Quilten en Delfts Blauw

Het is koud buiten, er word sneeuw verwacht, kortom het is winter. Nou is dit niet echt mijn seizoen, maar het is wel ideaal om weer aan het hobbyen te slaan. En nou is dat bij mij puzzelen, of iets gaan fröbelen. En aangezien het al maanden kriebelt in mijn handen, en mijn hoofd vol ideeën zit, ben ik weer aan het quilten geslagen. Weet je wel, allemaal lapjes aan elkaar naaien en er dan een deken ofzo van maken. En het doorstikken van de deken is dan het eigenlijke quilten. Dit kun je met de hand of met de naaimachine doen. Eigenlijk moet het met de hand, maar dat gaat mij te langzaam, dus doe ik het met de naaimachine…. Nou zul je misschien wel denken, dit is toch een weblog over Hongarije, wat heeft dit nou met Hongarije te maken? Eigenlijk ook niks, ware het niet dat ik nu een quilt ga maken voor ons huisje in Hongarije. Kijk en dan is de link toch gelegd.

Mijn allereerste quilt ligt nu in Hongarije op ons bed. En die ziet er leuk uit, maar het is echt een beginners geval.

Gewoon allemaal verschillende lapjes aan elkaar genaaid tot een grote deken. Beetje doorgestikt en klaar was kees. Geen mooie achterkant, en de stof schijnt door…  Hij heeft jaren in het tuinhuis op de bank gelegen. Zag er heel gezellig uit. Maar aangezien het tuinhuis de laatste jaren als opslag voor Hongarije werd gebruikt, lag de quilt opgevouwen in een hoek. Kijk en dat vond ik toch wel jammer, dus heeft hij in Hongarije een tweede leven gekregen.

Mijn 2^e quilt zag er al veel beter uit. Ik had er zelfs een patroon voor gemaakt! De kleuren van deze quilt waren net als bij de 1^e rood, wit en blauw. Ja ik kan er ook niks aan doen, maar dan zijn nu eenmaal mijn lievelingskleuren. In deze quilt zitten heel veel mooie lapjes uit Zweden in verwerkt. Want overal waar ik kom, kijk ik naar lapjes stof. Gek ben ik er op! En aangezien mijn jongste broertje in Zweden woont, kom ik daar toch wel regelmatig. Dus ook daar heb ik de weg naar de kringloopwinkels gevonden. En daar hebben ze toch een mooie stofjes! Weer heel anders als hier. En het kost geen drol. En dat is nou het mooie van deze quilt, je ziet er Zweedse stofjes in terug, maar ook mooie theedoeken van de Zeeman hier uit Rooi.

Maar het nadeel van deze quilt is toch wel de afmeting. Hij is vierkant, en dat is als deken eigenlijk niet slim. Want hier bij ons in huis worden de quilts nog al eens gebruikt om lekker onder te gaan liggen op de bank. Maar dan hangt deze altijd op de grond. Dus daar heb ik niet goed over nagedacht…

Mijn 3^e quilt heb ik speciaal voor mijn dochter gemaakt. Ze kreeg een nieuwe kamer in de kleuren lime en turkoois. En ze vond die lapjesdekens van mij zo mooi, of ik die voor eentje wilde maken voor op haar bed. Ja natuurlijk doe ik dat. Vereerd als ik was, zocht ik stad en land af voor mooie lapjes in die kleuren. En dan viel nog niet mee kan ik je zeggen. Maar uiteindelijk was de stapel groot genoeg en kon ik aan de slag. Geleerd van de vorige quilt, zou deze de maat krijgen van een eenpersoons dekbedovertrek. Wederom een patroon gemaakt, een mooie stof voor de achterkant gekocht, nu kon er niks meer fout gaan. Avonden lang heb ik zitten knippen, meten en naaien. Wat was ik trots toen hij klaar was!

Maar toen de dag aanbrak dat hij gereed was om op het bed te leggen, werd hij opgevouwen en op de stapel gelegd bij de andere dekens…. Mijn dochter had ondertussen een vriendje en een tweepersoons bed gekregen. En de kleuren van haar kamer waren ook al weer veranderd…. Ja ze vond het wel zielig voor mij, maar ze kon er echt niks mee doen, zei ze. Nouja als ze ooit het huis uitgaat, krijgt ze hem mee. Maar bij deze quilt klopte wel alles, patroon, maat en mooie kleurtjes. En zo leer je iedere keer bij.

En nu ga ik dus beginnen aan mijn 4^e quilt. Deze word speciaal gemaakt voor ons huisje op de heuvel. Nou heb ik nog niet echt nagedacht over de maat, maar het lijkt me verstandig als hij op een tweepersoons bed past.  Lekker zo’n grote die je op een mooie zomerdag ook op het gras kunt leggen. Waar je dan lekker met je hele gezin op kunt gaan picknicken.. zie je ook altijd in die tijdschriften. Maarja dat zal er wel niet van komen. Afijn je snapt wel wat ik bedoel. Voor deze quilt ga ik alleen blauwe en witte stofjes gebruiken. En ik heb hele mooie delfts blauwe stofjes gekocht! Ik heb altijd al van delfts blauw gehouden, ook toen dat nog heel oubollig was… Ik had mijn keuken vol staan met delfts blauwe vaasjes en schaaltjes. Maar dat was toen allemaal van die nepzooi. Ondertussen is dit allemaal ingepakt in dozen om mee ten nemen naar Hongarije. Een aantal jaren gelden kocht ik mijn eerste echte Porceleyne Fles bord. Bij de kringloop kostte die 300 euro. Nou lijkt dat veel, maar je kunt hem nieuw nog kopen voor 1700 euro!

