Niet aan Hongarije denken

Niet aan Hongarije denken, niet aan Hongarije denken, hoe vaak ik dat de laatste tijd niet gedacht of hardop gezegd heb… Ik heb een fijne tuin, lieve kippen en een fijn zwembad, en werk genoeg om dat te onderhouden. Iets wat ik met liefde en plezier doe. Maar hoe komt het dan toch dat ik met een brok in mijn keel de struiken aan het snoeien ben? Waarom voel ik me regelmatig gewoon down als ik mijn lieve kippetjes aan het voeren ben? Waarom erger ik mezelf aan de geluiden van andere mensen?  Ik weet het wel, het is te lang geleden! Het is te lang geleden dat ik in Hongarije ben geweest…. Oktober was het de laatste keer. En dat is te lang. Echt ik mis het zooooo! Ik mis mijn huisje, mijn tuin, ik mis de buurtjes, ons dorpje,de thermaalbaden, en het lekkere eten, ik mis Hongarije!

   

Normaal gesproken waren we er allang een keer geweest, maar Manon is nog in Curaçao. Al 4 maanden is ze weg. En die zijn we wezen opzoeken in april. Ooo wat was het fijn om mijn meisje weer terug te zien. We hebben een heerlijk vakantie gehad, echt heel leuk. In een appartement met een prachtig zwembad, iedere morgen stond het ontbijt voor ons klaar. We hoefden zelf niks te doen, alles werd voor ons gedaan. Een prachtige reis, zelfs het vliegen was meegevallen. Het was 24 jaar geleden dat wij voor het laatst gevlogen hadden. Het heeft me ervan overtuigd dat we ook wel eens met het vliegtuig naar Hongarije kunnen gaan. Ja zelfs daar op de Caraïben dacht ik vaak aan mijn plekje in Hongarije… Wij zagen zelfs overeenkomsten met Hongarije, het moet toch niet gekker worden.

   
Tis natuurlijk ook maar wat je wilt zien…  nee echt, de wegen waren net zo slecht, sommige huizen ook net zo slecht. De manier van autorijden, het gebrek aan keurige tuinen. Maarrrr het is geen Hongarije… 

   

Terwijl ik zit stukje aan het typen ben, ben ik aan het praten met een meisje uit Hongarije. Via Facebook. En het valt niet mee, maar het gaat… soms begrijpen we elkaar niet, maar wat maakt het uit! Ik heb contact met Hongarije, en dat is wat ik wil! Maakt niet uit op welke manier, als ik maar in contact blijf met mijn 2^e vaderland. 

   

En we worden ook gemist daar, ja echt waar! Zaterdagmorgen belde Manfred, onze Duitse buurman, ons op. Ik was zeer verbaasd, en dacht dan ook meteen dat er iets mis was. Was het dak dan toch ingestort? Was er misschien iemand dood? Of brand misschien? Nee gelukkig niks van dat alles. Hij wilde weten wanneer wij weer naar daar komen. Margit had aan hem gevraagd of hij misschien wist wanneer wij weer kwamen. Ze snapte er niks van, het was al zo lang geleden. En ze had zoveel post voor ons. Normaal gesproken stuurt ze dat door naar hier, maar dat had ze niet meer gedaan, in de veronderstelling dat wij onderhand wel weer eens zouden komen.  

   

Zij kon natuurlijk niet weten dat wij in Curaçao waren geweest  en daardoor niet naar Hongarije waren geweest. Had ik ze toch een kaartje moeten sturen , misschien… Afijn alles was goed in Torvaj, zei Manfred. Ik vertelde hem dat we in juli weer komen. Nou goed dan zou Margit de post wel opsturen. Zo dat viel nog niet mee, Duits praten op de vroege zaterdagmorgen. Maar we waren meteen wakker en dachten weer aan Hongarije.

