Naar de kapper

Ik heb al jaren dezelfde kapper in Nederland, tot volle tevredenheid overigens. Maar aangezien wij steeds vaker in Hongarije vertoeven, komt het wel eens voor dat ik in de spiegel kijk en denkt, oeps daar moet eigenlijk een verfbeurt aan te pas komen.... Voorheen liep ik dan gerust de rest van de vakantie voor joker met een grijze scheiding. Als ik thuis dan foto's zag van mijn hoofd, schrok ik daar toch van. Ik weet wel dat je in Hongarije eigenlijk niet gauw voor joker loopt, maar ik vond dat toch niet echt leuk hoor. Dus besloot ik om maar eens de stap te wagen en in Hongarije naar de kapper te gaan. Dus wij op zoek. De eerste kapper zat de eerst komende 2 weken helemaal vol. Ja en dan zouden wij al weer in NL zijn. Dus op naar de volgende. Een aardige mevrouw van middelbare leeftijd stond ons vriendelijk te woord. Ik zei dat ik mijn uitgroei wilde laten bijverven. Dat kon, geen probleem, ga maar zitten. Maar nee, zei ik, ma nem. Vandaag niet. Dus vroeg ik of het op zaterdag kon. Dat kon, wist ze zo uit haar hoofd, om acht uur 's morgens.
Dus op zaterdagmorgen ben ik om 8 uur weer terug in de kapsalon. Ik zie de aardige mevrouw niet, maar een andere aardige mevrouw komt naar mij toe en kijkt me vragend aan. pfff nu moet ik weer in het Hongaars uitleggen dan ik mijn uitgroei wil laten bijverven. Gelukkig begrijpt ze me, maar ze vraagt voor de zekerheid even of ik ook geknipt wil worden. Nee, nee dat niet. Eerst maar eens kijken hoe dit bevalt. Ik moet nog even wachten want de enige stoel voor de spiegel is bezet. Ik neem plaats op een andere stoel en zie dat er tegenover mij een mevrouw zit die al verf in haar haren heeft. Even later komt haar man binnen en die begint tegen haar te praten en die vrouw pakt haar boodschappenmandje en gaat met haar man mee naar buiten. Met de verf in haar haren! Dat zou in NL toch niemand in zijn hoofd halen! Terwijl je kop vol met verf zit, even naar de AH om boodschappen te gaan doen...
Oké, ik mag plaatsnemen in de stoel die voor de spiegel staat. Ze kijkt op mijn scheiding, en voelt aan mijn haar. Sok, sok, zei ze. Ja veel haar, ik weet het. Ze pakt een tubetje verf uit een bakje. Ze doet wat van de verf in een schaaltje en doet er nog uit een grote fles bij en begint te roeren. Huh? Zal dat wel goed gaan? In NL zit mijn kleur in de computer. En dan heb ik nog highlights. Die hebben weer een andere kleur. Maar een computer, die is deze kapsalon niet rijk... Gestaag begint ze mijn haar te verven. Het lijkt wel of ze met een grote blokwitter aan de gang is. Ze begint een praatje met mij en vraagt waar ik woon. In Torvaj, zeg ik. In welk huis dan? Ik noem de naam van onze vorige bewoners.Oo die kent ze wel. Ze vraagt hoeveel kinderen ik heb, en of ze ook wel eens naar Torvaj komen. Afijn eigenlijk hetzelfde als in NL bij de kapper. Maar daar houdt elke vergelijking dan ook op....Terwijl ze met mijn haar bezig is, zie ik de prijslijst hangen. Een afgescheurd papiertje wat achter de spiegel is gestoken. Ik zie dat ze ook iets voor 200 forint doen. Maar ik kan niet ontcijferen wat dat is. Ook staat er een soort campinggasbrander met een ijzeren tang erop. Wat zouden ze daar toch mee doen? Als de verf in mijn haar zit, mag ik plaatsnemen op een andere stoel. De verf moet nu intrekken. Er hangt een droogkap boven die stoel. Maar ik hoef niet onder die droogkap en kan niet rechtop zitten. De kapster heeft denk ik even niks te doen. Ze pakt wat roddelbladen en gaat op de beste plaats zitten, recht voor de spiegel. Ze begint op haar dooie gemak de tijdschriften te lezen. Ik pak mijn NL tijdschrift uit mijn tas en probeer ook wat te lezen. Ik begin rugpijn te krijgen en probeer mijn rug wat te rekken. Bots, tegen de droogkap. Aan de rechterkant zit een oudere dame onder de droogkap te suffen. Ik glimlach tegen haar en kijk op mijn gemak eens rond. Ik zie geen wasbak of zoiets. Ze zullen hier de verf toch wel uit je halen spoelen? Of moet je dat thuis doen? In de hoek van de kapsalon staat een oude houtkachel. Ervoor staat een houten droogrek, met een bonte verzameling handdoeken die hangen te drogen. Boven de speigel hangen plastic bloemen en daarboven hangt een diploma. Voor de spiegel staan de houten föhnborstels gebroederlijk bij elkaar in een bakje. Bij mijn buurvrouw stond hetzelfde bakje in de keuken met lepels er in. In de borstels zitten allemaal haren. En ik bedenk me: als 1 mevrouw hier hoofdluis heeft, krijg ik het nu ook.... Na dik een uur gaat voor de eerste keer de telefoon. De kapster komt uit haar stoel en loopt naar de telefoon. Als ze daar klaar mee is, loopt ze naar de mevrouw onder de droogkap. Ze begint tegen haar te praten en wijst naar mij. Dan komt ze mij halen en ik wordt voorgesteld aan de mevrouw. Het blijkt dat zij altijd bij ons in de straat heeft gewoond en haar huis een tijdje geleden heeft verkocht. Dan weet ik ineens wie deze mevrouw is. Ik vraag haar waar ze nu woont? Hier tegenover zegt ze, en ze wijst naar een appartementencomplex aan de overkant van de straat. Leuk zeg ik. wil je het zien, vraagt ze? Ja daar sta je dan met je goeie gedrag. Nee nu niet, zeg ik, terwijl ik naar mijn haren wijs. Waarom niet , vraagt zij weer. Ik wijs nogmaals naar mijn haren en zeg dat ik zo dus echt niet de straat opga. Ze haalt haar schouders op, en ik zie dat ze het maar een rotsmoes vindt... Dan verlost de kapster mij uit deze netelige situatie en ik wordt meegeloodst maar een soort van pashokje achter een gordijn. Ahaaa daar staat de wasbak. ik ga achterover liggen en ga genieten. Want dit is het moment dat ik altijd het meeste geniet van een bezoekje aan de kapper. Nu wordt mijn hoofd gemasseerd. Ik schrik me een hoedje als ze begint te wassen. Ik wordt gewoon schoon gescrobd. Nog wat crèmespoeling er in en gelukkig houd het op. Als ik weer voor de spiegel zit vraagt of ze mijn haar moet föhnen. Ik denk aan de borstels in het bakje en twijfel. Maarja om met een druipnatte kop weer de straat op te gaan... Dus ik zeg dat ze het mag föhnen. Lok voor lok worden ze met grote precisie droog geblazen. Ik zie mijn haar gladder en rechter worden. Dat ben ik niet gewend hoor. Ik doe altijd maar wat. Ik ga voorover hangen en blazen maar, er komt geen kam of borstel aan te pas. Maar nu ben ik een gekapte mevrouw. Ze legt de föhn neer, kijkt op mijn hoofd, en roept verrukt: het is de Goeie kleur!! Wat een opluchting zeg! Het was een anderhalf uur durend bezoek vol verrassingen, maar de grootste verrassing was wel toen ik het hand geschreven bonnetje kreeg. Ik moest 3000 forint betalen, omgerekend zo'n 10 euro! Kijk en dat maakt alles weer goed. Alleen knippen dat laat ik voorlopig alleen bij mij vaste kapper in NL doen.

