bij elkaar en de verkoper stemt in met een veeeeeel lagere prijs! Janny blij en de verkoper ook blij. Na een low-budget lunch lopen we weer de brug over, om daar weer op de bus te stappen. 

We zijn nu echt moe en besluiten om wat langer te blijven zitten. De reis gaat verder langs de kettingbrug, het parlementsgebouw

en het vissersbastion. 

Dan zijn we weer boven en hebben wederom een prachtig uitzicht over de stad. Na een rit van 3 kwartier zijn we dan aangekomen op het Heldenplein.

Hier stopt de bus weer, maar wij blijven als enige zitten. We maken de foto’s vanuit de bus en dat gaat best. Maar een paar haltes verder moeten we er toch echt uit, want Hennie kent een mooi koffiehuis en daar moeten we beslist geweest zijn. Oké daar zijn we wel voor te porren. Maar kaartlezen is natuurlijk andere koek. In de auto vertrouwen we blindelings op de navigatie, maar hier moeten we het doen met een doodgewone papieren plattegrond…. Hoe we die kaart ook draaien, het blijft een heel gepuzzel. We lezen de straatnamen, maar er klopt gewoon niks van. We lopen een beetje op ons gevoel, en jawel na een half uur zijn we er! En het is echt de moeite waard geweest. Wat is het New York restaurant prachtig!! 

Dit is echte pracht en praal, allemaal gouden ornamenten en veel marmer. Je weet niet wat je ziet. De koffie is wel 3 keer zo duur als ergens anders, maar daarvoor mag je wel genieten van al dat moois. 

Ik heb nog nooit zo’n mooi café restaurant gezien in ieder geval.. Als we na een klein uurtje weer buiten staan, begint het gedoe met die kaart weer opnieuw. 

Draaien, speuren, weer draaien, och we lopen maar gewoon weer op gevoel. En uiteindelijk lukt dat ook, en zijn we voor ons gevoel in de buurt van de plaats, waar straks de bus vertrekt voor de avondtour door de stad. Even nog een hapje eten en we zijn er klaar voor. Maar we zijn toch nog een stuk verkeerd gelopen en heel erg moe komen we uiteindelijk bij de bus aan. We ploffen op de stoelen neer en genieten van de rit. Hetzelfde als vanmiddag, maar nu allemaal mooi verlicht. 

Na een uur zijn we weer bij het vertrekpunt en lopen moe maar voldaan naar de parkeergarage. En wat treffen we daar aan? Een gesloten parkeergarage! Licht paniek overvalt mij. Wat nu? Ik ben al zo moe en we moeten nog zeker anderhalf uur rijden. En hangt een plaat met een telefoonnummer erop. Zullen we die dan maar bellen en om hulp vragen. En daar staat ook duidelijk op dat het maar open is tot 16:00 uur. Waarom hadden we dat vanmorgen toch niet gezien? Veels te druk met lachen natuurlijk… Maar dan zien wij ineens dat het een parkeergarage van een hotel is. Een paar van de dames beginnen te lachen, die vinden het wel een mop. Ik niet, ik wil naar huis. Dan maar naar het hotel om hulp te vragen. Ik in mijn beste Engels, Hongaars durfde in toe niet meer, we have a problem. A big problem. Ik begin over de parkeergarage en er trek een glimlach over het gezicht van het meisje van de balie. Ik zie haar denken: pff de zoveelste sukkels. Ze legt ons vriendelijk uit dat we gewoon via de lift in de parkeergarage uitkomen en dan de hekken vanzelf opengaan wanneer we betaald hebben. Wat een opluchting!! Hennie en ik gaan naar buiten en wachten bij de poort terwijl de rest met de lift meegaat. Dan bekijk ik het bord met het telefoonnummer nog eens goed en zie dat er autómosó op staat. Oftewel het is een bord van de carwash. Ben ik blij dat we die niet gebeld hebben. De poort gaat open en daar komt onze auto aan. Wat een dag zeg. Maar wat een leuke, gezellige dag! Het is nog net geen middernacht als we bij het huisje op de heuvel arriveren.

En dan is het alweer zondag, de laatste dag voor ons. Het is wederom prachtig zonnig weer. We doen eerst wat we moeten doen, koffertjes inpakken, beetje poetsen en opruimen. Dan lopen we nog even naar János om te vertellen wanneer Mario en ik in oktober weer komen. 

Want dan zal de betonvloer in het gastenverblijf klaar zijn en uitgehard, zodat wij weer verder kunnen met de muren. En zo hebben de meisjes ook meteen nog iets van ons dorpje kunnen zien. 

Maar het is nu echt tijd geworden om te vertrekken. Ik maak nog wat foto’s om aan Mario te laten zien. Op één van de foto’s is al een beetje gras te zien op de zandvlakte. 

Als je goed kijkt dan. We stoppen nog In Siófok, want een bezoek aan Hongarije is niet compleet zonder even het meer gezien te hebben. Maar wat ik hier zie overtreft al mijn verwachtingen. Er is een zandstrand ontstaan. 

Het is zolang droog in Hongarije dat het Balatonmeer een stuk lager is komen te staan. In al die jaren dat wij in Hongarije komen, heb ik dit echt nog nooit gezien! Nog een kopje thee op het terras en we moeten echt verder, anders zijn we niet op tijd op het vliegveld. Anderhalf uur later rijden we de parkeerplaats op. Na een goeie vlucht zijn we om half 5 weer in Eindhoven. Wat was het gezellig en wat hebben we een leuk weekend gehad! Iets wat ik nooit meer ga vergeten en we waren even geen moeder en geen vrouw van, nee even waren we weer meisjes.

Groetjes,

Marti

Verbazing alom!

We zijn weer terug van weggeweest. 4 heerlijke weken hebben we doorgebracht in Hongarije. Het waren warme weken, met temperaturen die opliepen tot 43 graden! Het waren gezellige weken, met de eerste week bezoek van Menno en Marloes. De 2^e week kwam mijn broer met 2 kinderen, wat ook heel gezellig was! Hij is de eerste van mijn 5 broers die ons huisje in het echt heeft gezien. Maar het waren vooral weken van verbazing! Meerdere malen heb ik in stilte gelachen en grote ogen opgezet. Na al die jaren in Hongarije waren wij oprecht verbaasd!

En dat begon al onderweg op reis naar het beloofde land. Normaal gesproken is het niet zo moeilijk om een parkeerplaatsje te vinden om even uit te rusten. Nu wel. De parkeerplaatsen waren overvol. Met vakantiegangers wel te verstaan. Hele gezinnen rollen uit de auto’s. Ze roepen naar elkaar. Allemaal op weg naar hotel of camping. Hoogstwaarschijnlijk komen ze elkaar ook weer tegen op de plek van bestemming. En staan ze net zo op elkaar geplakt als hier op de parkeerplaatsen. En ze vinden het nog leuk ook… Drukte en herrie alom. Verbaasd kijken wij elkaar aan, jeetje wat is het DRUK.

