Herfst in Hongarije

En wat was het een mooie herfst! Een zonovergoten, kleurige herfst. En ja in Nederland was de herfst ook mooi, maar omdat het bij ons in Torvaj een glooiend heuvelachtig landschap is, zie je de verschillende kleuren gewoon veel beter. Wat heb ik er van genoten, ik bleef maar kwijlend door de ramen kijken als we ergens naartoe reden. Ik heb er tientallen foto’s van gemaakt, tot Mario zei: Heb je nou nog niet genoeg natuurfoto’s? En dat heeft ie volgens mijn nog nooit gezegd, dat ik teveel foto’s maak….. Dus daar schrok ik toch wel van en ben er toen ook maar mee gestopt. Maar ik heb er genoeg en de mooiste laat ik nu even zien:

Maar het genieten van de mooie herfst begon eigenlijk al onderweg. Op de anders zo saaie parkeerplaatsen werden we nu al getrakteerd op de kleurige vallende bladeren. En nadat we overnacht hadden in onze auto werden we s ‘morgens wakker van de kou. Wat bleek, het had gevroren, geen wonder dus! En toen we weer verder reden zagen we ook de bevroren weilanden. Koud maar o wat een mooi gezicht!

De zon die de vorst deed glinsteren, en mij liet genieten van de prachtige natuur. Aangekomen bij de Hongaarse grens moest Mario natuurlijk eerst een vignet voor de snelweg kopen. Terwijl hij dat aan het doen was, maakte ik natuurlijk weer een paar foto’s.

En toen viel het me weer op dat de lucht zo blauw was, en Mario die in zijn shirt (dus zonder jas) buiten was. Als dit een voorbode was van het weer dat we zouden gaan krijgen……heeeerlijk!
Maar helaas pindakaas. Toen we de volgende ochtend de rolluiken van onze slaapkamer omhoog deden keken we op en grauw, mistig en somber Torvaj.

Hè bah, dit vind ik helemaal niks. We willen buiten nog wat gaan klussen, maar met dit weer heb ik geen zin om naar buiten te gaan. Nou dan eerst maar eens een kijkje gaan nemen in de wijnkelder. Deze was een paar maanden geleden een beetje ingestort. En zelfs de Hongaren vonden dit heel erg… Komt er in huis een halve muur naar beneden dan zeggen ze: nem baj, kicsi cement, kész. Maar als er in de wijnkelder hopen leem liggen, dan is dat voor een Hongaar toch wel een ander verhaal! Want een wijnkelder is voor Hongaar toch wel belangrijk. Afijn bij de onze waren dus de muren aan het afbrokkelen gegaan. Maar wij hadden afgelopen zomer geen tijd meer gehad om dit op te ruimen. Dus wij waren nieuwsgierig of de hopen leem nog groter waren geworden. Maar tot onze verrassing was de leem aan de kant waar het wijnvat ligt, helemaal weg! En de enige die daar ooit komt is de tuinman. De schat! Hij had het netjes opgeruimd! We moeten die man in ere houden. Alleen jammer dat de andere helft van de kelder nog niet opgeruimd was, maar afijn dat doen we nog wel. De kelder was in ieder geval niet verder ingestort. We zijn toen maar begonnen met het leeghalen van de aanhanger. Jawel, we waren wederom met een volle aanhanger met spullen naar Torvaj gekomen. We zijn hier mooi de rest van de dag zoet mee geweest.
In augustus hadden we de voordeuren mee naar Nederland genomen om op te knappen, en die waren klaar en hadden we nu weer meegenomen naar Hongarije. Spannendddd, waren de ruiten nog heel? Waren ze niet beschadigd door dat gehobbel in die aanhanger en de Hongaarse wegen? Was de door mij zorgvuldig aangebrachte stopverf er niet uit gesprongen? Dus heel plechtig werden de deuren uit het bubbeltjesplastic gehaald, de spanning steeg….

Wie had dat nou gedacht? Ze waren nog gewoon zoals ik ze thuis had ingepakt. Mooi strak in de lak. Niks beschadigd. Hè wat ben ik er toch trots op, haha. Dus ze konden weer op hun plek gehangen worden. Dit was een leuk karweitje. Ware het niet dat ze niet meer pasten! Omdat de deuren nu rondom in de verf zaten, klemden ze op verschillende plaatsen… maar wij zijn niet voor één gat te vangen, dus hup aan de slag met de schaaf en schuurmachientje. En jawel na wat noeste arbeid pasten ze perfect!