Groetjes,
Marti

Met de meisjes naar Hongarije.

Na jarenlang mijn verhalen aangehoord te hebben over ons huisje op de heuvel, was het dan nu eindelijk zo ver! Ik ben samen met mijn badminton vriendinnen een lang weekend naar Torvaj geweest! En ik heb nog nooit zoveel gelachen in 4 dagen tijd. En al waren we allemaal 40 en 50 plussers, dit weekend waren we gewoon 25 jaar jonger…. Echt om niks hebben we al gelachen, gegiebeld en geproest. Je kent dat wel, je kijkt elkaar aan en huppakee daar begon het weer…..  Het was maar goed dat er geen mannen bij waren, die zouden doodziek van ons geworden zijn.

Na een goede vlucht en nadat we de huurauto in ontvangst hebben genomen, gaan we op weg. Alleen de weg die we rijden herken ik totaal niet…. Nou wil dat niet zoveel zeggen, want als ik een film 3 keer heb gezien, is ie de 4^e keer nog steeds nieuw voor mij… Het is in ieder geval een andere snelweg als waar wij normaal gesproken rijden. De rit duurt wel wat langer, maar och we zijn er gekomen. We hebben wel wat honger gekregen en besluiten de snelweg af te gaan, nadat we een mooi bord langs de weg hebben zien staan. En je zult het niet geloven, maar we rijden meteen goed!

Het is een prachtige locatie en nadat we lekker geluncht hebben gaan we verder op weg naar Torvaj. De eerste grote giebelbui is al achter de rug. 

Leg een paar sokken achter de auto neer, en onze fantasie slaat op hol en we komen niet meer bij van het lachen. Bij de Tesco nog even wat wijn, brood, wijn, water, wijn, sapjes en wijn kopen.

En dan komen we dan toch eindelijk aan in Torvaj. De aaahs een ooohs klinken door de met dames volgepropte auto. Volgens mij vinden ze het wel leuk, of misschien vinden ze het nogal  heftig. Wantja op 1 na, voor iedereen is het de eerste keer in Hongarije… Afijn het gras is nog droger dan in de zomer en het zwembad zit vol met groene drab, het lijkt wel een grote pan erwtensoep. Wij zullen hier dit weekend  niet gaan zwemmen. Margit, die lieverd heeft de ramen al openstaan zodat het niet zo muf ruikt als je binnenkomt. Ik ga mijn denkbeeldige lijst eens uitvoeren. Eerst kijken of we stroom hebben. Yes, dat werkt nog. Dan de stekkers in de stopcontacten zodat de waterpomp ook aangezet kan worden. Het is al lekker warm en de meisjes hebben de tuintafel en de stoelen al buiten gezet, dus besluiten we om eerst maar eens te proosten.  Egészségére dat we maar veel plezier mogen beleven!  