   
Wanneer denk ik er eigenlijk niet aan? Bijna altijd. Ik zeg ook altijd, als ik daar ben, denk ik niet aan hier. Maar als ik hier ben, denk ik bijna constant aan daar. Het is nu zo erg dat ik mezelf soms vermanend toespreek en zeg: Niet aan Hongarije denken. Je bent nu hier en niet daar! Want hier is het toch ook leuk? Hier ben ik ook gelukkig. Heel gelukkig zelfs. En toch wou ik dat ik daar was. Nog even geduld hebben.

 

    

Social Media

Tegenwoordig hebben we bijna allemaal de beschikking over social media. De oudere generatie wat minder, maar in mijn omgeving heeft toch wel bijna iedereen Hyves, Facebook, Twitter of MySpace. Ik dus ook. Heb het zelfs alle vier. Ik ben begonnen in 2003 met MySpace. Er ging een wereld voor me open! Ik kon lekker naar muziek zoeken. Je kon ook mensen zoeken, maar dat was toen nog bijzaak, hoofdzakelijk zocht ik naar muziek en muzikanten. In 2005 zei mijn dochter: “Mam er is nu iets nieuws, dat vind jij ook wel leuk. Net zoiets als MySpace, maar dan in het Nederlands. En het is veel gemakkelijker in gebruik”. Want dat was/is toch wel een nadeel van MySpace, ik vind het een omslachtig gedoe… Dus ik ging toch eens kijken op dat Hyves. En ja, inderdaad dat was leuk. En veel gemakkelijker. Ik mezelf aangemeld en het snuffelen kon beginnen. Ik had mezelf al vaak afgevraagd, hoe zou het toch met mijn oude vriendinnen zijn? Wat zouden ze met hun leven gedaan hebben? Maar dat viel nog eens tegen, want van mijn leeftijd, waren er bijna geen mensen op Hyves… Allemaal jongeren… Dus in het begin gebruikte ik het niet zo heel veel en viel toch weer terug op MySpace. Want ik kon daar wel mensen vinden die dezelfde muzieksmaak hadden als ik. Maar krabbels plaatsen deed ik niet veel. Geen hond die er naar keek… Mijn kinderen vonden het wel een mop trouwens :”Ons mam zit ook op Hyves”. zeiden ze dan tegen hun vrienden, en gelachen dat er dan werd. Die vonden het dan ook wel weer een mop en wilden ‘vrienden’ met mij worden. Ik allang blij dat ik Überhaupt vrienden had…  totdat steeds meer mensen op Hyves kwamen en zowaar ook 40-plussers! Maar weinig bekenden, hoor. Gelukkig wel een oude vriendin van mij, dat vond ik nou eens leuk, ik was heel benieuwd om te zien wat er allemaal veranderd was aan haar. Niks, helemaal niks. Ze zag er nog hetzelfde uit, woonde nog in hetzelfde dorp..We zijn toch vrienden geworden en sindsdien staat ze in mijn lijst, maar daar blijft het dan ook bij. O maar ik heb ook wel eens gezocht naar een oud vriendje van mij. Voordat ik Mario leerde kennen was hij toch wel degene die het meeste indruk op mij had gemaakt. Maar ik heb hem niet kunnen vinden, gelukkig maar! Ik ben bang dat anders mijn hele herinnering aan diggelen gaat… Stel je voor dat hij ook gewoon ouder is geworden, dat hij weinig of geen haar meer heeft. Dat ie een bierbuik heeft.. Nee ik heb ook nooit meer naar hem gezocht en dat laat ik zo. Zo blijft hij gewoon dat jochie van 16 jaar met die mooie stoere geruite jas met bontkraag….