Dat bord hangt sindsdien op de schouw te pronken. En nog iedere dag kijk ik ernaar met veel plezier, ik vind het zo mooi! Mijn vriendinnen snappen er helemaal niks van, die denken: Marti heeft ze niet allemaal op een rijtje. Maar nu mag het weer, nu is delfts blauw weer in de mode! En het mooie is, het delfts blauwe tafelkleed dat ik jaren geleden kocht op de rommelmarkt voor een euro, omdat niemand dat wilde, dat kleed is nu superhip! En het fijne is dat je nu echt mooie delfts blauwe stofjes kunt kopen, in vele uitvoeringen. Dus ik heb zo’n 5 verschillende motiefjes gekocht en die ga ik nu verwerken in mijn nieuwe quilt. En die delfts blauwe stofjes die zijn van de zomer dus in Hongarije. Wat is dat toch, dat ik spullen uit Hongarije mee naar Nederland neem en spullen uit Nederland mee naar Hongarije neem? Ik weet het niet…. Als de quilt klaar is, laat ik hier wel het resultaat zien. Maar dat zal nog wel even duren.

Ramp in Hongarije

Er is een grote ramp gebeurd in Hongarije. Dit zal jullie vast niet ontgaan zijn. Het heeft in alle kranten gestaan en het was meerdere keren op tv. Ook mijn startpagina staan vol met feiten, foto’s en filmpjes. Het is echt verschrikkelijk! Sinds het gebeurde op maandag voel ik me behoorlijk down. Iedere keer als ik er aan denk kan ik wel huilen. Echt, als je die foto’s ziet van de mensen die met een shovel in veiligheid gebracht moeten worden, dan breekt mijn hart.

Deze 2 foto's zijn niet van mij, maar van MTI/Nagy Lajos.
Die mensen hebben al zo weinig, en vele zijn nu gewoon alles kwijt! Ik weet het, rampen gebeuren overal in de wereld. En er zijn heus veel ergere rampen geweest, met vele doden. Maar dit is gebeurd in MIJN Hongarije. Dit raakt mij persoonlijk, omdat Hongarije in iedere vezel van mijn lichaam zit. Ik houd ontzettend veel van het land en van de Hongaren. Ook dat zal jullie niet ontgaan zijn. Daar waar het gebeurd is, zijn wij een paar keer geweest toen we nog op de camping in Balatonfüred stonden. Ik denk niet dat we er nog ooit zullen komen. Het lijkt erop dat de oranje smurrie erg giftig is en zelfs radioactief… Ja en dat ga je natuurlijk niet opzoeken…  Veel mensen vragen aan mij of het dicht bij ons huis is. Nou gelukkig niet echt, het is hemelsbreed 54 km. bij ons vandaan.

Natuurlijk is dat fijn, maar van de andere kant, als dat wel zo zou zijn, dan zouden wij ons 2^e huis kwijt zijn. Wij hebben nog een huis hier in Rooi. Voor ons in ons huis in Torvaj een vakantiehuis, een extra huis om naar toe te gaan als we daar zin in hebben. Maar de Hongaren die door deze ramp hun huis zijn kwijtgeraakt hebben niks meer. Die hebben geen 2^e huis, de meesten zijn al blij als ze 1 huis kunnen betalen. En nu staan ze op straat, oké ze zijn wel opgevangen en ondergebracht, maar ze zijn hun huis kwijt! Dat kun je je toch niet voorstellen … Dat is echt heel erg! Kijk en daar word ik nu zo verdrietig van…..Ik hoop en bid dat het hier bij blijft en dat de ramp niet nog veel groter gaat worden. Want zoals op Hongarijevandaag zo pakkend staat: Rode zondvloed raakt Hongarije in het hart , maar het heeft mijn hart ook geraakt…

Ik ga nu toch nog even een stukje schrijven over ons verblijf de laatste keer dat wij in Torvaj waren. Want we hebben wederom een leuke en vooral gezellige tijd daar gehad! Deze keer zijn Henk en Ingrid met ons mee geweest, zoals ik mijn vorige blog meldde. We zijn met zijn 4en in onze auto er naartoe gereden. En dat was vooral voor Mario heel prettig, want nu heeft hij mooi kunnen afwisselen met Henk. Dus heeft hij ook mooi kunnen slapen in een rijdende auto. Ik durf niet te rijden op de snelweg (erg hè?), dus normaal gesproken moeten we toch wel een aantal uurtjes stoppen om te kunnen slapen. Dus deze keer schoot het lekker op. We zijn eerst bij Gonnie en Bert langs geweest, en waren vervolgens rond 18:00 uur in Torvaj. Alles stond overeind, de vele regen die er gevallen was had niks weggespoeld. Mooi meegenomen. Maar toen we binnen in het huis kwamen, rook het erg muf. De houten meubels zaten vol met groene schimmel. Bah! Dus alles open gegooid en de dames begonnen natuurlijk meteen te poetsen… De mannen maakten een rondje over ons landgoed. Is toch altijd weer leuk om te laten zien, waar wij nou zo verknocht aan zijn… Die avond hebben we onze gasten meegenomen naar Puli, om volgens ons de lekkerste goulahssoep te eten.