In Torvaj aangekomen valt onze mond weer open van verbazing. In Rooi heeft het zoveel geregend dat Mario regelmatig water uit het zwembad heeft moeten pompen omdat het anders te vol was. Hier is het tegenovergestelde gebeurt. Toen wij vertrokken in mei was het zwembad nog half vol. Nu is het leeg. Helemaal leeg. Het water is verdampt. Zo droog is het geweest! Ik moest met de stofzuiger de opgedroogde schilfers uit het bad zuigen. 

Als het bad schoon is, laten we er water in lopen. Na 20 cm. is de put leeg. Op. Geen water meer. Oei das best lastig als je nog 4 weken te gaan hebt. Dus de slang maar aangesloten op de blauwe pomp van de gemeente. En dat lukt, dezelfde dag is het zwembad vol en klaar voor gebruik.

De landmeter is ook weer langs geweest, eerst op zondag met de GPS om door te geven hoe de grenzen nu lopen. Hij vertelde trouwens dat ons huis, vroeger 2 huisjes waren! Dat waren dan wel erg kleine huisjes… Op vrijdag kwam hij terug om de grenzen uit te zetten en om paaltjes te zetten. Zijn vrouw was er ook bij, ze doen dit werk samen. 

  

Hij met de GPS, en zij met een grote tas, waaruit de paaltjes staken. In haar hand een aks waarmee ze een ferme klap de paaltjes in de grond ramde. Niks geen ijzeren paaltjes, nee gewoon een houten paaltje dat aan het uiteinde oranje geschilderd is. Als hij heeft aangegeven waar het paaltje moet komen staan, schrijft zij met een potloodje iets op het oranje uiteinde, ramt hem in de grond en bind er een boterhamzakje omheen. 

En zo het hele erf rond, in de gloeiendhete zon. Is toch best verbazingwekkend?

Verbaasd waren wij ook over onze kelder. Onze kelder heeft een opknapbeurt nodig. Hij is van leem, maar we zouden hem het liefst gemetseld hebben van steen. Dus op zaterdag kwam János met 2 mannen kijken naar de kelder. De ene man die gaat het werk doen en de andere man is dol op kelders en komt kijken naar die mooie kelder van ons. Hij gaat ook meehelpen denken wij. Ze vragen hoe wij het willen hebben en waar de 20 kub! leem moet blijven die eruit komt als ze aan de verbouwing beginnen. Ja weten wij veel, gooi maar ergens neer…. Maar 20 kub is wel een grote berg, dus word besloten dat die over het erf word verspreidt. Op donderdag komen ze terug met de uitslag, wat het gaat kosten. Nou onze ogen rollen bijna uit hun kassen van verbazing! Er zijn 20.000 stenen nodig en het gaat 3,6 miljoen forint kosten! Huh? Horen wij dat goed? Daar kun je een huis voor kopen! We schieten nog net niet in de lach, en vragen aan de man of we het wel goed verstaan hebben. Maar hij is bloedserieus en begint uit te leggen waarom dat zo duur is. Dankjewel voor de moeite meneer, maar dat gaan we toch echt niet doen! We laten de kelder nu voor wat hij is en hopen maar dat hij niet verder instort.

Verbaasd waren we ook toen we terug kwamen van een dagje Tamasi. We waren lekker met zijn 4en wezen zwemmen. Alhoewel met zijn allen… toen we bij het zwembad arriveerden, kwamen we erachter dat Mario en ik onze zwemkleding vergeten waren… Dus ik heb die dag niet gezwommen, maar gelukkig had ik mijn iPad bij. Mario heeft in zijn gewone korte broek gezwommen. 

En op een gegeven moment begon het wel te regenen, maar och geen probleem, in Tamasi kun je ook heel fijn binnen zwemmen. Maar afijn, toen we dus thuis kwamen, schrokken we omdat onze partytent aan gruzelementen lag. Jeetje wat was hier gebeurd??? De voortent van de caravan lag dubbelgevouwen op het dak van de caravan. 

Maar die schade bleek mee te vallen. De tent was niet kapot, alleen wat stokken krom. Maar de partytent was een ander verhaal. Hij was van voor naar achter en van boven naar beneden helemaal opengescheurd. 

De stokken waren of doorgebroken op opgevouwen. Total loss. Niks meer mee te doen. Ik heb hem nog geprobeerd aan elkaar naaien, zodat we nu in ieder geval nog een tent hadden. 

Maar zelfs dat was onbegonnen werk. Dus op naar de Obi voor een nieuwe. Daar zagen we wel een mooie, maar hij was een beetje duur. Overal hingen posters met SALE. Ik naar een verkoopster toe natuurlijk. In mijn steenkolen Hongaars vroeg ik haar of het prieeltje wat wij uitgekozen hadden niet in de sale was. Ze zei tegen mij dat ze mijn vraag wel snapte, maar ze belde toch maar even met de manager van de zaak. Ik moest aan de telefoon komen. Hij begon mij uit te leggen dat er een harde wind was geweest van 160 km. per uur en dat er zelfs huizen omgewaaid waren! Ja vertel mij wat, daarom zijn we hier voor een nieuw prieeltje. Dus, zei hij, dit prieeltje kon daar niet tegen. Ik kreeg sterk de indruk dat we het over 2 verschillende zaken hadden. Dus ik vroeg nog een keer of het niet in de Sale was. Ik ken het Hongaarse woord voor uitverkoop/aanbieding niet. Maar hij begon weer over harde wind. Pfff lastig zeg. Ik legde het nog n keer uit, en opeens begreep hij het. Nee het was niet in de aanbieding, pas in september. En toen begreep ik het ook. Ik vroeg naar Sale, en hij dacht ik szél bedoelde. Want wind betekent, haha. We hebben het prieeltje toen toch maar gekocht.

Ik ben dit jaar 50 geworden en dat hebben we gewoon lekker in Hongarije gevierd. 

Niks aparts, maar gewoon gezellig met vrienden, buren en mijn broer. Gewoon gezellig kletsen, drinken en eten. Lekker weertje erbij en iedereen vrolijk. Het was echt heel gezellig en ik ben vreselijk verwend met kadootjes van iedereen!

