Hongaarse boeken

We hebben een leuk weekend achter de rug, want gisteren hebben we bezoek gehad van vrienden van ons, die we 2,5  jaar geleden in Hongarije hebben leren kennen. Dat was toen wij in oktober de sleutel van het huis kregen. We waren naar het thermaalbad in Igal geweest en kwamen toen langs een restaurantje wat er leuk uitzag en ook nog open was! Binnen stond de tegelkachel lekker te branden. Helemaal  gelukkig omdat het huis nu echt van ons was, vlijden wij ons neer vlakbij de kachel. Na ongeveer een half uur kwam er een echtpaar binnen en wij op ons beste Hongaars: Jó napot. Een goedenavond, klonk het terug. Nou als we 1 ding niet verwacht hadden, was het dit wel! Want laten we eerlijk zijn, hoe groot is de kans dat je op een gewone doordeweekse avond in oktober, in een niet-toeristisch gedeelte van Hongarije, nog andere Nederlanders  tegen het lijf loopt? Heeel klein volgens mij, maar ons gebeurde het! En niet zomaar wat Nederlanders, nee heel leuke mensen waar we een warme band mee hebben opgebouwd. We hebben die avond gezellig tezamen gegeten en er weren meteen heel diepe gesprekken gevoerd. Wij vertelden dat we een paar dagen ervoor de sleutel van ons huisje hadden gekregen en dat er wel veel aan moest gebeuren, maar dat we er ontzettend veel zin in hadden! Nou, zeiden zij, dan kom je maar bij ons kijken hoe mooi het kan worden, want ons huis is helemaal klaar. Dus nadat we onze buikjes rond gegeten hadden, reden we achter hun aan, de duisternis in, naar hun huisje. We kregen een rondleiding en een lekker drankje. Het was een erg leuke avond en wij hebben er goede vrienden aan over gehouden. Sindsdien spreken we iedere keer als we in Hongarije zijn, wel een paar keer af. Maar een afspraak maken hier in Nederland was toch effe iets ingewikkelder…. Typisch, want hier zijn we veel vaker, maarja hier hebben we verplichtingen, en in Hongarije (bijna) niet. Maar gisteren waren ze dan hier. Ik had een lekkere pan goulashsoep gemaakt, volgens het recept van de tuinman uit Hongarije. Een brood erbij gebakken en heel even proefden we een beetje Hongarije… We lieten hun ons huis zien, en toen we in de serre beland waren, viel haar oog op mijn boeken op de tafel. Dat waren mijn Hongaarse boeken welteverstaan. Een paar weken geleden hadden wij het bij de Hongaarse les over de inrichting van je huis. Dat moesten we in het Hongaars vertellen. Dus toen  vertelde dat ik een grote ingebouwde boekenkast heb, met veel Nederlandse en een paar Hongaarse boeken. A nagy beépített könyvszekrény. És sok Holland könyv és kevés Magyar könyv. Heb je Hongaarse boeken, vroeg de juffrouw een beetje verbaasd. Ja ik heb Nederlandse boeken die geschreven zijn door een Hongaar, maar ik heb ook een paar boeken geschreven in het Hongaars. Ik besloot om de week daarop mee te nemen. Dat vond ze wel leuk, en er was 1 boek bij, wat ze niet kende en graag wilde lenen.  Dat was dit boek:

Dit heb ik pas in de kringloopwinkel gekocht. Het stond in het rek en mijn hart maakte een sprongentje; een boek over Hongarije! Kopen, hebben moest ik dat. Maar er stond geen prijsje in dus ik naar de kassa om te vragen wat het boek kost. Moest ze even gaan navragen. Dus ik dacht, dan kijk ik nog even rond intussen. Kom ik naderhand bij de kassa, had ze een prijsstickertje op de papieren rug van het boek geplakt! Muts, dat kon er niet meer af, zonder het boek te beschadigen! Dat deed pijn, op mijn mooie boek uit Hongarije. Maar ik wilde het zo graag, en kostte maar 1,50 dus ik nam het toch mee.

Ik had ook nog 2 kinderboeken meegenomen naar de Hongaarse les. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik kinderboeken van Tiny verzamel. Dit zijn heel zoete prentenboeken uit mijn jeugd. En die boeken zijn in heel veel landen uitgebracht. Ook in Hongarije. Maar in ieder land, heet ze anders. En nou wil het toeval dat ze in het Hongaars Márti heet!

Dat kan toch geen toeval zijn!!! Dus op die boeken ben ik natuurlijk supertrots. En toen ik de boeken een jaar of 7 geleden kocht dacht ik dat er een tijd zou komen dat ik die boeken gewoon zou kunnen lezen. Maar toen ik ze weer uit de kast pakte en er eentje opensloeg, zakte de moed mij weer in de schoenen… want na 3 jaar Hongaarse les, was het eerste woord er al eentje om in huilen uit te barsten, bij wijze van spreken dan… 

Jongejonge, wat moeten we nog veel lessen gaan volgen!

Maar ik heb ook verschillende boeken over Hongarije, die speciaal gemaakt zijn voor de toeristen. Daarin staan vaak de mooiste foto’s, maar heel vaak zijn ze in het Duits.

Ik heb er eigenlijk maar een paar in het Nederlands. Maar dat maakt niet uit, want bij deze boeken gaat het vooral om de foto’s. Heerlijke wegkwijl boeken!  Dit boek is van het prachtige Balatonmeer, en het omliggende gebied, dus ook van onze provincie.

Deze boeken zijn er ook heel veel van Budapest, en ook daar heb ik er verschillende van.