De volgende dag, zondag, regende het toen we opstonden. Shit, dit hadden we niet besteld! Dus zijn we die dag maar inkopen gaan doen in Siófok. Obi, Aldi en Tesco werden door ons met een bezoek vereerd.

Vooral Ingrid verbaasde zich over de groenten die ze daar verkochten…Ja en als je op je gemak met zijn 4en winkelt, is de dag zo weer voorbij… We waren nog een beetje moe van de reis en besloten om het niet te laat te maken. Dus gingen we lekker op tijd eten in een grill restaurant in Siófok.Lekker dat het was, en véél! Zo we hebben er weer een goed adresje bij. Gelukkig was het de volgende dag droog, dus trokken Ingrid en ik onze laarzen aan en gingen we op onderzoek uit.

Ik wilde wel eens weten hoe onze grenzen van onze grond nou eigenlijk lopen. (wat een rare zin…) Wij dapper stappen in het hoge gras en over takken en boomstammen heen.  De E-on mannen hadden de bomen die ze in de zomer gesnoeid en omgezaagd hadden, natuurlijk gewoon laten liggen. Het was eigenlijk wel leuk om zo lekker rond te banjeren. Hier en daar waren de resten van een houten tuinhek nog te zien, dus dat zou de grens wel zijn. De eerste paddenstoelen stonden er ook al.

Toen we weer bij het huis aankwamen, waren de mannen aan de achterkant bezig. Ze hadden de oorzaak van het vocht in huis gevonden. Het bleek dat er een groot stuk stuukwerk weggeslagen was, waardoor de lemen muur bloot was komen liggen. De regen had er al een flink gat in geslagen, waardoor het water naar binnen sijpelde.

Dat moest dus heel snel aangepakt worden. Zo gezegd, zo gedaan. Die middag zat de eerste laag cement er al op. 2 dagen later hebben ze er nog een laag opgezet, en een rij dakpannen onder tegen de muur gezet. Want we hebben nog geen regengoot aan het huis hangen, dat gebeurt pas als we het huis verbouwd hebben. Hopelijk is het huis nu voorlopig weer waterdicht…

Op dinsdag zijn Henk en Mario aan het gastenverblijf begonnen. De muur die van de zomer omgeduwd was door de jongens, lag er nog steeds. Dus die moest als eerste opgeruimd worden, want die blokkeerde nog steeds een deur. Maar aangezien dat meer een mannenklusje was, zijn Ingrid en ik een wandelingentje gaan maken. De zon scheen, dus gingen we onderaan de weg linksaf, op weg naar het kerkhof. Op een of andere manier heeft dat een ontzettende aantrekkingskracht op mij. Ik weet niet hoe dat komt, misschien is het wel de rust die er heerst. Maar de graven in Hongarije is toch een apart iets om te zien. Als eerste de vele plastic bloemen die welig tieren op de graven.

Op de composthoop liggen ze ook gewoon tussen de echte bloemen. Maar het raarste vind ik toch wel het feit dat de graven allemaal dezelfde richting in staan, maar dat de tekst soms aan de achterkant en soms aan de voorkant staat. Dus al je over het middenpad loopt, zie je in één oogopslag wie er begraven ligt.

Maar waarom draaien ze dan niet gewoon de graven om? Weet iemand misschien wat hier de reden van is? Wij vonden het in ieder geval heel vreemd. Ook hebben Ingrid en ik die dag het zwembad schoongemaakt en opgeruimd. De mannen schoten goed op in het gastenverblijf. De omgevallen muur is helemaal opgeruimd en ze hebben alvast een muur dunner gemaakt, door er met een beitelhamer een gedeelte van de leem er af te beitelen. 

  
Ook hebben wij, de dames, de vele zakken met kleding uitgezocht die we hadden meegebracht uit Nederland.

We verdeelden het over 4 stapels: Margit, János, de tuinman en de zigeunerfamilie. Margit is onze buurvrouw van nummer 18, János is onze buurman van nummer 20, dan hebben de tuinman en zijn vrouw, en met de zigeunerfamilie bedoelen we een gezin dat we van de zomer beter hebben leren kennen. Ze wonen bij ons in het dorp en zijn heel aardige, hardwerkende mensen. Hun dochter Margit van 21 is getrouwd en woont met man en haar broer in een mooi huisje, aan de overkant van het dal. Haar zusje van 19 is nu zwanger, maar woont nog thuis. Het was dus een ongelukje/verrassing. Daarom had ik nu ook wat babyspullen bij me. We zijn die spullen en de kleding met de kruiwagen naar het huisje van Margit en haar man gaan brengen. Gelachen dat we hebben onderweg!

