Hongaarse bruiloft *wij waren erbij*

2 weken is het ondertussen alweer, de bruiloft van Margit en Krisztián. En het was GEWELDIG! We waren keivereerd dat we een uitnodiging kregen om de hele dag aanwezig te bij hun mooiste dag van hun leven. Wel had ik vantevoren een beetje stress, wat doen we aan, wat geven we, wordt het niet veel te warm… Maar na hier en daar wat rondgevraagd te hebben gingen we welgekleed met een enveloppe met daarin onze bijdrage op pad.

Het was een prachtige zonnige dag die ’s middags rond half 3 begon bij het cultuurhuis van Torvaj. Buiten stonden lange tafels en stoelen opgesteld en partytenten moesten voor de nodige schaduw zorgen. Het zag er gezellig uit!

Ik had een leeg geheugenkaartje en 2 volle batterijen voor mijn camera, want ik wilde niks  missen van deze speciale gelegenheid. Maar de hele dag is gefilmd door een professional en ook waren er 2 fotografen aanwezig, die alles voor het nageslacht vastlegden.

Het eerste wat me opviel was dat iedereen er zo prachtig uitzag. De zusjes van Margit en Krisztián waren bruidsmeisjes en droegen prachtige lila jurken. Hun haren waren zonder uitzondering voorzien van schitterend krullen, glitters en bloemetjes. De kleine neefjes droegen een serieus pak. Ik wist niet wat ik zag, zo mooi!

Om kwart voor 3 kwam daar de ceremoniemeester met de bruidegom aan.

Omdat we absoluut geen idee hadden wat er ging gebeuren lieten we het allemaal over ons heen komen en 5 minuten later kwamen de schalen met eten op tafel. 

Grote schalen vol met vlees, rijst, friet, groenten en gebakjes. Wij keken elkaar aan, hadden we dit geweten hadden we niet geluncht, maar om nou helemaal niks te pakken…. Nee dat kon natuurlijk niet. Ook de pálinka en andere sterk alcoholische drankjes waren talrijk vertegenwoordigd.

Er druppelden steeds meer mensen binnen en om half 4 kwam dan eindelijk de bruid bij het cultuurhuis aan. (Later hoorden we dat dit gedeelte openbaar was en de rest van de dag voor genodigden). De zenekár begon te spelen om zo de auto met de bruid binnen te halen. We moesten allemaal onze ogen dichtdoen, zodat de bruid zogenaamd ongezien naar binnen kon gaan.

Toen ze binnen was, mochten we onze ogen weer open doen. De ouders en het zusje van Krisztián stonden naast elkaar en er volgde een plechtig moment waarbij de ouders bedankt werden.

Toen  moest de bruidegom toestemming vragen bij de vader van Margit, om met haar te mogen trouwen. Uiteraard gaf hij die toestemming, zou een beetje lullig zijn als hij nu zou bedenken dat hij toch liever iemand anders als schoonzoon had, en de ceremonie kon verder gaan. Vervolgens kwam de ceremoniemeester met het jongste bruismeisje naar buiten en ging voor Krisztián staan. 

Hij vroeg aan de bruidegom of hij misschien met haar wilde trouwen. Oké dit was dus om te testen of hij wel zeker was van zijn zaak om met Margit te trouwen. Natuurlijk zei Krisztián nee. En daar kwam hij met een andere deerne naar buiten. 

Het was een man verkleed als snollebolleke. Hij probeerde wat verleidelijke moves, maar het zag er vooral lachwekkend uit. Krisztián zei dan ook uit volle overtuiging nee! Ook deze dame werd weer weggeleid en daar kwam dan toch eindelijk de prachtige bruid Margit naar buiten.

Iedereen begon te klappen en de bruid straalt helemaal. Ze heeft de corsage voor haar aanstaande in haar hand en gaat deze liefdevol bij hem opspelden.

Dan gaan de ouders en broers en zussen van Margit zich naast elkaar opstellen. In een emotionele toespraak worden zij door Margit bedankt. 