We hebben deze vakantie ook weer een bezoekje gebracht aan Han en Palinka, onze goeie vrienden. We zouden met hun een hapje gaan eten om weer lekker bij te kletsen. Maar voordat we naar het restaurant vertrokken, hebben we nog even staan te gluren bij de buren. Zij hebben een Hongaarse aannemer als buurman en die heeft zijn huis al bijna helemaal verbouwd. En mooi! Echt zo wil ik het ook! En nou zeg ik dat wel vaker, ben ik me zeer van bewust hoor… Maar dit was zo mooi, maar tegelijkertijd is dit voor ons niet haalbaar. Simpelweg omdat het een ander huis is op een andere plek. Ons huis heeft een heel andere ligging, dus daar moet je hoe dan ook rekening mee houden. Maar om terug te komen op het huis van de Hongaarse aannemer; het huis was helemaal in de oude stijl opgeknapt. Een beetje ruig, met en stoere stenen vloer. Een prachtige lemen kachel, en een veranda vol met antieke tegels.

Ter decoratie hingen er overal oude werktuigen. Prachtig gewoon! Wat ik zeker ga na-apen, zijn de gordijntjes. Van die witte valletjes met rood/wit geruite lintjes. Echt mijn stijl!

Weet je wat we nog meer gedaan hebben deze vakantie? Een bedrijf opgericht! Nou is dit niet helemaal waar, want het bedrijf was min of meer al opgericht, maar we zijn nu bij de notaris en de advocaat geweest om alles te ondertekenen. Het zit zo: Mario en André zijn samen een software onderneming gestart. Alle twee al jaren ervaring in de ict branche. En alle twee een grote liefde voor Hongarije. En dat hebben ze kunnen samenbrengen in een Hongaars/Nederlands bedrijf. Ze gaan software ontwikkelen met professionals in Hongarije, en dat doet ze dan voor klanten in Nederland. En dat voor ongeveer een derde van de prijs die er normaal voor staat! Mario werkt vanuit Nederland en André vanuit Hongarije. André en José zijn in juli samen met hun dochter naar Hongarije geëmigreerd. En het bedrijf heet: Zselic-Soft KFT.

Mooi logo, he? Heb ik ontworpen.....

Dit is de link naar de website: Zselic-Soft KFT Genoemd naar de streek waar het bedrijf gevestigd is. Dus ik ben nu voor de 1e keer bij een Hongaarse advocaat geweest. En ik moet zeggen dat ik het prachtig vond, in zo’n mooi oud statig gebouw. Gelukkig hadden we een tolk bij, want hij sprak zo snel.

Ik hing aan zijn lippen, in de hoop dat iets verstaanbaars uit kwam, ik zit tenslotte niet voor niks nu zo’n 4 jaar op Hongaarse les… Maar nee hoor, ik snapte er geen hol van! Voorlopig kunnen wij nog niet zelfstandig een formulier ondertekenen, stel je voor, je zou niet weten wat je tekent! Maar we zijn heel trots om te kunnen melden dat we weer een wortel meer hebben geschoten in Hongarije. En nu maar hopen dat we nu wat vaker naar Hongarije MOETEN voor zaken.

Zoals ik al vertelde hadden we wederom met een volle aanhanger met spullen bij ons. Het merendeel daarvan waren babyspullen, gekregen van vrienden die nu zeker weten dat er geen 3e kindje bijkomt. Campingbedjes, een mooie kinder/wandelwagen, een wipstoeltje, heel veel kleertjes en speelgoed, een kinderstoel enzovoort. En we wisten dat er 2 meisjes bij ons in het dorp een baby hadden gekregen. En we wisten ook dat die er heel blij mee zouden zijn. Het zusje van die meisjes heet Margit, net als onze buurvrouw. Margit is 21 jaar en woont samen met haar vriend en haar broer. Kun je nagaan, ga je samenwonen met je vriend, krijg je je broer er ook bij! En dat is allemaal een geldkwestie, omdat ze met zijn 2en geen huisje kunnen betalen. Ze wonen tegenover ons aan de andere kant van de vallei.