  

Ik heb er zelfs dubbel. Want als ik een Hongaars boek zie, ben ik niet meer voor rede vatbaar! Dan moet ik dat gewoon hebben! Ik ben een tijdje bij een boekenclub geweest en steevast zocht ik daar naar boeken van en over Hongarije. Daar heb ik eens een keer deze 2 boeken gekocht. Ik vond hel wel interessante boeken en ze vertellen ook nog iets over de Hongaarse geschiedenis. Maar helaas heb ik de tijd nog niet genomen om ze te lezen. Maar ze zijn me wel heel dierbaar…

Deze 2  simpele kookboekjes bevatten lekker recepten die heel gemakkelijk zijn:

Dan heb je ook nog de reisboeken in vele varianten, maar er is er nog eentje die ontbreekt en dat is de Capitool van Hongarije. Ik vond hem altijd te duur, maar eigenlijk slaat dat nergens op…

En dit boek is echt een van de allermooiste uit mijn collectie. Het is een kookboek met niet alleen recepten, maar ook veel  informatie over de streek waar de recepten en de ingrediënten vandaan komen.  Er staan prachtige foto’s in en heel veel leuke wetenswaardigheden over mijn 2^e vaderland.

Iedereen die iets met Hongarije heeft, zou dit boek moeten hebben! Echt, dit is een boek wat ik heel vaak inkijk. BV. voor een recept van dat lekker toetje wat ik in de zomer in dat restaurant in Balatonfüred heb gegeten, maar ook om gewoon wat te lezen. Of te ruiken… ik heb, samen met mijn dochter de rare gewoonte om met mijn neus letterlijk in de boeken te duiken. Heeeerlijk vind ik de geur van een nieuw boek. Dat papier, die inkt, mmm dat snuif ik in me op. en dit is zo’n lekker snuifboek.

Maar om op dit leuke weekend terug te komen; zaterdag ben ik naar de boekenbeurs geweest hier in het dorp. Met de krantenfiets van mijn zoon, zodat ik lekker veel boeken kon kopen. Ik ga ook altijd alleen, want ik wil graag een paar keer langs alle bakken snuffelen, zonder dat er iemand aan het einde van de rij met een lelijk gezicht staat te vragen: en, gezien? Nee dit soort uitjes doe ik alleen. Ja en dan ga ik als eerste op zoek naar de landen boeken. En om de een of andere reden staan er altijd wel Hongaarse boeken.  Het eerste boek wat ik zag, was dus het boek dat de juffrouw zo mooi vond. En het zag er nog beter uit ook nog, dus de juffrouw mag hem houden, zal ze blij mee zijn!

Er was zelfs een Hongaars boekje over Teigetje en Knorretje. De verleiding was heel groot, maar het was een vies boekje en zonder plaatjes. En bij de gedachte aan mijn Márti kinderboeken, die ik echt nog niet kon ontcijferen, liet het boekje maar voor wat het was. Maar gelukkig was er nog genoeg om te kopen en na 3 uur ging ik heel voldaan met 3 tassen met boeken weer naar huis. Deze boeken heb ik oa. gekocht:

  

  

En dan ben ik zo blij met mijn nieuwe aanwinsten, voor mijn gevoel ben ik zo toch weer even een beetje in Hongarije. Want we weten nog niet wanneer we er weer naartoe gaan. We moeten eerst nog naar Curaçao, om onze dochter daar te gaan opzoeken. Dat zal wennen zijn, met het vliegtuig op vakantie, niet klussen, zonnen, zwemmen en ja weet ik veel wat je doet op zo’n vakantie… ik neem maar wat Hongaarse boeken mee, dan komt het vast wel goed!

Mijn dochter

Ja ik weet het, dit is een weblog over ons huisje in Hongarije, maar ik moet nu iets schrijven over mijn (onze) dochter. Ik zit er zo vol van, want ze is weg. En ze blijft 6 en een halve maand weg. En ja gelukkig komt ze ook weer terug, maar jeetje pas in augustus! Mijn kleine meisje is in Curaçao.

 Ze is niet meer zo klein, ze is al 21, maar toch. Ik ben nou eenmaal een echte moederkloek en heb mijn kinderen gewoon het liefste bij mij. Punt. En ik weet het allemaal wel, ik moet ze loslaten en die 6 en een halve maand zijn zo voorbij, en we gaan ze nog opzoeken daar, maar ooo wat doet het pijn….. De buikpijn die ik de afgelopen week heb gehad is spontaan verdwenen op de dag dat ze vertrok, maar daar is een andere pijn voor in de plaats gekomen.  De pijn van het loslaten….  

Mijn dochter, ik weet nog dat ze geboren werd. Ik wilde zoooo graag een meisje. Begrijp me niet verkeerd, want onze 2^e was een jongen en van onze zoon houden wij natuurlijk net zo veel! Maar ik ben opgegroeid tussen jongens, ik heb 5 broers en niet één zusje. Dus toen ze zeiden: “het is een meisje”, ja toen dacht ik: Yes die heb ik ! En iedereen zei ook tegen me:”Nu heb je dan toch eindelijk je eigen meisje”.  Ja dat was het begin van mijn grote droom: 4 dochters… Ik ben nooit een carrière vrouw geweest, mijn enige ambitie was, moeder worden, en dan het liefst van een groot gezin met 4 dochters…. Nou kan ik je verzekeren dat die ambitie al vlug over was, ooo  mijn god, 4 meiden is toch wel erg veel van het goede. Maar dit terzijde… Ik had een dochter! 3 jaar later kwam daar onze zoon nog bij en mijn geluk was compleet.  Ze groeide voorspoedig op en was ons prinsesje in huis. Ik was altijd thuis bij de kinderen en heb daar geen seconde spijt van gehad.

