Kellemes Húsvéti Ünnepeket

Oftewel  Gelukkig Pasen!

We kregen afgelopen week deze kaart van onze Hongaarse buurvrouw, Margit. Eigenlijk is ze één van de 3 buurvrouwen. Eerst hadden we 4 buurvrouwen, maar eentje is gaan lopen. Ja dat gebeurt in Hongarije natuurlijk ook… en in het dorp wordt daar dan ook over geroddeld, net als hier in Nederland.  Er werd beweerd dat de buurvrouw op te grote voet leefde en dat de buurman haar daarom  de deur had gewezen.  Tenminste dat is wat wij er van begrepen hebben. Ons Hongaars is nog niet zo goed dat wij al lekker mee kunnen roddelen met de rest. Misschien maar goed ook..

Margit is een weduwe met een zoon, een schoondochter en 3 kleinkinderen.  Ze woont als 2^e buur op de weg naar boven op de heuvel waar ons huisje staat.

A: het huis van Janos en Erzsi  B: het huis van Margit

C: het huis van de onderburen   D: ons huis

Op een heel mooi idyllisch plekje! Ze woont in een klein eenvoudig huisje, met een klein keukentje, een slaapkamer, een badkamertje en een woonkamer. In die woonkamer staat haar bed, 2 stoelen, een klein tafeltje en de televisie. Dus ze slaapt in de woonkamer. Dat doen onze andere Hongaarse buren trouwens ook. En ik denk nog veel mensen in de oude huizen.

Margit stuurt voor ons de post door naar Nederland. En meestal zijn dat alleen maar rekeningen… Behalve met kerst en met Pasen, dan zit er een kaart van haar bij. Lief hè? Het eerste wat wij deden toen wij in 2008 de sleutel hadden gekregen van ons huisje, was een brievenbus ophangen. Kijk hier maar eens op de foto, het was het eerste èchte klusje! Trots waren we, want we waren begonnen….

Dit blijkt achteraf ook het meest nutteloze wat we gedaan hebben. Er heeft namelijk nog nooit iets van post ingezeten. Het enige wat er in heeft gezeten waren wespen. Talloze beginnende wespennesten. Die kwamen door de kleine gaatjes naar binnen, dus die heb ik maar dichtgeplakt met tape. Nou en vervolgens is de brievenbus nooit meer gebruikt. Want Margit heeft, toen wij haar vroegen om de post voor ons te regelen, meteen tegen de postbode gezegd dat hij de post voor ons maar gewoon bij haar in het brievenbusje moest doen. Veel gemakkelijk voor haar.

Margit is zo’n lief mens, ze houdt alles in de gaten wat er bij ons huis gebeurt. Als wij arriveren bij het huis, komt ze meteen aangelopen om te kijken van wie de auto is, die daar stopt. Afgelopen zomer hadden wij even een andere auto, en toen moest ze wel heel goed kijken, en je zag haar denken: vreemde mensen bij het huis van Mario en Marti.