Oké dan toch maar even kijken of de pomp het ook doet, nee dus. Maar dat had ik al verwacht en ik heb precies opgeschreven wat ik dan moet doen. Rode knopje indrukken en dan moet ie het doen. Jaaaaa hij doet het! Pff daar komen we goed mee weg. Nu kunnen we gaan inhuizen. Dat betekent koelkast inruimen, koffertjes uitpakken en met de stofzuiger rondgaan om spinnen te vangen. Terwijl wij lekker in het huis aan het rommelen zijn, roept Els: Marti er klonk een ploffend geluid uit dat gat waar de pomp in staan. Moet dat? Het dringt niet echt tot mij door tot ze weer roept: er kwam water boven uit dat gat. Oei dat is normaal nooit, dus ik loop naar buiten. En inderdaad er liggen waterdruppels op de deksel. Ik kijk Els aan en we krijgen de slappe lach… Na een paar minuten doe ik de deksel omhoog en zie dat de slang losgeschoten is!  Nou hebben we dus geen water meer. Die slang moet weer vast. Maar dat lukt ons dus niet. We kunnen niet hard genoeg drukken en daardoor blijft er water langs sijpelen en komt er niet genoeg druk op de pomp. Ik bel Mario, ja ik weet het nu niet meer, dit stond niet op het lijstje! Mario snapt er niks van, dit is nog nooit gebeurd. Hij zegt dat we het vast moeten drukken. Dat lukt dus niet. Harder drukken, zegt hij. Ja dat snappen wij ook nog wel, maar dat lukt ons niet. Ik zal hoe dan ook het gat in moeten om harder te kunnen drukken. Maar ik ben nogal een schijterd en ben bang dat ik dat gat niet meer uitkom…. Dan is daar Hennie, onze reddende engel. Zij durft dat gat wel in, stoere Hennie! Maar dan komt toch weer de vrouw in haar naar boven, en zegt: dan word mijn broek wel vies. Hahaha ja dat gaat een witte broek niet overleven. Ik pak een werkbroek van Mario en die doet ze aan, een paar slippers van Mario en ze is er klaar voor. Ik pak de trechters en de steeksleutels die Mario al klaar heeft gelegd, voor het geval we het nodig zouden hebben…..Als een jonge hinde springt Hennie in het gat. 

Ik haal mijn lijstje erbij en kijk wat de eerste stap is. De slang moet er weer af en nog een ander dopje ook. Trechter in het grote gat, water erin gieten tot het uit het andere gaatje komt. Dan het gaatje weer dicht schroeven en water in het grote gat gieten tot ie vol zit. Dan de slang weer aankoppelen en nu maar hopen dat het wel werkt. Nee dus, hij blijft water sijpelen… dus nog niet genoeg druk. Er is iets mis met die koppeling, maar dat kunnen wij dus niet maken. Dit alles onder het toeziend oog van Janny en Nancy. 

Els maakt de foto’s, ook heel belangrijk! We gaan even zitten voor overleg. We besluiten dat we deze pomp niet kunnen gebruiken, dat betekent niet kunnen douchen. De dieptepomp werkt gelukkig wel gewoon, dus we zitten niet zonder water! We sluiten deze eerste dag af bij de Puli. Waar de meisjes heel stoer allemaal een pálinka bestellen. Ik niet, ik weet hoe het smaakt J Ze zijn het erover eens dat het heel sterk spul is, maar ze drinken keurig hun glaasje leeg. Als ons buikjes gevuld zijn keren we moe maar voldaan terug naar Torvaj en ook snel naar bed.

De volgende morgen schijnt het zonnetje heerlijk en we kunnen lekker buiten ontbijten, wat is dit toch genieten!

Nadat de afwas gedaan is pakken we onze zwemtassen in en vertrekken naar Tamási. We gaan lekker naar het Termálfürdö om te ontspannen. Want dat hebben we echt nodig, na dat harde werken gisteren aan de pomp. Bij het zwembad aangekomen is het heerlijk rustig, wat een verschil met een paar weken geleden toen het nog hoogseizoen was. We hebben alle ruimte in de thermaalbaden, de buitenbaden en de sauna’s.