Nou zou ik van Mario voor mijn verjaardag een Trabant krijgen. Maar dat valt nog niet mee om die eentje aan te komen met de nodig papieren. De meeste die je rond ziet rijden hebben niet de papieren om er mee op de weg te mogen. Maar Margitka had er eentje gevonden in Budapest. Dus wij daar naartoe. We hadden afgesproken dat we hem om 16:00 uur zouden komen ophalen. Onze verbazing was dan ook groot toen bleek dat hij hem al verkocht had! ’s Morgens was er iemand gekomen en die had iets meer geboden en toen heeft hij hem maar verkocht. Ja ook dat gebeurt in Hongarije. En we hebben er geen meer kunnen vinden, die èn blauw was èn een grote uitvoering èn dichterbij dan 100 km rijden was. Dus die hou ik nog tegoed J

Mijn broer viel echt met zijn neus in de boter! Op woensdag was de grote markt in Tab, op vrijdag was mijn verjaardag èn op zaterdag was het dorpsfeest! Dat begon ’s morgens om half 7 al! Dan komen ze rond met paard en wagen, met daarop een paar mannen met een muziekinstrument. Op de bok zit de burgemeester met een plastic waterfles gevuld met Pálinka. Ze komen je dan wakker maken en je krijgt een plastic bekertje, dat gevuld word met Pálinka. De eerste keer dat ze langskwamen sliepen wij nog. De burgemeester begon op onze ramen te bonken, maar voordat wij goed en wel wakker zijn, zijn ze alweer weg. De 2^e keer dat ze terugkwamen waren wel wakker. En na die Pálinka ook klaarwakker!

‘s Middags gingen we met zijn allen naar de tent op het voetbalveldje. Het was heel erg gezellig en we hebben genoten van optredens, lekker pörkölt en langos eten. 

We hebben kunnen socializen en een ritje gemaakt in een rijtuig door het dorp. Kinderen konden op een springkussen of geschminkt worden.  

We waren heel erg verbaasd over het watertekort. Want ook nadat Mario de pomp een meter dieper heeft gezet, blijft het moeizaam. 3 dagen lang kunnen we weer douchen en wassen en dan is het weer afgelopen. De gewone pomp kan nu echt geen water meer aan, alleen de dieptepomp werkt nog. Maar dat betekent dat we alleen water hebben bij het kraantje buiten. En dat is lastig, heel lastig. De velden met zonnebloemen staan er treurig bij. Niks geen mooie gele velden, maar kleurloze droge stengels, met daarop iets wat op een bloem moet lijken. Ook de mais heeft het zwaar. Ver onder de maat en smekend om water staan ze daar onder de hete Hongaarse zon. Op het journaal is te horen dat er een groot water tekort is in de Balkan. Ja wij ervaren het hier zelf. Er wordt hier ook niet gesproeid. De mensen klagen ook dat de paprika’s en de tomaten te klein blijven. Ook die hebben dorst. Op woensdagmorgen word ik wakker van het geluid van machines en Hongaars sprekende mannen. Ik ben nieuwsgierig geworden en ga naar buiten. Als in een reflex kijk ik naar boven en zie wolken. Gelukkig, denk ik, dikke wolken. Het lijkt misschien raar als je al heel veel wolken hebt gezien in Nederland deze zomer, maar het is hier de afgelopen dagen steeds tussen de 35 en 40 graden geweest. En er moet nu toch echt gewerkt worden, dus deze afkoeling is zeer welkom. Alhoewel verkoeling, om half 2 in de middag geeft de thermometer toch weer 30 graden aan, in de schaduw welteverstaan. Vandaag hebben we een graafmachine ingehuurd die het erf voor een groot deel gaat egaliseren. 

De bergen met oude stenen en dakpannen verdwijnen in de pad die naast ons erf loopt.

Ook de betonnen vloer van de voormalige varkensstal verdwijnt in de pad. Geen probleem voor het grote gele monster! Acaciabomen worden weg geschept als waren het lucifershoutjes of tandenstokers. 

Deze belanden op een vrachtwagentje en worden afgevoerd. 

Als dit alles opgeruimd is wordt de pad en ons erf nog glad getrokken en ziet het er opeens heel anders uit. Wat een verbetering!

We besluiten om op de zandvlakte gras in te zaaien. Dus wij naar Tab. In het winkeltje waar ze speelgoed, pannen en tyleen slang verkopen, schijnen ze ook graszaad te hebben. Wij kijken rond, maar zien nergens een pak graszaad staan. De verkoper vraagt of hij ons kan helpen. Als wij hebben gezegd waar we voor komen, loopt hij naar de ouderwetse toonbank. Tot onze verbazing trekt hij een lade open die vol zit met, jawel, graszaad. Niks speelzaad, sierzaad of schaduwzaad, nee gewoon graszaad. Hoeveel hebben we nodig? We besluiten dat 5 kilo wel genoeg moet zijn. Hij pakt een plastic tas, zet die op de weegschaal. In het andere schaaltje gaan de gewichten. Verbazing alom. We kunnen nog net onze lach inhouden….

We kunnen alleen nog maar de dieptepomp gebruiken, maar die slaat niet automatisch af. Dus als je water nodig hebt in het toiletgebouw, moet Mario dat anders aansluiten en moet je eerst de kraan openzetten en iemand anders moet dat de pomp aanzetten. Dus om te kunnen douchen en naar de wc te kunnen moeten we het zo doen. Ik moet heel erg naar de wc en roep nogal gehaast naar Mario dat hij de pomp moet aanzetten, zodat de stortbak kan vollopen. Ik kijk om t hoekje en zie een deftige man aan ons hekje staan die tegen Mario begint te praten. Zo zie je ze bij ons niet vaak, strak in het pak. Hij ziet er heel gestreken uit, wat moet die nou weer? Ik vlij me op de toiletpot en even later komt Mario lachend naar boven. Dat geloof je nooit, zegt hij. Weet je wie dat was? Een Jehovagetuige!!! Haha het moet toch niet gekker worden. In Torvaj, met de Hongaarse wachttoren. Weer een verbazingwekkend momentje.

Als we weer afscheid gaan nemen van Margit, lijkt het wel of ze verdrietig is. Ze zegt dat ze nog niet weet wat ze moet doen. We hebben horen fluisteren dat ze misschien weg wil hier. En ik snap het wel, ze woont nu helemaal alleen hier op de heuvel. Maar ik hoop toch vurig dat ze nog lang blijft, ze is ons heel dierbaar geworden…. Een beetje stil stappen we in de auto en vertrekken. Als wij nog lekker gegeten hebben bij Platán, vervolgen we onze weg. Mijn ogen nemen heel gulzig het Hongaarse landschap in zich op. Alsof het de laatste keer is dat ik dit zal zien…. 