Maar toen wij riepen: Jonapot Margit, toen had ze pas door dat wij het waren…. En als ze dan ziet dat wij het zijn, zwaait ze vrolijk en roept: Hello!! Vervolgens gaat ze weer naar binnen om ons dan de volgende dag te bezoeken. Ze komt dan het erf op met een schort aan, (zo eentje die mijn moeder in de jaren 70 ook droeg) haren recht op haar hoofd en geen tanden in haar mond. En dan is ze zo vrolijk en ze schud onze handen en ze kust ons. Ze geeft ons het gevoel dat ze blij is dat wij er zijn. En ze begint meteen te kletsen en van alles te vertellen waar wij vervolgens de helft maar van verstaan.  Wij bieden haar dan koffie aan en ze is dan zo bescheiden dat ze zegt kicsi kávé, een klein beetje koffie dan. Maar wij hebben alleen de Senseo, dus ze krijgt natuurlijk gewoon een vol kopje. Plus een lekkere koek natuurlijk. Ja dat lust ze wel! Maar ze doet dan zo lang over die koffie, dat ik wel eens denk dat ze die helemaal niet lekker vindt. En dat kan wel eens kloppen, want de koffie die de Hongaren drinken is espresso. Dus lekker sterk met heel veel suiker. Heerlijk vind ik dat! Dus de Nederlandse koffie is voor hun een grote slappe bak warm water met koffiesmaak.. en ik ben het natuurlijk helemaal met hun eens. Nou en als de koffie dan eindelijk op is, gaat ze weer en dan kan het goed dagen duren voordat we haar weer zien. Ik ga er ook wel eens naartoe om iets te vragen of iets te brengen en dan blijft ze ook aan het kletsen. De laatste keer dat ik er was, was samen met Riky en toen moesten we in de stoelen gaan zitten en toen kwam er een fotomapje tevoorschijn. Daarin zaten foto’s van haar overleden man en die liet ze vol trots aan ons zien. Ze werd er helemaal emotioneel van, ik vond het zo zielig. Ook zaten er foto’s van haar zoon in, schoolfoto’s van toen hij nog klein was. Ze vertelde toen ook dat ze graag meer kinderen had gewild, maar dat dit niet kon vanwege haar handicap. Ze heeft aan één arm namelijk geen hand, maar een soort van stompje.  Dit houdt ze altijd angstvallig verborgen, het lijkt wel alsof ze zich daar voor schaamt. Ja ik heb toch wel met haar te doen hoor. Vorig jaar in maart toen wij naar huis gingen en afscheid gingen nemen van Margit, kwamen wij bij haar binnen en toen rook het zo lekker. Ze had toen een heerlijke Pörkolt op staan.

Ze liet ons zien wat daar zo lekker stond te pruttelen en roerde met haar houten lepel door de pan. Ik schrok me dood! Die houten lepel was niet meer dan een stok met nog een heel klein bolletje eraan. Gewoon versleten. Ik heb nog nooit een houten lepel gezien die zo ver afgesleten is. ik heb tig houten lepels op de aanrecht staan, en als ik er eentje niet meer zo fris vind uitzien, gooi ik hem de kachel in. En ik haal wel weer nieuwe. Maar zo gaat dat bij Margit dus niet. Toen wij thuis kwamen van die reis, ben in meteen naar de winkel gefietst en heb een nieuwe set houten lepels gekocht en die heb ik de keer daarna aan Margit gegeven. Maar omdat ik haar niet in verlegenheid wilde brengen heb ik die in een zak met kleren gestopt.

Ik neem altijd een tas met lekkers voor haar mee, en kleding die ik van mijn moeder krijg, gaat ook naar haar. Dan is ze zooo blij, en dan weet ik, het is op een goede plaats terechtgekomen. Ik doe dit trouwens ook bij de andere buren, en ook die zijn dan heel dankbaar. De buurman wilden een keer een muurtje stuken omdat hij mij een zak met kleding kreeg…. Maar dat vond ik toch te ver gaan en heb dan ook vriendelijk bedankt. Ik vind het sowieso best wel moeilijk hoe ik daar mee om moet gaan… kijk ik wil niet overkomen als die ‘rijke’ buitenlander die daar even met spullen komt strooien. Maar er word hier zo veel weggedaan, waar de mensen dáár nog zo veel mee kunnen. Dus ik heb bij verschillende mensen nagevraagd waar de grens ligt, en de meeste zeggen, gewoon doen wat jij denkt dat goed is. en ik denk dat dat inderdaad waar is. Als ik mijn buren een beetje verwen en ik zie dat ze dat fijn vinden, dan vind ik het ook goed! Daar doe ik het voor. En je kunt het niet voor iedereen goed doen…  feit is dat ik heel fijne buren heb in Torvaj! Nog een paar weken en dan ga ik ze weer lekker verwennen. En natuurlijk gezellig bijkletsen en de laatste nieuwtjes vernemen van Margit. Maar eerst ga ik mijn Hongaarse buurtjes een kaartje sturen om te laten weten wanneer wij weer naar Torvaj komen. En hopelijk denken ze dan ook: lief hè?