De meisjes hebben voor de eerste keer een Lángos gegeten. Wat ze best lekker, maar wel heel vet vonden. Ja dat is natuurlijk ook zo. Maar je moet het wel geproefd hebben, vind ik. Als we dan ook nog lekker gedoucht hebben, rijden we helemaal ontspannen en rozig naar een gezellig restaurantje. En ik moet zeggen, het zijn bikkels hoor, die meisjes. Want ze bestellen wederom een pálinka, ditmaal een iets zachtere smaak. En die vinden ze lekker. En het word steeds gezelliger aan onze tafel en het echtpaar naast ons kijkt lachend toe. Misschien ergeren ze zich wel dood aan ons geklets en gegiebel. Maar de mevrouw biedt wel aan om een foto van ons te maken. He wat is het toch gezellig! Als Hennie terug van het toilet loopt ze met een onderdeel naar de restauranteigenaar. Ze kijkt er heel serieus bij en de restauranteigenaar haalt zijn schouders op. Wij zo tegen elkaar: wat heeft ze gedaan? En een volgende geichelbui biedt zich alweer aan. Zullen we gaan, zegt Hennie. Niet zo snel, wij willen eerst weten wat dat was net. Maar Hennie zegt dat ze dat dadelijk wel zal vertellen. En meteen begint ook zij keihard te lachen. Dan zijn we niet meer te temmen en beginnen allemaal hard te lachen. We weten alleen niet waarom… Als we buiten zijn vertelt ze dat ze per ongeluk tegen de toiletrolhouder was gestoten. En die hing al op half elf en brak nu helemaal af. Niks spannends dus. Maar voor ons wel een reden om niet meer bij te komen van het lachen. Als we door het donker naar huis rijden zijn we helemaal baldadig geworden. Als we langs een bushalte komen waar wat mensen staan te wachten kan Els het niet nalaten om eens hard te toeteren. Hoezo melig?

Op zaterdag staan we al vroeg op want we gaan naar Budapest. Het is al warm deze morgen, dat beloofd wat. We hebben van Mario opdracht gekregen waar we moeten parkeren, dus dat doen we niet. Het lukt ons niet om bij die parkeerplaats te komen, ook niet na een paar rondjes. Dus parkeren we in een parkeergarage. Wel duur maar ach we zijn met zijn 5en, dus dan valt het wel mee. En het is midden in het centrum en meteen aan het wandelgebied. Als er vijftig meter gelopen hebben, staan een meneer en die probeert ons kaartjes te verkopen voor een hop-on-hop-off bus tour. Hij moest eens weten dat wij dat al van plan waren. En zijn bus stopt hier net om de hoek, dus zo redeneren wij, is het vanavond ook gemakkelijker om de parkeergarage weer terug te vinden. We krijgen nog korting ook omdat we met zijn 5en zijn, dus voor 5000 forint de man hebben wij een kaartje voor 2 dagen in de bus, een anderhalf durende boottocht over de Donau en een avondtour door de stad. Ideaal voor als je voor de eerste keer in Budapest komt, je ziet heel veel toeristische attracties zonder dat je al te moe wordt. Eerst nog een koffie of thee met een lekker gebakje op een te duur terras, maar och wat maakt ons het uit? 

We hebben immers al bespaard op het buskaartje J Als het dan tijd is om in de bus te gaan, gaan we mooi bovenin zitten. Want het is een cabriolet en dat is lekker met deze temperatuur van 30 graden. We hebben een mooi uitzicht over de stad en in de koptelefoontjes krijgen we ook nog wat geschiedenisles over Budapest. 

We komen onder andere langs de Synagoge,

het kasteel van Buda,

we rijden over de Margit brug en hebben vandaaruit een prachtig uitzicht over de Donau. Maar het mooiste uitzicht heb je natuurlijk boven bij het Vrijheidsbeeld.

Dus daar nemen we uitgebreid de tijd om foto’s te maken en souvenirtjes te kopen. Als we weer in de bus zitten komen we langs het prachtige Gellert bad. De bus stopt daar en wij besluiten om weer uit te stappen. Niet om te gaan zwemmen, maar om ons te vergapen aan het interieur van het nostalgische gebouw. 

Ik ben hier nog nooit geweest maar weet nu al dat ik een keer terug kom met Mario om dit thermale water eens te gaan uitproberen! Ik heb steeds tegen de meisjes gezegd dat we naar de mooie overdekte markt moeten, dus we besluiten om de brug over te lopen naar de andere kant van de stad, naar Pest. 

Ondertussen is het al drie uur in de middag en zijn we al iets minder giechelig aan het worden, jaja de vermoeidheid begint toe te slaan. 

Als we dan bij de deuren van de markt zijn aangekomen, staat daar een portier die ons niet al te vriendelijk meedeelt dat de markt gesloten is. Wat nu? Dan gaan we maar even de winkelstraat in en als heel snel word onze aandacht getrokken door een antiekzaakje. Janny en ik staan te kwijlen voor de etalage. 

Heeeel even maar naar binnen…. Het winkeltje staat echt propvol met mooie spulletjes! Vooral Hongaarse beeldjes. Van dezelfde beeldjes die ik in Kaposvár koop voor 5 euro, die kosten hier 80, 90 euro. Dus voor mij blijft het bij kijken. Maar Janny is helemaal weg van een Engels verzilverd roomstelletje. Maar ook dat is echt te duur. Na een kwartiertje onderhandelen, om de hete brij heen draaien,   schrapen we al onze euro’s bij elkaar en de verkoper stemt in met een veeeeeel lagere prijs! Janny blij en de verkoper ook blij. Na een low-budget lunch lopen we weer de brug over, om daar weer op de bus te stappen. 

