Dat is leuk voor in Hongarije!

Hoe vaak ik dat niet zeg of denk!

Aangezien wij in Torvaj nog een heel huis en gastenverblijf in te richten hebben, kan ik me heerlijk uitleven in het verzamelen van nuttige en niet-zo-heel nuttige spullen. Leuk is dat joh! Het begon ermee dat we op marktplaats een prachtige keuken voor een prikkie kochten. Zie mijn blog van februari 2009. Dat was een heerlijk gevoel, een keuken kopen voor je andere huis. Die staat nu nog keurig ingepakt te wachten totdat het huis zover is dat hij geplaatst kan worden in Hongarije. Toen kwam ook bij mij het besef dat we nog heeeel veeeel spulletjes nodig hebben voor daar! Jippieeee ik kon los! Want wat is nou leuker dan ‘verplicht’ spulletjes te verzamelen??

Precies een jaar geleden kwamen er bij de Hema mooie nieuwe strijkplanken binnen, zo’n lekkere brede met vrolijke voorjaarskleurtjes. Ik zag me al helemaal vrolijk en blij iedere dag de was strijken. (Hoe naïef kan een mens zijn) En die oude van thuis die nam ik dan toch gewoon mee naar Hongarije, handig kon ik daar ook mooi de was strijken… en die staat nu al een jaar stof te vangen in de woonkamer in Torvaj. Want je denkt toch niet dat ik daar ga strijken als ik nog een heel huis moet verbouwen? Hetzelfde gebeurde met de Senseo. We hadden dat ding al een aantal keren mee heen en terug genomen. Het was toch veel gemakkelijk  om thuis een nieuwe te kopen dan kon die ‘oude’ gewoon in Torvaj blijven. Zo gezegd, zo gedaan… en eerlijk  is eerlijk, daar word natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt! Een paar weken geleden werd de kerstboom opgeruimd en toen vond ik de hoek waar die altijd staat, toch wel heel donker. Dus ik naar de winkel en een gezellig schemerlampje gekocht. Leuk, maar in die hoek hing al een wandlampje. Maar dat vond ik eigenlijk allang niet mooi meer, dus je raad het al, in de doos voor Hongarije.  En dat zonder schuldgevoel! Want ook daar hebben we wandlampjes nodig.

Maar het leuke van alles is, dat onze vrienden en familie nu ook met allerlei spullen op de proppen komen. Want Mario en Marti die willen dit wel, “voor in Hongarije”. Ja en die kennen ons natuurlijk, wij willen ook bijna alles! Zo gaat dat dan: wij hebben een heel fijne luxe lederen verstelbare stoel over, willen jullie die misschien hebben? Nee, heel lief aangeboden, maar die is te groot om mee te nemen, laat staan hoe we die daar ooit de bult op moeten krijgen. Dus nee, dankjewel. Vrienden van ons hadden nog een goeie grote televisie over, of wij die wilden voor in Hongarije? Ja die willen we wel, wij kijken graag tv. Dus de auto met tv reed voor en de vriend deed de achterklep open, en.. pats daar ging ie, over het asfalt! Dus nu hebben we nog géén goeie grote tv voor in Hongarije. Wat we wel hebben is een heel fijne grote tafel voor in de huiskamer, zo’n mooie doorleefde grenen tafel met van die laatjes eronder. Die kregen we een jaar geleden van onze overburen. Hadden ze niet meer nodig, of wij die wilden? Ja graag zelfs, altijd fijn! Die namen we de allereerste keer dat we naar ons huis gingen al mee. En die is sindsdien altijd in gebruik als we daar zijn.

De tweede keer dat we gingen hadden ze weer een tafel voor ons. Of wij die wilden? Ja vooruit dan nog een tafel voor in de keuken. Ook die is sindsdien altijd in gebruik. De keer daarna namen we een oude tuintafel mee, die bij ons nog in de schuur stond. Ook fijn een tafel voor buiten. Dus ook daar maken we dankbaar gebruik van. Van een vriendin van mij kregen we een wastafeltje plus kraan. En een bijna nieuwe wc-pot. Ook dat is al allemaal mee gereisd naar Hongarije. Sterker nog, de wc-pot staat er al en werkt zelfs al! Nouja bijna dan, alleen nog even het water aansluiten….