Op vrijdag hebben we al de babyspullen in de auto geladen en naar Margit gebracht, zodat zij ze aan haar zusjes kon geven. Binnen no-time stond de woonkamer afgeladen vol met spullen en Margit bleef maar roepen: Danke, danke. Ze spreekt een klein beetje Duits, vandaar. Wat het voor ons dan weer gemakkelijker maakt. Maarja we moeten natuurlijk ooit wel vloeiend Hongaars gaan spreken… Nadat de auto leeg en de huiskamer vol was nodigde ze ons uit om een kopje koffie te drinken. Natuurlijk deden we dat! Terwijl Margit met de koffie in de weer was keek in eens goed rond. Dit was het huisje van een jong stel, met een broer weliswaar. De inrichting deed meer denken aan een aanleunwoning waarvan de bewoner allang geleden overleden is… Zo oud en minimalistisch. Er stond een 50er jaren kastje met van die glazen deuren. In het kastje stonden welgeteld 4 ijscoupes en een koffieservies, bestaande uit een koffiepot en 4 kop en schotels. Op het koffieservies prijkte het logo van de diepvrieswinkel die 1 keer in de week aan de deur komt. Bij elkaar gespaard dus. Het geheel werd opgefleurd met plastic bloemen. Margit goot de koffie uit een kan in de bekers en warmde ze op in de magnetron. Nou weten wij dat Hongaren dat doen, maar voor ons is het altijd even slikken… maar eerlijk is eerlijk hij smaakte goed! Een lekker sterk bakkie. Margit kwam erbij zitten en we begonnen te kletsen over vanalles en nog wat. Ik vroeg aan Margit of ze werkte en ze vertelde dat in de fabriek in Tab werkt. Ze zei dat ze 5 dagen in de week in ploegendienst werkt. Ze verdient daar 200 euro per maand. Ze zag natuurlijk dat ik een beetje schrok. Ze vertelde snel dat haar vriend een betere baan heeft, hij verdient namelijk 300 euro per maand. En haar broer heeft varkens waarmee hij zijn bijdrage levert. Pfff zeg, dit vond ik toch wel even heftig. Werk je met zijn 2en, ieder 5 dagen in de week heb je een gezamenlijk inkomen van 500 euro! En nou weet ik heus wel dat de levensstandaard daar veel lager is dan hier, maar toch. Zij zijn heus niet achterlijk daar! Zij weten echt wel wat wij hier verdienen. Daarom komen er ook steeds meer mensen hier werken. Zo ook Margit. Ze had van iemand gehoord dat je hier heel gemakkelijk aan werk kunt komen. Maar dan moest ze wel zelf de reis en het verblijf betalen. Logisch natuurlijk. Dus hebben ze heel hard gespaard om de benodigde 10.000 forint bij elkaar te krijgen. En dat is voor Hongaar echt heel veel geld. In Rotterdam aangekomen bleek dat er helemaal geen werk voor haar was. Haar vriend mocht haar niet komen opzoeken. Later bleek dat die Rotterdammer verkeerde bedoelingen had met de meisjes. Toen zijn ze maar terug gegaan naar Hongarije, 10.000 forinten armer. Kun je natuurlijk zeggen stom, maar ik zeg liever naïef. Maar wat wil je? Hoe aanlokkelijk moet dat ook wel zijn voor hun. Zie hier maar eens iemand te vinden die voor 200 euro in de maand 5 dagen in de week in de fabriek gaat staan! Wij hadden ook zakken met kleding bij die van onze dochter was geweest. Die is net zo oud als Margit. Er zat nog kleding bij, die nog splinternieuw was. Wat zal ze daar blij mee zijn! Maar wat een verschil zeg, of je wiegje in Hongarije of in Nederland heeft gestaan. Ik moest steeds aan mijn eigen dochter denken toen wij bij Margit waren. Zij is ook gaan samenwonen, maar heeft alles nieuw. Wat een verschil. Toen we weer naar huis wilden gaan, riep Margit nog dat we even moesten wachten. Ze dook weg achter een gordijntje en kwam tevoorschijn met 2 potten ingemaakte paprika’s. Als dank voor de spullen. Ik heel blij, en dat zag ze waarop ze weer achter het gordijntje dook en terug kwam met een pot ingemaakte kool. Oo dat vind ik zo lekker. Ze zag mijn gezicht en zei dat ze mij nog wel meer wilde geven, maar dat ze niet meer had. Ik vroeg haar of ze zo’n slechte oogst hadden gehad dit jaar. Maar nee dat was niet het probleem, ze had niet genoeg potten. Lege potten. Ik dacht meteen aan de tas met hakpotten die ik de week daarvoor in de glasbak had gegooid omdat ik er niks mee deed… Ik wilde de potten terug geven, maar daar wilde ze niks van weten…..Toen we uiteindelijk weggingen bij Margit ben ik nog dagenlang onder de indruk geweest van wat ik daar hoorde en zag. En nu ik het verhaal hier neerzet, voel ik de tranen weer achter mijn ogen branden. Je wilt ze zo graag helpen. Maar het probleem is nog veel groter, want ook zij kunnen hun hypotheek niet meer betalen. Veel Hongaren hebben een hypotheek in buitenlandse valuta, omdat de rente bij een Hongaarse bank heel hoog is. Maar doordat de forint daalt komen ze in de problemen. Allemaal heel erg!