Ze is natuurlijk al jaren lang het huis uit, maar toch, dit is haar trouwdag!

Hier speld ze een lint met daarop hun namen en trouwdatum aan de stok van de ceremoniemeester.

Aan die stok hangen linten van alle echtparen waar hij ceremoniemeester was.

Dan vertrekken we met zijn allen in de auto naar Tab, naar het gemeentehuis. Het bruidspaar heeft voor vervoer gezorgd zodat er gewoon een pálinka of 2 genuttigd kan worden. Het is een mooie optocht en iedereen toetert er op los.

Vanaf de parkeerplaats gaan de tocht te voet verder onder de klanken van de zenekár. Wat is het toch een geweldig gevoel om hier bij te horen!

Als we bij het gemeentehuis aangekomen zijn, lijkt alsof we in een Sissi sprookje terecht zijn gekomen. Het is zo mooi allemaal!

De kleine Zolika heeft een belangrijk taak gekregen vandaag, hij moet het kussentje dragen waarop de ringen voor het bruidspaar zitten. Je ziet aan heel zijn snoetje dat hij die taak uiterst serieus neemt.

De 2 kleinste bruidsmeisjes komen binnen en strooien rozenblaadjes over het looppad, waarover een minuutje later de bruid aan komt lopen aan de arm van haar vader.

Hierna volgt het officiële gedeelte wat eigenlijk niet zoveel verschilt met in Nederland. Er wordt wat verteld over het bruidspaar, de geloftes worden voorgelezen en bevestigd. Alleen dit begreep ik niet; de bruid en bruidegom krijgen ieder een glaasje met zand, hierna doen ze om beurten een beetje zand in een gezamenlijk glas en hierin wordt dan een kaars gezet.

En dan komt het moment waarop de ringen aangeschoven worden. Het kleine ventje kijkt verwachtingsvol met zijn kussentje naar het bruidspaar, dit is zijn momentje om te shinen.

Daarna wordt de trouwakte ondertekend door het bruidspaar en de getuigen. 

Het bruidspaar loopt naar hun moeders een overhandigd hun een mooi bloemstukje. 

Er wordt een fles champagne open geknald en de familie komt naar voren en ze feliciteren hun kinderen. 

Als ook dit gebeurt is, zit dit gedeelte van de dag er weer op. De stoet vertrekt weer en we lopen in een lange rij terug naar de auto. Maar het is ondertussen zo verschrikkelijk heet geworden, dat we even moeten wachten voordat we de auto in kunnen stappen….och die arme kleine jongentjes in hun deftige pakjes en sjieke glimmende schoentjes…

Van Tab gaat de tocht naar Kiliti, Siófok. Daar in de kerk gaat het programma om 18:00 uur verder.

Het is een mooi klein kerkje en wederom kijken we onze ogen uit! Ondertussen heeft het nieuwbakken echtpaar de ringen alweer uitgedaan en zijn ze terug geknoopt het kussentje. 

Onder de klanken van de Wedding March komen Krisztián met zijn moeder aan zijn arm, kleine Zolika met zijn kussentje met de ringen,  en Margit aan de arm van haar vader, de kerk binnenlopen.  Als iedereen op zijn plaats zit, begint de ceremonie. En omdat het in Hongaars is, wat anders in Hongarije, begrijpen wij er niks van. 

Maar we genieten en ook al versta je er niet veel van, we begrijpen het wanneer de geloftes afgelegd worden. De pastoor komt met het kussentje met de ringen en hij probeert ze los te maken. 

Het lukt het niet en de misdienaar moet ermet een schaar aan te pas komen. misschien toch iets te vast geknoopt aan het kussentje? Na het nodige geruk aan de lintjes komen ze los en de ringen worden even liefdevol als in het gemeentehuis aan elkaars vingers geschoven.

We constateren dat het geen echte mis is, want daarvoor duurt het veel te kort. Ook is er geen eucharistie. Maar mij hoor je niet klagen! Na een half uurtje is het voorbij en als we buiten komen, staan de bruidsmeisjes klaar met bellenblaas. 