Toen het van de zomer zo warm was, hadden wij hier in huis een ventilator staan. Maar dat was al een oudje, niks mis mee verder. Maar je raadt het natuurlijk al, ik had bij de Hema een mooie nieuwe gezien. Ja en een ventilator die heb je in Hongarije ook soms nodig. Dus hup, die nieuwe gekocht en de oude mee naar Hongarije. En zo is het ook gegaan met klokken, kruidenpotjes, dekbedovertrekken, puzzels, winterjassen, rubberlaarzen, handdoeken, parasols, skottelbraai, emmers, slaapzakken, fiets, vuilnisbak, schommelstoel, nachtkastje, keukentrap, stoelen, glazen, koekenpannen, kussens, looplampen, wasmanden, frietpan, enz. enz.

En dan staan hier thuis nog een slaapbank, een wasmachine en een nieuw houten tuinstel op vervoer te wachten. Ook heb ik in de opruiming een handmixer met standaard gekocht. Kostte maar een tientje, ja die kon ik ècht niet laten staan! En weet je wat ik nog meer heb gekocht in de opruiming bij de Hema? Een kerstboom!! Hier in Rooi wil Mario zekerrrrr geen nepboom, maar voor in Hongarije mocht het uiteindelijk wel. Ik heb hem overtuigd dat het heel gemakkelijk was, als we een paar dagen ofzo daar zijn met de kerst en je hoeft dan niet op zoek naar een echte kerstboom. En het mooie is, de lichtjes zitten er ook al in! Waarom mag dat hier nu ook niet…..Dus de eerstvolgende keer als wij gaan, gaan we misschien wel met de aanhanger.

Je kunt begrijpen dat we dus al best veel spulletjes (zooi) in Torvaj hebben staan.. Maar toch kan ik het niet laten om nog bijna dagelijks te kijken naar leuke en noodzakelijke dingen die we kunnen gebruiken. Afgelopen zondag was ik met mijn buurvrouw op de vlooienmarkt, en toen zag ik een heel mooi Delfts Blauw bord (erg hè) en toen zei ik: dat wil ik wel hebben! Toen zei mijn buurvrouw: voor in het tuinhuisje? Ik kijk haar vragend aan en zeg: Nee dat is leuk  voor in Hongarije!

Google Earth

Wat is het toch fijn dat we Google Earth tot onze beschikking hebben…  Het geeft mij de kans om even in Hongarije te kijken, zonder dat ik daarvoor een ‘lange’ reis moet afleggen. Soms dan kan ik het niet meer uithouden en verlang ik zo naar ons huisje in Hongarije,  dan start ik Google Earth op en zo ben ik er toch een beetje.. Ik begin dan standaard bij: Huis Torvaj.

Ik heb het al zó vaak gezien en het veranderd ook niet, maar toch doet het me goed. Ik bekijk dan ook de foto’s die erop staan. Even wegdromen…Sinds kort staan er ook van mij wat op. Ja dat is niet zo moeilijk, ik heb ondertussen wel duizenden foto’s van Hongarije.  Ik heb er een paar uitgekozen van het laatste jaar en opgestuurd. Nu zijn ze dus officieel geselecteerd voor Google Earth.

Tijdens een rondje Hongarije op Google Earth vond ik een mooi meertje dichtbij ons huisje in Torvaj. Wij hebben daar wel eens rondgereden, maar hadden dat mooie plekje nog niet gevonden. Het valt ook eigenlijk niet op, maar als je in zoomt, dan zie je het pas. Dan zie je ook de foto’s die erbij staan.

Hé dat is leuk, dat willen we wel een keer in het echt zien. En volgens de berekeningen slechts 10 min. bij ons vandaan! Ik heb het plekje nu gemarkeerd met de naam: Mooi water bij Lulla. Ik neem mijn laptop toch altijd mee naar Hongarije, dus als we daar een keertje zin en tijd hebben, gaan we het zeker bekijken.

En zo kom je echt op hele mooi plekjes terecht, ik kan het je echt aanraden. Het zou heel leuk zijn als het beeld ook eens vernieuwd word. Want het beeldmateriaal van ons huisje in Torvaj is al uit 2003. Toen waren alle daken nog heel…  het zou nog fijner zijn als we bewegend beeld hadden, een soort van webcam. Zodat we, als we zin hebben, even in Torvaj kunnen zijn. Misschien komt dat nog wel ooit. Of misschien kan dat al wel, ik zou het niet weten. Google Streetview zou ook al leuk zijn, maar helaas is Hongarije daarvoor nog niet gefotografeerd.