Wat ik wel een nadeel van Hyves vind is dat het niet internationaal is. Niet dat ik nou zo internationaal aangelegd ben, maar ik kijk toch graag over de grens. Dus heb ik zo’n 2 jaar geleden toch ook maar een profiel aangemaakt op Facebook. En dat is dan weer heel anders. Op de eerste plaats om te gamen. Dat is toch echt wel heel vet om te doen! Het kost alleen zo veel tijd, maar das een ander probleem…Maar  nu heb ik ‘vrienden’ over de hele wereld! Mijn broertje woont in Zweden, en hij en zijn vrouw hebben natuurlijk ook Facebook. En eerst mailden we natuurlijk ook wel, maar het is nu toch wel makkelijker om kleine nieuwtjes te delen. Dus dat is wel heel leuk… Maar weet je wat nog meer heel leuk is? Ik heb nu ook Hongaarse vrienden! Een tijdje geleden kreeg ik een uitnodiging om vrienden te worden met Zsuzsa, de schoondochter van de tuinman. Wouw dat was nou eens leuk, een vriendin uit Hongarije. Dolgelukkig aanvaardde ik de vriendschap. Een paar dagen later vroeg ook Gábor, de zoon van de tuinman om vrienden te worden. Ja natuurlijk zei ik ja! Nu zou het goed komen, nu zou mijn netwerk zich echt gaan uitbreiden, tot diep in het binnenland van Hongarije. Helaas hier is het bij gebleven… Ik heb echt mijn best wel gedaan, maar het lukt met gewoon niet… Allereerst is het heel onduidelijk, want in Hongarije is het gebruikelijk dat je eerst je achternaam schrijft en dan je voornaam. Maar dat doen ze dus op Facebook niet allemaal, waardoor het heel moeilijk zoeken is..Verder hebben de meeste Hongaren van mijn leeftijd niet eens een computer, laat staan dat ze Facebook hebben en vrienden willen worden met iemand uit Nederland… We hebben bij ons in het dorp wel Duitse buren die een computer hebben. Maar de vrouw des huizes belt 1 keer per maand in, om de mail door te lezen, en waar nodig is te beantwoorden. That’s it!  We zijn in het donker wel eens met onze laptop open door de straat gelopen, in de hoop ergens een internetverbinding uit de lucht te plukken. Totdat de honden aansloegen en de kroegbaas nieuwsgierig kwam kijken. Snel deden we de laptop dicht en dropen af… Nee dat is echt wel jammer dat Social Media in ons dorpje nog niet echt toegankelijk is. Als ik in Hongarije een blogje geschreven heb, gaan we naar de Mac in Siófok, en dan kan ik het daar publiceren. We zitten daar dan vlot een paar uur te internetten. Kopje koffie, ijsje erbij, geen probleem. Maar het zou toch wel erg fijn zijn, als we in de toekomst bij het huis ook gewoon internet hebben. Hier thuis staat gewoon de hele dag wel een computer aan. Openingstijden van winkels, recepten, nieuwe cd’s , bouwtekeningen, YouTube filmpjes, Marktplaats, alles word hier opgezocht. We googelen wat af. Behoort trouwens ook tot de Social Media…. Maar wat ik ’s morgens als eerste opstart is de mail en Hyves. dat zijn toch de lijntjes met de buitenwereld, als je nog niet naar buiten bent geweest. En ik heb er ook een dierbare vriendinnengroep bij gekregen op Hyves: mijn Nederlands/Hongaarse vriendinnen! Dat zijn Nederlandse vrouwen die samen met hun man, in Nederland wonen, maar ook een huis hebben in Hongarije. Net als ik dus. Ja en dan hebben we natuurlijk een heel groot raakvlak. We delen onze liefde voor Hongarije. We volgen elkaars verbouwingen, de reizen naar Hongarije, we kijken nieuwsgierig naar de foto’s van de huizen. Kortom we zijn echte Social Media vriendinnen. Alleen jammer dat we elkaar nog nooit in het echt gezien hebben… Ik stel voor dat we dat in de zomer eens gaan veranderen en een dag gaan plannen waarop we kennis kunnen maken met elkaar. Ik weet zeker dat we genoeg gesprekstof hebben!