Maar toch is er een tijd geweest dat wij ons erge zorgen maakte over haar. Dat was in 1996. We waren voor de eerste keer op vakantie geweest in Hongarije. We hadden het zo fijn gehad in Balatonfüred op de camping, maar de vakantie was bijna voorbij en Mario en ik waren de caravan aan het inpakken en alle zooi aan het opruimen. De kinderen waren in de speeltuin aan het spelen en alles liep lekker. Totdat onze de kinderen terug kwamen en tot onze schrik zat onze dochter helemaal onder de blauwe plekken. Wat heb jij nou gedaan, vroeg ik aan haar. Gespeeld zei ze, ja wat wilde je, het kind was nog maar 7 jaar oud. Dus ik vroeg aan haar waar ze gespeeld had. In de speeltuin zei ze. Hier werd ik niet veel wijzer van. Maar ondertussen was de schrik met om het hart gevlogen. Want dit was niet goed. Dus wij met onze dochter naar de campingarts. Is een allergie, zei hij. Nou ben ik geen dokter, maar dit was geen allergie! Hij schreef wat tabletten voor en dan zou het wel overgaan. Eigenwijs als ik ben, werden de tabletten niet gehaald en heb ik mijn huisarts in Nederland gebeld. Die dacht dat het iets met het bloed te maken had. Ja daar had ik ook al aan gedacht, want ze kreeg steeds meer blauwe plekken. Hij zei dat we in Oostenrijk naar een ziekenhuis moesten gaan, beter niet in Hongarije….. dus wij nog wat gegeten op de camping en hup richting Oostenrijk. Maar de reis liep eigenlijk zo voorspoedig, dat wij dachten, we proberen om zover mogelijk richting huis te komen.  In Duitsland hebben nog gegeten bij een wegrestaurant,  de kinderen ieder en vol bord met van die harde frietjes… De kinderen vielen snel in slaap in de auto en wij bleven maar rijden. Toen onze dochter na een tijdje wakker werd, zat haar hele duim en mond vol met geronnen bloed. Ze duimde in die tijd nog. Oei daar schrokken wij toch wel van. Maar we waren bijna in Nederland dus we besloten om meteen door te rijden naar het ziekenhuis in Veghel. Daar aangekomen werd ze meteen onderzocht en er werd bloed geprikt. Hieruit bleek dat ze te weinig bloedplaatjes had. Dit zorgde ervoor dat ze blauwe plekken en puntbloedinkjes kreeg.  Ze moest meteen worden opgenomen en het was niet goed met haar. Maar ook met haar vader was het intussen niet meer zo goed. Die had namelijk de hele weg van Hongarije naar Nederland aan één stuk door gereden, zonder te slapen of te rusten. Dus toen ze bij onze dochter probeerden om een infuus aan te leggen, ging Mario tegen de vlakte. Dat was net iets te veel voor hem. Want ze waren in zijn dochter aan het prikken! En toen hij op de gang weer van zijn klutje ging, werd ook hij in een bed gelegd. Daar lagen ze, langs elkaar. Maar Mario mocht er na een uurtje al weer uit en onze dochter niet. Die was echt heel ziek. Naar diverse onderzoeken bleek dat itp had. Idiopatische Trombocytopenische Purpura. Dat is een auto-immuun ziekte. Haar milt brak haar bloedplaatjes af.  En eigenlijk is daar nog geen medicijn voor. Het enige wat ze kreeg was prednison. En daar zwol ze dan weer enorm van op… Ze mocht alleen zacht eten, zelfs geen suiker want daar kon ze inwendige bloedingen van krijgen. Meteen dacht ik aan het bord friet in Duitsland, dit was dus achteraf levensgevaarlijk voor haar geweest! Maar goed na ongeveer 3 weken waren haar bloedwaardes weer enigszins normaal en kon het gewone leventje weer beginnen. Tot we op 1^e kerstdag weer puntbloedinkjes op haar arm zagen! Ik wist meteen dat het weer foute boel was. Ze plaste ook bloed en zat snel weer onder de blauwe plekken. Ze werd weer opgenomen in het ziekenhuis en de behandelingen begonnen weer van voor af aan. Maar deze keer deed de Prednison helemaal niks. Ze werd alsmaar slechter…. Totdat de artsen zeiden: “We staan met onze rug tegen de muur en kunnen eigenlijk niks meer voor haar doen. Het enige wat we nog kunnen proberen is om de milt te verwijderen.”  Ja en daar moesten wij toch nog eens goed over nadenken, haar ziekte was niet levensbedreigend en we namen het kind mee naar huis. Met een waarde van 0, dat betekent zo weinig bloedplaatjes dat het niet te meten is. Er werd een bed in de kamer gezet, en we probeerden er iets van te maken. Dit heeft zo’n 6 weken geduurd totdat ik haar meenam naar de acupuncturist en naar Jac Bom, een parergisch therapeut. En ongelooflijk na 3 weken begonnen haar bloedplaatjes te stijgen! En ze werd helemaal beter! Ik heb haar nog heeeel lang gecontroleerd op blauwe plekken en puntbloedinkjes, maar gelukkig is het tot op heden niet meer terug gekomen. En ze heeft haar milt nog!

Dus toen wij in 1997 opnieuw naar Hongarije op vakantie gingen, waren er verschillende mensen die ons voor gek verklaarden. Daar in dat vreemde land had ze toch die enge ziekte opgelopen? Ja dat dachten sommige mensen. En wij maar steeds uitleggen dat ze dat overal gekregen zou hebben. Nee wij wilden perse terug. We hadden het er zó naar onze zin gehad, we waren helemaal verliefd geworden op Hongarije! En dat is sindsdien alleen maar meer geworden.