Oja voordat ik het vergeet: de weg van Tab naar het Balatonmeer is weer een stukje verder klaar! We hadden het niet verwacht maar het is echt waar. Hij is al breder enzo, maar er moet volgens ons nog wel een laag asfalt op.

Maar vooralsnog zit er vooruitgang in.
We hebben niet veel kunnen klussen deze keer, omdat we er gewoonweg niet genoeg tijd voor hadden. We zijn niet eens naar het thermaalbad geweest…Maar al met al hebben we een heerlijke week gehad, waarvan gelukkig alleen de eerste 2 dagen grijs en grauw waren. Voor de rest was het een prachtige herfst in een prachtig land.

Groetjes, Marti

Daaag weblog, hallo Blogspot

Omdat het mij echt te gek voor woorden werd, ben ik nu toch maar overgestapt op Blogspot.
Weblog ligt er nu al 3 maanden uit, en mijn geduld is op! Dus vanaf nu ga ik hier mijn blogs over ons huisje op de heuvel in Hongarije plaatsen.
Ik ga mijn laatste bericht van weblog, van juli 2011 hier eerst nog plaatsen en dan volgt heel snel een nieuwe blog.
Ik hoop dat jullie er van genieten!

Groetjes van Marti

Het huisje op de droge, dorre heuvel.

Daar kwamen ze aangereden, Mario en Menno. 5 minuten voordat de garage dicht zou gaan. Menno in de huurauto waarmee de andere huurauto opgehaald moest worden. En Mario in de huurauto waarmee we verder kunnen naar Hongarije. Hij zit te lachen in de splinternieuwe Opel Safira. En ik sta, ondertussen helemaaaaal niet vrolijk, te wachten in de stromende regen. Als ik ze aan zie komen heb ik gemengde gevoelens…. Opgelucht dat we eindelijk verder kunnen naar Hongarije, maar ook teleurgesteld. Onze spullen staan ondertussen allemaal buiten onder een smal strookje van het dak van de garage. Want ja de meneer van de garage kwam mij om kwart over 5 melden dat ik de spullen uit onze auto moest gaan halen omdat ze om 6 uur naar huis gaan. Ik vraag aan die man, maar regent het dan niet? Nee, zegt hij, nog niet. Hij wijst me het plekje aan waar ik de spullen kan neerzetten en daar blijven ze iig droog, volgens hem.  Okee, dan begin ik er maar aan. Als ik de eerste spullen mee naar buiten neem, regent het, en niet zo’n beetje ook. Verdomme, dat kan er ook nog wel bij….. Ik probeer alles zo veel mogelijk op te stapelen, zodat het niet allemaal zeiknat wordt. Als ik daar dus bijna klaar mee ben, komen Mario en Menno er aan gereden. Mario parkeert de Opel  zo dicht mogelijk bij de spullen. In de hoop dat hij zo niet nat wordt. Nou is dat nat worden, nog niet het grootste probleem. Nee, de grootste uitdaging is, doe krijgen we al onze spullen in deze mooie nieuwe, maar veel kleinere auto?? We proppen en duwen er op los.

Echt ieder hoekje wordt benut! En eindelijk na een kwartiertje zit alles erin. Nadat we afscheid hebben genomen van onze eigen auto en de aanhanger hebben aangekoppeld, gaan we dan eindelijk op weg naar onze bestemming: Hongarije!!!!

En het eerste wat we zagen toen bij ons huisje aankwamen, was de droogte…. Dit hadden we nog nooit gezien, onze anders zo mooi groene heuvel, was een droge dorre heuvel geworden! Het zag er zo troosteloos uit. Jeetje wat was het hier warm geweest.

