Een stormachtig begin van 2018

Ja hoor dat geluk hadden wij weer.

De hele morgen raasde er een storm van over Nederland, en nog niet zo’n kleintje ook! Het ging zo hard tekeer dat ons frietkotje zelfs een meter opgeschoven was. En die staat eigenlijk heel beschut in een hoekje bij het huis. Aan de zijkant van het huis vielen de stukken cement van het dak af. Mijn kippies bleven dicht bij elkaar staan tegen de schutting aan… Een storm die ongeveer eens in de 10 jaar voorkomt in Nederland. En juist op die dag zouden wij met het vliegtuig naar Hongarije gaan. Ik hield het journaal nauwlettend in de gaten en scheet ondertussen zeven kleuren stront. Dit was niet leuk meer. Maar er was beloofd dat ’s middags de storm zou gaan liggen en wij vlogen pas om 7 uur ’s avonds. Dus er was goede hoop dat onze vlucht wel gewoon door kon gaan. En inderdaad, wonder boven wonder klaarde het die middag op en konden we gewoon naar Eindhoven Airport vertrekken.

En we waren nog nooit zo snel in Budapest! Een uur en een kwartier had het vliegtuig erover gedaan! We hadden wind mee en de helft van de vlucht turbulentie.

En toen we de volgende morgen een rondje heuvel gingen doen zagen we dat onze buurvrouw weer goed in de weer was geweest. De lieverd had de Trabant helemaal ingepakt.  Met alles wat maar voorhanden was. In eerste instantie leek het een berg afval, maar het was toch écht de kisrakéta!

Verder zag alles er nog goed uit. Toch gek om te zien, de laatste keer dat wij hier waren, was het zo verdommes heet! Nu is het winter en de bomen zijn kaal. Is toch heel anders. En we zijn wel 4 maanden niet hier geweest, dat is echt keilang voor ons. Maar we vertrokken pas tegen eind september hier, ja dat gaat de herfstvakantie in oktober natuurlijk niet door. En in december komen we normaal gesproken ook nog hier, maar dit jaar kozen we ervoor om naar Zweden te gaan.

Deze dag 19 januari, was Mario voor de eerste keer in Hongarije jarig! Eindelijk, na 57 jaar kon hij zijn verjaardag in Torvaj vieren. Rond half elf kwam daar onze visite aan, gezellig! Ze hadden heerlijke cake, chocoladebollen en koekjes meegebracht voor de jarige job. 

Zelf hadden we ook nog een taartje gekocht de vorige avond in Budapest. En dankzij onze nieuwe houtkachel was het lekker warm in huis, dus we zaten lekker te meuten met zijn allen. ’s Avonds zijn we nog in Siófok bij Bella Italia gaan eten en toen was zijn verjaardag alweer voorbij.

Omdat het zaterdag zo’n lekker weer was, besloten we om toch maar met een klein klusje te beginnen. We zijn hier dan maar 4 hele dagen, maar niks doen, tja dat is ook weer zoiets. Maar het is te kort om binnen aan de slag te gaan, want dat zijn allemaal grote klussen. 

De zon scheen en het was heerlijk lenteachtig, ideaal weer om een houthok te gaan bouwen. We hadden nog goei hout liggen wat van de daken kwam. Van het eerste huis hadden we de nog goede originele palen uitgezocht. Die met houtworm erin gaan bij Margit in de kachel. Maar er waren er nog een stuk of 15 over die goed te hergebruiken zijn.

Hier zie je oude nummering van de palen nog.

Voor de achterkant konden we mooi de oude daklatten van het tweede huis gebruiken. Het is maar dat het een beetje afgesloten is en het kan er zo ook nog lekker doorwaaien.