Maar om weer op mijn dochter terug te komen, ik mis haar. Ze is nog maar 2 dagen weg, mijn ogen zijn nog gezwollen van het huilen, en ik mis haar nu al…. Het komt wel goed hoor, ik heb haar nu een paar keer gesproken en vanmorgen om 6 uur kreeg ik weer een sms’je van haar. Ja dan is het bij haar pas 12 uur in de nacht. Dus we moeten nog even onze weg zien te vinden met het tijdsverschil, maar ook dat komt goed. En hopelijk heeft ze morgen internet en kunnen we gaan Skypen, en dan kan ik haar weer zien. Want het is nu zo stil in huis… Want als er 1 ding is waar ze ontzettend goed in is, dan is het praten. Ze praat zo veel, als klein meisje al…. En dat is wel anders met mannen, die vertellen niks, die geven antwoord. Tenminste die 2 van mij. Maar hé, misschien is dat van lieverlee wel zo gegroeid. Want als mijn zoon iets wil vertellen onder het eten, dan zegt mijn dochter meestal: Wacht, ik ben nog niet klaar. Nee volgens mij is ze nooit klaar met kletsen. Dus ja dat is wel wennen… Maar ze gaat het wel redden in de grote boze wereld, want ze is een echte doorzetter en geeft niet gauw op! En gelukkig heeft ze een heel lieve vriend die haar net zo erg mist als wij, en die haar in april gaat vergezellen!

En dat vind ik stiekem toch een geruststellende gedachte. Maar natuurlijk gaan wij onze dochter ook nog opzoeken daar in dat verre Curaçao.  En als ze klaar is met haar stage op Curaçao, gaat ze nog lekker samen met haar vriend in een camper door Amerika reizen. En als wij dan terug komen uit Hongarije, kunnen we al weer snel afreizen naar Schiphol om onze dochter op te halen. En dan zullen we echt nog wel eens denken: wat was het toch lekker rustig toen ze weg was. Maar eerlijk gezegd kan ik me dat nu nog niet voorstellen.

En ik beloof dat ik de volgende keer gewoon weer een leuk verhaaltje vertel over ons huisje op de heuvel in Hongarije.

Groetjes, 

Marti

December / Kerst perikelen

En dan is het alweer december, alweer bijna een jaar voorbij… Wat gaat zo’n jaar snel voorbij. Ik weet nog zo goed hoe kerst 2009 was.  De oma’s hadden we uitgenodigd om bij ons te komen eten. De eettafel die normaal in de serre staat, hadden we in de woonkamer gezet.  Want de serre vinden de oma’s te koud, het tocht daar te veel…  En eigenlijk past de tafel niet in ons huiskamertje, maar ze hadden het wel lekker warm. Ik zweette me een bult. Onze toilet is in het opkamertje, dus 3 treden omhoog. En ook dat is heel lastig voor de oma’s. Maar met die plastabletten die ze slikken, moeten ze toch regelmatig de treden opgeduwd worden. Dan wachten bij de deur tot ze ‘klaar’ zijn, want naar beneden is ook lastig, want dat zien ze niet meer zo goed. Zorgen dat ze de medicijnen niet vergeten hoort ook bij de taken. Steunkousen uitdoen, want die knellen op een gegeven moment zo erg. En niet te vergeten 10 keer hetzelfde verhaal aanhoren omdat ze niet meer weten dat ze dat al verteld hebben. Moeilijk hoor, om steeds weer te doen alsof je nog van niks weet …. En dan natuurlijk niet drinken omdat ze nog met de auto naar huis gebracht moeten worden. En dit al zo’n 20 jaar lang… Begrijp me niet verkeerd, we zijn dolblij dat we ze alletwee nog hebben! Maar dit jaar had ik even geen zin in oma’s. Ik had dit al bijtijds laten weten, met het gevolg dat ze nu elders zijn ondergebracht. Mooi zo, iedereen blij.

Wij hebben de kerstboom natuurlijk ook gezet, en in middels is hij ook  volgehangen met allerlei rode versierselen. Ik vind het altijd zo’n klotewerk!… Dat komt omdat ik allergisch voor de kerstboom ben en dus gek word van die naalden! ik heb dan ook altijd dagen last van vuurrode handen en krab me een ongeluk… Ik zou dan ook heel graag een kunstboom hebben, maar manlief wil niet… ja en om het versieren van de boom aan hem over te laten, daar heb ik nu eenmaal niet zo veel vertrouwen in. Hij vind altijd alles mooi en kent het verschil niet tussen rose en oranje, en tussen bruin en grijs… Maar 1 vervelende klus is me dit jaar bespaard, het uitzoeken van de boom. Een aantal jaren geleden hebben we uit Zweden een piepklein dennenboompje meegenomen, het paste ik een boterhamzakje. Het schattige boompje werd vooraan in de border geplant, want zag je hem niet… Maar je raad het al, hij vond het hier in Nederland zo lekker warm, dat hij gegroeid is als een tierelier. En het was geen gezicht vooraan in de border.. Dus nu staat hij binnen, een echte Zweedse kerstboom.

Ja en dat is natuurlijk wel weer leuk. Maarja dat kan ook niet ieder jaar, dus ik ben bang dat we volgend jaar weer gewoon naar de kerstbomen verkoper moeten 

Of…. zal ik de nepperd die bij mijn schoonmoeder op zolder staat maar een keer meenemen? Zij heeft hem tenslotte niet meer nodig, want ze is in augustus verhuisd naar het bejaardentehuis. Lijkt me nou zo fijn, boom van zolder afhalen, laken eraf halen en voilá klaar is kees! En de ballen hoef je er alleen maar uit te halen, als je een keer een andere kleur wilt…  Ik het trouwens pas sinds 2 jaar een boom in 1 kleur. Voorheen had ik altijd een bonte boom, met van alles door elkaar heen, in alle denkbare kleuren. En van die mooie grote gekleurde lampjes. Die je gewoon los kon draaien als je ’s avonds  naar bed ging. Onze kinderen vonden altijd dat wij de mooiste boom hadden! Alle kinderen die hier kwamen, stonden met open mond naar onze boom te kijken!  Nu zit ik met een boom die aan een donker is, omdat er een snoer lampjes kapot ging, 2 dagen nadat we hem hadden opgezet… ik had gewoon geen zin om er weer een nieuwe in te hangen. Kloteboom, heb ik weer dagen last van jeuk. Maar het ziet er niet leuk uit.