En het was warm en zwaar… maar ze was zo blij en we werden heel hartelijk ontvangen met een kopje koffie. Ze wilde ons binnen uitnodigen, maar het was zo’n lekker weer dat wij liever op het stoepje in de zon bleven zitten. En zo kon ik ons huis ook eens van de overkant bekijken. Raar.

En ‘s woendags was het weer zo’n lekker weer! Dus ging ik maar eens de hybiscus plantjes planten, die ik had meegenomen uit Nederland. Wij hebben in Rooi 2 hele grote staan en die zaaien zichzelf heel heftig uit. Dus had ik er zo’n stuk of 30 meegenomen en die staan nu mooi op een rijtje in de tuin. 

Al groeit de helft maar aan, dan nog word het een mooie haag. Hopelijk dan… De mannen hadden een groot gedeelte van de dag besteed aan het buiten kruien van leem. Dit werd vervolgens gedumpt op een stuk grond dat een paar meter lager ligt dan de rest. En het mooie is, dat je er bijna niks meer van ziet, als wij de volgende keer terugkomen. Want dat is natuurlijk het mooie van leem, het wordt één met de natuur. Verder zijn we die dag nog naar Kaposvár geweest en ook naar Igal om  te zwemmen in het thermaalbad, natuurlijk. nog eten bij Ildikó en de dag was weer voorbij. De volgende dag, donderdag, besloot ik om zelf maar eens de beitelhamer ter hand te nemen. Niet dat het dan sneller zou gaan ofzo. Maar daar had ik gewoon zin in… nou ik moet je zeggen, dat is nog een zwaar klusje! Krijg je spierballen van… 

Dus ik heb het welgeteld een half uurtje volgehouden en toen ben ik maar weer iets naders gaan doen. Die middag zijn we nog met zijn 4en naar de tuinman en zijn vrouw geweest. Wij kwamen onaangekondigd aan, maar werden toch hartelijk ontvangen met koffie en eigen gebakken koekjes. Die waren echt heel lekker!

Ja en toen was het alweer vrijdag 1 oktober en al weer bijna de laatste dag…Die dag hebben we ’s morgens nog wat klusjes gedaan en ’s middags zijn we een wandelingentje gaan maken door het dorp. 

  
Toen we bijna aan het einde van de harde weg waren, gingen we es even een zandpaadje in, gewoon om te kijken waar je dan uit komt. Maar ineens roept Mario: “Marti, kom eens kijken wat hier ligt!” En ik luister altijd goed naar mijn man, dus ik meteen er naar toe. Lag me daar toch een hele stapel oude, antieke Hongaarse tegels.

Ooo mijn God, wat mooi! Ik werd er helemaal zenuwachtig van en zei tegen Mario:” Die nemen we mee”. Want ze waren tenslotte in een sloot gedumpt. Leve de illegale stort. Ik ben dol op dat soort plekken, vind ik veel leuker dan de duurste winkels…. Mario zuchtte en zei:”Dat dacht ik wel, maar die kunnen we nu niet meenemen.” Nee dat snapte ik ook nog wel. Maar ze zouden naar de Kossuth Lajos Utca 16 verhuizen, hoe dan ook! Dus liepen we verder richting de kroeg.

Jazeker we hebben een kroeg met een terras in het dorp. We waren er nog nooit geweest en dat kan natuurlijk niet. Zo kwam het dat we even later zaten te genieten van bier, wijn en cola. En dat voor een bedrag van 2,60!

Zo kun je nog eens goedkoop zat worden. Ik vind het nog leuk ook, we gaan dan ook vaker terug. Mario en ik zijn later nog met de auto de tegels gaan ophalen. Het waren er veel meer dan we eerst gedacht hadden. de achterbak van de auto zat helemaal vol, en we zijn heel rustig naar ons huisje gereden. En toen hebben we onze grote schatten met beleid zonlang in het gastenverblijf opgestapeld. En daar liggen ze nu te wachten tot ik een keer de tijd heb om ze schoon te maken.

Zaterdag zijn we rond 14:00 uur weer vertrokken uit Torvaj en we waren na een voorspoedige reis zondagmorgen om 8:30 weer thuis. Henk en Ingrid vonden het mooi bij ons, maar ze vonden het wel wat stil. Nou dat klopt ook, het is ook stil, maar dat is nou net wat wij zo fijn vinden. Hier in Nederland is het al zo hectisch en we zijn blij als we in Torvaj buiten zijn en we horen behalve de vogels, niks. Maarja ieder zijn meug, toch?

Het valt deze ronde niet mee om mezelf helemaal in Nederland te plaatsen.. Normaal gaat het zo: Je komt thuis, gooit alle zooi uit de auto in het huis, zet de eerste was aan, je gaat even slapen, als je dan weer wakker word bel je de moeders dat we weer veilig thuis zijn, je bent heeeel blij dat je de kids weer ziet. En als laatste fiets je naar de winkel om de koelkast aan te vullen. Bam! je bent weer thuis. Dan ga ik na een paar dagen beginnen aan mijn blog en nog even wegkwijlen bij de foto’s, maar dan is het ook echt voorbij. Het ‘normale’ leven roept weer. Maar nu is alles anders gegaan. Het begon er al mee dat we de volgende dag al weer met de Hongaarse les moesten beginnen. Nou is dat geen straf, want zo dromen we nog even verder over ons geliefde Hongarije. En toen kwam daar het bericht van de ramp bij. En nu kan ik niet anders dan iedere dag aan Hongarije denken. En iedere dag een beetje huilen…  Hoe met het nu verder….