Hongaarse boeken

We hebben een leuk weekend achter de rug, want gisteren hebben we bezoek gehad van vrienden van ons, die we 2,5  jaar geleden in Hongarije hebben leren kennen. Dat was toen wij in oktober de sleutel van het huis kregen. We waren naar het thermaalbad in Igal geweest en kwamen toen langs een restaurantje wat er leuk uitzag en ook nog open was! Binnen stond de tegelkachel lekker te branden. Helemaal  gelukkig omdat het huis nu echt van ons was, vlijden wij ons neer vlakbij de kachel. Na ongeveer een half uur kwam er een echtpaar binnen en wij op ons beste Hongaars: Jó napot. Een goedenavond, klonk het terug. Nou als we 1 ding niet verwacht hadden, was het dit wel! Want laten we eerlijk zijn, hoe groot is de kans dat je op een gewone doordeweekse avond in oktober, in een niet-toeristisch gedeelte van Hongarije, nog andere Nederlanders  tegen het lijf loopt? Heeel klein volgens mij, maar ons gebeurde het! En niet zomaar wat Nederlanders, nee heel leuke mensen waar we een warme band mee hebben opgebouwd. We hebben die avond gezellig tezamen gegeten en er weren meteen heel diepe gesprekken gevoerd. Wij vertelden dat we een paar dagen ervoor de sleutel van ons huisje hadden gekregen en dat er wel veel aan moest gebeuren, maar dat we er ontzettend veel zin in hadden! Nou, zeiden zij, dan kom je maar bij ons kijken hoe mooi het kan worden, want ons huis is helemaal klaar. Dus nadat we onze buikjes rond gegeten hadden, reden we achter hun aan, de duisternis in, naar hun huisje. We kregen een rondleiding en een lekker drankje. Het was een erg leuke avond en wij hebben er goede vrienden aan over gehouden. Sindsdien spreken we iedere keer als we in Hongarije zijn, wel een paar keer af. Maar een afspraak maken hier in Nederland was toch effe iets ingewikkelder…. Typisch, want hier zijn we veel vaker, maarja hier hebben we verplichtingen, en in Hongarije (bijna) niet. Maar gisteren waren ze dan hier. Ik had een lekkere pan goulashsoep gemaakt, volgens het recept van de tuinman uit Hongarije. Een brood erbij gebakken en heel even proefden we een beetje Hongarije… We lieten hun ons huis zien, en toen we in de serre beland waren, viel haar oog op mijn boeken op de tafel. Dat waren mijn Hongaarse boeken welteverstaan. Een paar weken geleden hadden wij het bij de Hongaarse les over de inrichting van je huis. Dat moesten we in het Hongaars vertellen. Dus toen  vertelde dat ik een grote ingebouwde boekenkast heb, met veel Nederlandse en een paar Hongaarse boeken. A nagy beépített könyvszekrény. És sok Holland könyv és kevés Magyar könyv. Heb je Hongaarse boeken, vroeg de juffrouw een beetje verbaasd. Ja ik heb Nederlandse boeken die geschreven zijn door een Hongaar, maar ik heb ook een paar boeken geschreven in het Hongaars. Ik besloot om de week daarop mee te nemen. Dat vond ze wel leuk, en er was 1 boek bij, wat ze niet kende en graag wilde lenen.  Dat was dit boek:

Dit heb ik pas in de kringloopwinkel gekocht. Het stond in het rek en mijn hart maakte een sprongentje; een boek over Hongarije! Kopen, hebben moest ik dat. Maar er stond geen prijsje in dus ik naar de kassa om te vragen wat het boek kost. Moest ze even gaan navragen. Dus ik dacht, dan kijk ik nog even rond intussen. Kom ik naderhand bij de kassa, had ze een prijsstickertje op de papieren rug van het boek geplakt! Muts, dat kon er niet meer af, zonder het boek te beschadigen! Dat deed pijn, op mijn mooie boek uit Hongarije. Maar ik wilde het zo graag, en kostte maar 1,50 dus ik nam het toch mee.