Ik kan niet wachten tot wij onze kerstdagen lekker in Hongarije kunnen doorbrengen. Maar helaas is dat nu nog erg lastig. Want de douche en het toilet zijn afgesloten omdat ze anders kapot vriezen. En het huis is gewoon nog niet comfortabel om er in de winter te zijn…  En ik wil de kerstdagen ook niet zonder mijn kinderen doorbrengen, althans voorlopig nog niet. Als ze straks het huis uit zijn is het natuurlijk een ander verhaal. Alhoewel ik het allerliefste de feestdagen door zou willen brengen in Torvaj met mijn man, kinderen en schoonkinderen. En het mooie is, ik heb al een kunstboom gekocht en die ligt al in Hongarije op zolder te wachten. Want als ik 1 ding niet wil op vakantie, dan is het wel de stress van een ‘echte’ kerstboom!

Volgens onze Hongaarse juffrouw word in Hongarije vanavond pas de kerstboom gezet, en kadootjes eronder gelegd. Door de engeltjes en niet door de Kerstman. Die zetten de kerstboom en brengen de kadootjes! Hier heb ik ze eronder gelegd, leuk, ik heb toch wel zin in Kerstmis!

Kellemes Ünepekket és Boldag Új Évet!

Quilten en Delfts Blauw

Het is koud buiten, er word sneeuw verwacht, kortom het is winter. Nou is dit niet echt mijn seizoen, maar het is wel ideaal om weer aan het hobbyen te slaan. En nou is dat bij mij puzzelen, of iets gaan fröbelen. En aangezien het al maanden kriebelt in mijn handen, en mijn hoofd vol ideeën zit, ben ik weer aan het quilten geslagen. Weet je wel, allemaal lapjes aan elkaar naaien en er dan een deken ofzo van maken. En het doorstikken van de deken is dan het eigenlijke quilten. Dit kun je met de hand of met de naaimachine doen. Eigenlijk moet het met de hand, maar dat gaat mij te langzaam, dus doe ik het met de naaimachine…. Nou zul je misschien wel denken, dit is toch een weblog over Hongarije, wat heeft dit nou met Hongarije te maken? Eigenlijk ook niks, ware het niet dat ik nu een quilt ga maken voor ons huisje in Hongarije. Kijk en dan is de link toch gelegd.

Mijn allereerste quilt ligt nu in Hongarije op ons bed. En die ziet er leuk uit, maar het is echt een beginners geval.

Gewoon allemaal verschillende lapjes aan elkaar genaaid tot een grote deken. Beetje doorgestikt en klaar was kees. Geen mooie achterkant, en de stof schijnt door…  Hij heeft jaren in het tuinhuis op de bank gelegen. Zag er heel gezellig uit. Maar aangezien het tuinhuis de laatste jaren als opslag voor Hongarije werd gebruikt, lag de quilt opgevouwen in een hoek. Kijk en dat vond ik toch wel jammer, dus heeft hij in Hongarije een tweede leven gekregen.

Mijn 2^e quilt zag er al veel beter uit. Ik had er zelfs een patroon voor gemaakt! De kleuren van deze quilt waren net als bij de 1^e rood, wit en blauw. Ja ik kan er ook niks aan doen, maar dan zijn nu eenmaal mijn lievelingskleuren. In deze quilt zitten heel veel mooie lapjes uit Zweden in verwerkt. Want overal waar ik kom, kijk ik naar lapjes stof. Gek ben ik er op! En aangezien mijn jongste broertje in Zweden woont, kom ik daar toch wel regelmatig. Dus ook daar heb ik de weg naar de kringloopwinkels gevonden. En daar hebben ze toch een mooie stofjes! Weer heel anders als hier. En het kost geen drol. En dat is nou het mooie van deze quilt, je ziet er Zweedse stofjes in terug, maar ook mooie theedoeken van de Zeeman hier uit Rooi.

Maar het nadeel van deze quilt is toch wel de afmeting. Hij is vierkant, en dat is als deken eigenlijk niet slim. Want hier bij ons in huis worden de quilts nog al eens gebruikt om lekker onder te gaan liggen op de bank. Maar dan hangt deze altijd op de grond. Dus daar heb ik niet goed over nagedacht…

Mijn 3^e quilt heb ik speciaal voor mijn dochter gemaakt. Ze kreeg een nieuwe kamer in de kleuren lime en turkoois. En ze vond die lapjesdekens van mij zo mooi, of ik die voor eentje wilde maken voor op haar bed. Ja natuurlijk doe ik dat. Vereerd als ik was, zocht ik stad en land af voor mooie lapjes in die kleuren. En dan viel nog niet mee kan ik je zeggen. Maar uiteindelijk was de stapel groot genoeg en kon ik aan de slag. Geleerd van de vorige quilt, zou deze de maat krijgen van een eenpersoons dekbedovertrek. Wederom een patroon gemaakt, een mooie stof voor de achterkant gekocht, nu kon er niks meer fout gaan. Avonden lang heb ik zitten knippen, meten en naaien. Wat was ik trots toen hij klaar was!