Bijna klaar voor vertrek

Dit keer een heel korte blog, gewoonweg omdat ik niet zo veel te melden heb. Plus het feit dat ik niet veel tijd heb, want we gaan bijna vertrekken. We willen over ongeveer een uurtje vertrekken naar Hongarije. Ja we gaan weer! Deze keer gaan Henk en Ingrid met ons mee. Heel gezellig! We kennen hun al zo'n 15 jaar. We hebben ze leren kennen op de camping in Baltonfüred. We stonden schuin tegenover hun. Manon en Menno waren nog maar klein. En Manon was een heel verlegen meisje. Ze zat al dagen te kijken naar het meisje wat schuin tegenover ons stond. En dat meisje was Lorinda, de dochter van Henk en Ingrid. Op een gegeven moment was in het zat. Ik heb Manon bij de hand gepakt en ben met haar naar de overburen gelopen. Ik zei:"Dit is mijn dochter Manon en ze wil graag met jouw dochter spelen, maar ze durt niet." Waarop Ingrid zei:" Ik ben blij dat jij de stap hebt genomen, want mijn dochter wil ook spelen, maar durft ook niet." Nou vanaf toen was het ijs gebroken en een mooie, lange vriendschap tussen beider gezinnen volgde. We zien elkaar niet heel vaak, maar als we weer bij elkaar zijn, is het meteen gezellig en hebben we zo veel om over te kletsen! En een tijdje geleden zeiden ze dat het hun wel leuk leek om een keer mee tegaan naar Torvaj. Nou dat laten we ons geen 2 keer zeggen! We vinden het meestal heel gezellig als we gasten hebben, en zeker als ze ook nog een beetje mee willen klussen…

 Dus we hebben er heel veel zin in! En nu zijn we bijna klaar en verwachten we  ze eigenlijk ieder moment… Dus ik ga er nu mee stoppen, want ik Mario vraagt of ik nog even een videobandje bij de Hema wil gaan halen… Volgende keer volgt het verslag van onze korte vakantie in het Hongaarse land!

Groetjes, Marti

Laatste deel van de zomervakantie 2010

Ik  heb de afgelopen  zomervakantie geprobeerd om elke dag een stukje te schrijven over ons huisje op de heuvel. Toen ik er aan begon vond ik het een grote uitdaging, drie en een halve week lang elke dag even achter mijn laptopje om de dag door te nemen. Ik wist niet zeker of er iedere dag wel iets was om over te schrijven…  Maar het is me gelukt, ik moet alleen nog de laatste 5 dagen  even opschrijven en het is klaar! Soms waren er van die dagen dat ik dacht: ‘Vandaag was niet zo’n spannende dag”. Maar als ik dan begon te schrijven, kwam er weer van alles naar boven en kon ik niet meer stoppen. Ik vond het erg leuk om te doen, en het zijn ook erg leuke herinneringen voor later, als ik groot ben. Nou dan ga ik nu verder met het laatste deel van: Live update zomer 2010.

Dag 20: Vanmorgen om 11:00 uur zaten we al met zijn allen in de auto, want we gingen naar Héviz. Toen wij nog op de camping stonden gingen we regelmatig naar Héviz om te badderen in het thermaalbad daar. Maar nu was het alweer een aantal jaren geleden en het leek Manon wel leuk om daar weer eens heen te gaan. Ja en de jongens maakt het niks uit, als je vraagt wat ze willen dan zeggen ze: “ als iedereen gaat ga ik ook mee”. Dus op naar Héviz. In de auto was het opvallend rustig; de jeugd lag bijna allemaal te slapen, ze waren gisteren op stap geweest en hadden zodoende niet veel geslapen. Na anderhalf uur rijden, kwamen we in Héviz aan en was de jeugd uitgeslapen. Bij de ingang aangekomen, bleek dat er toch wel het een en ander verbouwd was sinds ons laatste bezoek. Een nieuwe ingang, heel veel nieuwe gangen en langs het water een mooie nieuwe vlonder, waar je lekker met je luie stoel kunt gaan liggen.