We zijn nu echt moe en besluiten om wat langer te blijven zitten. De reis gaat verder langs de kettingbrug, het parlementsgebouw

en het vissersbastion. 

Dan zijn we weer boven en hebben wederom een prachtig uitzicht over de stad. Na een rit van 3 kwartier zijn we dan aangekomen op het Heldenplein.

Hier stopt de bus weer, maar wij blijven als enige zitten. We maken de foto’s vanuit de bus en dat gaat best. Maar een paar haltes verder moeten we er toch echt uit, want Hennie kent een mooi koffiehuis en daar moeten we beslist geweest zijn. Oké daar zijn we wel voor te porren. Maar kaartlezen is natuurlijk andere koek. In de auto vertrouwen we blindelings op de navigatie, maar hier moeten we het doen met een doodgewone papieren plattegrond…. Hoe we die kaart ook draaien, het blijft een heel gepuzzel. We lezen de straatnamen, maar er klopt gewoon niks van. We lopen een beetje op ons gevoel, en jawel na een half uur zijn we er! En het is echt de moeite waard geweest. Wat is het New York restaurant prachtig!! 

Dit is echte pracht en praal, allemaal gouden ornamenten en veel marmer. Je weet niet wat je ziet. De koffie is wel 3 keer zo duur als ergens anders, maar daarvoor mag je wel genieten van al dat moois. 

Ik heb nog nooit zo’n mooi café restaurant gezien in ieder geval.. Als we na een klein uurtje weer buiten staan, begint het gedoe met die kaart weer opnieuw. 

Draaien, speuren, weer draaien, och we lopen maar gewoon weer op gevoel. En uiteindelijk lukt dat ook, en zijn we voor ons gevoel in de buurt van de plaats, waar straks de bus vertrekt voor de avondtour door de stad. Even nog een hapje eten en we zijn er klaar voor. Maar we zijn toch nog een stuk verkeerd gelopen en heel erg moe komen we uiteindelijk bij de bus aan. We ploffen op de stoelen neer en genieten van de rit. Hetzelfde als vanmiddag, maar nu allemaal mooi verlicht. 

Na een uur zijn we weer bij het vertrekpunt en lopen moe maar voldaan naar de parkeergarage. En wat treffen we daar aan? Een gesloten parkeergarage! Licht paniek overvalt mij. Wat nu? Ik ben al zo moe en we moeten nog zeker anderhalf uur rijden. En hangt een plaat met een telefoonnummer erop. Zullen we die dan maar bellen en om hulp vragen. En daar staat ook duidelijk op dat het maar open is tot 16:00 uur. Waarom hadden we dat vanmorgen toch niet gezien? Veels te druk met lachen natuurlijk… Maar dan zien wij ineens dat het een parkeergarage van een hotel is. Een paar van de dames beginnen te lachen, die vinden het wel een mop. Ik niet, ik wil naar huis. Dan maar naar het hotel om hulp te vragen. Ik in mijn beste Engels, Hongaars durfde in toe niet meer, we have a problem. A big problem. Ik begin over de parkeergarage en er trek een glimlach over het gezicht van het meisje van de balie. Ik zie haar denken: pff de zoveelste sukkels. Ze legt ons vriendelijk uit dat we gewoon via de lift in de parkeergarage uitkomen en dan de hekken vanzelf opengaan wanneer we betaald hebben. Wat een opluchting!! Hennie en ik gaan naar buiten en wachten bij de poort terwijl de rest met de lift meegaat. Dan bekijk ik het bord met het telefoonnummer nog eens goed en zie dat er autómosó op staat. Oftewel het is een bord van de carwash. Ben ik blij dat we die niet gebeld hebben. De poort gaat open en daar komt onze auto aan. Wat een dag zeg. Maar wat een leuke, gezellige dag! Het is nog net geen middernacht als we bij het huisje op de heuvel arriveren.

En dan is het alweer zondag, de laatste dag voor ons. Het is wederom prachtig zonnig weer. We doen eerst wat we moeten doen, koffertjes inpakken, beetje poetsen en opruimen. Dan lopen we nog even naar János om te vertellen wanneer Mario en ik in oktober weer komen. 

Want dan zal de betonvloer in het gastenverblijf klaar zijn en uitgehard, zodat wij weer verder kunnen met de muren. En zo hebben de meisjes ook meteen nog iets van ons dorpje kunnen zien. 

Maar het is nu echt tijd geworden om te vertrekken. Ik maak nog wat foto’s om aan Mario te laten zien. Op één van de foto’s is al een beetje gras te zien op de zandvlakte. 

Als je goed kijkt dan. We stoppen nog In Siófok, want een bezoek aan Hongarije is niet compleet zonder even het meer gezien te hebben. Maar wat ik hier zie overtreft al mijn verwachtingen. Er is een zandstrand ontstaan. 

Het is zolang droog in Hongarije dat het Balatonmeer een stuk lager is komen te staan. In al die jaren dat wij in Hongarije komen, heb ik dit echt nog nooit gezien! Nog een kopje thee op het terras en we moeten echt verder, anders zijn we niet op tijd op het vliegveld. Anderhalf uur later rijden we de parkeerplaats op. Na een goeie vlucht zijn we om half 5 weer in Eindhoven. Wat was het gezellig en wat hebben we een leuk weekend gehad! Iets wat ik nooit meer ga vergeten en we waren even geen moeder en geen vrouw van, nee even waren we weer meisjes.