En dan bedenk ik me dat we een pak rijst mee hadden moeten nemen… Hierna worden er nog een paar foto’s voor de kerk gemaakt. Van onze voorkant maar, wat niemand snapt, ook van onze achterkant.

Dan worden we verzocht om naar de tuin van de kerk te gaan. Ondertussen heeft de ceremoniemeester begrepen dat er een Belgische/Nederlandse delegatie zich onder de gasten bevindt en vanaf dat moment komt hij ons regelmatig in het Engels uitleg geven! Scheelt een hoop J

In de tuin is het foto’s maken en foto’s maken. Iedere gast mag met het bruidspaar op de foto.

                                           Selfie 

Kijk toch eens wat een prachtige meiden!

En dan krijgt de bruid een extra boeketje in haar handen gedrukt. Dit boeketje zal ze over haar hoofd naar achteren gooien en haar eigenste kan ze zo mooi bewaren. Slim zeg!

Dat deze dag bol staat van de tradities blijkt wel uit het feit dat even laten Krisztián met zijn mond de kousenband van zijn verse bruid moet op gaan zoeken onder haar enorme hoepelrok. De hilariteit is groot als hij bijna verdwijnt onder de rok, maar met het ding in zijn mond weer tevoorschijn komt. Dan wordt het niemendalletje om een stukje hout ofzo gebonden, want ook dit zal achterover gegooid worden naar de vrijgezelle mannen onder de feestgangers.

En dan gaan we met zijn allen weer in de auto om het laatste stukje naar de feestlocatie te rijden. Om half 8 zijn we er en mogen we de prachtig versierde feestzaal binnengaan. Maar niet voordat het bruidspaar buiten op de stoep een bord kapot gegooid hebben. Dit schijnt tegen de kwade geesten te zijn en als ze het samen met handveger en blik de scherven opgeveegd hebben, weet iedereen dat ze heel goed samen kunnen werken. Het is maar dat je het weet!

Alle stoelen hebben een lila strik aangekregen en op de tafels liggen servetten met een lila bandje met daarop onze namen. Het is duidelijk, de kleur van deze dag is lila. Mocht iemand nu nog denken dat een Hongaarse bruiloft armoedig is, dan zal ik dat meteen ontkrachten! Het is echt werkelijk fantastisch wat wij hier zien en meemaken. Wat een overvloed aan eten en drinken. Het ziet er echt tiptop in orde uit. We krijgen eerst soep aangeboden en daarna mogen we onszelf goed gaan doen aan een rijkelijk buffet. Het bruidspaar zit met hun ouders aan een aparte tafel en je ziet ze stralen. 

Er worden anekdotes verteld door de ceremoniemeester en iedereen lacht. Behalve de tafel met Belgen en Nederlanders. Die kunnen die Hongaarse humor niet volgen.

Na het heerlijke eten gaat het echtpaar de dansvloer op voor de openingsdans. Het begint heel romantisch en iedereen staat te genieten van het verliefde paar. Maar het wordt als snel wat vlotter en losser en de dansvloer wordt al snel wat voller met mensen die ook een dansje gaan wagen. De bruidegom had een stapel foto’s van schaars geklede dames bij zich en gooit deze demonstratief weg om te laten zien dat hij echt voor zijn Margit heeft gekozen.

Om het half uur komt er naast de normale drank die overal op de tafels staat, iemand van de familie, of het bruidspaar zelf,  langs met een dienblad met Pálinka en andere shotjes. En het wordt zeer op prijs gesteld als je dan tenminste één glaasje achterover klokt. Ik sla mooi iedere keer over, maar voor veel mensen is het tè lekker om nee te zeggen.

Als het feest volop in gang is wordt ineens de bruid meegenomen aan een ketting! Ze wordt gestolen van haar bruidegom. Die moet vervolgens wat opdrachten uitvoeren om zijn echtgenote weer in zijn armen te kunnen sluiten. Dat doet hij zoals het hoort en dan wordt zijn vrouw weer terug gebracht.