Maar toen de dag aanbrak dat hij gereed was om op het bed te leggen, werd hij opgevouwen en op de stapel gelegd bij de andere dekens…. Mijn dochter had ondertussen een vriendje en een tweepersoons bed gekregen. En de kleuren van haar kamer waren ook al weer veranderd…. Ja ze vond het wel zielig voor mij, maar ze kon er echt niks mee doen, zei ze. Nouja als ze ooit het huis uitgaat, krijgt ze hem mee. Maar bij deze quilt klopte wel alles, patroon, maat en mooie kleurtjes. En zo leer je iedere keer bij.

En nu ga ik dus beginnen aan mijn 4^e quilt. Deze word speciaal gemaakt voor ons huisje op de heuvel. Nou heb ik nog niet echt nagedacht over de maat, maar het lijkt me verstandig als hij op een tweepersoons bed past.  Lekker zo’n grote die je op een mooie zomerdag ook op het gras kunt leggen. Waar je dan lekker met je hele gezin op kunt gaan picknicken.. zie je ook altijd in die tijdschriften. Maarja dat zal er wel niet van komen. Afijn je snapt wel wat ik bedoel. Voor deze quilt ga ik alleen blauwe en witte stofjes gebruiken. En ik heb hele mooie delfts blauwe stofjes gekocht! Ik heb altijd al van delfts blauw gehouden, ook toen dat nog heel oubollig was… Ik had mijn keuken vol staan met delfts blauwe vaasjes en schaaltjes. Maar dat was toen allemaal van die nepzooi. Ondertussen is dit allemaal ingepakt in dozen om mee ten nemen naar Hongarije. Een aantal jaren gelden kocht ik mijn eerste echte Porceleyne Fles bord. Bij de kringloop kostte die 300 euro. Nou lijkt dat veel, maar je kunt hem nieuw nog kopen voor 1700 euro!

Dat bord hangt sindsdien op de schouw te pronken. En nog iedere dag kijk ik ernaar met veel plezier, ik vind het zo mooi! Mijn vriendinnen snappen er helemaal niks van, die denken: Marti heeft ze niet allemaal op een rijtje. Maar nu mag het weer, nu is delfts blauw weer in de mode! En het mooie is, het delfts blauwe tafelkleed dat ik jaren geleden kocht op de rommelmarkt voor een euro, omdat niemand dat wilde, dat kleed is nu superhip! En het fijne is dat je nu echt mooie delfts blauwe stofjes kunt kopen, in vele uitvoeringen. Dus ik heb zo’n 5 verschillende motiefjes gekocht en die ga ik nu verwerken in mijn nieuwe quilt. En die delfts blauwe stofjes die zijn van de zomer dus in Hongarije. Wat is dat toch, dat ik spullen uit Hongarije mee naar Nederland neem en spullen uit Nederland mee naar Hongarije neem? Ik weet het niet…. Als de quilt klaar is, laat ik hier wel het resultaat zien. Maar dat zal nog wel even duren.

Ramp in Hongarije

Er is een grote ramp gebeurd in Hongarije. Dit zal jullie vast niet ontgaan zijn. Het heeft in alle kranten gestaan en het was meerdere keren op tv. Ook mijn startpagina staan vol met feiten, foto’s en filmpjes. Het is echt verschrikkelijk! Sinds het gebeurde op maandag voel ik me behoorlijk down. Iedere keer als ik er aan denk kan ik wel huilen. Echt, als je die foto’s ziet van de mensen die met een shovel in veiligheid gebracht moeten worden, dan breekt mijn hart.

Deze 2 foto's zijn niet van mij, maar van MTI/Nagy Lajos.
Die mensen hebben al zo weinig, en vele zijn nu gewoon alles kwijt! Ik weet het, rampen gebeuren overal in de wereld. En er zijn heus veel ergere rampen geweest, met vele doden. Maar dit is gebeurd in MIJN Hongarije. Dit raakt mij persoonlijk, omdat Hongarije in iedere vezel van mijn lichaam zit. Ik houd ontzettend veel van het land en van de Hongaren. Ook dat zal jullie niet ontgaan zijn. Daar waar het gebeurd is, zijn wij een paar keer geweest toen we nog op de camping in Balatonfüred stonden. Ik denk niet dat we er nog ooit zullen komen. Het lijkt erop dat de oranje smurrie erg giftig is en zelfs radioactief… Ja en dat ga je natuurlijk niet opzoeken…  Veel mensen vragen aan mij of het dicht bij ons huis is. Nou gelukkig niet echt, het is hemelsbreed 54 km. bij ons vandaan.

Natuurlijk is dat fijn, maar van de andere kant, als dat wel zo zou zijn, dan zouden wij ons 2^e huis kwijt zijn. Wij hebben nog een huis hier in Rooi. Voor ons in ons huis in Torvaj een vakantiehuis, een extra huis om naar toe te gaan als we daar zin in hebben. Maar de Hongaren die door deze ramp hun huis zijn kwijtgeraakt hebben niks meer. Die hebben geen 2^e huis, de meesten zijn al blij als ze 1 huis kunnen betalen. En nu staan ze op straat, oké ze zijn wel opgevangen en ondergebracht, maar ze zijn hun huis kwijt! Dat kun je je toch niet voorstellen … Dat is echt heel erg! Kijk en daar word ik nu zo verdrietig van…..Ik hoop en bid dat het hier bij blijft en dat de ramp niet nog veel groter gaat worden. Want zoals op Hongarijevandaag zo pakkend staat: Rode zondvloed raakt Hongarije in het hart , maar het heeft mijn hart ook geraakt…