Rolluiken en traliedeuren

Nog een aantal weken en dan gaan we weer! Magyarország  we komen er aan…. We verheugen er ons  op, om weer aan het werk te gaan. Om de deuren en ramen open te gooien en de lentelucht naar binnen te laten. De winter moet uit het huis! Daarom gaan we nu ook pas in april en niet in maart. Vorig jaar waren we er in maart en toen was het nog erg koud. En dan kunnen we niet zoveel doen daar.  Vandaar dat we nu een maand later gaan. Natuurlijk hopen wij dat het dan al lekker weer is zodat we los kunnen.  We gaan dan het toiletgebouw afmaken en aan het gastenverblijf beginnen.

Maar wat we ook zeker moeten doen is het ophangen van de rolluiken. Want nu zitten er aan de voorkant Hongaarse rolluiken en dat zijn van die plastic gevallen. De geleiders waar ze in lopen zijn van ijzer en helemaal verroest. Dus het open en dicht doen van die rolluiken is bijna niet te doen. Je trekt je een ongeluk… en als de plastic lamellen dan door de roestige geleiders knarsen dan gaan je haren recht overeind staan. De vensterbank ligt dan vol met roestschilfers. Ik dacht eerst dat het poep was van en of ander eng beestje. Maar dat bleek dan weer mee te vallen.

Nu hebben we vorig jaar in juli al rolluiken meegenomen, maar we zijn er nog nooit aan toe gekomen om ze op te hangen. Dus dat moet eerst maar eens gebeuren. Want in de zomer is het heel fijn als je de ramen lekker helemaal open kunt laten staan en de rolluiken zorgen er dan voor dat er geen  beestjes of andere ongewenste gasten naar binnen kunnen… Maar die ongewenste gasten kunnen ook door de deuren naar binnen komen. Kijk en als wij er zijn ben ik daar niet zo bang voor, maar als wij er niet zijn, is het toch een ander verhaal… En ook al is er nu niet veel te halen, het is toch balen als je daar komt en je huis blijkt te zijn leeggeroofd! En het gebeurt echt overal! In ons zo rustige en vredige Torvaj is en het najaar nog in gebroken in een huis van een Hongaar. Alles was weg, heel het huis was leeg! En dan ook echt leeg, klinken van de deuren, stopcontacten uit de muur gerukt. Het lijkt echt verschrikkelijk voor die mensen. Die hebben het toch al niet zo breed en als alles dan ook nog eens gejat wordt. En de meeste Hongaren hebben niet het geld om dan meteen weer alles aan te schaffen….

En aangezien ons huisje steeds voller wordt en er steeds meer spullen in te komen staan, is het voor de dieven ook aantrekkelijker om ook bij ons een te gaan ‘winkelen’. Daarom hebben we besloten dat we voor de buitendeuren traliedeuren gaan plaatsen. En dat heeft nogal wat voeten in de aarde. Want hoe moeten ze er uit zien, wie gaat ze maken en hoe komen ze bij ons huisje op de heuvel?? Ik heb al wat rondgekeken op internet om ideeën op te doen. Want ik wil ze natuurlijk zelf ontwerpen. Ze moeten functioneel zijn, dus eventuele boeven zien te weren. Maar ik wil niet gewoon rechte tralies, ik zit niet in de gevangenis! Dus het moet er ook goed uitzien. En dat valt nog niet mee.. Hier in Nederland zie je bijna geen traliedeuren, dus hier kan ik geen inspiratie op doen.

Nu ben ik al sinds de jaren 80 een groot fan van de Australische soap Neighbours, en in Australië zijn traliedeuren heel gewoon en zie je ze bijna bij elk huis. Dus sinds een half jaar zit ik heel goed op te letten als ik naar Neighbours zit te kijken, of ik geen mooie traliedeuren voorbij zie komen. En ik heb er al veeeel gezien! Van rechte strakke modellen tot deuren vol met roosjes en hartjes…. Ik wil iets wat daar tussenin zit. Niet te veel tierelantijntjes maar ook niet te strak. Het moet zo zijn dat als de deuren openstaan als wij er zijn, dat het dan niet opvalt dat je die deuren hebt… moeilijk hè? Snappen jullie het nog? Mooi doch functioneel. Zacht uiterlijk, harde kern. Deuren waarvan de boeven denken: “hee wat een leuk huisje daar op de heuvel, daar zullen vast ook wel leuke spulletjes in staan”. En als de boeven dan dichterbij komen schrikken ze en roepen: “hellup hele moeilijk stoute deuren, wegwezen hier”. Maar ook deuren waarvan onze vrienden denken: “o de deuren zijn dicht, Mario en Marti zijn er even niet, we komen nog wel terug”.  Want ik wil niet hebben dat ons huisje op de heuvel in een onneembare vesting veranderd,  waar niemand meer naartoe wil of durft te komen. Het moet wel een gastvrij huisje blijven.Een huisje om lekker vakantie te vieren, om familie en vrienden te ontvangen en dan samen genieten van het goede Hongaarse leven!