En dat is maar net op tijd, want om iets over 11 uur wordt de bruidstaart binnengereden. Wat ziet het er mooi uit! De taart bestaat uit 4 lagen en iedere laag heeft een andere smaak. We sluiten ook aan in de rij en zijn een beetje verbaasd dat er nu nog taart geserveerd wordt. Want zo’n heerlijk stuk aardbeientaart met een dikke laag marsepein valt ’s avonds best zwaar op de maag. Maar wat was het lekker! Mario gaat zelfs voor een 2^e stuk….

Na het gebak krijgt iedereen een kaars en deze worden aangestoken en we moeten allemaal in een kring gaan staan. Het bruidspaar ging langzaam dansen en ging bij iedereen de kaars uitblazen. Ik weet echt niet wat dit betekende… het was wel een heel mooi rustig moment in deze hectische dag.

Hierna ging het feest weer vrolijk verder en het was echt gezellig! Maar rond 1 uur ’s nachts was het bruidspaar vertrokken. Er ging toch wel een tijdje voorbij en toen ze weer terug kwamen waren ze omgekleed. De bruid had een kittig rood jurkje aangedaan en de bruidegom had zijn mooie witte overhemd omgeruild voor een roze exemplaar met een rode stropdas. 

In zijn linkerarm had hij een grote rode emaille schaal, in zijn rechterarm een grote houten pollepel. Daarmee sloeg hij op de schaal. Ten teken dat er voor geld met zijn echtgenote gedanst mocht worden. Als eerste ging de ceremoniemeester met Margit dansen, maar niet nadat hij een bijdrage had gedaan in de rode schaal bij Krisztián. Daarna waren de ouders aan de beurt, gevolgd door de rest van de feestgangers.

Toen iedereen geweest was, werd er geld op de grond gegooid. Meestal muntjes maar ook briefgeld zweefde over de dansvloer. Het echtpaar moest proberen om met handveger en blik alles bij elkaar te vegen. En de kinderen probeerden dit tegen te houden, het was een koddig gezicht J

Alles werd in de rode schaal gedaan en het bruidspaar liep blij lachend en zwaaiend de feestzaal uit.

Voor ons wat dit een mooi moment om er ook een einde aan te breien en we liepen naar buiten. Toen ik nog even de feestzaal inkeek, zag ik dat er wederom een buffet met warm eten klaarstond, om half 2 in de nacht... Wij werden door onze privé chauffeur veilig in Torvaj afgeleverd.

Margit en Krisztian, heel erg bedankt dat wij bij jullie supermooie trouwfeest mochten zijn, het was een eer! We wensen jullie alle geluk van de wereld!

Groetjes, Marti

Miért, Mikor és Mennyi?

Dat horen we de laatste best regelmatig.

Waarom, Wanneer en Hoeveel? En de Hongaren die dat vragen kijken ons aan of we gek geworden zijn. En dan kijken Mario en ik elkaar aan in de wetenschap dat we niet echt een antwoord hebben, maar dat het goed is!

Maar ik zal bij het begin beginnen.

Toen wij in 2008 op zoek gingen naar een huis in Hongarije, kwamen wij op de derde dag van onze zoektocht in Torvaj met de makelaar. Het eerste huis wat we gingen bekijken was het huisje op de heuvel waar wij als een blok voor vielen. We sloten het meteen in ons hart. Maar in dezelfde straat stond een huis te koop waar ik ook meteen een heel goed gevoel bij had. De vraagprijs was hetzelfde en na een hele korte twijfel kozen we voor het huisje op de heuvel. En daar hebben we nog niet één seconde spijt van gehad!

Maar het andere huis bleef maar te koop staan. Iedere keer als wij in Torvaj aankwamen was het eerste wat ik deed, kijken of het bordje eladó er nog hing. Waarom weet ik niet, maar wat baalde ik toen er op een dag kijkers bij het huisje waren… ik keek ze zowat de straat uit.