Terwijl we zo bezig zijn, kan ik alleen maar denken, ik wil niet over een paar daagjes alweer weg. Ik wil langer blijven. En als ik het dan uitspreek tegen Mario, blijkt dat hij er precies zo over denkt. Maar het zal toch moeten, helaas…. Margit kwam nog even langs voor een bakkie koffie en we schrokken toch wel van haar. Ze heeft al 5 jaar klachten en onderzoeken gehad, maar het is nog steeds niet duidelijk wat ze nu mankeert. Wel is ze in korte tijd 14 kilo afgevallen, dus dat is zorgwekkend. Ze vertelde dat ze op de televisie had gezien dat in Nederland mensen met fiets en al van de weg af gewaaid waren. En daarbij moest ze hartelijk lachen, en wij natuurlijk ook. Ze vertelde dat ze zich ook zorgen had gemaakt over ons, omdat wij moesten gaan vliegen. Ja zelfs in Hongarije was de storm wereldnieuws.

Die zondag is het weer totaal anders, het waait koud en het is bewolkt. Brrr geen weer om aan het houthok verder te gaan. Want we bouwen het houthok, tussen de 2 huizen in, dat is gemakkelijk. Zo kunnen we er gemakkelijk bij, waar we ook wonen. Maar die plek ligt wat hoger dan de rest, dus op zo’n dag als vandaag waait het daar maar guur overheen. 

Dus besluiten we dat ik binnen wat ga rommelen en Mario gaat bij het 3^e huis fikkie stoken. Ja joh, die stapel hout roept hem al zolang! Van de zomer had hij daar flink gesnoeid, maar toen mocht je niet stoken. Alhoewel… deze tuin grenst aan de tuin van het gemeentehuis en zo zagen wij dat ze van de zomer daar lekker fikkie aan het stoken waren. Pikzwarte rook nog wel! Maar voor de gewone burger gelden denk ik andere regels…

Maar nu mag het weer! Dus Mario is de komende uren onder de pannen, hahaha.

He, en dan is het alweer maandag, de laatste dag hier. Het is weer zo’n mooi weer, dus gaan we nog lekker ff buiten verder met het houthok. Is dit trouwens geen goed Nederlands woord? Ik krijg steeds het rode streepje onder het woord houthok. Zou het houtopslag heten in het Nederlands? Ik denk het wel, want het rode streepje is dan weg. Afijn wij gingen verder met het houthok. Latten bij elkaar scharrelen, want ze moeten lang genoeg zijn, geen houtworm of rot en het liefste een beetje recht.

Maar het lukt en we zijn al mooi een eindje op dreef als we tot onze schrik zien dat het al drie uur is! We moeten nog alles opruimen, de Trabant onder een zeil onderstoppen, water weer afsluiten, alles klaar maken voor vertrek etc. We vliegen morgenvroeg om 10 over 6, maar dat betekent dat we hier om 3 uur moeten vertrekken. Maar het is in Hongarije nu een half uurtje eerder donker als in Nederland, dus veel tijd hebben we niet meer. ’s Morgens trouwens wel een uur eerder licht als in Nederland, dus momenteel meer daglicht in Hongarije.

Zover zijn we gekomen, er moet nog een bodem in en een dak op.

Als afsluiting van deze laatste dag, gaan we richting Andocs om op verjaardag te gaan bij Ina en Martine. Daar zitten meerdere Hongaarse Nederlanders en het is er keigezellig!

Nog een laatste etentje bij Puli en dan is het toch echt gedaan.

Als we de volgende morgen terugvliegen is er gelukkig geen harde storm meer, maar toch nog wat turbulentie. Bah vind ik echt niet leuk!

Maar wat nog steeds zo adembenemend is, zijn de prachtige donswolken waar je overheen vliegt en dan die mooie opkomende zon.

Het was maar kort, maar het was o zo fijn om weer even in het huisje op de heuvel te zijn!

Groetjes,

Marti

Jarig in Kalocsa

Al jaren vier ik mijn verjaardag in Hongarije, ik ben dan ook in augustus jarig en dat valt voor ons midden in de vakantie. Oooo ik weet nog dat ik 34 werd en dat de kinderen dat met stoepkrijt op het campingpad geschreven hadden. Met pijlen enzo erbij, daar zit de jarige. En dat ik zei, niet iedereen hoeft te zien dat ik al zo oud word. 34 jaar! Wat een broekie was ik nog. Nu ben ik er al 55 en waarschijnlijk lach ik daar over 21 jaar ook weer om. Laten we het hopen….