De bovenstaande en onderstaande deuren behoeven geen uitleg, die moeten blijven zoals ze zijn! Lekker authentiek en totaal niet tegen diefstal bestand, maar wel erg mooi vind ik!

Alhoewel de bovenstaande donkerbruine deur al wel vervangen is door ander exemplaar, maar die ziet er bijna hetzelfde uit…

Dus nog genoeg te doen voordat we vertrekken naar Hongarije, want eigenlijk willen we de deuren zsm. kunnen plaatsen….  daarom ga ik nu maar eens kijken of Google SketchUp  mij kan helpen met het ontwerpen ervan. En hoe de deuren ooit boven op de bult komen, ja dat is weer een ander probleem…

En als ik heel eerlijk ben,vind ik rolluiken eigenlijk helemaal niet zo mooi… ik ben meer het houten luiken type. Maar voorlopig zijn rolluiken voor ons wel de meest praktische oplossing. Mocht er een tijd komen dat we fulltime of parttime in Hongarije gaan wonen, dan ga ik mezelf verdiepen in mooie houten luiken!

Groetjes, Marti

Oja, ik sta natuurlijk altijd open voor ideeën en suggesties.

Dat is leuk voor in Hongarije!

Hoe vaak ik dat niet zeg of denk!

Aangezien wij in Torvaj nog een heel huis en gastenverblijf in te richten hebben, kan ik me heerlijk uitleven in het verzamelen van nuttige en niet-zo-heel nuttige spullen. Leuk is dat joh! Het begon ermee dat we op marktplaats een prachtige keuken voor een prikkie kochten. Zie mijn blog van februari 2009. Dat was een heerlijk gevoel, een keuken kopen voor je andere huis. Die staat nu nog keurig ingepakt te wachten totdat het huis zover is dat hij geplaatst kan worden in Hongarije. Toen kwam ook bij mij het besef dat we nog heeeel veeeel spulletjes nodig hebben voor daar! Jippieeee ik kon los! Want wat is nou leuker dan ‘verplicht’ spulletjes te verzamelen??

Precies een jaar geleden kwamen er bij de Hema mooie nieuwe strijkplanken binnen, zo’n lekkere brede met vrolijke voorjaarskleurtjes. Ik zag me al helemaal vrolijk en blij iedere dag de was strijken. (Hoe naïef kan een mens zijn) En die oude van thuis die nam ik dan toch gewoon mee naar Hongarije, handig kon ik daar ook mooi de was strijken… en die staat nu al een jaar stof te vangen in de woonkamer in Torvaj. Want je denkt toch niet dat ik daar ga strijken als ik nog een heel huis moet verbouwen? Hetzelfde gebeurde met de Senseo. We hadden dat ding al een aantal keren mee heen en terug genomen. Het was toch veel gemakkelijk  om thuis een nieuwe te kopen dan kon die ‘oude’ gewoon in Torvaj blijven. Zo gezegd, zo gedaan… en eerlijk  is eerlijk, daar word natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt! Een paar weken geleden werd de kerstboom opgeruimd en toen vond ik de hoek waar die altijd staat, toch wel heel donker. Dus ik naar de winkel en een gezellig schemerlampje gekocht. Leuk, maar in die hoek hing al een wandlampje. Maar dat vond ik eigenlijk allang niet mooi meer, dus je raad het al, in de doos voor Hongarije.  En dat zonder schuldgevoel! Want ook daar hebben we wandlampjes nodig.