We kochten het huis van de buren erbij en daar waren we een tijdje druk mee. We genoten en genieten van alles wat het leven hier te bieden heeft. Maar verdorie, dat andere huisje bleef maar triggeren. We liepen er regelmatig langs en zeiden dan tegen elkaar, het is toch een skôn huiske. De omheining ging steeds verder kapot en we durfden het aan om de tuin in te lopen.

Toen we hier in april weer waren, was het bordje eladó verdwenen. Aan het hek hing een plastic hoesje met daarin een vel papier. De schrik sloeg me om het hart, het zal toch niet verkocht zijn. ik keek even om me heen en draaide het ijzerdraadje los waarmee het hoesje om de spijlen van de poort gedraaid zat. Ik bekeek het papier maar kon er echt geen touw aan vast knopen. Gedesillusioneerd stopte ik het papier terug, draaide het ijzerdraadje weer om de poort en toen wist ik het zeker.

In plaats van post zitten er wespennesten in de brievenbus

Ik zei tegen Mario, als we dat huisje erbij willen hebben moeten we nu actie ondernemen! Ja dat denk ik ook, zei Mario, maar van wie is het huisje? Ik zei, we gaan nu naar János, die kan ons vast wel verder helpen. János is een oudere man hier in het dorp, en een dierbare vriend van ons. Hij spreekt Duits en Hongaars en is een wijs man. Dus wij met de Trabant naar János toe. Het was een zondagmiddag en hij zat lekker binnen tv te kijken. We werden hartelijk ontvangen en na een beetje praten over ditjes en datjes begonnen wij voorzichtig over het huisje. Hij luisterde naar ons en het eerste wat hij vroeg, waarom? Waarom wil je dat in hemelsnaam kopen? Het staat minstens 15 jaar leeg. En wat ga je daar mee doen? Tja dat wisten we niet… het is een gevoelskwestie. Maar nadat hij van de verbazing was bekomen, kwam hij meteen in actie. Hij pakte de telefoon, en begon heel snel te praten in het Hongaars. Daar zaten wij met zijn 2-en op zijn bankstel, vol verwachting te kijken naar die lieve man met zijn vaste telefoon, compleet met gedraaide snoer, of we er iets van konden volgen. Hij legde zijn hand op de hoorn en vroeg of wij over 5 minuten tijd hadden om het huis te bekijken. Ja, ja, ja, we hebben tijd! Oké, zei János, dan komt de eigenaar nu naar het huis en dan kun je kijken. We vroegen aan János of hij mee wilde gaan, want we vonden het nu toch wel spannend worden. Al 9 jaar keken we tegen het huisje aan en nu konden we binnen 5 minuten binnen gaan kijken.

Bij het huisje aangekomen zagen we dat de eigenaar er ook was en hij toverde ergens bij de dakpannen de sleutels vandaan en opende de voordeur. We gingen binnen in de tuinkamer en meteen, alsof het gisteren was, wist ik weer hoe het huisje aanvoelde. En dat was goed. Ojee ik was al verkocht. Mario begon te zuchten achter mij en ik hoorde János zeggen dat er wel heel veel werk aan was. Ja, zei Sándor, het huis is slecht, heel slecht. He bah, wat een zuurpruimen die mannen. Maar toen zei Mario, het is wel echt heel mooi he. Gelukkig hij was weer op hetzelfde level als ik. We liepen rond en ik zag de prachtige grote ramen waar de zon doorheen scheen. 

Weliswaar waren bijna alle ruitjes gesneuveld, maar een kleinigheidje blijf je houden. Het huisje heeft 4 kamers en 3 daarvan hebben een mooie vloer van oude cementtegels. Ze liggen nu nog in de leem, maar dat komt wel goed. In de andere kamer ligt een planken vloer, ook in de leem, en daaromheen een betonnen rand. En net tussen die rand en de houten vloer zit een gat en een hoopje leem. Daar woont iets of iemand. Ook die gaan we verjagen. Er zit verder niks in, geen water, geen gas, geen keuken of badkamer. 4 lege kamers en een kamra. Mario en ik beginnen al in te delen, hier kunnen we een slaapkamer maken, hier de keuken en daar de badkamer. Ja en dan weet je het wel he.