Maar al die jaren zeur ik dus dat ik een verrassing wil, dat ik iets krijg wat ik niet zelf gekocht of uitgezocht heb. Maar dat is bijna nooit gebeurd, want Mario vind dat lastig. En dat hij gelijk had, is dit jaar bewezen. Want dit jaar had hij een echt verrassing voor mij! Hij vond het wel heel moeilijk om stil te houden, maar dat hield hij vol tot een week vantevoren. Want hij was inmiddels wel gaan twijfelen of ik er wel zo blij mee zou zijn. Dus op een geven moment vertelde hij wat hij had bedacht. We zouden 5 dagen naar Kroatië gaan. 5 dagen naar Kroatië! Ik keek hem verschrikt aan van, moet ik 5 dagen weg uit Hongarije? Waarom zou ik ons huisje op de heuvel 5 dagen alleen willen laten om naar het buitenland te gaan? Het huisje is straks al zolang alleen als wij weer in NL zijn. Ik werd er een beetje verdrietig van… Pfff wat moest ik daar nou mee. Hij bedoelde het zo goed en was zo trots dat hij het zelf bedacht had. Maar hij wist ergens wel dat ik er niet zo blij mee zou zijn, anders was hij niet gaan twijfelen. Hij had dan ook nog niks geboekt. Gelukkig maar. Ik had zelf een beter idee, of nee niet beter, maar een ander idee. We konden ook gewoon 1 of 2 dagen naar Kalocsa gaan. Ik ben namelijk dol op het traditionele borduurwerk wat daar vandaan komt. En ik had op internet als gezien dat er ook heel mooi treinstation moest zijn, dus daar zou ik erg graag naartoe gaan. Maar omdat het best een eindje rijden is vanaf Torvaj, is het er nooit van gekomen. Maar als we dan een overnachting zouden boeken, was het wel leuk om te doen. Als jij dat liever doet, zei Mario, dan doen we dat. Ja 5 dagen naar Kroatië wil ik echt niet, hoe lief ook bedoeld. Dus ging Mario op zoek naar een hotel in Kalocsa en op 3 augustus in de vroege morgen vertrokken wij.

Op ons dooie gemakkie en dus onderweg even koffie en thee met gebak, we hebben tenslotte iets te vieren.

Rond de middag kwamen we in Kalocsa aan en het eerste wat we deden was een ijsje eten. Want we hadden wel een goede dag uitgekozen… het was die dag boven de 40 graden.

Daarom gingen we verkoeling zoeken en kwamen we bij het Viski Károly Múzeum. Dit is een prachtig museum over de historie van Kalocsa. 

De entree voor ons beiden was 1000 forint, en we moesten slofjes aan over onze schoenen. Wij waren de enige bezoekers en de mevrouw van het museum liep met ons mee en deed overal de lamp aan en ná ons ook weer uit. Ze probeerde wel een beetje te vertellen, maar ze had wel door dat wij maar een beetje Hongaars spreken en dan is het best moeilijk.

Het was werkelijk een en al folklore wat er te zien was, ik vond het echt gewéldig! Je krijgt een heel goed idee van hoe de mensen hier vroeger woonden.

Nadat ik uitgekwijld was gingen we weer naar buiten. Bam, de hitte in. Het korte wandelingetje naar de prachtige kathedraal was eigenlijk al te veel. Maar binnen was het heerlijk koel en ooo wat was het mooi!

Buiten werd volop gewerkt aan de kathedraal maar ook de tuin werd flink onder handen genomen.

Onze volgende stop was het paprika museum. Want hier in Kalocsa wordt volop paprika geteeld.

Ook hier loop een mevrouw van het museum met ons mee en ze biedt op een gegeven moment aan om foto’s van ons te maken.

Het wordt hier duidelijk uitgelegd hoe de paprikaplant groeit en je ziet hier echt heel goed de geschiedenis van de paprika uitgelegd.