Ik had ook nog 2 kinderboeken meegenomen naar de Hongaarse les. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik kinderboeken van Tiny verzamel. Dit zijn heel zoete prentenboeken uit mijn jeugd. En die boeken zijn in heel veel landen uitgebracht. Ook in Hongarije. Maar in ieder land, heet ze anders. En nou wil het toeval dat ze in het Hongaars Márti heet!

Dat kan toch geen toeval zijn!!! Dus op die boeken ben ik natuurlijk supertrots. En toen ik de boeken een jaar of 7 geleden kocht dacht ik dat er een tijd zou komen dat ik die boeken gewoon zou kunnen lezen. Maar toen ik ze weer uit de kast pakte en er eentje opensloeg, zakte de moed mij weer in de schoenen… want na 3 jaar Hongaarse les, was het eerste woord er al eentje om in huilen uit te barsten, bij wijze van spreken dan… 

Jongejonge, wat moeten we nog veel lessen gaan volgen!

Maar ik heb ook verschillende boeken over Hongarije, die speciaal gemaakt zijn voor de toeristen. Daarin staan vaak de mooiste foto’s, maar heel vaak zijn ze in het Duits.

Ik heb er eigenlijk maar een paar in het Nederlands. Maar dat maakt niet uit, want bij deze boeken gaat het vooral om de foto’s. Heerlijke wegkwijl boeken!  Dit boek is van het prachtige Balatonmeer, en het omliggende gebied, dus ook van onze provincie.

Deze boeken zijn er ook heel veel van Budapest, en ook daar heb ik er verschillende van.

  

Ik heb er zelfs dubbel. Want als ik een Hongaars boek zie, ben ik niet meer voor rede vatbaar! Dan moet ik dat gewoon hebben! Ik ben een tijdje bij een boekenclub geweest en steevast zocht ik daar naar boeken van en over Hongarije. Daar heb ik eens een keer deze 2 boeken gekocht. Ik vond hel wel interessante boeken en ze vertellen ook nog iets over de Hongaarse geschiedenis. Maar helaas heb ik de tijd nog niet genomen om ze te lezen. Maar ze zijn me wel heel dierbaar…

Deze 2  simpele kookboekjes bevatten lekker recepten die heel gemakkelijk zijn:

Dan heb je ook nog de reisboeken in vele varianten, maar er is er nog eentje die ontbreekt en dat is de Capitool van Hongarije. Ik vond hem altijd te duur, maar eigenlijk slaat dat nergens op…

En dit boek is echt een van de allermooiste uit mijn collectie. Het is een kookboek met niet alleen recepten, maar ook veel  informatie over de streek waar de recepten en de ingrediënten vandaan komen.  Er staan prachtige foto’s in en heel veel leuke wetenswaardigheden over mijn 2^e vaderland.

Iedereen die iets met Hongarije heeft, zou dit boek moeten hebben! Echt, dit is een boek wat ik heel vaak inkijk. BV. voor een recept van dat lekker toetje wat ik in de zomer in dat restaurant in Balatonfüred heb gegeten, maar ook om gewoon wat te lezen. Of te ruiken… ik heb, samen met mijn dochter de rare gewoonte om met mijn neus letterlijk in de boeken te duiken. Heeeerlijk vind ik de geur van een nieuw boek. Dat papier, die inkt, mmm dat snuif ik in me op. en dit is zo’n lekker snuifboek.