We gaan naar buiten en we kunnen bijna niet lopen omdat het onkruid wel een meter hoog staat. Maar dat maakt niet uit, wij genieten. We zien dat de muren zo slecht nog niet zijn, maar dat er zeker wel wat aan moet gebeuren. De tuin is ongeveer 2000 vierkante meter, dus niet te groot. Scheelt mooi in onderhoud. 

In de tuin staat nog een hokje en het is niet duidelijk of dat de wc is geweest of het hokje om het vlees te drogen/roken en er is een hele diepe put. Ook is er een wijnkelder op het erf, maar die is slecht, omdat er een grote boom bovenop gegroeid is. En die wortels drukken op de kelder, dus we moeten gaan kiezen voor de boom of de kelder. 

Maar het ziet er allemaal zo mooi uit! De tuin grenst aan het speeltuintje en we hebben uitzicht op de klokkentoren. 

Ik kan het niet meer houwe en vraag aan Sándor, wat het huis moet kosten. Hij noemt zijn prijs en Mario zegt, nee dat is teveel. Maar het spel is begonnen. Sándor zegt dat hij nog met zijn zus moet overleggen of zij überhaupt wel wil verkopen. Het is vandaag er g snel gegaan en hij heeft haar nog niet gesproken. Zij is de andere erfgename, dus als zij zegt nee, dat is het over.

We spreken af dat we in de zomer er op terug gaan komen. En zo geschiedde.  Meteen de eerste week dat wij hier zijn in juni gaan we weer naar János. We zeggen hem dat we het huis graag willen hebben , maar niet voor de vraagprijs. We hebben samen een bedrag afgesproken en daar proberen we ons aan te houden. János belt Sándor en we kunnen na een paar dagen bij hun thuis langskomen.

Als wij ons op de afgesproken dag melden, worden we hartelijkst ontvangen. En, bevalt het huis jullie, vraagt Sándor. Jazeker, zeggen wij. En de prijs? Nee die niet. Hij moet hartelijk lachen en zegt dat hij dat wel verwachtte. Hij noemt zijn prijs en laat dat nou nét iets onder onze prijs liggen. We zeggen ja en er worden handen geschud. De vrouw van Sándor komt naar ons toe en omhelst ons. Ik weet niet wat me overkomt, maar ik denk zomaar dat ze blij is dat ze van het huis af is…

We moeten nu bij de advocaat langs om alles even door te spreken. Hij maakt kopieën van onze paspoorten en lakcim kaartjes. Als we zeggen waar we het voor gaan kopen, zegt hij dat het maar goed is dat wij het huis gaan kopen. Want een huis van dit bedrag is goed voor een gezin met 2 kinderen. Wij snappen het niet en hij legt uit; als gezinnen geen geld hebben, krijgen ze van de staat een huis aangeboden. En daarbij kijken ze naar het aantal kinderen. Hoe hoger de waarde van het huis, hoe meer kinderen erin kunnen wonen. Hij zegt, en daar komen meestal gezinnen in, die wil niemand als buren hebben. Dus de regering koopt oude huizen op voor deze mensen. Nou dan kunnen wij het maar beter kopen zegt hij… wij vinden het toch raar om dit uit de mond van een advocaat te horen…

De mattenklopper hangt al klaar.

We spreken ongeveer 2 weken later weer af bij de advocaat om de koop te bevestigen. Sándor en zijn zus zijn samen gekomen en als we tegelijkertijd bij de advocaat arriveren, slaat de zus haar armen om mij heen en zegt dat ze heel blij is. Jeetje het huis was echt een blok aan hun been. Sándor zegt op een gegeven moment ook dat hij blij is om er vanaf te zijn. Ze hebben er geen zorgen meer om en dat snap ik wel.