Maar ik weet dat ik over een paar weken weer terug ben, en toch ben ik een beetje down. Ik voel hoe het Hongaarse leven uit mij wegvloeit en denk aan mijn huisje dat nu helemaal alleen is. En net op dit tijdstip is het licht zo mooi daar. Ik wil niet weg. We komen in Oostenrijk en ik weet, het is echt voorbij. We gaan terug naar Nederland, een heel andere wereld. Ook fijn enzo, maar zoooooo anders! Als ik mijn levende have mee kon nemen, kwam ik echt nooit meer terug! Maar ik heb een berichtje gehad van Manon dat één van mijn kleine haantjes voor de eerste keer gekraaid heeft. En dan denk ik: dat wil ik ook horen en zien. Toch een mijlpaal natuurlijk. We komen eraan!

Groetjes, Marti

Te druk

Als mensen tegen mij zeiden dat ze het druk hadden, was het eerste wat ik dacht: Pff heb je er weer zo eentje. Druk,druk,druk,druk,druk. Wat is nou druk? Zit dat niet gewoon tussen je oren? Maak je jezelf niet wijs dat je het druk hebt? Ik begreep dat niet, ik had het niet druk.. Ik was altijd bezig, daar niet van, maar druk? Het was ook wel mode en heel interessant om te pas en te onpas te roepen dat je het zooooo druk had. Nou had ik ook niet zo'n bijster interessant leven.... Man, 2 kinderen, meisje en jongentje ook nog, zo'n Wehkamp gezinnetje. Tijd genoeg voor hobby's en regelmatig met de caravan op vakantie. Maar wel gelukkig met dat leventje.Totdat ik weer buitenshuis ging werken, weliswaar zo'n anderhalve à twee dagen per week. Maar dat mocht de pret niet drukken, ik had het af en toe ook druk. Nou ja drukker dan eerst. Dus riep ik soms ook dat ik het druk,druk,druk,druk,druk had. Vreemde gewaarwording en ik vond het ook nergens op slaan, maarja ik hoorde er een beetje bij.... Een half jaar geleden werd het me té druk en besloot ik te stoppen met werken. Kreeg ik het toen minder druk? Welnee joh, maar er kwam wel rust in mij lijf. Die wreed verstoord werd door gedoe in de familie waardoor ik ineens druk kreeg in heel mijn lijf. Hoofdpijn, hartkloppingen en nekpijn waren aan de orde van de dag. Dit was niet leuk meer en ik dreigde er aan onderdoor te gaan! Maar daar heb ik een stokje voor gestoken en ben eens goed gaan nadenken over alles. Wat is belangrijk in het leven? Op de eerste plaats je man en kinderen. Die zijn het meest dierbare bezit in je leven. Mijn moeder en mijn broers zijn mij natuurlijk ook heel dierbaar, maar je eigen gezin, daar vecht je voor! Toen ik tot dit inzicht kwam ging het langzaamaan beter met me.En nu heb ik het weer druk, heel druk zelfs. Maar deze keer is het anders. Dit is leuk druk, fijn druk, spannend druk. Deze drukte hoort bij bijna op vakantie gaan! Want we gaan weer bijna naar het fijnste plekje op de hele wereld, haha. Maar voordat het zo ver is, moet er nog veel werk verzet worden, ben ik even blij dat ik niet meer buitenshuis werk zeg. Daar heb ik het nu echt te druk voor hoor. Vannacht lag ik in bed te bedenken wat ik nog allemaal moest doen. En dat liegt er niet om; huis poetsen, zo'n 15 vuilniszakken met kleding sorteren, boodschappen doen voor wat mee moet naar Hongarije. De oven-baked chips is al ingepakt, gewone chips eten we niet meer, veels te vet. 15 zakken koffiepads staan ook bij de stapel, die zijn zo duur in Hongarije. Nog gezonde fritessaus halen, in Hongarije hebben ze alleen vette mayonaise. Eigenlijk moet ik nog naar Wibra om gele Dasty te halen, super middel! Kippenhok moet nog uitgemest worden, wacht ik moet nog langs de kippenoppas om de sleutels af te geven. Backup maken van mijn laptop, medicijnen bijbestellen. Dvd recorder instellen om Neighbours op te nemen. Want stel je voor dat ik iets mis... In de 25 jaar dat ik dat volg is dat nog niet vaak gebeurd, dus laten we dat vooral zo houden. Wassen en strijken, maar dat is iets wat ik tot aan de laatste dag blijf doen. Oja kleren voor onszelf inpakken. Boeken en muziek op mijn iPad zetten. Hopelijk heb ik in Hongarije tijd om flink wat te lezen. Ook moet ik nog 4 deuren plus kozijnen schilderen. Want onze dochter komt met haar vriend weer thuis wonen. Het huis van mijn schoonmoeder waarin ze tijdelijk woonden is verkocht. Dus hebben we een rommelhok omgetoverd tot een gezellig woonkamertje. Alles geschilderd, behangen en een nieuwe vloer erin. Er is zelfs een nieuw dak opgekomen. Het ziet er heel gezellig uit, maar nog niet helemaal klaar…Van het huis van mijn schoonmoeder moeten we de zolder nog verder leeghalen… Ook moet ik nog wat verstelwerk doen, want dat is het nadeel van afvallen. Wat vorig jaar shirts zonder mouwen waren zijn nu jurken geworden. Dus die moeten vermaakt worden want ze zijn net te kort om ze ook daad werkelijk als jurk te dragen...Want de combinatie van bijna 50 en afvallen zorgt ervoor dat mijn knieën niet meer zo vol en strak zijn als een jaar geleden...By the way, Mario zegt dat ie een Sarah mee gaat nemen naar Hongarije. Lijkt mij niet dat die nog op de aanhanger kan. Ons huis lijkt op een uitdragerij, overal liggen spullen die mee moeten. Van de hal tot aan de achterdeur staan spullen en dan vooral kleding voor de mensen daar. Als Mario thuis komt van zijn werk is de stapel met zakken kleding weer gegroeid. Hij zegt dat het niet allemaal mee kan. Nou dat is toch wel te hopen, want anders blijft het hier allemaal in de weg staan.... En als dat zo door gaat komen wij nog een keer bij Verslaafd aan verzamelen. Dus dat word weer stapelen en proppen. En dan te bedenken dat we eigenlijk de aanhanger in mei in Hongarije wilden laten,haha. We hadden hem zelfs al boven op de heuvel geduwd, maar op het laatst bedachten we dat het wel gemakkelijk zou zijn om thuis een aanhanger te hebben. Dus ging hij weer mee naar Nederland. Nou en hij is bijna ieder weekend gebruikt, eerst voor het tuinafval weg te brengen, daarna om zooi die uit het rommelhok kwam, naar de milieustraat te brengen. Het oude bitumen dak is er mee afgevoerd. Maar nu word ie weer gebruikt waar wij hem voor gekocht hebben: schatten meenemen naar Hongarije!