Ik ga nu toch nog even een stukje schrijven over ons verblijf de laatste keer dat wij in Torvaj waren. Want we hebben wederom een leuke en vooral gezellige tijd daar gehad! Deze keer zijn Henk en Ingrid met ons mee geweest, zoals ik mijn vorige blog meldde. We zijn met zijn 4en in onze auto er naartoe gereden. En dat was vooral voor Mario heel prettig, want nu heeft hij mooi kunnen afwisselen met Henk. Dus heeft hij ook mooi kunnen slapen in een rijdende auto. Ik durf niet te rijden op de snelweg (erg hè?), dus normaal gesproken moeten we toch wel een aantal uurtjes stoppen om te kunnen slapen. Dus deze keer schoot het lekker op. We zijn eerst bij Gonnie en Bert langs geweest, en waren vervolgens rond 18:00 uur in Torvaj. Alles stond overeind, de vele regen die er gevallen was had niks weggespoeld. Mooi meegenomen. Maar toen we binnen in het huis kwamen, rook het erg muf. De houten meubels zaten vol met groene schimmel. Bah! Dus alles open gegooid en de dames begonnen natuurlijk meteen te poetsen… De mannen maakten een rondje over ons landgoed. Is toch altijd weer leuk om te laten zien, waar wij nou zo verknocht aan zijn… Die avond hebben we onze gasten meegenomen naar Puli, om volgens ons de lekkerste goulahssoep te eten.

De volgende dag, zondag, regende het toen we opstonden. Shit, dit hadden we niet besteld! Dus zijn we die dag maar inkopen gaan doen in Siófok. Obi, Aldi en Tesco werden door ons met een bezoek vereerd.

Vooral Ingrid verbaasde zich over de groenten die ze daar verkochten…Ja en als je op je gemak met zijn 4en winkelt, is de dag zo weer voorbij… We waren nog een beetje moe van de reis en besloten om het niet te laat te maken. Dus gingen we lekker op tijd eten in een grill restaurant in Siófok.Lekker dat het was, en véél! Zo we hebben er weer een goed adresje bij. Gelukkig was het de volgende dag droog, dus trokken Ingrid en ik onze laarzen aan en gingen we op onderzoek uit.

Ik wilde wel eens weten hoe onze grenzen van onze grond nou eigenlijk lopen. (wat een rare zin…) Wij dapper stappen in het hoge gras en over takken en boomstammen heen.  De E-on mannen hadden de bomen die ze in de zomer gesnoeid en omgezaagd hadden, natuurlijk gewoon laten liggen. Het was eigenlijk wel leuk om zo lekker rond te banjeren. Hier en daar waren de resten van een houten tuinhek nog te zien, dus dat zou de grens wel zijn. De eerste paddenstoelen stonden er ook al.

Toen we weer bij het huis aankwamen, waren de mannen aan de achterkant bezig. Ze hadden de oorzaak van het vocht in huis gevonden. Het bleek dat er een groot stuk stuukwerk weggeslagen was, waardoor de lemen muur bloot was komen liggen. De regen had er al een flink gat in geslagen, waardoor het water naar binnen sijpelde.

Dat moest dus heel snel aangepakt worden. Zo gezegd, zo gedaan. Die middag zat de eerste laag cement er al op. 2 dagen later hebben ze er nog een laag opgezet, en een rij dakpannen onder tegen de muur gezet. Want we hebben nog geen regengoot aan het huis hangen, dat gebeurt pas als we het huis verbouwd hebben. Hopelijk is het huis nu voorlopig weer waterdicht…

Op dinsdag zijn Henk en Mario aan het gastenverblijf begonnen. De muur die van de zomer omgeduwd was door de jongens, lag er nog steeds. Dus die moest als eerste opgeruimd worden, want die blokkeerde nog steeds een deur. Maar aangezien dat meer een mannenklusje was, zijn Ingrid en ik een wandelingentje gaan maken. De zon scheen, dus gingen we onderaan de weg linksaf, op weg naar het kerkhof. Op een of andere manier heeft dat een ontzettende aantrekkingskracht op mij. Ik weet niet hoe dat komt, misschien is het wel de rust die er heerst. Maar de graven in Hongarije is toch een apart iets om te zien. Als eerste de vele plastic bloemen die welig tieren op de graven.

Op de composthoop liggen ze ook gewoon tussen de echte bloemen. Maar het raarste vind ik toch wel het feit dat de graven allemaal dezelfde richting in staan, maar dat de tekst soms aan de achterkant en soms aan de voorkant staat. Dus al je over het middenpad loopt, zie je in één oogopslag wie er begraven ligt.

Maar waarom draaien ze dan niet gewoon de graven om? Weet iemand misschien wat hier de reden van is? Wij vonden het in ieder geval heel vreemd. Ook hebben Ingrid en ik die dag het zwembad schoongemaakt en opgeruimd. De mannen schoten goed op in het gastenverblijf. De omgevallen muur is helemaal opgeruimd en ze hebben alvast een muur dunner gemaakt, door er met een beitelhamer een gedeelte van de leem er af te beitelen. 

  
Ook hebben wij, de dames, de vele zakken met kleding uitgezocht die we hadden meegebracht uit Nederland.

We verdeelden het over 4 stapels: Margit, János, de tuinman en de zigeunerfamilie. Margit is onze buurvrouw van nummer 18, János is onze buurman van nummer 20, dan hebben de tuinman en zijn vrouw, en met de zigeunerfamilie bedoelen we een gezin dat we van de zomer beter hebben leren kennen. Ze wonen bij ons in het dorp en zijn heel aardige, hardwerkende mensen. Hun dochter Margit van 21 is getrouwd en woont met man en haar broer in een mooi huisje, aan de overkant van het dal. Haar zusje van 19 is nu zwanger, maar woont nog thuis. Het was dus een ongelukje/verrassing. Daarom had ik nu ook wat babyspullen bij me. We zijn die spullen en de kleding met de kruiwagen naar het huisje van Margit en haar man gaan brengen. Gelachen dat we hebben onderweg!