Toen ik weblogs ging lezen van andere Nederlandse Hongaren, ging ik hun plekje ook meteen opzoeken op Google Earth. Hoe ziet de streek er uit waar Annemarie en Leen wonen? En waar wonen Anneke en Ad, en natuurlijk ben ik ook benieuwd naar de omgeving van Liesbeth en Gerard. Ik zet er dan een pin bij met de naam van de weblog en de namen van de bewoners. Ik kijk dan ook altijd hoe ver dat van ons huisje af is. Je weet maar nooit. Het lijkt me toch heel leuk om te zien welke mensen er bij die leuke verhalen horen. Je denkt dat je de mensen al een beetje kent door de verhalen, maar dat is natuurlijk niet zo….

Als ik op internet ergens lees dat er een leuke markt of kermis is, markeer ik dat allemaal op Google Earth.  Je ziet dan meteen hoe ver weg het is en of je dat er voor over hebt. Maar het leukste van alles is voor mij, om foto’s te bekijken.    

Daar kan ik zo lekker bij wegdromen 

Het is nu alweer zo’n 2 maanden geleden dat wij in Hongarije waren, en dat is eigenlijk alweer lang genoeg geweest. Ik wil weer, ik mis ’t huisje op de heuvel…. En als je dan ook nog een telefoontje krijgt zoals wij deze week. Dan word het er niet beter op! Mario werd nl. maandag gebeld door kennissen van ons. Of wij ook in Hongarije waren, want ze stonden in Torvaj voor de deur en wilden gezellig even op een bakkie komen. Nee, zegt Mario, wij zijn gewoon in Nederland. Jammer, zeiden ze. Ja dat vonden wij ook….  Sindsdien moet ik er steeds aan denken, aan dat telefoontje en aan ons huisje op de heuvel.

Fijne jaarwisseling en een goed, gezond en gelukkig 2010!

Huisje kopen in Hongarije

Zo begon ik onze zoektocht naar een huis in Hongarije, vorig jaar op internet. Want dat is de snelste en gemakkelijkste manier om vanuit Nederland te kijken wat er zo allemaal te koop is. En dat is veel, heeeel veel! Het ligt er natuurlijk aan wat je te besteden hebt, maar voor pakweg  3 ton heb je een klein paleisje, echt superdeluxe! Maarja zoveel hadden wij niet te besteden, dus ik ben als eerste gaan kijken bij de laagste prijsklasse en dan beginnen de prijzen bij zo’n 5 ‘a 6000 euro.  Ja en dan zie je huizen die zo op het eerste gezicht toch niet tegenvallen… Maar ga je dan de beschrijving lezen, dan denk je, huh bestaat dat nog? Een waterput, en nog geen waterleiding bijvoorbeeld. Geen badkamer of toilet in huis, maar een echte poepdoos buiten. Als je geluk hebt, is er een septictank aanwezig, maar er is eigenlijk bijna nooit riolering. En wat te denken van aangestampte aarde als vloer ipv. beton….  Gas is er ook meestal niet, maar wat je wel krijgt voor die prijs is een bouwval met stroom!! 

Dus maar een stapje hoger gekeken, tussen 10 en 15000 euro. Ja en dat ziet er toch meteen wat beter uit. Veel luxe is er nog niet, maar vaak zijn die huizen toch zo, dat ze nog op te knappen zijn en niet meteen met de grond gelijk gemaakt moeten worden… maar het blijft toch moeilijk om zo een huis uit te kiezen. Papier is geduldig zegt mijn schoonmoeder altijd, en dat geldt voor een beeldscherm ook!  Dus toch maar gewoon in de vakantie gericht op zoek gaan. Gelukkig is dat geen probleem,want wij gaan al sinds 1996 bijna ieder jaar naar Hongarije op vakantie. Dus 2008 zou het  een ‘huiszoek’ vakantie gaan worden. Jippieeee dat is leuk!!