Maar dan gaan we naar het népművészeti ház. En omdat eigenlijk alles op loopafstand is, doen we dan ook maar. Maar het is zo ontzettend heet en het valt echt tegen om in de felle zon te lopen… Dus proberen we om telkens in de schaduw te blijven, maar dat lukt niet overal. Op een gegeven moment ga ik bijna van mijn graatje en moeten we echt ff stoppen en een pauzetje houden.

Het folklorehuis is zoooo mooi! Een wit gebouw met blauwe deuren en kozijn. Helemaal mijn ding!

Ik zou hier zo in kunnen wonen, echt prachtig!! Binnen zie je weer hoe de mensen vroeger leefden en  op de muren zie je de prachtige typische schilderingen terug. OOOO ik wil ook wel zo’n kamer.

En hier gebeurt weer hetzelfde, de mevrouw van dit museum vraagt of ze een foto van ons moet maken bij de mooie schouw.

Haha echt een degelijk stel.

Het is nu middag en we mogen het hotel in en dat gaan we dus ook doen. We lopen naar het hotel en frissen ons daar even op, dat is wel nodig na dat gewandel in de hitte.

Hierna pakken we de auto want we gaan naar het oude station van Kalocsa. Dat staat er om bekend dat het die mooie muurschilderingen heeft, dus dat wil Marti natuurlijk even bekijken.

En ook hier zijn wij de enige bezoekers, zou iedereen ergens aan het water liggen? Zo aan de voorkant stelt het niet zo veel voor, maar aan de achterkant en binnen is het echt keimooi.

Het is nu een mooi museum geworden.

Ik kan er maar niet genoeg van krijgen en maak de ene foto na de andere.

En dan gaan we weer verder om ergens een hapje te gaan eten. Onderweg nog wat ooievaars gespot. We zijn tenslotte in de stad die ooievaars in zijn wapen heeft staan. 

We komen bij een restaurantje terecht aan het water en het is er supermooi.  Het Trofea étterem is echt een aanrader. Het terras lijkt op een boot en we zoeken een tafeltje uit met uitzicht over het water. 

Als we lekker zitten te eten, zien we zon in de rivier zakken. Zucht, wat een romantiek.

Bij het hotel aangekomen is het op het terras nog gezellig en het is nog 35 graden, dus besluiten we om nog een lekker koud biertje te nemen.

Later zien we op de Hongaarse tv dat er die dag een hitte record gebroken is. Mooie dag om rond te struinen, toch?

De volgende morgen staat er nog één ding op het programma en dat is de porselein fabriek van Kalocsa. Daar maken ze het originele breekgoed wat je eigenlijk overal in Hongarije wel tegenkomt. Het ziet er een beetje kitscherig uit, maar daar hou ik wel van.

En hier zijn we niet de enige bezoekers en moeten we zelfs even wachten in het winkeltje tot de vorige groep van 4 personen klaar zijn met de rondleiding. Want ook wij gaan de rondleiding doen. Ik ben wel benieuwd. Maar in het fabriekje is geen airco en het is eigenlijk een beetje te warm hiervoor. De mevrouw die ons alles laat zien is steeds met een zakdoekje in de weer, maar dat kan het gutsende water wat van haar gezicht in haar decolleté loopt, niet tegenhouden.

In deze potjes gaat paprikapoeder uit Kalocsa. Deze mevrouw maakt de rode potjes.

Maar ze zijn hier echt alleraardigst, zoals overal in Hongarije eigenlijk, en geduldig laten ze ons alle processen van het bakken en beschilderen van het porselein zien. Ik vind het echt zo leuk om mee te maken!

We sluiten deze dag af in Szekszárd bij het zwembad. Het is een mooi zwembad met glijbanen,  mooie baden en een heerlijke zonneweide.

Lieve Mario, bedankt voor deze 2 heerlijke dagen! Dit was echt een fantastische verjaardag. Bedankt voor de leuke verrassing <3

Groetjes, Marti