Aangezien alle zonnebedjes bezet zijn, spreiden we onze handdoeken maar uit. Zo we zitten. De jongens gingen meteen het water in, maar Manon en ik bleven eerst nog even in de zon zitten. Jeetje wat was het warm! Maar wel fijn hoor, we hadden al genoeg regen gehad… Na een tijdje ging Manon toch ook het water in en ik ging maar es foto’s maken, voor de verandering. Nou vind ik dat niet erg, integendeel zelfs! En eigenlijk vind ik dit thermaalbad wel heel mooi om te zien, maar niet zo fijn om in te zwemmen. Ik vind het gewoon te diep, je moet meteen zwemmen als je erin gaat. Geef mij maar een zwembad, dan kun je er tenminste rustig inlopen, en wil je zwemmen dan zwem je, wil je dat niet, dan loop je toch lekker door het water. Maar op een gegeven moment kreeg ik het toch wel heel erg warm. In de verte hoorde ik  dat er nog ergens een zwembad moest zijn, ik hoorde allemaal  mensen in het water springen. En dat kon niet in het thermaalbad zijn, want daar mag je niet in springen. Daar mag je alleen maar rustig in zwemmen en dobberen in een zwemband.  Dus toen Manon weer terug kwam uit het water, zei ik tegen haar dat ze op de spullen moest letten. Want ik ging dat heerlijk verfrissende zwembad eens opzoeken. Heerlijk, ik was echt toe aan afkoeling! Jaja, ik hoorde het water al spatten. Wat was de teleurstelling groot toen het kinderbad bleek te zijn! En niet zo'n klein pierenbadje, nee een groot zwembad, alleen voor kinderen. Nou zeg, het moet toch niet gekker worden. Erom heen stonden nog meer mensen verlekkerd te kijken naar dat mooie zwembad. Niemand die het lef had om erin te gaan. Ikke ook niet. Dus liep ik maar weer zwetend terug naar de handdoek. De jongens waren intussen ook uit het water gekomen en bogen zich over de Panorama.  Na een tijdje moesten we alweer gaan, want we hadden kaartjes gekocht om 3 uur te mogen blijven. En die zijn toch snel voorbij. Nadat we in het centrum van Héviz nog een lekker ijsje gegeten hadden, gingen we weer naar de auto om richting huis te gaan.

Maar er moest ook nog gegeten worden, dus besloten we om onderweg bij een restaurant te stoppen. Het zag er best leuk uit, veel tafels met gezellige rood/wit geruite tafelkleedjes er op. Vol verwachting gingen we zitten. Maar o wat viel het tegen. Het eten werd niet tegelijkertijd   uitgeserveerd. Het was niet lekker, en de vertaling op de kaart klopte niet. Maar het echt slechte nieuws kwam pas, toen mijn moeder belde. Ze vertelde dat mijn jongste broer een hartinfarct had gehad! Ik voelde me helemaal misselijk worden en het leek wel op de grond onder mijn voeten wegzakte. Zo raar. Ik schrok me wezenloos! Gelukkig was alles met een sisser afgelopen en was nu weer rustig. Mijn broertje woont in Zweden en had mijn moeder nog niet gebeld. Hij wilde haar niet onnodig laten schrikken en even afwachten. Dus inmiddels was hij weer thuis uit het ziekenhuis, maar toch. Ik hoop zoiets nooit meer hoeven te horen! (Niet wetende dat ik 2 weken later hetzelfde bericht krijg van mijn broer, die 3 jaar ouder is dan mij!). Iedereen is er van onder de indruk en we hebben er geen zin meer in en besluiten om naar huis te gaan. We sluiten de dag af, door met zijn allen voor de tv te gaan zitten. Mario gaat om 23:00 uur naar bed, want hij gaat samen met Menno de jongens vannacht naar het vliegveld brengen. Ze vliegen om 5:30 weer naar Eindhoven.

Dag 21: Rond 6:30 zijn Mario en Menno weer terug uit Budapest. Ze hebben de jongens veilig afgeleverd bij het vliegveld. Ze gaan meteen naar bed en proberen nog een paar uurtjes te slapen. Rond een uur of 11 zijn we dan weer uit bed en verder doen we die dag niet echt veel. We lummelen wat in en om het huis. We gaan wat boodschappen doen, maar dat was het ook zo’n beetje. Gewoon een rustige vakantiedag dus.

Dag 22: Deze morgen worden we om 9 uur gewekt door het geluid van zagen. En nog niet zo’n beetje ook! Het lijkt wel of ze ons huis aan het omzagen zijn! Wat een herrie. Ik ga snel mijn bed uit om te kijken wat er toch aan de hand is! ik schrik me dood als ik een stuk of 5 vreemde mannen op en om het erf bezig zie. De meeste zijn met ontblote, bezwete bovenlichamen  bezig om onze bomen om te zagen. Wat is dat nou toch? 
 