Groetjes,Marti

Over grondzaken en blind date's

Als een dief in de nacht vertrokken we uit het ene huis en als een dief in de volgende nacht kwamen we aan in het andere huis. Wat waren we er aan toe zeg…even weg van al die sores die ongevraagd over ons heen was gekomen. De reis verliep voorspoedig op een paar kleine files na. Maar dat hadden er veel en veel meer kunnen zijn. Want het viel ons op een gegeven moment wel op dat er zoveel vrachtwagens op de parkeerplaatsen stonden. Het stond er echt helemaal vol mee. Maar toen wij 's avonds om iets voor tienen de Hongaarse grens passeerden toen werd het ons wel duidelijk. Op Hemelvaartsdag mochten er geen vrachtwagens rijden in Duitsland en Oostenrijk! Een kilometers lange rij vrachtwagens stond klaar om de Oostenrijkse grens over te gaan. Jeetje daar hebben we geluk mee gehad.

De eerste morgen worden we om half 11 wakker gebeld door de meubelzaak, ons bankstel is binnen en ze wille het komen brengen. Slaapdronken zegt Mario dat dat nu een beetje lastig is, want we zijn niet thuis. Dus we bellen wel als we thuis zijn om een afspraak te maken. Fijn dat de nieuwe bank er al zo kan zijn, alleen nu zijn we wakker. Ikke klaarwakker en Mario iets minder wakker… ik besluit nog even te blijven liggen en ga verder in mijn boek van Saskia Noort. Als Mario weer in een diepe slaap verzonken is vind ik het mooi geweest en ga mijn bed uit. Eerst maar eens een rondje over ons landgoedje.   De zon verwelkomt me uitbundig als in de deuren open zet. De vogels fluiten en de bijen zoemen in het gras. Heerlijk ik ben weer op het fijnste plekje van de heeeeel wereld! Nouja voor mij dan. Ik loop naar het hekje en zie daar de volle aanhanger staan. Terwijl ik dromerig naar beneden kijk denk ik: we hadden die aanhanger ook zo naar de stort kunnen brengen, waren we het ook kwijt geweest….. Maar dan denk ik  aan de dankbare gezichten van de mensen hier en ik weet weer waar we het voor doen. Mario had gisteren in de auto uitgerekend dat die aanhanger ons 50 euro extra kost aan diesel, enkele reis. Ik geef er niks om, zei ik nog. En dat is ook zo, al kostte het 100 euro extra dan nog wil ik het doen. Het vele werk dat ik ermee heb, ik doe het met liefde. Ik hou van mijn buurtjes en vrienden hier in Torvaj! Bij ons word zoveel weggegooid en de mensen hier zijn er nog dolgelukkig mee. Ik loop verder de tuin in. 

De kersen zijn nog niet rijp, de acacia’s staan volop in bloei en ach het fluweelboompje heeft het niet gehaald. Het foeilelijke half dode appelboompje hangt vol met piepkleine appeltjes. De druivenstronken die voor het huis staan doen ook enorm hun best en de eerste ieniemienie druifjes zijn een feit. 

Het gaat gewoon door als wij in Nederland zijn. Ik ga naar binnen en ga de tafel dekken. Als we gegeten hebben gaan we alweer op pad. We hebben afgesproken met vrienden van ons die morgen alweer naar huis gaan, hun vakantie zit er op. En zo zit onze eerste dag er ook al weer op.

De volgende dag  gaan we naar Erzsi en Géza. Want onze kelder moet opgeknapt worden en misschien dat zij iemand weten die dit klusje kan klaren. We hadden het er in oktober al met hun over gehad en toen zeiden ze dat ze rond zouden vragen. Als we daar onaangekondigd aankomen  blijkt dat ze hun keuken aan het verbouwen zijn. In de kamer waar je binnenkomt staat het keukenblok opgesteld. In de keuken zelf zijn de muren opnieuw gestuukt en daar komt dan nog weer behang overheen en de oude tegeltjes bij het keukenblok worden vervangen door nieuwe tegeltjes. Mario vraagt aan mij: is dat de oude keuken of de nieuwe? Ik zeg tegen hem: dat is de oude en de nieuwe. Want dat had ik al wel begrepen, als alles klaar is word het keukenblok gewoon weer teuggeplaatst. Op onze vraag of ze al iemand op het oog hebben voor de kelder van ons, begint ze te knikken en pakt de telefoon. Ze gaat iemand bellen. Maar die man is niet thuis en we spreken af dat ze morgen nog een keer belt en dan naar Margit belt om door te geven wanneer ze langskomen. Mooi zo dat lijkt geregeld. Ook zijn we vandaag werkvolk gaan regelen bij onze overburen. Die hadden al vaker gevraagd of ze ons ergens mee konden helpen. Het liefste doen we alles zelf, maar dat gaat nou eenmaal niet lukken. Nem elég idö. Niet genoeg tijd. Dus hebben we besloten dat het tijd is om hulp te vragen. Ja natuurlijk komt hij helpen, hoeveel dagen moet ie komen? Één week zeggen wij. Moet zijn zwager ook meekomen? Ja graag, zeggen wij, dan gaat het lekker snel. Is goed, maandagmorgen om 7 uur zijn ze er…… het zal mij benieuwen.

Zondag krijgen we bezoek van Silvi en Hein. Beetje spannend want we hebben elkaar nog nooit in het echt gezien. We kennen elkaar alleen nog maar van de mailtjes en internet. We hebben natuurlijk een groot raakvlak en dat is een huis in Hongarije. We zijn allevier even gek op dit land. Dus eigenlijk hoef je je geen zorgen te maken ... en inderdaad het was ook heel gezellig.

Kan ook niet anders want het zijn ook Brabanders, haha. Een paar koppen koffie en een mik later gaan we met zijn vieren richting Kísbarapáti, naar Jan en Linda. Die kennen wij natuurlijk al wat langer, maar voor Silvi en Hein is dat hun 2^e blind date van vandaag. We worden gastvrij ontvangen en voor je het weet zitten we gezellig met zijn allen onze ervaringen uit te wisselen. Als we tegen Jan zeggen dat we morgen hulp krijgen in de vorm van 2 Hongaren die ons komen helpen, begint hij schuddebuikend te lachen. Wij kijken hem heel verontwaardigd aan, hoezo is dat zo grappig? Ze hebben het ons toch beloofd? Nee, Jan wij weten zeker dat ze komen! Het is ook  prachtig om die 2 nieuwe gansjes te zien, wat een dotjes!