Maar om op dit leuke weekend terug te komen; zaterdag ben ik naar de boekenbeurs geweest hier in het dorp. Met de krantenfiets van mijn zoon, zodat ik lekker veel boeken kon kopen. Ik ga ook altijd alleen, want ik wil graag een paar keer langs alle bakken snuffelen, zonder dat er iemand aan het einde van de rij met een lelijk gezicht staat te vragen: en, gezien? Nee dit soort uitjes doe ik alleen. Ja en dan ga ik als eerste op zoek naar de landen boeken. En om de een of andere reden staan er altijd wel Hongaarse boeken.  Het eerste boek wat ik zag, was dus het boek dat de juffrouw zo mooi vond. En het zag er nog beter uit ook nog, dus de juffrouw mag hem houden, zal ze blij mee zijn!

Er was zelfs een Hongaars boekje over Teigetje en Knorretje. De verleiding was heel groot, maar het was een vies boekje en zonder plaatjes. En bij de gedachte aan mijn Márti kinderboeken, die ik echt nog niet kon ontcijferen, liet het boekje maar voor wat het was. Maar gelukkig was er nog genoeg om te kopen en na 3 uur ging ik heel voldaan met 3 tassen met boeken weer naar huis. Deze boeken heb ik oa. gekocht:

  

  

En dan ben ik zo blij met mijn nieuwe aanwinsten, voor mijn gevoel ben ik zo toch weer even een beetje in Hongarije. Want we weten nog niet wanneer we er weer naartoe gaan. We moeten eerst nog naar Curaçao, om onze dochter daar te gaan opzoeken. Dat zal wennen zijn, met het vliegtuig op vakantie, niet klussen, zonnen, zwemmen en ja weet ik veel wat je doet op zo’n vakantie… ik neem maar wat Hongaarse boeken mee, dan komt het vast wel goed!

Mijn dochter

Ja ik weet het, dit is een weblog over ons huisje in Hongarije, maar ik moet nu iets schrijven over mijn (onze) dochter. Ik zit er zo vol van, want ze is weg. En ze blijft 6 en een halve maand weg. En ja gelukkig komt ze ook weer terug, maar jeetje pas in augustus! Mijn kleine meisje is in Curaçao.

 Ze is niet meer zo klein, ze is al 21, maar toch. Ik ben nou eenmaal een echte moederkloek en heb mijn kinderen gewoon het liefste bij mij. Punt. En ik weet het allemaal wel, ik moet ze loslaten en die 6 en een halve maand zijn zo voorbij, en we gaan ze nog opzoeken daar, maar ooo wat doet het pijn….. De buikpijn die ik de afgelopen week heb gehad is spontaan verdwenen op de dag dat ze vertrok, maar daar is een andere pijn voor in de plaats gekomen.  De pijn van het loslaten….  

Mijn dochter, ik weet nog dat ze geboren werd. Ik wilde zoooo graag een meisje. Begrijp me niet verkeerd, want onze 2^e was een jongen en van onze zoon houden wij natuurlijk net zo veel! Maar ik ben opgegroeid tussen jongens, ik heb 5 broers en niet één zusje. Dus toen ze zeiden: “het is een meisje”, ja toen dacht ik: Yes die heb ik ! En iedereen zei ook tegen me:”Nu heb je dan toch eindelijk je eigen meisje”.  Ja dat was het begin van mijn grote droom: 4 dochters… Ik ben nooit een carrière vrouw geweest, mijn enige ambitie was, moeder worden, en dan het liefst van een groot gezin met 4 dochters…. Nou kan ik je verzekeren dat die ambitie al vlug over was, ooo  mijn god, 4 meiden is toch wel erg veel van het goede. Maar dit terzijde… Ik had een dochter! 3 jaar later kwam daar onze zoon nog bij en mijn geluk was compleet.  Ze groeide voorspoedig op en was ons prinsesje in huis. Ik was altijd thuis bij de kinderen en heb daar geen seconde spijt van gehad.