Ik roep Mario erbij en die komt geschrokken naar buiten. Hij weet ook niet wat hij ziet. Waarom doen ze dat nou? We lopen naar de mannen toe, maar die hebben weinig oog voor ons. Ik roep naar een man:” Nem jó!” (Niet goed) Hij kijkt me lachend aan en herhaald mijn woorden. Je ziet hem denken: gekke Nederlandse vrouw. Dus ik nog maar een keer:” Nem jó!”  Hij haalt zijn schouders op en gaat rustig verder met zijn werk. Dan komt er een oudere man aan en begint een heel verhaal in het Hongaars, waar wij geen snars van begrijpen. Het enige wat we opvangen is E-on, en hij wijst naar de hoogspanningsmasten die langs en over onze grond lopen. Ja nu beginnen we het een beetje te begrijpen. Mario zegt dat hij naar Manfred, onze Duitse buurman, gaat. Die weet misschien wel meer. Ondertussen blijf ik met die zwetende mannen achter….. zo’n 5 minuten later komen Mario en Manfred er al weer aan. Manfred weet te vertellen dat de bomen en struiken die onder de kabels en de hoogspanningsmasten staan, ieder 3 jaar gesnoeid worden. Want als die bomen te hoog worden, kan er schade ontstaan aan de kabels. Maar het is wel heel rigoureus wat ze hier aan het doen zijn. Als ze alleen een stomp van een boom laten staan, vind ik dat geen snoeien meer… Maar ze snappen niet waar wij ons druk over maken, het groeit vanzelf weer aan, toch?  En we moeten blij zijn dat zij het voor ons doen! Nouja, het is nu toch zo en we kunnen er niks aan veranderen. Bovendien hebben we niet veel tijd meer, want vandaag gaan we naar Balatonfüred. Naar onze camping. De camping waar we 11 keer gekampeerd hebben. De camping waar onze kinderen opgegroeid zijn. Waar we zoveel mensen hebben leren kennen. Vluchtige kennissen, maar ook vrienden voor het leven! In 2008 waren wij er voor het laatst, in het jaar dat wij het huisje op de heuvel gekocht hebben. En nu willen Manon en Menno er graag nog een dagje naartoe. Dus rond 11:30 zijn we bij het pond in Szantod aangekomen. Het is prachtig weer en eenmaal op het pond hebben we een mooi uitzicht over het meer. Na een minuut of 10 zijn we dan aan de overkant in Tihany beland. We rijden verder naar Balatonfüred, een route die we al vaak gereden hebben. Het ziet er allemaal zo vertrouwd uit! Als we bij de camping aankomen zien we meteen dat er een nieuw welkomstbord geplaatst is. Maar dat is dat ook het enige, de rest is als vanouds. Wel raar om als bezoeker hier rond te lopen. 

 

Maar ik kan niet zeggen dat ik het mis… Die kleine plekken, hutje mutje op elkaar. Nee, ik zou hier nu niet meer willen kamperen. Toen de kinderen nog klein waren, was het ideaal. Altijd iets te beleven, volop kinderen en vermaak.  Maar nu prefereer ik toch meer ruimte en rust. Jaja ik word ouder. We kijken of we nog bekenden zien, maar nee hoor, niemand. Dan gaan we naar het meer en zoeken een plekje half zon, half schaduw.  We huren nog een zonnebedje en voilá, we zijn geïnstalleerd.

We vullen de middag met zonnen, zwemmen, wat eten, lezen en slapen. Rond 18:00 uur is het mooi geweest en gaan we onszelf douchen en naar de auto. We sluiten de dag af met een etentje bij een restaurant in het bos. Ik weet zo de naam niet meer, maar we kwamen daar eerst ook regelmatig en we vinden het eten daar lekker, maar het is vooral ook een leuke plek om te eten. Ik had als toetje kwarkballen met zure room gehad, en dat was me toch lekker!

Heerlijk! Maar het was niet wat ik bedoelde… ik heb nl. jaren geleden in Hongarije iets lekkers gegeten en heb het daarna nooit meer gehad. Ik weet ook niet hoe het heet, maar het waren een soort deegballen, of brood, en die zwommen in een wit sausje. Het was zoet  van smaak. Daarom dacht ik nu bij dit restaurant dat ik het gevonden had, maar helaas. Maar toch ben ik blij dat ik genomen heb, want nu heb ik dit geproefd en ik vond het heerlijk! Om 21:00 uur zijn we weer bij het pondje en varen we weer naar de overkant.

Als we een tijdje later thuis zijn, zijn we allemaal moe. Moe van een dagje camping.

Dag 23: Vandaag bekijken we als eerste de schade die de E-on mannen gisteren hebben aangericht. Nou dat is niet mis! De hele pad aan de zijkant van onze tuin ligt vol met afgezaagde bomen en takken. Ook is er een baan gemaakt dwars door ons bos. En ze hebben alles ook nog eens gewoon laten liggen.. Maar eerlijk is eerlijk, we hebben er wel een mooi uitzicht bij gekregen!

Verder bestaat deze dag vooral uit opruimen. Want morgen moeten we weer naar Nederland…. Ik wil nog helemaal niet. Ik ben potverdorie net hier! Maar het zal toch moeten…  Maar we hebben nog 1 dag en die willen we niet alleen besteden aan opruimen. We gaan vandaag eerst nog langs bij de tuinman(Géza) en zijn vrouw (Erzsi). Menno gaat ook mee en Manon blijft thuis om de afwas te doen. We worden zoals gewoonlijk hartelijk ontvangen en krijgen een heerlijk bakkie Hongaarse koffie.  Erzsi kletst aan een stuk door, en gelukkig verstaan we ook iets. Ze laat trots wat potjes en vaasjes zien die van haar ouders zijn geweest. Sok régi. Heel oud. Szép, mooi, zeg ik telkens. Maar dan komt ze met een zak vol tomaten en paprika’s aan. En ook een papieren zakje vol met eigengemaakt paprikapoeder. En dat vind ik nou echt mooi! Ik ben hier heel blij mee. Als ik thuiskom ga ik meteen gulyashleves (goulashsoep) maken. We maken nog een rondje door de moestuin en moeten dan toch echt afscheid nemen. Want we hebben het nog druk vandaag. We moeten nog steeds wat opruimen maar we moeten ook nog bij Manfred en Sylvia op bezoek. We worden om 17:00 uur verwacht. Maar eerst gaan Mario en Menno nog een fikkie stoken. Want een vakantie in Hongarije is niet compleet  zonder een goeie brand! Mannen en vuur… ze kunnen daar vol overgave mee bezig zijn.