Het is een gezellige beestenboel daar. Nadat we onze buikjes weer vol hebben is het dan toch weer tijd om richting Torvaj te gaan. Het begint al vertrouwd te voelen bij Jan en Linda….

Vol verwachting gaat op maandagmorgen om half zeven de wekker. Vandaag komt ons werkvolk. Vlug maak ik het ontbijt, nog vlugger eten we het op en doen ons werkplunje aan. Mario gaat alvast naar het toekomstige gastenverblijf en begint alvast met het afbreken van een dikke lemen muur. 

Maar om 7 uur is er nog geen hulp. Om half 8 ook niet. Af en toe kijkt Mario naar buiten om het hoekje of er nog niemand aankomt. Maar nee hoor. Om 9 uur ga ik een kopje koffie brengen en vraag aan Mario wat hij er van denkt. Maar hij weet ook niet wat hij moet denken. Het zal toch niet? Wij waren zo goed van vertrouwen… Als er om 10 uur nog niemand is weten we het zeker; Jan had gisteren gelijk. Je kunt er niks van op aan. Potverdorie. Die dag gaan we samen verder, zonder ons werkvolk. Verder met het afbreken van die muur. Erzsi en Géza zijn ook nog langs geweest met degene die misschien onze kelder kan repareren. Ook hebben een emmer bij waar mooie stekjes in staan van coniferen.  Die komen goed van pas hier. Onze kelder is nu helemaal van leem, en om verder verval tegen te gaan moet hij helemaal gemetseld worden. Maar die man spreekt allen rap Hongaars, geen enkel woordje Duits of Engels. We proberen het nog even maar het gaat ons zo echt niet lukken. Ik besluit om de hulp in te gaan roepen van Manfred onze Duitse buurman. Maar helaas die is niet thuis. Pff dat word nog lastig. Totdat Erszi op het idee komt om János te vragen.  Dit is weer een andere János, want ja de helft van de Hongaarse mannen heten János. En deze János woont ook in ons dorpje, helemaal achteraan tegen het kerkhof. De dames gaan met de auto op pad en komen even later terug met János. Die gaat samen met ons de kelder in. Wij zeggen tegen hem hoe wij het willen en hij zegt het weer in het Hongaars tegen de aannemer. Die kijkt niet blij. En hij zucht en zucht. Veel werk. Gevaarlijk werk. Het moet eerst gestut worden, want anders kan het helemaal instorten. En word gemeten en opgeschreven. En gezucht en moeilijk gekeken. Hij weet het echt niet of het wel kan. Hij moet er nog eens over nadenken. Hij beloofd om vrijdag weer terug te komen met de uitslag. Nouja laten we hopen dat hij het aandurft… Laat in de middag komt ons overbuurmeisje ons vertellen dat ze gisteren bij ons aan de deur zijn geweest maar dat we niet thuis waren. En daarom komt ze nu nog een keer om te vertellen waarom de werkers niet waren gekomen. De ene had helemaal geen tijd deze week,  die moest al bij iemand anders werken van ’s morgens tot ’s avonds. En de andere kan alleen vanaf een uur of 3 want ook hij heeft een andere baan…. Dan vraag ik me af, waarom zeg je dan dat je wél kunt komen werken? Afijn het is nu niet anders. Maar ze heeft nog wel een broertje in de aanbieding, die heeft wel tijd om te komen werken behalve op donderdag dan moet ook hij ergens anders gaan werken…. Dus ook op dinsdag zijn we met zijn 2en. 

En het lukt ons om samen de muur uit te breken. Zo weer een klusje geklaard.

Woensdagmorgen precies om 9 uur stapt Péter door het poortje. Het broertje dat ons gaat helpen. Gelukkig we hebben hulp! De mannen gaat meteen aan de slag. Mario begint een geul te graven voor de fundering van een nieuwe muur, die komt op de plaats van de dikke lemen muur die wij gisteren omgelegd hebben. Péter gaat het leem naar buiten kruien. Zwaar werk hoor. Maar die jongen werkt echt hard hoor! Wat is het fijn om hulp te hebben. Kan ik mooi wat andere klusjes gaan doen.Ik besluit om de mini coniferen maar eens een mooi plekje te gaan geven. En ik weet al waar ze moeten komen staan. Als je bij ons buiten op ons toekomstige terras zit en je kijkt naar linksboven, als je andersom zit naar rechtsboven, dan is daar een gat. Nu kun je je afvragen waarom je in hemelsnaam daar naartoe wilt kijken, maar dat weet ik ook niet, ik doe het nou eenmaal vaak… Misschien omdat daar het huis van de buren staat? Maar om de een of andere reden wil ik precies dáár de mini conifeertjes planten. Dus een skup (spade) aan Mario gevraagd, een gieter vol laten lopen met water, en hup naar boven met het spul. Er zijn 5 plantjes, dus moet ik 5 kuiltjes graven. De eerste keer dat ik de skup in de grond zet, stuit ik op iets hards. Een mooi oud bord in 10 stukken. Eerst maar even eruit halen anders is het gat nooit diep genoeg. Jammer van het bord. Bij het 2^e gat wil mijn skup wederom niet meer dan 2 cm. de grond in. Hier is de boosdoener een stuk steen. Ook maar effe eruit halen. Op naar het 3^e gat. Hier gaat mijn skup verrassend genoeg wel dieper in de grond, maar als ik de grond omhoog haal, hangt er een groot stuk plastic aan vast. Jeetje dachten die Hongaren nou echt dat dat alles wel zou vergaan in de grond??? Het 4^e en 5^e gat geven gelukkig geen nieuwe geheimen prijs behalve een mierennest. Ik giet in ieder kuiltje wat water en zet er de plantjes in. Ja en dan heb ik een ander probleem, ik moet de gaten weer opvullen met grond. Ik kan slecht het bord, de steen en de plastic zak weer terug de grond in doen. Maar gelukkig komt mijn reddende engel er aan in de vorm van Mario. Ik moet grond hebben, zeg ik. Waarvoor? Om die gaten op te vullen. En wat eruit is gekomen, vraagt Mario. Ik wijs naar de bodemvondsten. Hij snapt en gaat voor mij elders in de tuin wat grond halen. Ondertussen zijn wolken vanachter de heuvel tevoorschijn gekomen en het rommelt in de lucht. 