Eindelijk na al die jaren van twijfelen, zullen we wel of niet, hadden we besloten dat voor ons nu het juiste moment was gekomen om onze droom waar te maken. We hebben toen een lijst gemaakt van huizen die ons wel wat leken, en die zouden we dan gaan bezichtigen. We zijn eerst een dag met mijn nichtje en haar man rond wezen kijken. Zij is makelaar in Hongarije, en dan vooral rondom Csemö.  We hebben die dag  zo’n 9 huizen bezichtigd, en dat bij een temperatuur van ong. 30 graden…

En daar zaten echt wel mooie huizen bij, waar echt wel iets van te maken is. en was bv een casco huis, midden in de bossen met een lap grond van 2000 vierkante meter. Dat sprak mij wel aan, ik zag me daar al zitten. Maar gelukkig heb ik een verstandige man, die zag meteen dat dit veel te afgelegen was. Je zat daar echt in een ‘hutje op de hei’. En hij bleek gelijk te hebben, ik wil wel rustig wonen, maar niet ergens achteraf. Ik moet toch wat leven om me heen hebben. Dus die dag zat ‘het’ huis er voor ons niet bij. Maakt niet uit, we hadden nog tijd genoeg om te gaan zoeken, die vakantie.

Wij ’s avonds op de camping weer het internet op, om nog verder te kijken naar andere huizen, in een heel andere streek. Deze keer zagen we leuke huizen die zo’n 50 km ten zuiden van het Balatonmeer  stonden. In deze streek waren we eigenlijk nog niet vaak geweest, ooit er vluchtig doorheen gereden op weg naar Pécs. Maar wat we zagen stond ons wel aan. Heuvelachtig, glooiend landschap is eigenlijk de beste omschrijving voor die omgeving. Ook zagen we toen voor de eerste keer de mooie nieuwe brug, die in 2007 is geopend.

Dus we waren heel hoopvol gestemd! Een zoon met zijn moeder waren die dag onze makelaars. We werden ergens halverwege in een dorpje opgewacht en vertrokken van daaruit gezamenlijk naar het eerste huis voor die dag. Jeetje dat viel tegen… een bouwval midden in een veld met hoog onkruid… het huis was niks en de ligging ook al niet. 

Maar op naar het volgende, we hadden er zin in. Dat bleek een grijs nietszeggend huis te zijn waar ik echt helemaal niks in zag…

   

Van daaruit gingen we naar een huis waarin nog een oude meneer woonde. Die moest het met pijn in zijn hart verkopen, en dat vond ik zo zielig! Maar de grote tuin die erbij zat lag helemaal voor het huis, en achter zat je tegen een hoge bult aan.

Dus nee meneer, helaas willen wij niet uw huis kopen. En zo zouden er die dag nog een stuk of 8 volgen,  we kregen het er warm van, steeds weer in die hete auto… Op een gegeven moment kwamen we bij een leuk huisje, in een leuke straat en warempel een leuk tuintje. Maar het huis had 20 jaar leeg gestaan en ja, dat kon je ook zien en ruiken! Dit zag er aan de buitenkant zo leuk uit, met van mooie oude pilaren.

Maar het was zo slecht, dit was niet op te knappen en zou helemaal opnieuw moeten worden opgebouwd. Dat was niet de bedoeling, wij willen een oud huis wat we moeten opknappen, we willen geen nieuw huis!  Maar verderop in diezelfde straat stond nog zo’n leuk huisje en dat zag er toch echt beter uit. Het leek tenminste zo…. Maar ojee bij dit huis was voor een groot gedeelte de grond onder het huis weggespoeld! Daar kon je zo onderdoor kijken.

Wat moet je daar nu mee? Juist omstoten en opnieuw opbouwen… Jezus zouden wij met ons budget wel een huis kunnen kopen, of alleen bouwgrond, al dan niet bebouwd…. Toen kwamen we nog bij een huis waarvan de tuin niet achter jouw huis lag, maar achter het huis van de buren! Dat zag ik ook niet zitten hoor… Het laatste huis voor die dag was op zich wel leuk, maar de ligging was echt heel raar, wederom een groot veld voor het huis en achter niks.

Dus ook die dag zat ‘het’ huis er voor ons niet bij.