Overal vandaan halen ze hout en afval om het dan vervolgens in het vuur te gooien. Prachtig vinden ze dat! Als we dan klaar zijn met opruimen, stoken en douchen lopen we met zijn 4-en naar beneden. Naar Sylvia en Manfred. De verrassing is groot als Manfred achter de barbecue staat en lapjes vlees aan het braden is. Sylvia kust ons hartelijk op de wang en vraagt of we honger hebben. Jazeker hebben we dat, maar wij dachten dat we alleen even op een drankje kwamen en niet dat we bleven eten. Maar het ruikt lekker en het is wel zo gezellig natuurlijk. Dus we stemmen in! Manon en Menno krijgen eerst nog een rondleiding in en om het huis. Ik heb het al allemaal gezien, maar ik loop toch weer mee, want ik vind het erg leuk om te zien hoe andere mensen wonen.

Al is het maar om ideeën op te doen. En zij hebben een heel mooi gastenverblijf in de tuin staan. Een klein huisje met alles erop en eraan. Er is een klein huiskamertje, een klein keukentje en een klein zoldertje om te slapen. Een klein badkamertje maakt het plaatje compleet. En het is echt op zijn Duits gemaakt, met van die kitscherige gordijnen, maar ook met heel veel hout. Echt heel leuk! Dan is het tijd geworden om aan tafel te gaan, want anders is het vlees straks zwart of koud…  Er komen nog lekkere salades op tafel, en gegrilde paprika’s, tomaten en hele knoflookbolletjes. Jammie, jammie! We laten het ons allemaal heel goed smaken. Wat een fijne verrassing is dit. En we kunnen nu gezellig in het Duits praten, dat gaat ons toch wel gemakkelijk af dan in het Hongaars. Als we rond 22:00 uur weer de heuvel op lopen zitten we vol van het eten en van het Hongaarse leven. Ik krijg een brok in mijn keel als ik aan morgen denk…..

Dag 24, donderdag 12 augustus: Vandaag is de dag van vertrek. Na 3 en een halve week moeten we weer naar Rooi… Dubbel gevoel. Ik wil nog niet weg hier, ik ga dit plekje zó missen! Maar in Rooi zijn mijn kippies, en die mis ik toch wel hoor! Het zijn zo’n lieve schatten, ze volgen mij overal. Ja buiten dan, want ze mogen natuurlijk niet binnen. Maar dat zouden ze wel willen hoor! Ze staan vaak met zijn 4-en voor de achterdeur en tikken dan op de deur. Dan willen ze aandacht en iets lekkers. En dat krijgen ze natuurlijk ook! Dus ja, die wil ik wel heel graag even knuffelen, na zoveel dagen.  Ik ga maar beginnen met het poetsen van het huis en Mario gaat beginnen met het inpakken van de auto en de aanhanger. Ja er moeten ook spullen op de aanhanger. Want Manon en Menno hadden een koffer bij zich in het vliegtuig, en die gaat nu op de aanhanger.

De zakken met vuile was moeten ook nog mee terug, want de wasmachine is hier in Torvaj nog niet aangesloten….  Jammer, maar helaas. Dan hebben we nog kleren die niet gedragen zijn, die moeten ook weer mee. En dan nog koffers van de jongens, die nemen we ook mee terug. Dan hoefden ze die niet mee te nemen in het vliegtuig. Was gemakkelijker voor hun. Na nog een laatste douche in ons mooie toiletgebouw, zijn we allemaal klaar om te vertrekken. We zijn gisteren al afscheid wezen nemen bij de buren, dus nu zwaaien we alleen maar. Daaaag Margit, tot snel hopelijk. Als we dan ons dorpje uitrijden vraag ik aan Mario of hij even wil stoppen. Ik wil nog even wat foto’s maken en nog even alles in me opnemen.

Ik zuig mijn longen vol met Hongaarse lucht, zucht een keer en stap weer in de auto. Het lijkt wel of het steeds moeilijker word om afscheid te nemen… De reis gaat beginnen. Morgenavond slaap ik weer in mijn Nederlandse bed. Wil ik nog even niet aan denken, de komende uren ben ik nog in mijn geliefde Hongarije. Als we dan om 21:00 uur in Écs zijn, gaan we natuurlijk nog even eten in ‘ons’ restaurant . Na een uur rijden we de nacht in en Hongarije uit.

We komen onderweg nog verschillende files tegen, maar verder verloopt de reis goed. We stoppen ook nog een paar uurtjes om te slapen en zijn de volgende dag om  18:00 uur weer in Rooi. De zomervakantie van 2010 is nu echt voorbij…

Groetjes, Marti