We stapten uit de auto en de hitte sloeg ons om de oren. Heerlijk, eindelijk waren we weer thuis! Margit liet zich nog niet zien, die zat lekker in haar koele huis. Toen we boven waren, viel ons meteen op dat ons tuintje vol stond met bloemen. Onvoorstelbaar en dat in die droogte. Later bleek dat Margit de bloemen iedere dag water had gegeven met een gietertje. Omdat ze wist dat wij dat mooi vinden. De schat!

We liepen ons huis binnen en werden meteen getrakteerd op een gordijn van spinnenwebben.  Het was koel en muf binnen, hier was de laatste tijd niet veel meer gelucht….. We gooiden alles open en als snel voelden we de warme lucht het huis in stromen. Maar toen we in onze aanstaande slaapkamer binnen kwamen, schrokken we ons een hoedje! In de hoeken van de kamer lagen hopen met leem. Oeps. Nou was het al wel vaker zo, dat je ’s nachts ooit wakker werd van het geluid van vallende brokjes leem. Maar dit waren geen brokjes, dit waren hele hopen leem! Oké, spoedberaad. Het plan was om deze zomer het dak van de wijnkelder te vernieuwen. Omdat we nu met zijn 3en waren leek ons dat een goed idee. Maar zoals ik al vaker verteld heb, kun je eigenlijk niks plannen in Hongarije. Dus bij de aanblik van de droge dorre heuvel, die ons toch wel een indicatie gaf van hoe warm het hier wel was en is, en bij het zien van die grote hopen leem, moesten we wederom ons plan wijzigen. Het dak van de wijnkelder moest nog even wachten, een nieuwe muur in de slaapkamer was nu prioriteit nummer 1. Even later kwam Margit nog even hallo zeggen, en we lieten haar de bewuste muur zien. Maar die werd er niet warm of koud van! “Nem problem, egy kicsit cement, fall jó”. Wat zoiets betekent als: Geen probleem, een klein beetje cement er tegenaan smeren en de muur is weer goed. Nou kijken wij er toch even anders tegenaan, want wij wisten allang dat er ooit een nieuwe muur voor de oude muur moest komen. Dus niks kicsit cement, nee we gaan een nieuwe muur bouwen, compleet met fundering!

De volgende dag hebben we eerst maar eens de partytent opgezet, zodat we toch wat schaduw bij het huis hebben. En daarna waren we uitgenodigd bij Hans en Nelleke. Die hebben in het voorjaar een nieuw zwembad gemaakt, en we mochten het komen uitproberen. En we waren ook uitgenodigd op de barbecue. Nou dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Omdat ik graag een bloemetje mee wilde nemen voor Nelleke, stopten we eerst bij de virágbolt. Ik wist niet wat ik zag toen ik daar binnenkwam. De winkel stond vol met droogstukken, weetje wel van die stoffige dingen die hier in de 70er jaren heel hip waren. Verder was er een ruime keuze in plastic bloemen. En die waren zo nep, dat de felle kleuren pijn aan je ogen deden. Ik werd een beetje nerveus van, want ik kon toch net met zo’n droogstukje bij hun komen aanzetten, dadelijk zouden ze nog denken dat ik het bij de inboedel van ons huis zat. Gelukkig, daar kwam de eladónő al aan. Ik zei dat ik op zoek was naar echte bloemen. Gelukkig begreep ze mij en wees me de weg naar de echte bloemen. Daar stonden 4 emmertjes op een rij, met in elke emmer 1 bloem. Welke wilt U, vroeg ze mij. Ik snapte er niks meer van. Ik had al een mooie vaas gekocht bij de Hema en die wilde ik hier laten vullen met bloemen. Maar wat heb je dan aan 1 bloem? Al nam ik alle 4 de verschillende bloemen, dan nog was het geen gezicht. Maar toen legde ze mij uit, dat ik moest kiezen welke ik wilde en dan ging ze er nog meer halen. Ik wees de rode gerbera aan, en zei dat ik er daar 10 van wilde hebben. Oké, zei ze, tot zo. Weg was ze, mij in verbijstering achterlatend. En nu maar hopen dat er geen klant binnenkomt…. Na zo’n minuut of 10 was ze weer terug met een verse bos gerbera’s. Ze verder keurig in de vaas gezet, water en nog wat groene takken erbij. Lintje erom en klaar is kees. Wat een ervaring zeg, om nooit te vergeten! Toen we verder reden, zagen we weer de velden vol met zonnebloemen, prachtig zeg! 