Terwijl ik op Mario zit te wachten voel ik de eerste regendruppels op mij terechtkomen. Nog even wachten, roep ik naar boven. Mario komt eraan met de grond en grote malse druppels regen vallen neer. Vlug de grond erbij en toch nog de gieter met water leeggieten bij de plantjes en dan rennen. Zo weer een klusje geklaard. Als het goed is, is er van het gat over een paar jaar niks meer te zien! Gelukkig is de regen maar van korte duur en 5 minuten later schijnt de zon weer. Meteen is het drukkend warm. Als je het mij vraagt komt er vandaag nog wel meer onweer….. ik ga nog maar eens even bij de mannen kijken. Jeetje het schiet lekker op! Dit hadden we nodig. Hulp met het graven en kruien. Het geeft ons weer een positieve boost. Ik ga nog even binnen iets opknappen. Ik stoor me al langer aan de grote ramen in het voorkamertje. Ze moeten tzt vervangen worden, maar ik wil het nu wat mooier maken. En ik heb geleerd van de Hongaren dat je met weinig middelen toch iets kunt veranderen. Dus naar goed Hongaars gebruik plak een stuk plastic tafelkleed op de vensterbank. Daarop komen de plastic plantjes die ik uit NL heb meegebracht en zie hier het resultaat. Ik ben er gewoon blij mee ..

Op donderdag moeten we zand, kiezels en cement gaan halen om beton te maken voor de fundering van de nieuwe muur. We gaan naar Tab, want dat is het dichtste bij. We parkeren onze auto op het terrein naast de bergen kiezels. We stappen uit en wachten tot er iemand komt om ons te helpen. Daar komt een jongeman aangelopen. Hij begint in het Hongaars tegen ons te praten. We verstaan er werkelijk geen snars van en Mario zegt tegen de jongeman: beton. De jongeman schudt zijn hoofd en zegt: nem, nem. Wat is dat nou  voor onzin zie ik Mario denken. Hij wijst naar de hoop kiezels en zegt nogmaals: beton, beton. Nu is het de beurt aan de jongeman om er niks van te snappen. Hij ratelt maar door en wijst naar een man die helemaal achteraan op het terrein hout staat te kappen. Arbeiten, zegt de jongeman tegen ons. Wat krijgen we nou, we komen hier niet om te arbeiten. Hij loopt naar die man en wij volgen gedwee. Het zal wel….. De jongeman begint tegen de man te praten en die man begint te wijzen en te zwaaien met zijn armen. Ik denk niet dat wij beton krijgen, zegt Mario. De vorige keer dat ik hier was deden ze helemaal niet zo moeilijk, zegt hij. Mario zegt tegen die man ook weer: beton. De man wijst naar voren en zegt: informacio. Nou dan gaan we daar maar weer naartoe. Ondertussen loopt de jongeman naar een auto, stapt in en rijdt weg. Ineens snappen wij het, hij kwam de weg vragen en werkt hier helemaal niet, haha. Lachend lopen wij naar de informacio, waar al iemand op ons staat te wachten om ons verder te helpen. Nadat  we de lieve man uitgelegd hebben wat willen, gaat hij met ons mee en gooit de kiezels en het zand met een grote grijper in de aanhanger.

Nog wat zakken cement erbij en heel wat kilo’s zwaarder rijden we langzaam naar Torvaj. Die middag gaat Mario met de kruiwagen de kiezels naar boven duwen. Maar het is gaan regenen en dan is alles glad. En aangezien hij ons heuveltje op moet, glijdt hij een paar keer op zijn gat. En het is zwaar, heel zwaar. Na een stuk of 10 kruiwagens houdt hij het voor gezien, dit is niet te doen zo. Jammer, want we hadden graag vandaag de fundering gestort. Maar we kunnen wel alvast beginnen, want er is al een gedeelte boven. Dus begint Mario beton te draaien. 

Hij stort het dan met de kruiwagen in de geul en ik doe er dan met een stok doorheen. Ik heb gelezen dat dat moet, zodat de lucht er dan uit gaat. Of het waar is weet ik niet, maar wat maakt het uit, zo heb ik ook een nuttig karweitje. Als alles op is moeten we stoppen .Om de rest boven te krijgen hebben we besloten om hulp in te roepen van Ferry, de kroegbaas. Hij heeft een grote tractor en heeft al eerder uit de brand geholpen. Tussen de buien door, met grote regenlaarzen aan, lopen we naar de kroeg. Als we daar zijn begint het heel hard te regenen, een echte wolkbreuk. We zien hoe de weg langzaam geel kleurt. Een buurman probeert met zijn skup het mengsel van leem en regen uit de put te houden. Onbegonnen werk. Het gutst werkelijk over de weg naar de overkant de sloot in. Ferry zegt dat hij vandaag geen tijd meer heeft, maar morgen komt hij met zijn tractor. Als we terug lopen naar huis, moeten we opletten dat we niet uitglijden, want het is spekglad op de weg.

Vrijdag gaan de mannen verder met het uitgraven van de vloer, zodat hier in de zomer beton gestort kan worden. Al het leem wat uit het huis kwam, hebben ze weer gestort op een stuk tuin wat nog veel lager ligt. Zo word de tuin daar ook meteen opgehoogd, 2 vliegen in 1 klap dus. En dat kan gerust want het is dezelfde leem. Als dit werk klaar is, gaan ze nog wat hout verzamelen om de dag af te sluiten met een vuurtje, ja waarom ook niet….