Groetjes,

Marti

Verbazing alom!

We zijn weer terug van weggeweest. 4 heerlijke weken hebben we doorgebracht in Hongarije. Het waren warme weken, met temperaturen die opliepen tot 43 graden! Het waren gezellige weken, met de eerste week bezoek van Menno en Marloes. De 2^e week kwam mijn broer met 2 kinderen, wat ook heel gezellig was! Hij is de eerste van mijn 5 broers die ons huisje in het echt heeft gezien. Maar het waren vooral weken van verbazing! Meerdere malen heb ik in stilte gelachen en grote ogen opgezet. Na al die jaren in Hongarije waren wij oprecht verbaasd!

En dat begon al onderweg op reis naar het beloofde land. Normaal gesproken is het niet zo moeilijk om een parkeerplaatsje te vinden om even uit te rusten. Nu wel. De parkeerplaatsen waren overvol. Met vakantiegangers wel te verstaan. Hele gezinnen rollen uit de auto’s. Ze roepen naar elkaar. Allemaal op weg naar hotel of camping. Hoogstwaarschijnlijk komen ze elkaar ook weer tegen op de plek van bestemming. En staan ze net zo op elkaar geplakt als hier op de parkeerplaatsen. En ze vinden het nog leuk ook… Drukte en herrie alom. Verbaasd kijken wij elkaar aan, jeetje wat is het DRUK.

In Torvaj aangekomen valt onze mond weer open van verbazing. In Rooi heeft het zoveel geregend dat Mario regelmatig water uit het zwembad heeft moeten pompen omdat het anders te vol was. Hier is het tegenovergestelde gebeurt. Toen wij vertrokken in mei was het zwembad nog half vol. Nu is het leeg. Helemaal leeg. Het water is verdampt. Zo droog is het geweest! Ik moest met de stofzuiger de opgedroogde schilfers uit het bad zuigen. 

Als het bad schoon is, laten we er water in lopen. Na 20 cm. is de put leeg. Op. Geen water meer. Oei das best lastig als je nog 4 weken te gaan hebt. Dus de slang maar aangesloten op de blauwe pomp van de gemeente. En dat lukt, dezelfde dag is het zwembad vol en klaar voor gebruik.

De landmeter is ook weer langs geweest, eerst op zondag met de GPS om door te geven hoe de grenzen nu lopen. Hij vertelde trouwens dat ons huis, vroeger 2 huisjes waren! Dat waren dan wel erg kleine huisjes… Op vrijdag kwam hij terug om de grenzen uit te zetten en om paaltjes te zetten. Zijn vrouw was er ook bij, ze doen dit werk samen. 

  

Hij met de GPS, en zij met een grote tas, waaruit de paaltjes staken. In haar hand een aks waarmee ze een ferme klap de paaltjes in de grond ramde. Niks geen ijzeren paaltjes, nee gewoon een houten paaltje dat aan het uiteinde oranje geschilderd is. Als hij heeft aangegeven waar het paaltje moet komen staan, schrijft zij met een potloodje iets op het oranje uiteinde, ramt hem in de grond en bind er een boterhamzakje omheen. 

En zo het hele erf rond, in de gloeiendhete zon. Is toch best verbazingwekkend?

Verbaasd waren wij ook over onze kelder. Onze kelder heeft een opknapbeurt nodig. Hij is van leem, maar we zouden hem het liefst gemetseld hebben van steen. Dus op zaterdag kwam János met 2 mannen kijken naar de kelder. De ene man die gaat het werk doen en de andere man is dol op kelders en komt kijken naar die mooie kelder van ons. Hij gaat ook meehelpen denken wij. Ze vragen hoe wij het willen hebben en waar de 20 kub! leem moet blijven die eruit komt als ze aan de verbouwing beginnen. Ja weten wij veel, gooi maar ergens neer…. Maar 20 kub is wel een grote berg, dus word besloten dat die over het erf word verspreidt. Op donderdag komen ze terug met de uitslag, wat het gaat kosten. Nou onze ogen rollen bijna uit hun kassen van verbazing! Er zijn 20.000 stenen nodig en het gaat 3,6 miljoen forint kosten! Huh? Horen wij dat goed? Daar kun je een huis voor kopen! We schieten nog net niet in de lach, en vragen aan de man of we het wel goed verstaan hebben. Maar hij is bloedserieus en begint uit te leggen waarom dat zo duur is. Dankjewel voor de moeite meneer, maar dat gaan we toch echt niet doen! We laten de kelder nu voor wat hij is en hopen maar dat hij niet verder instort.

Verbaasd waren we ook toen we terug kwamen van een dagje Tamasi. We waren lekker met zijn 4en wezen zwemmen. Alhoewel met zijn allen… toen we bij het zwembad arriveerden, kwamen we erachter dat Mario en ik onze zwemkleding vergeten waren… Dus ik heb die dag niet gezwommen, maar gelukkig had ik mijn iPad bij. Mario heeft in zijn gewone korte broek gezwommen. 