En het was warm en zwaar… maar ze was zo blij en we werden heel hartelijk ontvangen met een kopje koffie. Ze wilde ons binnen uitnodigen, maar het was zo’n lekker weer dat wij liever op het stoepje in de zon bleven zitten. En zo kon ik ons huis ook eens van de overkant bekijken. Raar.

En ‘s woendags was het weer zo’n lekker weer! Dus ging ik maar eens de hybiscus plantjes planten, die ik had meegenomen uit Nederland. Wij hebben in Rooi 2 hele grote staan en die zaaien zichzelf heel heftig uit. Dus had ik er zo’n stuk of 30 meegenomen en die staan nu mooi op een rijtje in de tuin. 

Al groeit de helft maar aan, dan nog word het een mooie haag. Hopelijk dan… De mannen hadden een groot gedeelte van de dag besteed aan het buiten kruien van leem. Dit werd vervolgens gedumpt op een stuk grond dat een paar meter lager ligt dan de rest. En het mooie is, dat je er bijna niks meer van ziet, als wij de volgende keer terugkomen. Want dat is natuurlijk het mooie van leem, het wordt één met de natuur. Verder zijn we die dag nog naar Kaposvár geweest en ook naar Igal om  te zwemmen in het thermaalbad, natuurlijk. nog eten bij Ildikó en de dag was weer voorbij. De volgende dag, donderdag, besloot ik om zelf maar eens de beitelhamer ter hand te nemen. Niet dat het dan sneller zou gaan ofzo. Maar daar had ik gewoon zin in… nou ik moet je zeggen, dat is nog een zwaar klusje! Krijg je spierballen van… 

Dus ik heb het welgeteld een half uurtje volgehouden en toen ben ik maar weer iets naders gaan doen. Die middag zijn we nog met zijn 4en naar de tuinman en zijn vrouw geweest. Wij kwamen onaangekondigd aan, maar werden toch hartelijk ontvangen met koffie en eigen gebakken koekjes. Die waren echt heel lekker!

Ja en toen was het alweer vrijdag 1 oktober en al weer bijna de laatste dag…Die dag hebben we ’s morgens nog wat klusjes gedaan en ’s middags zijn we een wandelingentje gaan maken door het dorp. 

  
Toen we bijna aan het einde van de harde weg waren, gingen we es even een zandpaadje in, gewoon om te kijken waar je dan uit komt. Maar ineens roept Mario: “Marti, kom eens kijken wat hier ligt!” En ik luister altijd goed naar mijn man, dus ik meteen er naar toe. Lag me daar toch een hele stapel oude, antieke Hongaarse tegels.

Ooo mijn God, wat mooi! Ik werd er helemaal zenuwachtig van en zei tegen Mario:” Die nemen we mee”. Want ze waren tenslotte in een sloot gedumpt. Leve de illegale stort. Ik ben dol op dat soort plekken, vind ik veel leuker dan de duurste winkels…. Mario zuchtte en zei:”Dat dacht ik wel, maar die kunnen we nu niet meenemen.” Nee dat snapte ik ook nog wel. Maar ze zouden naar de Kossuth Lajos Utca 16 verhuizen, hoe dan ook! Dus liepen we verder richting de kroeg.

Jazeker we hebben een kroeg met een terras in het dorp. We waren er nog nooit geweest en dat kan natuurlijk niet. Zo kwam het dat we even later zaten te genieten van bier, wijn en cola. En dat voor een bedrag van 2,60!

Zo kun je nog eens goedkoop zat worden. Ik vind het nog leuk ook, we gaan dan ook vaker terug. Mario en ik zijn later nog met de auto de tegels gaan ophalen. Het waren er veel meer dan we eerst gedacht hadden. de achterbak van de auto zat helemaal vol, en we zijn heel rustig naar ons huisje gereden. En toen hebben we onze grote schatten met beleid zonlang in het gastenverblijf opgestapeld. En daar liggen ze nu te wachten tot ik een keer de tijd heb om ze schoon te maken.

Zaterdag zijn we rond 14:00 uur weer vertrokken uit Torvaj en we waren na een voorspoedige reis zondagmorgen om 8:30 weer thuis. Henk en Ingrid vonden het mooi bij ons, maar ze vonden het wel wat stil. Nou dat klopt ook, het is ook stil, maar dat is nou net wat wij zo fijn vinden. Hier in Nederland is het al zo hectisch en we zijn blij als we in Torvaj buiten zijn en we horen behalve de vogels, niks. Maarja ieder zijn meug, toch?

Het valt deze ronde niet mee om mezelf helemaal in Nederland te plaatsen.. Normaal gaat het zo: Je komt thuis, gooit alle zooi uit de auto in het huis, zet de eerste was aan, je gaat even slapen, als je dan weer wakker word bel je de moeders dat we weer veilig thuis zijn, je bent heeeel blij dat je de kids weer ziet. En als laatste fiets je naar de winkel om de koelkast aan te vullen. Bam! je bent weer thuis. Dan ga ik na een paar dagen beginnen aan mijn blog en nog even wegkwijlen bij de foto’s, maar dan is het ook echt voorbij. Het ‘normale’ leven roept weer. Maar nu is alles anders gegaan. Het begon er al mee dat we de volgende dag al weer met de Hongaarse les moesten beginnen. Nou is dat geen straf, want zo dromen we nog even verder over ons geliefde Hongarije. En toen kwam daar het bericht van de ramp bij. En nu kan ik niet anders dan iedere dag aan Hongarije denken. En iedere dag een beetje huilen…  Hoe met het nu verder….