Maar toch is er een tijd geweest dat wij ons erge zorgen maakte over haar. Dat was in 1996. We waren voor de eerste keer op vakantie geweest in Hongarije. We hadden het zo fijn gehad in Balatonfüred op de camping, maar de vakantie was bijna voorbij en Mario en ik waren de caravan aan het inpakken en alle zooi aan het opruimen. De kinderen waren in de speeltuin aan het spelen en alles liep lekker. Totdat onze de kinderen terug kwamen en tot onze schrik zat onze dochter helemaal onder de blauwe plekken. Wat heb jij nou gedaan, vroeg ik aan haar. Gespeeld zei ze, ja wat wilde je, het kind was nog maar 7 jaar oud. Dus ik vroeg aan haar waar ze gespeeld had. In de speeltuin zei ze. Hier werd ik niet veel wijzer van. Maar ondertussen was de schrik met om het hart gevlogen. Want dit was niet goed. Dus wij met onze dochter naar de campingarts. Is een allergie, zei hij. Nou ben ik geen dokter, maar dit was geen allergie! Hij schreef wat tabletten voor en dan zou het wel overgaan. Eigenwijs als ik ben, werden de tabletten niet gehaald en heb ik mijn huisarts in Nederland gebeld. Die dacht dat het iets met het bloed te maken had. Ja daar had ik ook al aan gedacht, want ze kreeg steeds meer blauwe plekken. Hij zei dat we in Oostenrijk naar een ziekenhuis moesten gaan, beter niet in Hongarije….. dus wij nog wat gegeten op de camping en hup richting Oostenrijk. Maar de reis liep eigenlijk zo voorspoedig, dat wij dachten, we proberen om zover mogelijk richting huis te komen.  In Duitsland hebben nog gegeten bij een wegrestaurant,  de kinderen ieder en vol bord met van die harde frietjes… De kinderen vielen snel in slaap in de auto en wij bleven maar rijden. Toen onze dochter na een tijdje wakker werd, zat haar hele duim en mond vol met geronnen bloed. Ze duimde in die tijd nog. Oei daar schrokken wij toch wel van. Maar we waren bijna in Nederland dus we besloten om meteen door te rijden naar het ziekenhuis in Veghel. Daar aangekomen werd ze meteen onderzocht en er werd bloed geprikt. Hieruit bleek dat ze te weinig bloedplaatjes had. Dit zorgde ervoor dat ze blauwe plekken en puntbloedinkjes kreeg.  Ze moest meteen worden opgenomen en het was niet goed met haar. Maar ook met haar vader was het intussen niet meer zo goed. Die had namelijk de hele weg van Hongarije naar Nederland aan één stuk door gereden, zonder te slapen of te rusten. Dus toen ze bij onze dochter probeerden om een infuus aan te leggen, ging Mario tegen de vlakte. Dat was net iets te veel voor hem. Want ze waren in zijn dochter aan het prikken! En toen hij op de gang weer van zijn klutje ging, werd ook hij in een bed gelegd. Daar lagen ze, langs elkaar. Maar Mario mocht er na een uurtje al weer uit en onze dochter niet. Die was echt heel ziek. Naar diverse onderzoeken bleek dat itp had. Idiopatische Trombocytopenische Purpura. Dat is een auto-immuun ziekte. Haar milt brak haar bloedplaatjes af.  En eigenlijk is daar nog geen medicijn voor. Het enige wat ze kreeg was prednison. En daar zwol ze dan weer enorm van op… Ze mocht alleen zacht eten, zelfs geen suiker want daar kon ze inwendige bloedingen van krijgen. Meteen dacht ik aan het bord friet in Duitsland, dit was dus achteraf levensgevaarlijk voor haar geweest! Maar goed na ongeveer 3 weken waren haar bloedwaardes weer enigszins normaal en kon het gewone leventje weer beginnen. Tot we op 1^e kerstdag weer puntbloedinkjes op haar arm zagen! Ik wist meteen dat het weer foute boel was. Ze plaste ook bloed en zat snel weer onder de blauwe plekken. Ze werd weer opgenomen in het ziekenhuis en de behandelingen begonnen weer van voor af aan. Maar deze keer deed de Prednison helemaal niks. Ze werd alsmaar slechter…. Totdat de artsen zeiden: “We staan met onze rug tegen de muur en kunnen eigenlijk niks meer voor haar doen. Het enige wat we nog kunnen proberen is om de milt te verwijderen.”  Ja en daar moesten wij toch nog eens goed over nadenken, haar ziekte was niet levensbedreigend en we namen het kind mee naar huis. Met een waarde van 0, dat betekent zo weinig bloedplaatjes dat het niet te meten is. Er werd een bed in de kamer gezet, en we probeerden er iets van te maken. Dit heeft zo’n 6 weken geduurd totdat ik haar meenam naar de acupuncturist en naar Jac Bom, een parergisch therapeut. En ongelooflijk na 3 weken begonnen haar bloedplaatjes te stijgen! En ze werd helemaal beter! Ik heb haar nog heeeel lang gecontroleerd op blauwe plekken en puntbloedinkjes, maar gelukkig is het tot op heden niet meer terug gekomen. En ze heeft haar milt nog!