Iedere zomer hopen we dat net op het juiste moment in Hongarije zijn. Dus dat ze wel helemaal open zijn, maar dat de snoetjes ook nog zo lekker naar het zonnetje kijken. Ik kan er zo van genieten. Mario ging nog even de romanticus uithangen en plukte voor mij een mooie bos. 

Terwijl hij dat aan het doen was, dacht ik: Dit was veel sneller geweest dan daarstraks in de bloemenwinkel…. Bij Hans en Nelleke aangekomen, was het al een gezellige drukte. Er waren nog meer NL/HU vrienden en die waren al lekker aan het zwemmen. Wat een mooi zwembad, en een heerlijk tuinhuis met veranda erbij. 

We zochten wel een plaatsje in de schaduw, want was het heet.

Al snel waren we volop aan het bijkletsen, zwemmen, tafeltennissen en natuurlijk aan het eten! En wat hebben we toch gelachen om de achterlijke foto’s die er gemaakt werden. Dit is het leven! 

De middag en avond vlogen om, en voor we het wisten waren we al weer in Torvaj.

De volgende dag hebben we het zwembad opgezet en heb ik de balken van het toiletgebouw behandeld met gif tegen houtworm.

Mario heeft een nieuwe Hongaarse trap gemaakt

en Menno heeft alle deuren van het huis bijgeschaafd. 

Iedereen in zijn element. De dag erna werd gevuld met het wegkruien van de hopen leem, er kwamen zo’n 7 kruiwagens met leem uit de kamer….. De volgende dag heeft Mario een geul gegraven voor de fundering, daar kwam ook weer een hoop leem uit! Maar het fijne is dat je die leem gewoon ergens op je land kan neergooien, want als het een tijdje geregend heeft, word het weer één met de rest van je tuin, want die bestaat nl. ook uit leem. Maar er kon nog niet begonnen worden met de fundering want we hadden nog geen betonmolen. Dus met de aanhanger naar de Obi, en daar een mooie oranje glimmende betonmolen gekocht! Toen Mario en Menno hem in elkaar gingen zetten, glom Mario net zo hard als de molen. Hij was er blij mee, haha.

Na een weekje moest Menno helaas alweer naar huis. Hij vloog alleen terug, want hij zou de dagen erna nog met vrienden op vakantie gaan. En hij vloog met Wizzair, dus goedkoop, dus op een heeeeeel vroeg tijdstip. Dus wij midden in de nacht ons bed uit, om Menno weg te brengen. Hij vertrok om 6 uur. Nadat we hem uitgezwaaid hadden, zijn we nog even naar de grote Tesco in Budapest geweest. En toen maar weer terug naar ons huisje op de heuvel… Daar ben ik verder gegaan met de tegeltjes in de zomerkeuken, heerlijk werkje is dat.

De zon die naar binnen schijnt, de rust en het geluid van de cicaden, het is zó ontspannend. Daar kan niks tegenop. En de dag erna had ik alweer iets leuks op stapel staan. Ik zou nl. met mijn NL/HU vriendinnen een schilder workshop gaan doen. Kunstschilderes Annerie Mol, woont in hetzelfde dorpje als Han en Palinka, en geeft schildercursussen. En wij gingen met zijn 6en een 1-daagse cursus volgen. De ochtend begon met een ontspanningsronde waarbij Annerie met de klankschalen langskwam. Wat was dat een lekker gevoel, zeg! Je bent helemaal ontspannen en dan voel je die trilling van de schalen, en dan gaat van je kruim tot aan je tenen. Een heerlijk kriebelend gevoel. Toen gingen we even een kopje thee drinken en daarna mochten wel allemaal een schildersezel pakken, 4 kleuren uitkiezen en een mooi plekje in de tuin zoeken. Ja en dan sta je daar voor een leeg doek… 

We moesten eerst een achtergrond schilderen. Maar ja als je helemaal geen idee hebt, wat je wilt gaan schilderen is dat nog best moeilijk. Ik ben dus ook maar gewoon wat strepen gaan zetten, wat resulteerde in vlakken die vloeiend in elkaar over liepen.  Het was best mooi, maar dat kwam vooral omdat het mijn favoriete kleuren waren. Iedereen stond heerlijk verspreid door de tuin creatief met de kwast te zijn.

Sommige waren  vol zelfvertrouwen, maar de meeste waren net zo onzeker als ik. Toen iedereen de achtergrond klaar had, kregen we een heerlijke lunch aangeboden. Nadat onze maagjes weer gevuld waren, gingen we de doeken bespreken. Leuk om te zien hoe verschillend de doeken waren. Om de beurt mocht je vertellen wat je in een doek zag. 