Ja en toen kwam de laatste dag van de vakantie toch wel akelig dichtbij. Maar zeiden wij tegen elkaar, als het nu niet lukt, gaan we gewoon in de herfstvakantie weer terug en dan zoeken we wel verder. Dus toen wij laat in de avond weer terug waren op de camping, gingen we toch nog even het internet op, maar veel verwachtten wij er niet van. Maar toen kwamen we weer op een andere site terecht en daar stond me toch een mooi huis op! Een echte statige woning met 8000 vierkante meter grond voor 8000 euro! Kijk zoiets sprak ons natuurlijk wel aan. Dus wij een mailtje gestuurd naar de makelaar en hoera we konden de volgende dag al komen kijken! Dus wij ’s morgens vol goede moed naar de afgesproken plaats. Daar was de tussenpersoon die ons meenam naar de Hongaarse makelaar in Tab, die gebrekkig Duits sprak, vandaar de tussenpersoon…  Bij haar thuis aangekomen kregen we eerst een dikke ordner te zien met allemaal huizen die er te koop stonden in de regio. Er zo had ze er voor iedere prijsklasse wel een. Het leek en lijkt wel of heel Hongarije te koop is… Ja en daar stonden wel leuke huizen in, dus zij noteerde die en de rondrit kon beginnen. Maar wij wilden eigenlijk het huis van internet heel graag zien, want dat was toch wel wat we zochten, dachten we. De makelaar vertelde ons echter dat ze net een nieuw huis in de verkoop had gekregen wat we als eerste zouden gaan bezichtigen omdat dat dichtbij was. Jaja schiet nu maar op. Dus wij over een hobbelige weg vol met kuilen op weg naar het eerste huis, dat was in Torvaj. Hé, dat was een leuk dorpje,  een einddorpje met een leuke Kossuth Lajos Utca. Dat is zoiets als de hoofdstraat in Nederland.. en toen kwam de verrassing, dit was een leuk huisje! Sterker nog, ik voelde een ‘klik’.

Dit voelde meteen goed, hier zag ik mezelf wel zitten met een boek en een kopje thee. Het huis moest natuurlijk opgeknapt worden, maar daar konden wij ondertussen goed doorheen kijken. het huisje stond nog maar een maand leeg, want toen was de oude mevrouw die er haar hele leven had gewoond, overleden. Het huis was nog helemaal ingericht, zelfs haar horloge lag nog op de keukentafel…

Wat een lekker plekje, wat een mooie streek. Met een prachtig uitzicht over de vallei, over het dorpje. Zou dit dan ‘ons’ huis zijn?? Maar we hadden dat mooie huis van internet nog niet gezien. Maar toen de makelaar voorstelde om verder te gaan, vond ik dan eigenlijk een beetje onzin. Ik voelde me hier zo fijn, hoe kon dat nu zo ineens? Dus nadat we afscheid hadden genomen van die lieve mensen, die de zoon van de oude mevrouw bleek te zijn, met zijn vrouw en hun zoon, gingen we toch maar verder, de makelaar had tenslotte een hele dag voor ons vrijgemaakt. Maar ik kon mijn gedachten er niet meer bijhouden, ik dwaalde steeds weer af naar het huisje in Torvaj. Ja en toen kwamen we dan eindelijk bij het huis van internet aan. Mooi huis, niks van te zeggen, ware het niet dat een flinke scheur het huis in 2en deelde… maar dat was niet het enige, het huis stond met de voorkant aan de weg, en aan de overkant van die weg stond een heel lelijk  huis, een grote grijze blinde muur. Kijk en dat zie je dus niet op internet, daar maken ze de foto zo dat je dat niet ziet… en toen ook nog bleek dat het huis onder monumentenzorg viel, ja toen was voor ons de zin over. En het dorpje was ook lang niet zo mooi als Torvaj... Hoezo verliefd?

We hebben de rest van de huizen die dag maar over ons heen laten komen, wij wisten ondertussen dat we ‘ons’ huisje gevonden hadden! Dus toen de makelaar aan het einde van heel warme dag vroeg, of we nog iets te vragen hadden, zeiden wij: kunnen we nog even terug naar het eerste huis? Toen moest ze lachen en zei: dat dacht ik wel! Ja en toen hadden wij ons plekje gevonden. Ziehier de geboorte van : Huisje op de heuvel in Hongarije! Zo kan het dus lopen. Je moet echt nooit een huis zomaar van internet kopen, want je moet het huis op zijn minst gezien hebben. Internet is een mooie start om jezelf te oriënteren, om lekker rond te kijken wat je allemaal kunt kopen voor je geld. Kijk aan een huis kun je alles veranderen, maar aan de ligging niet! Daarom is het zo belangrijk om ter plekke te gaan kijken en om naar je gevoel te luisteren, en als het goed is, voel je die ‘klik’!

Groetjes, Marti