Dus toen wij in 1997 opnieuw naar Hongarije op vakantie gingen, waren er verschillende mensen die ons voor gek verklaarden. Daar in dat vreemde land had ze toch die enge ziekte opgelopen? Ja dat dachten sommige mensen. En wij maar steeds uitleggen dat ze dat overal gekregen zou hebben. Nee wij wilden perse terug. We hadden het er zó naar onze zin gehad, we waren helemaal verliefd geworden op Hongarije! En dat is sindsdien alleen maar meer geworden.

Maar om weer op mijn dochter terug te komen, ik mis haar. Ze is nog maar 2 dagen weg, mijn ogen zijn nog gezwollen van het huilen, en ik mis haar nu al…. Het komt wel goed hoor, ik heb haar nu een paar keer gesproken en vanmorgen om 6 uur kreeg ik weer een sms’je van haar. Ja dan is het bij haar pas 12 uur in de nacht. Dus we moeten nog even onze weg zien te vinden met het tijdsverschil, maar ook dat komt goed. En hopelijk heeft ze morgen internet en kunnen we gaan Skypen, en dan kan ik haar weer zien. Want het is nu zo stil in huis… Want als er 1 ding is waar ze ontzettend goed in is, dan is het praten. Ze praat zo veel, als klein meisje al…. En dat is wel anders met mannen, die vertellen niks, die geven antwoord. Tenminste die 2 van mij. Maar hé, misschien is dat van lieverlee wel zo gegroeid. Want als mijn zoon iets wil vertellen onder het eten, dan zegt mijn dochter meestal: Wacht, ik ben nog niet klaar. Nee volgens mij is ze nooit klaar met kletsen. Dus ja dat is wel wennen… Maar ze gaat het wel redden in de grote boze wereld, want ze is een echte doorzetter en geeft niet gauw op! En gelukkig heeft ze een heel lieve vriend die haar net zo erg mist als wij, en die haar in april gaat vergezellen!

En dat vind ik stiekem toch een geruststellende gedachte. Maar natuurlijk gaan wij onze dochter ook nog opzoeken daar in dat verre Curaçao.  En als ze klaar is met haar stage op Curaçao, gaat ze nog lekker samen met haar vriend in een camper door Amerika reizen. En als wij dan terug komen uit Hongarije, kunnen we al weer snel afreizen naar Schiphol om onze dochter op te halen. En dan zullen we echt nog wel eens denken: wat was het toch lekker rustig toen ze weg was. Maar eerlijk gezegd kan ik me dat nu nog niet voorstellen.

En ik beloof dat ik de volgende keer gewoon weer een leuk verhaaltje vertel over ons huisje op de heuvel in Hongarije.

Groetjes, 

Marti