Omdat ze contact geld wilden hebben, is Mario de afgelopen dagen iedere dag het maximum wezen pinnen zodat we ze nu een pak briefjes kunnen geven.

En dat lijkt hier met de forinten al snel heel veel. Hier ben je zo een miljonair. Briefje voor briefje wordt geteld en de advocaat telt geduldig mee. Als dat gebeurt is moeten er heel veel papieren ondertekent worden en dan is het eindelijk echt van ons! De zus vraagt aan ons, en nu gaan jullie het zeker helemaal platgooien? Platgooien, platgooien, ze snapt er echt helemaal niks van! Niks platgooien, het gaat met veel liefde weer opgeknapt worden. Klein detail, Sándor is de sleutels van het huis vergeten…. Hij komt ze morgenvroeg brengen zegt hij.

En dat doet hij, als wij om een uur of 8 buiten komen, staat er een plastic tas met daarin 2 flessen zelfgemaakte wijn. Hebben we hem gemist! Omdat het zaterdag is, kunnen we uitslapen en ja dat kan dit gebeuren. Helaas zitten er geen sleutels in de tas en Mario zegt, ik ga ze straks wel ophalen. Maar dat is niet nodig, want na een uurtje komt Sándor er weer aan. Met de sleutels. We vragen hem binnen en ik vraag of hij koffie lust. Nem. Thee misschien. Nem. Bier? Nem . Wijn? Igen! Ahaa nou snap ik het. Daar moet op gedronken worden. Ook ik ontkom er niet aan en pak voor mezelf een borrelglaasje. Huppekee, op het nieuwe huis! En zo kan het gebeuren dat we om half 11 al aan de wijn zitten.

We zijn heel blij met onze nieuwe aanwinst en als we dat tegen de Hongaren hier vertellen kijken ze ons aan of we gek geworden zijn. Het eerste wat ze vragen is miért, waarom? Waarom hebben jullie dat huis erbij gekocht? Omdat we dat willen. Wat ga je er mee doen? Weten we niet. Komen jullie kinderen hier misschien wonen? Ik denk het niet. Maar waarom dan?? Tja ga dan maar eens uitleggen dat het een gevoelskwestie is…. Dat lukt dus echt niet.

De tweede vraag is steevast, mikor? Wanneer? Wanneer gaan jullie het in hemelsnaam opknappen? Jullie zijn al altijd aan het werken. Al jullie vrije tijd, en meer, gaat in de andere projecten zitten. We weten echt niet wanneer we het moeten doen, maar het gaat gebeuren. Als we tijd van leven hebben komt het helemaal goed! We hebben nog zoveel ideeën en energie om te klussen en te verbouwen…

Daarna komt de vraag, mennyi, hoeveel? Hoeveel hebben betaald voor het huis en de grond. En als we dan de prijs noemen, zijn de reacties heel verschillend. Als ze te verkopen hebben, zeggen ze, mmmm goeie prijs, wellicht een beetje aan de dure kant, maar op zich een goeie prijs. Hebben ze zelf wel een huis te verkopen, hier of elders, dan is de reactie heel anders. Dan zwaaien ze met hun handen en zeggen dat het huis slecht is en maar een klein beetje grond, kortom dan is de prijs veel te laag, haha. Met andere woorden, wat zij te koop hebben, is toch wel wat duurder.

Ik zeg maar zo, waar andere mensen ieder een elektrische fiets kopen, kopen wij een huisje erbij….

En zo moet het zijn, iedereen doet lekker waar die zin in heeft. Dan is iedereen gelukkig. Wij zijn heel gelukkig met weer een klein stukje Torvaj erbij.

Rechts zie je de poort van het nieuwe huis en in de verte zie je het huisje op de heuvel.

Het eerste huis wat we kochten is het ‘huisje op de heuvel’ en daarbij hoort ook het ‘kleine huisje op de heuvel’. Het tweede huis wat we kochten is het ‘grote huis op de heuvel’. En nu hebben we het ‘huisje onderaan de heuvel’. Hoe leuk is dat?

Groetjes uit een heet Torvaj.