Maar het leuke van alles is, dat onze vrienden en familie nu ook met allerlei spullen op de proppen komen. Want Mario en Marti die willen dit wel, “voor in Hongarije”. Ja en die kennen ons natuurlijk, wij willen ook bijna alles! Zo gaat dat dan: wij hebben een heel fijne luxe lederen verstelbare stoel over, willen jullie die misschien hebben? Nee, heel lief aangeboden, maar die is te groot om mee te nemen, laat staan hoe we die daar ooit de bult op moeten krijgen. Dus nee, dankjewel. Vrienden van ons hadden nog een goeie grote televisie over, of wij die wilden voor in Hongarije? Ja die willen we wel, wij kijken graag tv. Dus de auto met tv reed voor en de vriend deed de achterklep open, en.. pats daar ging ie, over het asfalt! Dus nu hebben we nog géén goeie grote tv voor in Hongarije. Wat we wel hebben is een heel fijne grote tafel voor in de huiskamer, zo’n mooie doorleefde grenen tafel met van die laatjes eronder. Die kregen we een jaar geleden van onze overburen. Hadden ze niet meer nodig, of wij die wilden? Ja graag zelfs, altijd fijn! Die namen we de allereerste keer dat we naar ons huis gingen al mee. En die is sindsdien altijd in gebruik als we daar zijn.

De tweede keer dat we gingen hadden ze weer een tafel voor ons. Of wij die wilden? Ja vooruit dan nog een tafel voor in de keuken. Ook die is sindsdien altijd in gebruik. De keer daarna namen we een oude tuintafel mee, die bij ons nog in de schuur stond. Ook fijn een tafel voor buiten. Dus ook daar maken we dankbaar gebruik van. Van een vriendin van mij kregen we een wastafeltje plus kraan. En een bijna nieuwe wc-pot. Ook dat is al allemaal mee gereisd naar Hongarije. Sterker nog, de wc-pot staat er al en werkt zelfs al! Nouja bijna dan, alleen nog even het water aansluiten….

Toen het van de zomer zo warm was, hadden wij hier in huis een ventilator staan. Maar dat was al een oudje, niks mis mee verder. Maar je raadt het natuurlijk al, ik had bij de Hema een mooie nieuwe gezien. Ja en een ventilator die heb je in Hongarije ook soms nodig. Dus hup, die nieuwe gekocht en de oude mee naar Hongarije. En zo is het ook gegaan met klokken, kruidenpotjes, dekbedovertrekken, puzzels, winterjassen, rubberlaarzen, handdoeken, parasols, skottelbraai, emmers, slaapzakken, fiets, vuilnisbak, schommelstoel, nachtkastje, keukentrap, stoelen, glazen, koekenpannen, kussens, looplampen, wasmanden, frietpan, enz. enz.

En dan staan hier thuis nog een slaapbank, een wasmachine en een nieuw houten tuinstel op vervoer te wachten. Ook heb ik in de opruiming een handmixer met standaard gekocht. Kostte maar een tientje, ja die kon ik ècht niet laten staan! En weet je wat ik nog meer heb gekocht in de opruiming bij de Hema? Een kerstboom!! Hier in Rooi wil Mario zekerrrrr geen nepboom, maar voor in Hongarije mocht het uiteindelijk wel. Ik heb hem overtuigd dat het heel gemakkelijk was, als we een paar dagen ofzo daar zijn met de kerst en je hoeft dan niet op zoek naar een echte kerstboom. En het mooie is, de lichtjes zitten er ook al in! Waarom mag dat hier nu ook niet…..Dus de eerstvolgende keer als wij gaan, gaan we misschien wel met de aanhanger.

Je kunt begrijpen dat we dus al best veel spulletjes (zooi) in Torvaj hebben staan.. Maar toch kan ik het niet laten om nog bijna dagelijks te kijken naar leuke en noodzakelijke dingen die we kunnen gebruiken. Afgelopen zondag was ik met mijn buurvrouw op de vlooienmarkt, en toen zag ik een heel mooi Delfts Blauw bord (erg hè) en toen zei ik: dat wil ik wel hebben! Toen zei mijn buurvrouw: voor in het tuinhuisje? Ik kijk haar vragend aan en zeg: Nee dat is leuk  voor in Hongarije!