Nou en in mijn doek zagen ze een landschap, een berg en water. Het doek werd alle richtingen in gedraaid, en toen moest je kiezen hoe je verder wilde gaan. Nou ik wilde helemaal geen landschap, dus ik ging verder met mijn doek  een kwartslag gedraaid. En het was zo leuk om te doen,  lekker ontspannen in de Hongaarse zon, met een prachtig uitzicht. En toen we om 15:00 uur voldaan met zijn allen naar het huis van Han en Palinka liepen, was ik de trotse eigenaar van een schilderij van een bloem! Mijn landschap was zowaar een bloem geworden! 

En nog een mooie ook, al zeg ik het zelf…. Dit was zo’n leuke dag, echt een aanrader voor iedereen die op vakantie is bij ons in de buurt, super!

Maar de volgende dag moest er natuurlijk weer gewoon gewerkt worden. Ik ben verder gegaan met de zomerkeuken en Mario met de fundering voor de muur. 

En maar zand, cement en stenen naar boven kruien. Om vervolgens met zijn mooie nieuwe betonmolen, er een stevige beton van te maken. En toen de fundering gestort was, moest hij natuurlijk wachten tot de beton uitgehard was, eer hij de muur kon gaan metselen. Dus zijn we maar weer iets anders gaan doen, en dat was op bezoek bij Linda en Jan! We hebben elkaar een paar jaar geleden leren kennen via internet en daar een leuk email/hyves/fb contact aan overgehouden. En nu zouden we dan eindelijk elkaar in het echt ontmoeten. Ik vond het best wel spannend, was je kunt nog zo’n leuk internet contact hebben, maar dat is toch veel anders… Nadat we elkaar een beetje afgetast hadden, was het meteen al heel vertrouwd. We hadden genoeg om over te kletsen en genoeg raakvlakken natuurlijk. We kregen een rondleiding door alletwee de huizen. En wat is het leuk om te zien hoe iemand zijn huis opknapt. De ene maakt er een echt westers huis van, compleet met dezelfde luxe als je thuis gewend bent, en de ander heeft liever een echt Hongaars huis en knapt het dan op een heel andere manier op. Ikzelf hoef hier in Hongarije geen westers huis, dat heb ik in Nederland al. Maar ik wil wel een beetje luxe, een warme douche en water in het huis, een toilet binnen vind ik al heel fijn. Daarentegen hoef ik geen wasdroger en geen vaatwasser. Misschien ga ik er anders tegenaan kijken als we permanent in Hongarije zouden wonen. Maar omdat dat (nog) niet aan de orde is, vind ik het heel fijn om die echte Hongaarse sfeer in mijn huisje terug te vinden. Maar ieder doet het vooral op de manier die hij zelf het  fijnste vind, dan is het altijd goed! Maar om op Linda en Jan terug te komen, het was reuze gezellig! Die ganzen en die teckels, haha wat een eigenwijs stel. 

Maar het klapstuk vonden wij toch wel de eigengemaakte pizza’s uit de pizzaoven. Die waren echt heel lekker! En wat leuk om te doen, zelf je eigen pizza’s maken. 

Dat wil ik ook nog ooit bij ons huisje, een pizzaoven. Kijk dat is voor mij ook luxe. Met een voldaan gevoel gingen we weer richting Torvaj. En de volgende dag moesten we echt vroeg op, want we zouden 2 dagen naar Jos en Ans gaan. Zij zitten bij ons op de Hongaarse les, en waren vorig jaar bij ons op bezoek geweest. Dus nu gingen wij eens kijken naar hun huisje in Hongarije. En aangezien zij in het Bükk gebergte wonen, bleven we een nachtje bij hen logeren, want het was toch wel  zo’n 200 km. rijden.  Jeetje dat is echt een heel ander stukje Hongarije. Wij hebben best veel  gezien van Hongarije en we waren daar ook al eens geweest, maar dat was toch alweer een tijd geleden. We hadden afgesproken in Eger, en zouden van daaruit naar hun huis gaan. Toen we in Eger aankwamen zagen we al die mooie wijnkelders in een rijtje naast elkaar staan. Dat zag er heel leuk uit.

Eger staat bekend om de goeie wijnen die daar vandaan komen. Toen we bij de Basiliek aankwamen, kwamen Jos en zijn zoon er ook al aangelopen. 