En op een gegeven moment begon het wel te regenen, maar och geen probleem, in Tamasi kun je ook heel fijn binnen zwemmen. Maar afijn, toen we dus thuis kwamen, schrokken we omdat onze partytent aan gruzelementen lag. Jeetje wat was hier gebeurd??? De voortent van de caravan lag dubbelgevouwen op het dak van de caravan. 

Maar die schade bleek mee te vallen. De tent was niet kapot, alleen wat stokken krom. Maar de partytent was een ander verhaal. Hij was van voor naar achter en van boven naar beneden helemaal opengescheurd. 

De stokken waren of doorgebroken op opgevouwen. Total loss. Niks meer mee te doen. Ik heb hem nog geprobeerd aan elkaar naaien, zodat we nu in ieder geval nog een tent hadden. 

Maar zelfs dat was onbegonnen werk. Dus op naar de Obi voor een nieuwe. Daar zagen we wel een mooie, maar hij was een beetje duur. Overal hingen posters met SALE. Ik naar een verkoopster toe natuurlijk. In mijn steenkolen Hongaars vroeg ik haar of het prieeltje wat wij uitgekozen hadden niet in de sale was. Ze zei tegen mij dat ze mijn vraag wel snapte, maar ze belde toch maar even met de manager van de zaak. Ik moest aan de telefoon komen. Hij begon mij uit te leggen dat er een harde wind was geweest van 160 km. per uur en dat er zelfs huizen omgewaaid waren! Ja vertel mij wat, daarom zijn we hier voor een nieuw prieeltje. Dus, zei hij, dit prieeltje kon daar niet tegen. Ik kreeg sterk de indruk dat we het over 2 verschillende zaken hadden. Dus ik vroeg nog een keer of het niet in de Sale was. Ik ken het Hongaarse woord voor uitverkoop/aanbieding niet. Maar hij begon weer over harde wind. Pfff lastig zeg. Ik legde het nog n keer uit, en opeens begreep hij het. Nee het was niet in de aanbieding, pas in september. En toen begreep ik het ook. Ik vroeg naar Sale, en hij dacht ik szél bedoelde. Want wind betekent, haha. We hebben het prieeltje toen toch maar gekocht.

Ik ben dit jaar 50 geworden en dat hebben we gewoon lekker in Hongarije gevierd. 

Niks aparts, maar gewoon gezellig met vrienden, buren en mijn broer. Gewoon gezellig kletsen, drinken en eten. Lekker weertje erbij en iedereen vrolijk. Het was echt heel gezellig en ik ben vreselijk verwend met kadootjes van iedereen!

Nou zou ik van Mario voor mijn verjaardag een Trabant krijgen. Maar dat valt nog niet mee om die eentje aan te komen met de nodig papieren. De meeste die je rond ziet rijden hebben niet de papieren om er mee op de weg te mogen. Maar Margitka had er eentje gevonden in Budapest. Dus wij daar naartoe. We hadden afgesproken dat we hem om 16:00 uur zouden komen ophalen. Onze verbazing was dan ook groot toen bleek dat hij hem al verkocht had! ’s Morgens was er iemand gekomen en die had iets meer geboden en toen heeft hij hem maar verkocht. Ja ook dat gebeurt in Hongarije. En we hebben er geen meer kunnen vinden, die èn blauw was èn een grote uitvoering èn dichterbij dan 100 km rijden was. Dus die hou ik nog tegoed J

Mijn broer viel echt met zijn neus in de boter! Op woensdag was de grote markt in Tab, op vrijdag was mijn verjaardag èn op zaterdag was het dorpsfeest! Dat begon ’s morgens om half 7 al! Dan komen ze rond met paard en wagen, met daarop een paar mannen met een muziekinstrument. Op de bok zit de burgemeester met een plastic waterfles gevuld met Pálinka. Ze komen je dan wakker maken en je krijgt een plastic bekertje, dat gevuld word met Pálinka. De eerste keer dat ze langskwamen sliepen wij nog. De burgemeester begon op onze ramen te bonken, maar voordat wij goed en wel wakker zijn, zijn ze alweer weg. De 2^e keer dat ze terugkwamen waren wel wakker. En na die Pálinka ook klaarwakker!

‘s Middags gingen we met zijn allen naar de tent op het voetbalveldje. Het was heel erg gezellig en we hebben genoten van optredens, lekker pörkölt en langos eten. 

We hebben kunnen socializen en een ritje gemaakt in een rijtuig door het dorp. Kinderen konden op een springkussen of geschminkt worden.  