Zaterdagmorgen om kwart voor 9 horen we Manfred roepen: Mario, Gutemorgen. Verschrikt zoekt Mario een broek en strompelt naar buiten. Jeetje hij is op tijd, zijn we niet gewend hier. Hij komt vertellen dat hij om 9 uur terug komt met de man van de omheining. Oké, zegt Mario, dat is goed. Vlug maak ik wat te eten en om kwart voor 9 zijn we er klaar voor. Maar Manfred is er nog niet, dus hij is niet altijd op tijd… Ik zeg tegen Mario, heb je het wel goed verstaan, zei hij wel vandaag? Volgens mij wel, zegt hij. Ja hee, wie weet komt hij morgen of overmorgen pas. Ik ga het beddengoed maar vast in de wasmachine doen en Mario doet nog wat kleine klusjes. En dan om een paar minuten voor 10, komen ze aangelopen. Gelukkig, het was toch vandaag. De mannen komen in de keuken zitten en ik vraag of ze koffie willen. Nee, dat hoeven ze niet. De mannen komen ter zake. Manfred is meegekomen voor de vertaling. De meneer van de omheining heeft een soort van koffertje bij zich dat met plakband aan elkaar hangt. Zou hij daar voorbeelden in hebben zitten van het hek dat wij willen? Een stuk acacia of gaas misschien? Hij begint te vertellen en meteen zie ik weer dat ook zijn gebit niet compleet is, hij mist een paar voortanden en de rest staat schots en scheef en is niet wit… Hij haalt papieren uit zijn koffertje en vraagt of wij een plattegrond hebben van ons perceel. Ja dat hebben we. Thuis in Rooi. Maakt niet uit zegt de meneer, hij kan dat wel opvragen bij het buro. Weten we misschien het nummer van ons perceel? Nee, toevallig niet meneer. Maakt niet uit, ook dat kan hij opvragen. Dan overhandigt hij Mario een papier wat hij moet ondertekenen. Hány forint per meter, vraagt Mario. Nem tudom, zegt de meneer, hij weet het niet. Gek vind ik dat. Dan ziet Mario een bedrag van 60.000 forint op het formulier staan. De meneer zegt dat we nu moeten betalen, maar we mogen ook 10.000 forint nu betalen en de rest later. We hebben geen 60.000 forint in huis. Dus we kiezen voor de 2^e optie. Opeens valt het kwartje en snappen we dat het bedrag is voor het opmeten van ons perceel. Hij vertelde inderdaad dat het kadaster langs komt om te meten en om paaltjes te plaatsen. Ahaaaa dit is niet de meneer van de omheining, maar de landmeter! Oké, daarom wist hij niet wat de omheining gaat kosten. Als de papieren getekend zijn gaan we naar buiten. Hij wil kijken of er misschien nog wat oude omheining te zien is. Ja ach, hier en daar staat nog wel een half verrot paaltje, maar dat is ook het enige. Hij bewonderd onze vlierbessenstruiken en begint uit te leggen wat je daar zoal van kunt maken. Maar dat verhaal heb ik hier al zo vaak gehoord. En hij vertelt dat de roma ze hier plukken voor het geld. Ja dat weet ik wel, want gisteren vertelde Margitka dat ze daar 30 forint per kilo voor krijgen, dat is ongeveer 10 cent. Als we de ronde gemaakt hebben, nemen we afscheid van de landmeter en vragen aan Manfred of hij een afspraak wil maken met de meneer van de omheining. Want we willen dit nog graag geregeld hebben voordat we naar NL moeten. 10 minuten later komt Manfred al weer terug en zegt dat ze maandagmoren om 10 uur komen. Fijn, dat is weer geregeld! Blij lopen we naar boven en gaan maar eens even kijken hoe de indeling van het gastenverblijf moet worden. Laat in de middag komt ook nog de aannemer langs met de uitslag over de kelder. En dat valt tegen, hij durft het niet aan. hij schudt maar met zijn hoofd, nee nee, hij doet het niet. Te gevaarlijk en daarom doet hij het niet.

Die avond gaan we ook nog bij János langs om te kijken hoe zijn kelder is gemaakt. Die ziet er uit zoals wij de onze ook willen hebben. Alleen is onze kelder groter, wij hebben 3 gangen, maar dat moet toch te doen zijn?

We vertellen hem dat de aannemer nee heeft gezegd en vragen aan hem of hij misschien iemand kent die het wel aan durft. Hij komt al meteen met 2 namen, en hij beloofd om dat hij eens rond zal gaan vragen. Hopelijk levert het iets op..  Wat is dat een lieve man zeg! We krijgen een rondleiding en trots laat hij zijn huis en zijn tuin zien. Die tuin ziet er werkelijk prachtig uit! Wij waren er al eens langs gelopen en hadden verbaasd gekeken naar de prachtige verzorgde tuin. 

We vroegen ons wel eens af, wie zou hier toch wonen? Nu weten we het. 

Een man die in Hongarije geboren is, die jaren in Duitsland heeft gewoond en ook nog even in Nederland. Vandaar dat hij zo goed kan tolken. Nog genietend van het avondrood lopen wij weer naar huis. 

En zo is er alweer een fijne dag voorbij….

Deze zondag hebben we weer een blind date. En nu in de vorm van Truus en Cor. Truus ken ik al langer, maar ook alleen via de computer. We weten al veel van elkaar en hebben al vaak met elkaar gekletst. Maar haar stem heb ik nog nooit gehoord. Gek is dat. Maar als ze bij ons de heuvel opgelopen komen, ziet het er toch heel vertrouwd uit. En nadat we elkaar een handje gegeven hebben, beginnen we meteen te buurten alsof we elkaar al heel lang kennen. Dit komt wel goed! Het weer is een beetje wisselvallig, dus we zitten even binnen en wat langer buiten als de zon weer schijnt. 

De middag vliegt voorbij en we sluiten deze leuke ontmoeting af bij de Puli.

Maandagmorgen 10 uur. Manfred en de meneer van de omheining zijn er. Mooi zo. Willen ze misschien een kopje koffie voordat we ter zake komen. Nee, dat hoeven ze niet. Bier, vraag ik voor de grap. Ja dat lusten ze wel. Mario houdt het bij koffie. Nadat we even gepraat hebben gaan we dan maar eens kijken waar de omheining moet komen. Pff das nog niet zo gemakkelijk, want het is overal krom en scheef. Maar als het goed is gaat hij dat allemaal in orde maken. Als straks het kadaster is geweest en de grenzen zijn aangegeven, is het gemakkelijker. De rolmaat wordt erbij gehaald en het meten kan beginnen. Uiteindelijk na een half uur komen we uit op 300 meter omheining. Ongeveer dan. Nu weet hij hoeveel acacia palen hij moet bestellen en hoeveel rollen gaas. Een heleboel in ieder geval. Hij kijkt ook nog wat er allemaal moet gebeuren voordat ze kunnen beginnen. De grond moet recht gemaakt worden. Bomen moeten gesnoeid worden. Sommige bomen moeten helemaal weg, en er gaan ook zeker struiken sneuvelen. Maar dat is niet erg, wat er staat nog genoeg. En de acacia schieten daar als paddenstoelen uit de grond. De Hongaren mopperen er op, ze vinden het maar lastig. Wij niet, wij vinden ze vooralsnog heel mooi. Misschien verandert dat ooit nog eens….de rest van deze maandag bestaat uit opruimen en ons klaarmaken voor de reis, want morgen moeten we weer naar Nederland.

Als we op dinsdag om 5 uur opstaan, zijn we een beetje stil. Niet omdat het zo vroeg is, maar omdat het er weer op zit. We gaan weer naar ons andere thuis. Het uitzicht over ons dorpje is werkelijk prachtig. 

De zon is bezig met wakker worden en de hanen kraaien. Ik maak nog wat foto’s om dit mooie beeld vast te houden. 

Een half uur later zijn we klaar en stappen we in de auto. We zijn lekker uitgerust en kunnen er weer tegenaan.

Groetjes,

Marti