Nadat we Ans en de dochter ook gevonden hadden,  gingen we een kopje koffie nuttigen op een terras. Tijd om bij te kletsen.

En om foto’s te maken, want jeetje wat is Eger een mooie stad!

En een heel gezellig centrum, waar het goed winkelen is. Ik heb er zelfs een Hongaars kookboekje gekocht, dus geschreven in het  Hongaars! Ik ben heel hoopvol dat er een dag komt dat ik een gevulde paprika op tafel zet, die er zo smakelijk uitziet in dat boekje!…. Later in de middag vertrokken we dan naar het huis van Jos en Ans. De weg ernaartoe was heel idyllisch, allemaal bochten en heuvelachtig. 

Omdat hun eigen huis nog niet kaar is, logeren ze in de tussentijds in een huis van een broer. Maar we gingen eerst wel even een kijkje nemen bij hun huis. En dan is het toch weer leuk om te zien dat dit huis weer heel anders verbouwd is. Dit is ook een echt westers huis geworden, het zag er allemaal mooi en netjes uit.  Maar vanbinnen was het geen Hongaars huis meer…  Maar zij willen het huis ook gaan verhuren, en dan moet je daar toch rekening mee houden. Wij willen dat niet gaan doen, dus wij hoeven alleen maar rekening te houden met onszelf. Afijn de volgende dag gingen we naar Szilvásvárad, waar een mooie stoeterij gevestigd is.  Maar wij gingen met een klein treintje naar boven, naar de waterval. 

De rit naar boven was heel erg mooi, we kwamen langs kleine watervalletjes en vijvers vol met forellen. Toen we bij de waterval aankwamen, moet ik toegeven dat ik eigenlijk toch wel iets meer had verwacht…. 

Maar niettemin was het er ontzettend mooi! En ondanks de regen waren er nog best veel mensen aan het wandelen. 

We hebben er  van genoten, het was een heel ander stukje Hongarije dan bij ons in Somogy. Toen we bij ons huisje op de heuvel arriveerden was het al donker en zijn we maar meteen naar bed gegaan. Want de volgende morgen moesten we al weer vroeg op, want Mario moest nog een muurtje metselen. En dat heeft hij gedaan! Het ging voortvarend, cement draaien, stenen stapelen, cement draaien enzovoort, enzovoort. Maar het meeste werk was toch wel om de stenen boven te krijgen. Iedere keer 4 stenen op het steekwagentje en dat zo naar boven duwen en trekken. 

Ja dat is het nadeel van het wonen op een heuvel….En die stenen daar zijn wel 10 keer zo groot als de bakstenen hier in Nederland. Voordeel is dat het lekker snel stapelt, nadeel is dat ze zo zwaar en log zijn. Maar eindelijk na 2 dagen noeste arbeid stond de muur er, en hopelijk staat hij er ook nog als we de volgende keer terugkomen.

Maar daar heb ik alle vertrouwen in! Ja en toen was al veel te snel de dag gekomen dat we weer naar Nederland moesten vertrekken. Maar voordat het zover was hadden we nog snel de buitendeuren uit de scharnieren getild. De deuren waren in een slechte staat en dat vond ik zo jammer. Want de verf die erop zat was helemaal gebarsten, waardoor het grootste gedeelte van het hout niet meer beschermd was. Dus ik vond het wel een goed idee om ze in Nederland op te knappen. Dus hadden we bij de Obi een vezelplaat gekocht en die in het gat geschroefd. Gebarricadeerd aan de binnenkant en het huis was beter beveiligd als eerst… Maar de avond voordat we naar huis zouden gaan, kreeg ik een werkelijk voortreffelijk idee. Ik vond het nl. geen gezicht zo’n groot gelig vlak, zou dat dieven niet op ideeën brengen? Zo zagen ze meteen dat er geen deuren in zaten…. Dus ik het de witte verf en de lakroller gepakt en heb er 2 nieuwe deuren op geschilderd.

Niet te onderscheiden van echte deuren. Maar de volgende morgen moest het dan toch echt gebeuren, we moesten terug…. Onderweg nog snel wat kiekjes geschoten om thuis nog bij weg te dromen. 

We waren ons dorpje net uit, of de telefoon ging. Het was onze nieuwe buurman, die graag met ons zijn verbouwplannnen wilde overleggen. Morgen zijn we thuis, zei Mario, dan komen we langs. Onze vakantie was voorbij.

Oja nog even een foto van de zomerkeuken, want die is klaar!

Groetjes, Marti