We waren heel erg verbaasd over het watertekort. Want ook nadat Mario de pomp een meter dieper heeft gezet, blijft het moeizaam. 3 dagen lang kunnen we weer douchen en wassen en dan is het weer afgelopen. De gewone pomp kan nu echt geen water meer aan, alleen de dieptepomp werkt nog. Maar dat betekent dat we alleen water hebben bij het kraantje buiten. En dat is lastig, heel lastig. De velden met zonnebloemen staan er treurig bij. Niks geen mooie gele velden, maar kleurloze droge stengels, met daarop iets wat op een bloem moet lijken. Ook de mais heeft het zwaar. Ver onder de maat en smekend om water staan ze daar onder de hete Hongaarse zon. Op het journaal is te horen dat er een groot water tekort is in de Balkan. Ja wij ervaren het hier zelf. Er wordt hier ook niet gesproeid. De mensen klagen ook dat de paprika’s en de tomaten te klein blijven. Ook die hebben dorst. Op woensdagmorgen word ik wakker van het geluid van machines en Hongaars sprekende mannen. Ik ben nieuwsgierig geworden en ga naar buiten. Als in een reflex kijk ik naar boven en zie wolken. Gelukkig, denk ik, dikke wolken. Het lijkt misschien raar als je al heel veel wolken hebt gezien in Nederland deze zomer, maar het is hier de afgelopen dagen steeds tussen de 35 en 40 graden geweest. En er moet nu toch echt gewerkt worden, dus deze afkoeling is zeer welkom. Alhoewel verkoeling, om half 2 in de middag geeft de thermometer toch weer 30 graden aan, in de schaduw welteverstaan. Vandaag hebben we een graafmachine ingehuurd die het erf voor een groot deel gaat egaliseren. 

De bergen met oude stenen en dakpannen verdwijnen in de pad die naast ons erf loopt.

Ook de betonnen vloer van de voormalige varkensstal verdwijnt in de pad. Geen probleem voor het grote gele monster! Acaciabomen worden weg geschept als waren het lucifershoutjes of tandenstokers. 

Deze belanden op een vrachtwagentje en worden afgevoerd. 

Als dit alles opgeruimd is wordt de pad en ons erf nog glad getrokken en ziet het er opeens heel anders uit. Wat een verbetering!

We besluiten om op de zandvlakte gras in te zaaien. Dus wij naar Tab. In het winkeltje waar ze speelgoed, pannen en tyleen slang verkopen, schijnen ze ook graszaad te hebben. Wij kijken rond, maar zien nergens een pak graszaad staan. De verkoper vraagt of hij ons kan helpen. Als wij hebben gezegd waar we voor komen, loopt hij naar de ouderwetse toonbank. Tot onze verbazing trekt hij een lade open die vol zit met, jawel, graszaad. Niks speelzaad, sierzaad of schaduwzaad, nee gewoon graszaad. Hoeveel hebben we nodig? We besluiten dat 5 kilo wel genoeg moet zijn. Hij pakt een plastic tas, zet die op de weegschaal. In het andere schaaltje gaan de gewichten. Verbazing alom. We kunnen nog net onze lach inhouden….

We kunnen alleen nog maar de dieptepomp gebruiken, maar die slaat niet automatisch af. Dus als je water nodig hebt in het toiletgebouw, moet Mario dat anders aansluiten en moet je eerst de kraan openzetten en iemand anders moet dat de pomp aanzetten. Dus om te kunnen douchen en naar de wc te kunnen moeten we het zo doen. Ik moet heel erg naar de wc en roep nogal gehaast naar Mario dat hij de pomp moet aanzetten, zodat de stortbak kan vollopen. Ik kijk om t hoekje en zie een deftige man aan ons hekje staan die tegen Mario begint te praten. Zo zie je ze bij ons niet vaak, strak in het pak. Hij ziet er heel gestreken uit, wat moet die nou weer? Ik vlij me op de toiletpot en even later komt Mario lachend naar boven. Dat geloof je nooit, zegt hij. Weet je wie dat was? Een Jehovagetuige!!! Haha het moet toch niet gekker worden. In Torvaj, met de Hongaarse wachttoren. Weer een verbazingwekkend momentje.

Als we weer afscheid gaan nemen van Margit, lijkt het wel of ze verdrietig is. Ze zegt dat ze nog niet weet wat ze moet doen. We hebben horen fluisteren dat ze misschien weg wil hier. En ik snap het wel, ze woont nu helemaal alleen hier op de heuvel. Maar ik hoop toch vurig dat ze nog lang blijft, ze is ons heel dierbaar geworden…. Een beetje stil stappen we in de auto en vertrekken. Als wij nog lekker gegeten hebben bij Platán, vervolgen we onze weg. Mijn ogen nemen heel gulzig het Hongaarse landschap in zich op. Alsof het de laatste keer is dat ik dit zal zien…. 

Maar ik weet dat ik over een paar weken weer terug ben, en toch ben ik een beetje down. Ik voel hoe het Hongaarse leven uit mij wegvloeit en denk aan mijn huisje dat nu helemaal alleen is. En net op dit tijdstip is het licht zo mooi daar. Ik wil niet weg. We komen in Oostenrijk en ik weet, het is echt voorbij. We gaan terug naar Nederland, een heel andere wereld. Ook fijn enzo, maar zoooooo anders! Als ik mijn levende have mee kon nemen, kwam ik echt nooit meer terug! Maar ik heb een berichtje gehad van Manon dat één van mijn kleine haantjes voor de eerste keer gekraaid heeft. En dan denk ik: dat wil ik ook horen en zien. Toch een mijlpaal natuurlijk. We komen eraan!

Groetjes, Marti